25 Σεπ 2017

Συζήτηση: «Οι εξελίξεις στις αστικές συγκοινωνίες Θεσσαλονίκης και η απάντηση του κινήματος»



Η Λαϊκή Αντίσταση Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία Θεσσαλονίκης

καλεί στη συζήτηση με θέμα:

«Οι εξελίξεις στις αστικές συγκοινωνίες Θεσσαλονίκης και η απάντηση του κινήματος»

ΔΕΥΤΕΡΑ, 2 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ, 7:00 μ.μ., Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης
0 ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΚΟΡΕΑΤΙΚΗ ΧΕΡΣΟΝΗΣΟΣ: Από την πολεμική «ειρήνη» στην ειρηνική «πυρηνική πολεμική» σήμερα

0
Μετά το τέλος του πολέμου της Κορέας υπογράφηκε συνθήκη ανακωχής στις 27 Ιουλίου 1953. Η Β. Κορέα σε μια προσπάθεια να ανορθωθεί οικονομικά -αφού είχε καταστραφεί από τους βομβαρδισμούς του πολέμου- επιδίωξε το πρώτο διάστημα να διατηρήσει καλές σχέσεις με τη Σοβιετική Ένωση αλλά και με την Κίνα. Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα κατάφερε θεαματική οικονομική άνοδο και στον τομέα της βιομηχανίας και στην οργάνωση της αγροτικής παραγωγής.

Το 1956 η Β. Κορέα διαφώνησε με τις θέσεις του 20ού Συνεδρίου της Σοβιετικής Ένωσης και τάχθηκε στο πλευρό της Κίνας. Όμως, μετά το 1966 προσπάθησε την επαναπροσέγγιση με την ΕΣΣΔ και τη διατήρηση ίσων αποστάσεων με αυτήν και την Κίνα.

Στη Ν. Κορέα το 1960 ανατράπηκε ο Σίνγκμαν Ρι μετά από φοιτητική εξέγερση, αλλά ένα χρόνο αργότερα κατέλαβε την εξουσία στη χώρα μια στρατιωτική χούντα. Το 1967 πραγματοποιήθηκε νέα εξέγερση του νοτιοκορεατικού λαού με αφορμή ευρεία νοθεία στις εκλογές.

Στα τέλη της δεκαετίας του ’60 οι σχέσεις των δύο κορεατικών κρατών οξύνθηκαν, με πολλά επεισόδια μεταξύ τους, όπως η σύλληψη του πληρώματος του αμερικανικού κατασκοπευτικού πλοίου «Πουέμπλο» το 1968, η ανακάλυψη υπονόμων κάτω από την αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη, η κατάρριψη αμερικανικού αναγνωριστικού αεροσκάφους το 1969 κ.ά.

Το 1972 ο Κιμ Ιλ Σουνγκ αναδείχτηκε πρόεδρος της Β. Κορέας και ξεκίνησε διάλογος μεταξύ των δύο κορεατικών κρατών, που κατέληξε σε συμφωνία τερματισμού της εμπόλεμης κατάστασης.

Το 1973, σε μια προσπάθεια ανοίγματος και στις δυτικές καπιταλιστικές χώρες, η Β. Κορέα κατάφερε να εκπροσωπηθεί στον ΟΗΕ και να προβάλει τις θέσεις της για επανένωση με τη Ν. Κορέα.

Τη δεκαετία του ’70 και του ’80 πραγματοποιήθηκαν στη Ν. Κορέα πολλές διαδηλώσεις με αιτήματα για παραχώρηση δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών όπως και για αποχώρηση των αμερικανικών δυνάμεων από τη χώρα. Καταστέλλονταν όμως βίαια από τις κυβερνήσεις που είτε έπαιρναν την εξουσία πραξικοπηματικά είτε κήρυσσαν τη χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Στις αρχές της δεκαετίας του ’80 νέο πραξικόπημα έφερε νέες εξεγέρσεις του νοτιοκορεάτικου λαού. Ο αυταρχισμός του καθεστώτος συνεχίστηκε. Μόλις το 1982 έγινε άρση της νυχτερινής απαγόρευσης κυκλοφορίας που ίσχυε από τη δεκαετία του ’40.

Το Σεπτέμβρη του 1984 ψηφίστηκε νόμος στη Β. Κορέα που επέτρεπε επενδύσεις από καπιταλιστικές χώρες όπως και εμπορικές συναλλαγές μαζί τους. Το 1985 πραγματοποιήθηκε μια στροφή προς τη Σοβιετική Ένωση. Από τότε εντάθηκε ο εξοπλισμός της χώρας με την παροχή στρατιωτικής βοήθειας από τη ΣΕ. Τότε αποφασίστηκε και η δημιουργία του πρώτου εργοστασίου παραγωγής πυρηνικής ενέργειας.

Το καλοκαίρι του 1988, λίγες μέρες πριν από την Ολυμπιάδα στη Σεούλ, χιλιάδες Κορεατών από Βορρά και Νότο συγκεντρώθηκαν στα σύνορα των δύο χωρών απαιτώντας τη συμμετοχή των Βορειοκορεατών αθλητών στους Ολυμπιακούς καθώς και την επανένωση των δύο χωρών.

Στα τέλη της δεκαετίας του ’80 πραγματοποιήθηκαν πολλές διμερείς συναντήσεις, χωρίς όμως αποτέλεσμα.

Τον Ιούνη του 1994 ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ Τζ. Κάρτερ επισκέφτηκε τη Β. Κορέα. Την ίδια χρονιά πέθανε ο Κιμ Ιλ Σουνγκ και λίγους μήνες μετά το θάνατό του η Β. Κορέα συμφώνησε με τις ΗΠΑ το πάγωμα του πυρηνικού της προγράμματος με αντάλλαγμα οικονομική βοήθεια και παροχή πετρελαίου στη χώρα. Επίσης συμφωνήθηκε να κατασκευάσει πυρηνικούς αντιδραστήρες για πολιτική χρήση.

Το 1998 η Β. Κορέα πραγματοποίησε δοκιμή του πρώτο πυραύλου μεγάλου βεληνεκούς που μπορεί να φέρει πυρηνικές κεφαλές. Οι ΗΠΑ επέβαλαν οικονομικές κυρώσεις. Το 1999, ο Κιμ Γιονγκ Ιλ κήρυξε μορατόριουμ στις πυραυλικές δοκιμές και η Ουάσινγκτον χαλάρωσε τις κυρώσεις. Μάλιστα τον Οκτώβριο του 2000 η αμερικανίδα υπουργός Εξωτερικών Μαντλίν Ολμπράιτ συναντήθηκε με τον Κιμ Γιονγκ Ιλ στην Πιονγκγιάνγκ.

Από το 2001 και μετά την εκλογή του Τζορτζ Μπους στις ΗΠΑ οι σχέσεις μεταξύ ΗΠΑ και Β. Κορέας επιδεινώθηκαν. Οι ΗΠΑ αντιμετώπισαν τη χώρα ως μέρος του «άξονα του κακού». Από τότε η Β. Κορέα ξεκίνησε τον πυρηνικό της εξοπλισμό και τις πυρηνικές δοκιμές και οι σχέσεις της με τις ΗΠΑ, τη Ν. Κορέα και την Ιαπωνία παραμένουν οξυμένες.

