23 Ιουν 2017

Ιερά τέρατα στην εποχή των τεράτων…

Η εικόνα του Μίκη Θεοδωράκη να διευθύνει από το αναπηρικό καροτσάκι, μία ανάμνηση του παλιού του εαυτού δεν μπορεί να μην συγκινεί. Όχι για ότι έκανε στο διάβα της ζωής του ο συνθέτης. Αρκετές φορές, ίσως τις περισσότερες, σε κατάφωρη αντίθεση με αυτό που «πρότειναν» τα τραγούδια του.

Γιατί εμείς που είμαστε και της «Πολιτιστικής Επαναστάσεως», και υποτίθεται έχουμε και επιρροές από όλη την κριτική των θετικών και ανθρωπιστικών επιστημών της ταραγμένης δεκαετίας του ‘60, απλά ίσως γιατί είμαστε αριστεροί, γνωρίζουμε πως το δημιούργημα όταν φεύγει από τον δημιουργό αποκόπτεται από τον ομφάλιο λώρο που το γέννησε. Πολύ περισσότερο, πάντα θα μπορούσαμε να πούμε, όταν τα καλλιτεχνικά δημιουργήματα γίνονται κτήμα του λαού, εκφράζουν και τον συνοδεύουν στις μεγάλες του αγωνιστικές ανατάσεις. Και ακολουθούν μέσα από αυτή τη διαδρομή μαζικής και ατομικής οικειοποίησης τη δικιά τους αυθύπαρκτη παρουσία, επενδύονται με τα συναισθήματα ατομικά και συλλογικά, διαβάζονται και ξαναδιαβάζονται, τραγουδιούνται και ξανατραγουδιούνται και στέκονται όρθια ακόμα και αν ο δημιουργός τους τα απαρνηθεί. Τυπικά και άτυπα. Δηλαδή με την στάση του, όσον αφορά το άτυπα.

Η απότιση φόρου τιμής σε αυτό το καλλιτεχνικό σώμα που εξακολουθεί να συνεγείρει και να συγκινεί δεν είναι βέβαια και… τελείως άσχετη με τον δημιουργό. Μ’ όλα του τα στραβά και τα απερίγραπτα –μιλώντας συγκεκριμένα για τον Μ.Θ.- αξίζει μία τιμή στον άνθρωπο που αν δεν υπήρχε στη συγκεκριμένη στιγμή και στον συγκεκριμένο τόπο δεν θα είχαμε σήμερα αυτά τα αριστουργήματα. Σίγουρα θα βρίσκονταν κάποιος άλλος να εκφράσει την επαναστατική κοσμογονία και τον ιστορικό διασκελισμό του λαού μας. Όμως αυτό που έγινε σε συγκεκριμένο χρόνο-τόπο δεν παύει να είναι μοναδικό. Εξ άλλου και στον Μ.Θ. διακρίνει κανείς διάφορες φάσεις (αυτή της ανάτασης, της «συμφιλίωσης», του αντιδικτατορικού αγώνα, αργότερα –αλλά και… διαρκώς, την ερωτική κλπ)

Καμία σχέση δεν έχουν όλα τα παραπάνω με τη φιέστα που στήθηκε στον Παναθηναϊκό στάδιο. Όχι από την άποψη φυσικά της καλλιτεχνικής αρτιότητας –λίγο ενδιαφέρει σε αυτό το σημείωμα. Αλλά από πολιτική άποψη.

Όλοι αυτοί του κυρίαρχου συστήματος, από τον «Πάκη» της Ελληνικής Δημοκρατίας έως τον «μάγκα Μεϊμαράκη» και τις σημιτικές περικοκλάδες που χειροκροτούσαν «μαγεμένοι και συγκινημένοι», ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης (και ο γγ Κουτσούμπας να μην χάσει και αυτός ένα κομμάτι της διεκδίκησης του Μίκη ήπια και κόσμια, πάντα νοικοκύρης) δεν έχουν καμία σχέση με το καλλιτεχνικό και πολιτικό σώμα που αφήνει παρακαταθήκη στις σημερινές και επόμενες γενιές ο … Μέγας μουσικός δημιουργός Μίκης αλλά και πολύ μικρός και λίγος πολιτικός Μ.Θ.

Αλλά βλέπετε, επειδή ζούμε στην εποχή της σύγχυσης, την εποχή που ο Γκράμσι είχε ονομάσει εποχή των τεράτων γιατί το παλιό πεθαίνει και το νέο δεν έχει γεννηθεί (μην πούμε για τη φρίκη που το παλιό, το πολύ παλιό εμφανίζεται ως… νέο) σε αυτή λοιπόν την εποχή είναι ίσως μοιραίο ιερά… τέρατα να χειροκροτούνται από πολιτικούς εκπροσώπους των πραγματικών τεράτων.