Τον Οκτώβριο του 2002 οι ΗΠΑ κατηγόρησαν τη Β. Κορέα ότι διεξάγει μυστικό πρόγραμμα εμπλουτισμού ουρανίου.

Το 2003 ξεκίνησαν εξαμερείς συνομιλίες σχετικά με το πυρηνικό πρόγραμμα της Β. Κορέας στις οποίες συμμετείχαν και οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ν. Κορέα, η Κίνα, η Ιαπωνία και η Ρωσία. Στόχος της Β. Κορέας ήταν να δεσμευτούν οι ΗΠΑ ότι δεν θα της επιτεθούν. Στα επόμενα χρόνια πραγματοποιήθηκαν αυτές οι συνομιλίες, αλλά όχι με ομαλό τρόπο. Τον Αύγουστο του 2004 η Β. Κορέα ανακοίνωσε ότι δεν μπορεί να συνεχίσει τις διαπραγματεύσεις για το πυρηνικό της πρόγραμμα με τις ΗΠΑ. Ο λόγος ήταν η δέσμευση από τις ΗΠΑ των τραπεζικών λογαριασμών της σε άλλες χώρες. Το 2005 οι ΗΠΑ κατηγόρησαν τη Β. Κορέα ότι εξήγαγε πυρηνικό υλικό στη Λιβύη. Το 2006 η Β. Κορέα πραγματοποίησε την πρώτη πυρηνική της δοκιμή.

Οι συνομιλίες ξανάρχισαν το 2007 και συνεχίστηκαν μέχρι το 2009, οπότε η Β. Κορέα τις τερμάτισε θεωρώντας ότι είναι «άχρηστες». Ανακοίνωσε ότι θα θέσει ξανά σε λειτουργία τις πυρηνικές εγκαταστάσεις της και θα κατασκευάσει δικό της πυρηνικό αντιδραστήρα ελαφρού ύδατος.

Μετά την εκλογή Τραμπ οι απειλές για «φωτιά και οργή» προς τη Β. Κορέα εντάθηκαν. Η Πιονγκγιάνγκ συνέχισε τις δοκιμαστικές εκτοξεύσεις πυραύλων. Πρόσφατα επιβλήθηκαν από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ νέες κυρώσεις στη Β. Κορέα, που αφορούν περιορισμούς στον εφοδιασμό της με πετρέλαιο και αέριο, προϊόντα που κατά βάση προμηθεύεται από την Κίνα. Επίσης απαγορεύθηκαν οι εξαγωγές προϊόντων υφαντουργίας από την Β. Κορέα, προϊόντων που αποτελούν τη δεύτερη σημαντικότερη πηγή συναλλάγματος.

Στις αρχές Σεπτέμβρη του 2017 η Βόρεια Κορέα πραγματοποίησε την έκτη πυρηνική της δοκιμή, με βόμβα υδρογόνου.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Πάνω σε μερικά σημαντικά ζητήματα και συμπεράσματα της μεγάλης Οκτωβριανής επανάστασης.

0

Συνεισφορά στο ιντερνετικό σεμινάριο (εδώ) της ICOR (Διεθνής Συντονισμός Επαναστατικών Κομμάτων και Οργανώσεων) για τα 100 χρόνια από την οκτωβριανή επανάσταση. Του Π. Χουντή μέλος του Κ.Ο. του ΚΚΕ(μ-λ).

Δεν υπάρχει διαδικασία ιστορικής αντιγραφής. Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται με τον ίδιο τρόπο αλλά σε άλλη στροφή της σπείρας. Οι μπολσεβίκοι έκαναν συνεχείς προσαρμογές με βάση την αλλαγή των συνθηκών. Και ενώ τον Απρίλη έλεγε: «Το σύνθημα ‘Κάτω η Προσωρινή Κυβέρνηση’ δεν είναι σήμερα σωστό, επειδή δίχως τη σταθερή (δηλ. συνειδητή και οργανωμένη) πλειοψηφία του λαού στο πλευρό του επαναστατικού προλεταριάτου ένα τέτοιο σύνθημα ή είναι κούφια φράση ή αντικειμενικά καταλήγει σε απόπειρες τυχοδιωκτικού χαρακτήρα.» (Απόφαση της ΚΕ του ΣΔΕΚΡ(μπ), 22 Απρίλη 1917), τον Οκτώβρη καθοδήγησε όχι απλώς το σύνθημα «Κάτω η κυβέρνηση» αλλά την πραγματική υλοποίησή του.

Δεν υπάρχουν «καθαρές» επαναστάσεις που «προσαρμόζονται» σε έτοιμες αποφάσεις κεντρικών επιτροπών - η ιστορία δεν προγραμματίζεται! Οι Μαρξ και Ένγκελς επέμεναν πεισματικά στην άρνησή τους να περιγράψουν πολύ συγκεκριμένα στοιχεία της δικτατορίας του προλεταριάτου γιατί ακριβώς ήξεραν τα αχαρτογράφητα νερά και το τιτάνιο έργο που θα απαιτούνταν, χωρίς καν να είναι γνωστές οι ακριβείς συνθήκες στο κοινωνικό – πολιτικό περιβάλλον. Αλλά και η Οκτωβριανή τι ήταν; Από την αστική επανάσταση του Φλεβάρη πήγαμε στην προλεταριακή του Οκτώβρη και μετά στην ΝΕΠ και κατόπιν στην κολεκτιβοποίηση. Καθόλου καθαρή κατάσταση, είναι αλήθεια! Αλλά πολύ επαναστατική! Μόνες «καθαρές» επαναστάσεις είναι αυτές που δεν γίνονται και μόνοι «καθαροί» επαναστάτες αυτοί που σκοπεύουν να είναι ενάντια στην πραγματική. Είναι αλήθεια ότι οι τακτικές, οι υποχωρήσεις, οι ελιγμοί, (όπως κάθε ΠΡΑΞΗ στην πραγματική ζωή) μπορούν να παράξουν παρεκκλίσεις, μόνιμες λαθεμένες αντιλήψεις, στρώματα με συμφέροντα, να δημιουργήσουν νέους κινδύνους, να έχουν παρενέργειες. Ο μόνος τρόπος να απαντηθούν είναι η συγκρότηση του προλεταριάτου και του κόμματός του ώστε να κατανοεί τι είναι επιλογή και τι αναγκαστική υποχώρηση και άρα να προσπαθεί με την πρώτη ευκαιρία να επιστρέψει στους δικούς του σκοπούς.

Λέει ο Λένιν για τη ΝΕΠ στο 2ο Συνέδριο των Επιτρόπων Πολιτικής Διαφώτισης, τον Οκτώβριο του 1921: «Πιστεύαμε πως … θα μπορούσαμε να ρυθμίζουμε την παραγωγή και την κατανομή με μια απλή κομμουνιστική προσταγή … Αν δεν πέτυχε η κατά μέτωπο επίθεση, θα περάσουμε στην τακτική τού ελιγμού, στη μέθοδο της πολιορκίας και του λαγουμιού.». Τι άλλο δηλώνει αυτό από αναγκαστική υποχώρηση; Τι άλλο δηλώνει από πλήρη συνειδητοποίηση της υποχώρησης αυτής αλλά και από παράλληλη επιμονή στον αρχικό σκοπό;

Το ζήτημα της πολιτικής εξουσίας ήταν ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΑΠΟΛΥΤΑ ΣΗΜΕΡΑ λόγω της εμπειρίας και της ωριμότητας των αστικών κρατών το ΠΡΩΤΟ ΖΗΤΗΜΑ. Οι λαοί ανοίγουν δρόμους επαναστατικά όχι γιατί το επιλέγουν αλλά γιατί ο αντίπαλος δεν αφήνει άλλη λύση. Η αντίθεση μεταρρύθμισης – επανάστασης διαπερνάει όλη την ιστορία των ταξικών αγώνων. Η «δυστυχία» των ρεφορμιστών/μεταρρυθμιστών είναι ότι για να έχουν ρόλο ύπαρξης, πρέπει να υπάρχει ισχυρό επαναστατικό κίνημα. Το χτυπάνε λυσσαλέα και μαζί κόβουν και το κλαδί που στηρίζονται.

δυστυχώς, θεμελιακά ζητήματα που απασχολούν ακόμα και σήμερα το κίνημα καθώς και οπορτουνιστικές φαεινές που παρουσιάζονται ως μοντέρνες συλλήψεις, έχουν εμφανιστεί ξανά και ξανά. Έχουν ταλαιπωρήσει κι έχουν απαντηθεί όχι μόνο από τους μεγάλους επαναστάτες αλλά από την ίδια την ταξική πάλη. Τα ζήτημα της πολιτικής εξουσίας, του κράτους και της επανάστασης τα θεωρούμε από τα «κλειστά» -ας το πούμε έτσι- ζητήματα. Από τα ζητήματα, μάλιστα, που αν ίσχυαν μια φορά με αυτόν τον τρόπο πριν ένα- ενάμιση αιώνα, σήμερα ισχύουν δέκα φορές.

Από την απαρχή της παρουσίας της εργατικής τάξης στο στίβο των ταξικών αγώνων από τα μέσα του 19ουαιώνα, από τη σφαγή του προλεταριάτου το 1848 στο Παρίσι – έως την ήττα του από τα νέα αστικά στοιχεία στη ΣΕ και στην Κίνα και έως σήμερα, το ζήτημα που τίθεται και ξανατίθεται είναι αν υπάρχει η δυνατότητα αυτόνομης παρουσίας της εργατικής τάξης (ως ηγεμονική δύναμη μιας συμμαχίας και άλλων καταπιεσμένων στρωμάτων) ή αν είναι καταδικασμένη να αποτελεί (αυτή και οι σύμμαχοί της) δεκανίκι της μιας ή της άλλης αστικής εκδοχής. Όπως είναι φανερό εμείς απαντάμε το πρώτο. Με το ζήτημα αυτό σχετίζεται το επίπεδο συγκρότησης της εργατικής τάξης ως τάξη για τον εαυτό της. Ο Λένιν και οι μπολσεβίκοι αποδείχτηκε ότι είχαν δίκιο όταν επέμεναν στη λυσσώδη αντιπαράθεση με όλα τα οπορτουνιστικά ρεύματα πάνω από όλα με τους μενσεβίκους και τη σοσιαλδημοκρατία αλλά και τις αριστερίστικες παρεκκλίσεις και την αναρχία.

Καμία σοβαρή και φιλόδοξη προσπάθεια δεν μπορεί να γίνει χωρίς συγκρότηση σε επίπεδο κόμματος – οργάνωσης.

Ο Λένιν πολέμησε με λύσσα το διαλυτισμό και το λικβινταρισμό, υπεράσπιζε την κομματική λειτουργία στις πιο άγριες συνθήκες παρανομίας, καταλάβαινε ότι το συνδυασμό «θεωρία – πολιτική ανάλυση – γραμμή για τις μάζες – ταξική πάλη – διόρθωση» μπορούσε να τον εκπληρώσει η εργατική τάξη μόνο αν είχε το κόμμα της. Ταυτόχρονα δεν μπερδευόταν από τις όποιες συνθήκες νομιμότητας υπήρχαν σε άλλες –πλην Ρωσίας- ευρωπαϊκές χώρες και δεν υπέκυπτε στο λεγκαλισμό.

ΓΙΑ ΟΛΑ τα παραπάνω ζητήματα κρίσιμος και καθοριστικός παράγοντας είναι η συγκρότηση της εργατικής τάξης ως τάξη για τον εαυτό της. Μόνο έτσι μπορεί να νοηθούν φιλόδοξες τακτικές, σύμπτυξη βραχύχρονων ή μακρόχρονων συμμαχιών (όπου θα έχει συνείδηση τους τρόπους και τους στόχους τους). Μόνο αυτή η συγκρότηση μπορεί να οδηγήσει σε ηγεμονία του προλεταριάτου συνολικά στα καταπιεζόμενα στρώματα, αφού θα μπορεί να πει «Η νίκη μας είναι η ελπίδα σας!». Τα βήματα αυτά δεν μπορούν να γίνουν με κατέβασμα συνταγολογίου από το παρελθόν, αλλά στο πραγματικό πεδίο της ταξικής πάλης, στα μέτωπα που διαμορφώνει η πραγματική ζωή, η οποία καθορίζεται στις μέρες μας από τη βαρβαρότητα του καπιταλιστικού – ιμπεριαλιστικού συστήματος. Εκεί που «ένα βήμα προχωρήματος αξίζει όσο μια δωδεκάδα προγράμματα». Στην αντίσταση στους νέους πολέμους που κάνει και στους μεγαλύτερους που ετοιμάζει αυτό το σύστημα, στην αντίσταση στην συντριβή των εργατικών και λαϊκών δικαιωμάτων, στη διεκδίκηση των βασικών δικαιωμάτων στη ζωή, στην αντιπαράθεση σε ΟΛΕΣ τις εκδοχές οπορτουνισμού, υποταγής, συνδιαλλαγής και ενσωμάτωσης στο σύστημα, στην ισχυροποίηση της κατεύθυνσης αναμέτρησης με αυτό. Σε αυτά τα πεδία θα συγκροτηθεί το εργατικό και λαϊκό, επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα και τα νέα κομμουνιστικά κόμματα. Αυτή η συγκρότηση θα μπορεί όλο και πιο αποτελεσματικά να εξηγεί την ήττα του προηγούμενου κύματος, ξεδιπλώνοντας το νέο. Θα υπερασπίζει με τον πιο αποτελεσματικό τον πιο αυθεντικό τρόπο την ένδοξη Οκτωβριανή Επανάσταση!

http://www.kkeml.gr/
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΑΝΙΣΟΤΗΤΕΣ!

0
Κρατάτε βήμα σταθερό!
Κι έχουμε ακοίμητον εχθρό!

«Δεν τρέφω αυταπάτες για μια κοινωνία χωρίς ανισότητες, κάτι τέτοιο είναι αντίθετο στην ανθρώπινη φύση, όσοι το επιχείρησαν καταστρατήγησαν τελικά την ίδια τη δημοκρατία και τα ατομικά δικαιώματα».