ΔΜ

3 σχόλια:

Μήτσος είπε...

Ο ηγέτης που ήθελε να διαγράψει τον Πέτρουλα από τη Νεολαία Λαμπράκη ως επικύνδινο στοιχείο αλλά τον πρόλαβε το κράτος. Και τα μετέπειτα χρόνια ανερυθρίαστα "τιμούσε" τους γονείς του ακαλιάζοντάς τους!

Αυτός που κατήγγειλε παρέα με τον Πάγκαλο την ίδρυση της ΚΝΕ ως προβοκατόρικη και καλούσε την ΠΟΔΝ να μη τη δεχτεί στις γραμμές της.

Ο εκφραστής του "Καραμανλής ή τανκς".

Αυτός που πηγαινοερχόταν μεταξύ ΚΚΕ, ΚΚΕ(εσ.) και δήλωνε πια ότι δε θέλει να εκφράζει ο ίδιος και η τέχνη του μόνο την μια πλευτά αλλά να είναι οικουμενικός.

Αυτός που λίγο πριν ξεσπάσει το σκάνδαλο Κοσκωτά το έπαιζε ελληνοτουρκική φιλία υπό την αιγίδα του Α. Παπανδρέου και ως ποντίκι που βυθίζεται το καράβι αμέσως μετά το ξέσπασμα του σκανδάλου βρέθηκε στην αγκάλη του Μητσοτάκη ως υπουργός (ναι, τότε που σκοτώθηκε ο Τεμπονέρας).

Αυτός που με τη παράδοση Οτσαλάν στήριξε τη κυβέρνηση Σημίτη και τον παλιό του σύντροφο Πάγκαλο.

Αυτός που με τη κρίση έκανε ότι μπορούσε για να στραφούν οι μεγάλες αντιδράσεις του λαού προς εθνικοπατριωτικές λογικές.

Αυτός που έκανε αυτά τα ενδεικτικά και άλλα πολλά δε μπορεί χάρην της μουσικής του να προκαλεί συγκίνηση! Δε μπορεί χάρη στη μουσική που ο ίδιος φρόντισε να χάσει το όποιο νόημά της βάζοντάς τη στα μέγαρα των αστών και τις συγκεντρώσεις της Ν.Δ. να παίρνει μονίμος συγχωροχάρτι εμμέσως και αμέσως.

Η ζημιά που έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης στην αριστερά, στο κομμουνιστικό κίνημα, στο λαό είναι πολύ μεγαλύτερη από τη προσφορά του στη μουσική. Για να μη θυμηθούμε τα γραπτά του Χοντζέα, αυτά που η ΕΔΑ και η Αυγή έκοβαν, για την εν λόγω προσφορά!

Είναι λογικό, πολύ λογικό λοιπόν αυτή του η προσφορά να χειροκροτείται από τους αστούς, τους οφέλησε πάρα πολύ.

Όπως λογικό είναι να χειροκροτείται και από τους εκπροσώπους του εγχώριου οππορτουνισμού και ρεφορμισμού σα τον Κουτσούμπα. Αυτοί άλλωστε ήταν που τον ξέπλεναν μια ζωή. Ακόμη και όταν στρεφόταν εναντίον τους!!! Όπως το ΄68. Καθόλου τυχαία.

Ανώνυμος είπε...

Εκτος των παραπανω που ειναι βασικα σωστα ο Μ.Θεωδ. μιλησε και υπερ του Σταλιν και εναντια στο 20ο συναδριο του ΚΚΣΕ την ''ειρηνικη συνιπαρξη'' και τον ρεφορμισμο. Απ ολα εχει ο μπαξες.Ο σχολιογραφος ομως εχει αδικο τελικα. Αν αγκαλιαζεσε με τον Μικη δεν ξεπλενεις τον ανεκδιηγητο ''πολιτικο'' Θεωδορακη.ΜΑΝΩΛΗΣ

Μήτσος είπε...

Αυτά για τα περί Στάλιν και 20ου δε τα ήξερα. Πάντως η όλη του πορεία δείχνει ακριβώς τα αντίθετα. Όσο για το διαχωρισμό του "Μίκη" με τον "Θεοδωράκη", του μουσικού με τον πολιτικό το μόνο που έχω να πω είναι ότι είναι ένα βολικό σχήμα για να ξεπλένεται η κάθε φορά στάση του. Και γιατί να ισχύει δηλαδή μόνο γι' αυτόν και όχι για πολλούς άλλους ακόμη που με τη στάση τους οδήγησαν το κομμουνιστικό κίνημα στα σημερινά του χάλια;