Σε αυτές τις βαθυστόχαστες, από φιλοσοφικής απόψεως, αναζητήσεις και τελικά βεβαιότητες, μας έκανε κοινωνούς ο Κούλης το επονομαζόμενο και «γουρλό», στη ΔΕΘ. Η φράση έπεσε στην ήρεμη λίμνη της θανατερής βαρεμάρας, που προκάλεσαν οι κοκορομαχίες του καλοκαιριού για το ποιος ευθύνεται για τις πυρκαγιές, σαν τσιμεντόλιθος και προκάλεσε θαλασσοταραχή και κύματα ευωχίας. Και εγένετο της καημένης στις ρούγες και στις πλατείες.

Οι μεν, το τράβηξαν ως στην ανισότητα που επικρατεί στη φύση: «Το λιοντάρι τρώει την αντιλόπη», ξεφώνισαν. Την καημένη την αντιλόπη! Συμπαθέστατο ζώον. Έγινε ένα μάτσο κόκαλα, προτού συνειδητοποιήσει πως το λιοντάρι τρώει Όταν Πεινάσει. Δε σκοτώνει όλες τις αντιλόπες και τα άλλα ζωάκια της ζούγκλας, για να τα βάλει στο ψυγείο – Τράπεζα για να έχουν να τρώνε και τα τρισέγγονά του, κατά κανόνα ανίκανα να δουλέψουν για τα προς το ευ ζην, (όχι απλά προς το ζην). Και τα επίσημα παπαγαλάκια, έσπευσαν, με σπουδή: «Οι άνθρωποι προφανώς γεννιούνται άνισοι, ζουν άνισα, πεθαίνουν άνισα. Κάποιοι είναι πιο προικισμένοι σωματικά, διανοητικά από κάποιους άλλους». Όπερ έδει δείξαι.

Οι δε, άρχισαν να μιλάνε για την ανισότητα στα ανθρώπινα, που πρέπει να καταργηθεί. Και τι δεν θυμήθηκαν. Τη Γαλλική Επανάσταση με το Ελευθερία - Ισότητα – Αδελφότητα, 228 χρόνια πίσω. Τον Διαφωτισμό και τους «Άθλιους» του Ουγκώ και ό,τι ακόμα μπορείς να φανταστείς. Ισχυρίστηκαν πως είναι αυτή η ρημάδα η ανισότητα που έκανε τον Κούλη να πάει στο Χάρβαρντ και στο Στάνφορντ μαζί, (δυο ξένα πανεπιστήμια), να γίνει ο υπουργός που απέλυσε 15.000 ανθρώπους, κατώτερους στην πυραμίδα της αξιοσύνης, αντιπαραβάλλοντάς τον με το Μήτσο το φούρναρη, που δεν κατόρθωσε να πάει ούτε καν σε ένα ημεδαπό πανεπιστήμιο. Δεν θυμήθηκαν καθόλου, πως δεν υπάρχει τρανότερη απόδειξη της ανθρώπινης αξιοσύνης, από το γεγονός ότι ο Μήτσος επέλεξε στον επαγγελματικό προσανατολισμό του, να γίνει φούρναρης, ενώ ο Κούλης επέλεξε στον επαγγελματικό προσανατολισμό του να γίνει Μητσοτάκης. Γιατί το Μητσοτάκης είναι επάγγελμα, αποδεδειγμένα καλοπληρωμένο. Αδελφές, ανίψια και μια στρατιά βαφτιστήρια, το εγγυούνται.

Και άρχισαν και τις πλάκες. «Εμένα η φύση με έκανε ψηλό», «Εμένα η φύση με έκανε ξανθό και όμορφο», «Εμένα η φύση με έκανε έξυπνο». «Εμένα η φύση με έκανε με γαλάζια μάτια». Τι να πούμε! Έχουν ένα μέρος δίκιο! Και εμείς πρέπει να διαμαρτυρηθούμε που η φύση δεν μας έδωσε, και εμάς, τα τσακίρικα μάτια του Κούλη. Αυτό, δε, συνιστά και ανισότητα και αδικία.

Ποιοι όμως επιχείρησαν την κοινωνική ισότητα, αλλά «... καταστρατήγησαν τελικά την ίδια τη δημοκρατία και τα ατομικά δικαιώματα», και τι εννοούσε ο ποιητής, ο Κούλης; Έ! Λοιπόν, δυο φορές επιχειρήθηκε στη νεώτερη Ιστορία του ανθρώπινου γένους, η ισότητα. Η μία στην Κομμούνα του Παρισιού το 1871, 147 χρόνια πίσω και η άλλη το 1917, στη Μεγάλη Οκτωβριανή Επανάσταση, 100 χρόνια πίσω, (δε μετράμε το Σπάρτακο). Και οι μόνοι που έχασαν τα ατομικά - φαταουλικά τους δικαιώματα, ήταν ο Κούλης και η τάξη του. ΌΛΟΙ οι άλλοι είχαν ίσα δικαιώματα.

Εκατοντάδες χρόνια τώρα οι λαϊκοί ζητούν ίσα δικαιώματα και οι ισχυροί απαντούν με τον ίδιο τρόπο: περικοκλάδες για την ανθρώπινη φύση. Σε κάθε κακή χρονιά για τα σπαρτά, τη σοδειά, τα ζώα: «κάντε υπομονή, θα έρθουν καλύτερες μέρες» και όταν αυτές έρχονται, «πού σε είδα πού σε ξέρω. Και άσε που ξέρω πως μια κοινωνία χωρίς ανισότητες, είναι αντίθετη στην ανθρώπινη φύση».

Συνελόντι ειπείν, και εις άπταιστα αρχαϊκά: δηλαδή με δυο λόγια, η ισότητα για τον Κούλη και την τάξη του εφαρμόζεται στις «ζημίες», (Μαζί τα φάγαμε), ενώ η ανισότητα, για τον Κούλη και την τάξη του εφαρμόζεται απόλυτα στα «κέρδη», (στην Ελλάδα το 1% του πληθυσμού συγκεντρώνει το 56,1% του εγχώριου πλούτου).

Αυτά.

Λαϊκός Δρόμος - http://www.m-lkke.gr/
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Θεσσαλονίκη: συγκέντρωση αλληλεγγύης στους Nuriye Gülmen και Semih Özakça

0

Καλούμε συλλογικότητες, συλλόγους, σωματεία, οργανώσεις και το λαό της Θεσσαλονίκης

σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από το τούρκικο προξενείο την ΤΕΤΑΡΤΗ 27 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ στις 18:00 (πριν μια μέρα από τη "δίκη" που είναι σημαντική)

ως την ελάχιστη ένδειξη συμπαράστασης στην απεργία πείνας

ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ NURIYE GULMEN ΚΑΙ SEMIH OZAKCA

η οποία βρίσκεται στη 200η μέρα.


Ενάντια στο φασιστικό καθεστώς του Ερντογάν και της τούρκικης ολιγαρχίας που έχει κηρύξει τη γειτονική χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, έχει απολύσει από τη δουλειά τους χιλιάδες εργαζόμενους, έχει προφυλακίσει χιλιάδες ανθρώπους που αμφισβητούν το καθεστώς Ερντογάν και συστηματικά καταπιέζει με τον πιο βάρβαρο τρόπο τους λαούς της Τουρκίας, τα δημοκρατικά δικαιώματα και τις ελευθερίες τους.

ΑΣ ΜΗΝ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ NURIYE και τον SEMIH ΜΟΝΟΥΣ ΤΟΥΣ!
ΝΑ ΖΗΣΟΥΝ Η NURIYE και Ο SEMIH!

Επιτροπή Αλληλεγγύης για τους Πολιτικούς Κρατούμενους στη Τουρκία και το Κουρδιστάν

Η προηγούμενη δίκη που ήταν προγραμματισμένη για τις 14 του Σεπτέμβρη αναβλήθηκε για τις 28.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

24 Σεπ 2017

Για την κινητοποίηση στην PLEGMANET

1

Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε χθες Σάββατο 23/9 η παράσταση διαμαρτυρίας έξω από τα γραφεία της Plegmanet ενάντια στις άδικες και εκδικητικές απολύσεις που έγιναν το τελευταίο διάστημα στο τηλεφωνικό κέντρο, με τελευταία αυτή του συναδέλφου Ν.Ν.

Στην κινητοποίηση, η οποία αποφασίστηκε σε ανοιχτή σύσκεψη την περασμένη Τρίτη συμμετείχαν σωματεία, σύλλογοι, σχήματα, εργαζόμενοι και άλλοι καθώς και η Πρωτοβουλία ενάντια στις απολύσεις στην Plegmanet η οποία προέκυψε από την σύσκεψη.


Οι δεκάδες συγκεντρωμένοι πίεσαν την εργοδοσία, διεκδικώντας το δικαίωμα στη δουλειά και απαιτώντας την άμεση επαναπρόσληψη του συναδέλφου. Από τη μεριά της η εργοδοσία κράτησε προκλητική στάση, τοποθετήθηκε ανοιχτά υπέρ των απολύσεων, παραδεχόμενη τις άθλιες συνθήκες εργασίας και την ανακύκλωση εργαζομένων με πρόσχημα τα μειωμένα κέρδη. Απέναντι στα επιχειρήματα για μειωμένες πωλήσεις και αποδοτικότητες που δικαιολογούν από τη μεριά του εργοδότη τις απολύσεις αντιτάχθηκε ο αγώνας για σταθερή και πλήρη δουλειά για όλους με ανθρώπινους όρους. Επιπλέον ο εργοδότης από τη μεριά του προσπάθησε να διαχωρίσει την απόλυση του Ν.Ν. και των άλλων δυο συναδέλφων από το γεγονός ότι απέργησαν στην τελευταία πανεργατική απεργία.


Με βάση την πίεση που ασκήθηκε, ο εργοδότης αναγκάστηκε να δεσμευτεί σε νέα συνάντηση με τον εργαζόμενο την Τρίτη 26/09 και ώρα 10:30 π.μ. στα γραφεία της εταιρίας (Γερακίου 31, Σεπόλια) όπου καλούνται σωματεία σύλλογοι και συλλογικότητες για να δείξουν την αλληλεγγύη τους και να καταγγείλουν τις εκδικητικές απολύσεις.

http://taxikiporeia.blogspot.gr/




ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΔΕ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΜΑΣ ΦΡΟΥΡΙΑ ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ!

0

Ακόμα δεν πρόλαβαν να ανοίξουν τα σχολεία και ήδη η αστυνομία, με εντολή της κυβέρνησης φυσικά, παίρνει τα μέτρα της εναντίον μας. Με έκπληξη είδαμε έξω από τα σχολεία μας περιπολικά να κάνουν συνεχώς βόλτες. Με μεγάλη οργή διαβάσαμε την ανακοίνωση της Ελληνικής Αστυνομίας με τίτλο «Μέτρα προστασίας μαθητών και σχολικών συγκροτημάτων εφαρμόζονται από τη νέα σχολική περίοδο» (7/9/17).

Μιλάνε για συχνές περιπολίες έξω από τα προαύλια και συνεργασία με τους Διευθυντές και τους Συλλόγους Γονέων και Κηδεμόνων «για την άμεση αντιμετώπιση προβλημάτων που προκύπτουν μέσα στους σχολικούς χώρους». Με λίγα λόγια, φοβούνται τις αντιδράσεις μας μπροστά στις αλλαγές που φέρνει στα σχολεία η κυβέρνηση. Ανησυχούν για αγώνες και καταλήψεις. Κυβέρνηση και ΕΕ τρέμουν ότι εμείς οι μαθητές θα ξεσηκωθούμε απέναντι στο «νέο σχολείο» που μας ετοιμάζουν. Μας θέλουν σκυφτούς και φοβισμένους, αλλά δε θα τους κάνουμε τη χάρη!
ΔΕ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΜΑΣ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΑ ΚΑΤΕΡΓΑ!


Φοβούνται για αντιδράσεις γιατί ψάχνουν μανιωδώς τρόπους να μειώσουν τους μαθητές που ανεβαίνουν τα σκαλοπάτια της εκπαίδευσης. Μας προορίζουν για τη «χαμένη γενιά» των άνεργων και αναλώσιμων εργαζόμενων. Αυτό το «νέο Λύκειο» θέλει να πετάξει έξω όσους ανήκουμε σε φτωχές οικογένειες και να μας κόψει κάθε ελπίδα. Δεν πιάνει το παραμύθι τους ότι είναι «για το καλό μας» κι ότι θα πάρουμε λέει «πιο πολλές γνώσεις». Πόσες φορές άλλαξε το σύστημα εξετάσεων μέσα σε 2 χρόνια; Πόσα ψέματα ακούσαμε ότι τάχα θα καταργήσουν τις πανελλαδικές εξετάσεις; Αντί για αυτό, τόλμησε το υπουργείο να μιλήσει για διπλές πανελλαδικές στην 3η λυκείου(!). Ούτε γι’ αστείο. Ας λένε τάχα ότι θα μετρήσει «θετικά», ούτε να το σκέφτονται να μετατρέψουν την τελευταία χρονιά σε διπλό εφιάλτη για εμάς και τους γονείς μας που τους έχουν ήδη «ρουφήξει το αίμα».

Συμμαθητή, συμμαθήτρια, να ξεσηκωθούμε και να αντισταθούμε σε όσα μας ετοιμάζουν. Όχι σκόρπια, αλλά οργανωμένα να κάνουμε συνελεύσεις στους χώρους των σχολείων. Να τις οργανώσουμε μέσα από τα 5μελή και τα 15μελή μας όργανα. Να πάρουμε αποφάσεις για καταλήψεις και να βγούμε σε πορείες στο δρόμο! Μόνο με αγώνες μπορούμε να τους εμποδίσουμε!

Γονείς, ακούστε τα παιδιά σας που αγωνίζονται ενάντια σε ένα αφιλόξενο σχολείο «για λίγους κι εκλεκτούς». Εσείς που επιβαρύνεστε συνέχεια με την πανάκριβη εξωσχολική εκπαίδευση που καλύπτει αυτά που έπρεπε να μας προσφέρει το σχολείο, την ίδια στιγμή που σας κόβουν μισθούς και δικαιώματα, μην τους αφήσετε να φτιάξουν ένα νέο σκληρότερο σχολείο για εμάς με χειρότερους φραγμούς και εξετάσεις. Σταθείτε στο πλευρό μας!

Εκπαιδευτικοί, εσείς που πασχίζετε κάθε μέρα σε σχολεία με τρομερές ελλείψεις και δουλεύετε με ανασφάλεια για το αύριο μπροστά στο φόβο της αξιολόγησης-απόλυσης, αγωνιστείτε για τους εαυτούς σας και για εμάς. Να μη γίνει πραγματικότητα το «νέο-σχολείο» τους!

ΕΞΩ Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ! Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΕ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ!

ΟΧΙ ΣΤΟ «ΝΕΟ ΣΧΟΛΕΙΟ»!

Η ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ!

ΜΑΘΗΤΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Κάτω τα χέρια από τα δημοκρατικά δικαιώματα- Κάτω η φασιστικοποίηση Άμεση αθώωση της Ηριάννας Β.Λ. και του Περικλή!

0
Το κείμενο που ακολουθεί μοιράστηκε τη Παρασκευή στη συναυλία για την Ηριάννα


Τη στιγμή που ο λαός κι η νεολαία στενάζουν, οι ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ- ΕΕ πιέζουν για περισσότερα μέτρα και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ σαρώνει τις εργατικές- λαϊκές κατακτήσεις, παραχωρώντας παράλληλα γη και ύδωρ στους προστάτες της, άλλα δύο παραδείγματα κρατικής τρομοκρατίας κάνουν την εμφάνισή τους. Πρόκειται για τις περιπτώσεις της Ηριάννας και του Περικλή, που έρχονται να προστεθούν στη σωρεία διώξεων, εισβολών σε σπίτια, συλλήψεων και κατηγοριών συνδικαλιστών, απεργών κι αριστερών αγωνιστών, των τελευταίων χρόνων.

Συγκεκριμένα, πρόσφατα, η Ηριάννα, 29χρονη φοιτήτρια Φιλοσοφικής, καταδικάστηκε σε 13 χρόνια φυλάκιση, χωρίς ανασταλτικό αποτέλεσμα στην έφεση. Η δικαστική περιπέτειά της ξεκίνησε όταν ο σύντροφός της, φοιτητής ΕΜΠ, κατηγορήθηκε για συμμετοχή στη Συνομωσία Πυρήνων της Φωτιάς (ΣΠΦ), επειδή είχε φιλικές σχέσεις με κάποια μέλη της, αλλά τελικά αθωώθηκε. Όπως έχει γίνει γνωστό, εκείνη δεν έχει σχέση με τον α/α χώρο, είχε τελειώσει το μεταπτυχιακό της και πραγματοποιούσε διδακτορικό. Ωστόσο, κρίθηκε ένοχη για συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση, καθώς «μέρος του DNA της» (!), που είχε δώσει οικειοθελώς στην αστυνομία το 2011, ταυτοποιήθηκε… σε γεμιστήρα όπλου που βρέθηκε στην Πολυτεχνειούπολη.

Σε 13 χρόνια φυλάκιση χωρίς αναστολή με τα ίδια σαθρά «αποδεικτικά» στοιχεία καταδικάστηκε και ο Περικλής, καθώς συγκατοικούσε με τον σύντροφο της Ηριάννας και είχε την ατυχία να βρίσκεται στο σπίτι του όταν εισέβαλλε η αστυνομία.

Και στις δυο περιπτώσεις, όπως και στη περίπτωση του Τάσου Θεοφίλου, καθοριστικό ρόλο έπαιξε ένα κατηγορητήριο κατασκευασμένο, διάτρητο, με ελλιπή στοιχεία και με «πρωταγωνιστή» το γενετικό φακέλωμα- μαγείρεμα. Επιπλέον, γίνεται σαφές ότι η αστική δικαιοσύνη δεν διστάζει να δικάσει ακόμα και την κοινωνική συναναστροφή προσώπων, αρκεί να εμπεδωθεί ο φόβος της ποινικοποίησης και να καμφθεί κάθε αγωνιστική διάθεση και δράση.

Στην ουσία, βέβαια, εντείνεται η πολιτική της φασιστικοποίησης της δημόσιας και πολιτικής ζωής, που αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της αντιλαϊκής επίθεσης. Κι αδιαμφισβήτητα, στο στόχαστρο της δεν μπαίνουν μόνο η Ηριάννα κι ο Περικλής αλλά συνολικά όποιος σηκώνει κεφάλι, αντιστέκεται και διεκδικεί τα δικαιώματά του βάζοντας ανάχωμα στην κυρίαρχη πολιτική. Από τις διώξεις των φοιτητών της Ξάνθης, των μαθητών του Ρεθύμνου, των κατοίκων της Χαλκιδικής, των αγωνιστών της ΑΤΙΚ, μέχρι τα χημικά των ΜΑΤ στις διαδηλώσεις και τον αντισυνδικαλιστικό νόμο, είναι σαφής η παραπάνω κατεύθυνση.

Σήμερα, που προωθούνται ταξικοί φραγμοί και εντατικοποίηση στις σχολές, χτυπιούνται οι σύλλογοι κι οι γενικές μας συνελεύσεις, συκοφαντείται και παραβιάζεται το άσυλο, είναι ανάγκη να πάρουμε θέση. Μέσα απ’ την ανάπτυξη εστιών αντίστασης, να σταθούμε αλληλέγγυοι στους διωκόμενους, καταγγέλλοντας τη φασιστικοποίηση και προασπίζοντας τις δημοκρατικές μας ελευθερίες.

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΑΕΙ ΤΕΙ
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Για ένα πουκάμισο αδειανό ο καυγάς ΠΑΣΥΝΟ - ΕΝΕ και ΠΑΣΟΝΟΠ:

0
Εμφύλιος φαίνεται να έχει ξεσπάσει μεταξύ των κλαδικών οργανώσεων που (προσπαθούν να μας πείσουν ότι) εκπροσωπούν τα συμφέροντα των Νοσηλευτών, ΠΑΣΟΝΟΠ και ΠΑΣΥΝΟ - ΕΣΥ (ΕΝΕ).

Με αφορμή ένα νομοσχέδιο του Υπουργείου Υγείας που κατά πως φαίνεται, εκτός από τη μεγάλη του έγνοια!!! για τους νοσηλευτές, προσπαθεί να στριμώξει ορισμένα νοσηλευτικά τζάκια και να ευνοήσει κάποια άλλα με κομματικού χαρακτήρα επιλογές.

Μιλώντας για τα κλαδικά συμφέροντα που τάχα εξυπηρετούνται καλύτερα από κλαδικές οργανώσεις, ένα έχουμε να πούμε. Τόσο τα συγκεκριμένα όσο και γενικότερα, οι οργανώσεις αυτές είναι ελάχιστα μαζικές στην πράξη, δηλαδή ούτε οι εργαζόμενοι τις στηρίζουν, ούτε οι ίδιες στηρίζονται στη μαζική συμμετοχή των συναδέλφων, όσο και αν τους "υποχρεώνουν" να γράφονται σ' αυτές και να τις πληρώνουν. Συνήθως πρόκειται για κομματικά φέουδα που στηρίζονται στον κλαδισμό, μακριά τόσο από την πλειοψηφία των συναδέλφων και τα προβλήματά τους όσο και από τους αγώνες τους. Πάντοτε λειτούργησαν διασπαστικά, με ελιτισμό απέναντι στους εργαζόμενους. Αποτελούσαν και αποτελούν μηχανισμό ανάδειξης κομματικών φίλων - κατά περίπτωση και κυβέρνηση- και δημιουργίας προσωπικών βιογραφικών και καριέρας (στην πλάτη των υπολοίπων που επιμένουν στη λάντσα...)

Βασικά εργαλεία είναι η καλλιέργεια αυταπατών πως προωθημένα αιτήματα, μπορούν να δικαιωθούν μέσω δικηγόρων και παραγόντων, χωρίς συμμετοχή των εργαζόμενων, οι οποίοι αρκεί να τους εμπιστευθούν - και να πληρώσουν την συνδρομή τους!

Εστιασμένοι στην επιστημονικότητά τους οι μεν, στη λογική "εμείς διεκδικούμε μόνο για μας και αφού είμαστε λιγότεροι μπορούμε να πετύχουμε", και με κέντρο την επιδίωξη της αναβάθμισης, μέσα από ενιαίο κλάδο οι δε, καταφέρνουν ανά τακτά χρονικά διαστήματα να διαιωνίζουν την παρουσία τους σε "θεσμικές" καρέκλες και να απογοητεύουν τους νοσηλευτές κάθε είδους.

Τέτοια παραδείγματα πολλά! Αλήθεια, που κατέληξαν οι συμβουλές τους στην εποχή της κινητικότητας; Έπαιρναν παράμερα τους Νοσηλευτές και τους έταζαν πως θα διεκδικούσαν τα μόρια που δεν τους αναγνώρισαν με δικηγόρους και μηνύσεις στην Κυβέρνηση. Τι απέγινε;

Ή πιο πρόσφατα ο ανυποχώρητος! αγώνας για την εφαρμογή του καθηκοντολογίου και την αναβάθμιση των ΔΕ που τάχα θα ξεσήκωνε όλα τα Νοσοκομεία της Ελλάδας τι απέγινε; (Παρ' όλο που τα δίκαια αυτά αιτήματα τα στήριξαν τα τοπικά Σωματεία με μεγάλη συμμετοχή;

Η απάντηση στις ανάγκες του σήμερα, είναι η συσπείρωση και η συμμετοχή στα πρωτοβάθμια Σωματεία. Οι αγώνες για τα αιτήματά μας δεν κερδίζονται με τη διάσπαση αλλά με την ενότητα. Όχι "δι' αντιπροσώπων" αλλά με τη συμμετοχή και στήριξή μας.

Αν όλοι αυτοί οι "σωτήρες" ενδιαφέρονταν για τα αιτήματά μας θα έδιναν για παράδειγμα σήμερα τον αγώνα για να μην περάσει η αξιολόγηση που πραγματικά στο άμεσο μέλλον θα έχει καταστροφικά αποτελέσματα για όλους. Θα στήριζαν τον αγώνα όλου του Νοσηλευτικού προσωπικού που σε ποσοστό 80 -90% αντιστάθηκε. Δεν θα τσακώνονταν για μια καρέκλα ("Θέλετε να μας καταργήσετε" κατηγορεί η ΠΑΣΥΝΟ (ΕΝΕ) την ΠΑΣΟΝΟΠ, "δεν έχετε πετύχει τίποτα και είστε 13 χρόνια οι ίδιοι" κατηγορεί με τη σειρά της η ΠΑΣΟΝΟΠ... Τέτοιου είδους είναι οι διαφορές και πέρα βρέχει!)

Συνάδελφοι, γυρίστε τους την πλάτη!

Στηρίξτε σε όλα τα Νοσοκομεία τα Σωματεία σας!

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΘΑ ΚΑΤΑΦΕΡΟΥΜΕ ΝΑ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΜΑΣ!

http://flemig-hospital.blogspot.gr/
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

23 Σεπ 2017

Παλιός και νέος αντικομμουνισμός και οι ευθύνες του κινήματος

0

Ο αντικομμουνισμός δεν είναι προφανώς φαινόμενο συγκυριακό, συνοδεύει από παλιά την καπιταλιστική και ιμπεριαλιστική επίθεση ενάντια στους λαούς όλου του κόσμου και την εργατική τάξη. Αν και σωστά μιλάμε για αντικομμουνισμό, αυτός δεν αφορά μονάχα τους κομμουνιστές, γιατί είναι γνωστό πού οδηγεί η επικράτησή του και πού αποσκοπεί: στην ολοκληρωτική υποταγή των λαών στην ιμπεριαλιστική και καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Με την εμφάνιση του εργατικού κινήματος και την επιρροή που άσκησαν σε αυτό οι σοσιαλιστικές και κομμουνιστικές ιδέες, αυτές συκοφαντήθηκαν σαν «εγκληματικές θεωρίες», που δεν σέβονται τον «νόμο του θεού και του ανθρώπου», ενώ οι κομμουνιστές απλώς θέλουν να κλέψουν περιουσίες και μεταξύ αυτών και… τις γυναίκες (αφού κι αυτές λογίζονταν ως περιουσιακό στοιχείο από τους αστούς της εποχής). Αυτά επιγραμματικά έδιναν τον τόνο της αντικομμουνιστικής προπαγάνδας. Η εκκλησία, η πραγματική αριστοκρατία και αυτή του χρήματος και οι διωκτικοί μηχανισμοί αποτελούσαν τον βασικό φορέα της αντικομμουνιστικής εκστρατείας.

Με την έναρξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου (ΠΠ), τη διάσπαση του εργατικού κινήματος, την προδοσία και χρεοκοπία της σοσιαλδημοκρατίας και της Β’ Διεθνούς, που τάχθηκε υπέρ του ιμπεριαλιστικού πολέμου, οι κομμουνιστές κατηγορήθηκαν και ως εχθροί της πατρίδας και του έθνους. Κάποια χρόνια πριν, το «πατριωτικό στρατόπεδο» καλούσε ξένα στρατεύματα για να σωθεί η πατρίδα από… τον εαυτό της. Κύριος φορέας του αντικομμουνισμού, μαζί με τις εθνικιστικές και ανερχόμενες ναζιστικές δυνάμεις, γίνεται -από κυβερνητικές θέσεις μάλιστα- η σοσιαλδημοκρατία, που καταπνίγει λίγο αργότερα τη νοεμβριανή επανάσταση και δολοφονεί εργάτες και τους ηγέτες του κομμουνιστικού κινήματος στη Γερμανία. Αυτή η «σοσιαλδημοκρατική πρακτική» κρατάει μάλιστα μέχρι το ’30, λίγο πριν την επικράτηση του ναζισμού και καθιερώνει τον όρο «σοσιαλφασισμός».

Μετά την νίκη της Οκτωβριανής επανάστασης και τη συγκρότηση των επαναστατικών και κομμουνιστικών ιδεών σε κράτος της δικτατορίας του προλεταριάτου, ο αντικομμουνισμός αποκτά και την «αντικρατική-αντικαταπιεστική» του διάσταση! Οι διαλυμένες αυτοκρατορίες, τα απολυταρχικά και αυταρχικά κράτη που προκάλεσαν την παγκόσμια σφαγή του Α’ ΠΠ, κατηγορούν τους κομμουνιστές ότι οικοδομούν αυταρχικό και καταπιεστικό κράτος!

Στην εποχή του ψυχρού πολέμου, που ξεκίνησε αμέσως μετά την λήξη του Β’ ΠΠ, ο αντικομμουνισμός ξαναποκτά κρατική υπόσταση και γίνεται κρατική ιδεολογία, το βασικό μοτίβο της επιχειρηματολογίας είναι η «κομμουνιστική ανελευθερία», το «σιδηρούν παραπέτασμα». Στις ΗΠΑ με τον μακαρθισμό αλλά και στη Γερμανία με την απαγόρευση του ΚΚΓ και του δικαιώματος εργασίας στο δημόσιο για τους αριστερούς. Σε άλλες χώρες έχουμε πραξικοπήματα, δικτατορίες και χούντες υποχείριες του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, όπου ο αντικομμουνισμός οδηγεί σε βασανιστήρια, διώξεις, μαζικές δολοφονίες και «μακρονήσια».

Σήμερα, κι αφού ο παλιός αντικομμουνισμός «εξάντλησε» την ορμή και την αγριότητά του, αναβιώνει ξανά με τον μανδύα της προσήλωσης στις «δημοκρατικές διαδικασίες» και στον «κοινοβουλευτισμό», που απαγορεύει και συκοφαντεί τον κομμουνισμό ως ολοκληρωτισμό.

Ο αντικομμουνισμός ποτέ δεν έπαψε να είναι μια βασική ιδεολογία του κεφαλαίου και της αστικής τάξης. Είτε στη νεοφιλελεύθερη μορφή που υπερασπίζεται τις αξίες της αγοράς και του κέρδους είτε στην εθνικιστική-φασιστική του μορφή για να υπερασπιστεί την αξία του κράτους των κεφαλαιοκρατών. Είναι όμως ένας αντικομμουνισμός εύκολα αναγνωρίσιμος, που αδυνατούσε να γίνει αποδεκτός από πλατιά λαϊκά στρώματα.

Συμβαίνει όμως το εξής «περίεργο». Διαδίδεται ένας αντικομμουνισμός από όσους ισχυρίζονται τάχα ότι «ξέρουν τον κομμουνισμό απ’ έξω και ανακατωτά». Και πρόκειται για καθαρό –αν και καλυμμένο- αντικομμουνισμό και όχι για κριτική που μπορεί και πρέπει να γίνεται στα ιστορικά ρεύματα που υπήρξαν ή κυριάρχησαν στο επαναστατικό και κομμουνιστικό κίνημα (και τέτοια ρεύματα ήταν, για να συνεννοούμαστε -όσο και αν διαφωνούμε με μια τέτοια παραπλανητική ορολογία- ο τροτσκισμός, ο σταλινισμός, ο μαοϊσμός κ.λπ., έως ένα βαθμό ακόμη και η αναρχία). Αντίθετα, εδώ έχουμε έναν αντιδραστικό ανταγωνισμό θρησκευτικού τύπου για το ποιος θα αποκλείσει ποιον από την ιστορία του επαναστατικού και κομμουνιστικού κινήματος. Με μια χωρίς μέτρο εγκληματική προσέγγιση της ιστορίας, της πολιτικής και της ταξικής πάλης.

Η νέα αριστερά των «ανθρώπινων δικαιωμάτων και της ηθικολογίας» πασχίζει να καταρρίψει την εξίσωση «ναζισμού-κομμουνισμού» με μια νέα εξίσωση «ναζισμού-σταλινισμού», θεωρώντας αυτό που ονομάζουν σταλινισμό σαν κάτι ξένο και εχθρικό με το κομμουνιστικό κίνημα, κι ας κυριάρχησε για πάνω από 30 χρόνια και δεν μπορεί να διαχωριστεί από αυτό (ορισμένοι, ακόμη πιο ανόητα, θεωρούν ότι κυριαρχεί έως… σήμερα).

Δεν θα σταθούμε στα ιστορικά ζητήματα που θέτει ο κάθε είδους αντικομουνισμός, γιατί είναι μια ιστορία που γράφεται κυρίως σαν ιστορία χαρακτήρων ή σαν καθαρό μυθιστόρημα. Το θέμα μας δεν είναι η λογοτεχνία. Μια λογοτεχνία μάλιστα γεμάτη με μοχθηρούς και αιμοσταγείς χαρακτήρες από τη μια και καλοπροαίρετους και καλοκάγαθους ανθρώπους από την άλλη. Έχει ευθύνες το κομμουνιστικό κίνημα για τον αντικομμουνισμό; Λαμβάνοντας υπόψη όχι μονάχα την στροφή που συντελέστηκε το ’56 και την επικράτηση του ρεβιζιονισμού; Η απάντηση είναι και ναι και όχι. Αν και είναι άλλου είδους ευθύνες του κομμουνιστικού κινήματος και άλλες αυτές του ρεβιζιονισμού.

Αν αναλογιστούμε με τι πήγε να αναμετρηθεί και τι πήγε να οικοδομήσει το κομμουνιστικό κίνημα, θα πρέπει τουλάχιστον να σταθούμε με σεβασμό απέναντι σε αυτήν την τεράστια προσπάθεια. Αν όμως είναι να αναπαράγουμε τις αδυναμίες ως αρετή, αν ενδιαφέρει μόνο η «δικαίωση και αποκατάσταση του δικού μας ηγέτη-προφήτη» και όχι η δικαίωση των λαών και της εργατικής τάξης, αν ζητάμε να μας αποδοθούν (αλήθεια, από ποιον;) επαναστατικά παράσημα και τίτλοι ιδιοκτησίας της «επαναστατικής αλήθειας», αν είναι να μην αναγνωρίζουμε και να μην απαντάμε στις πραγματικές ανάγκες των μαζών, τότε σαφώς είχαν και έχουμε ευθύνη οι κομμουνιστές. Αυτό όμως είναι μια άλλη μεγάλη συζήτηση που αφορά το κομμουνιστικό κίνημα και την εργατική τάξη και όχι βέβαια τους αντικομμουνιστές.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Αύγουστος - Σεπτέμβρης 1917. Πραξικόπημα Κορνίλοφ και κυριαρχία των μπολσεβίκων

0
Μετά το 6ο Συνέδριο του μπολσεβίκικου κόμματος, οι αντιδραστικές δυνάμεις της Ρωσίας και η Προσωρινή Κυβέρνηση αποφασίζουν να συντρίψουν τα Σοβιέτ και να εγκαθιδρύσουν απολυταρχική εξουσία. Στις 12 Αυγούστου, στο Μεγάλο Θέατρο της Μόσχας, ξεκινά η «Κρατική Σύσκεψη» της Προσωρινής Κυβέρνησης. Σ’ αυτήν θα συναντηθούν όλοι οι αντιδραστικοί κύκλοι της Ρωσίας και θα αποφασίσουν να αντιμετωπίσουν τους μπολσεβίκους δυναμικά.

Η απάντηση των μπολσεβίκων ήταν άμεση. Την ίδια μέρα, με μια τεράστια κινητοποίηση, κατεβαίνουν σε απεργία στη Μόσχα πάνω από 400 χιλιάδες εργάτες. Αντίστοιχες απεργιακές κινητοποιήσεις πραγματοποιούνται και σ’ άλλες μεγάλες πόλεις.

Στις 21 Αυγούστου ο στρατηγός Κορνίλοφ, έχοντας την έγκριση του Κερένσκι, την υποστήριξη τραπεζιτών, εμπόρων, βιομηχάνων και τσιφλικάδων αλλά και εκπροσώπων των Άγγλων και των Γάλλων, οργανώνει πραξικόπημα με στόχο τη διάλυση των Σοβιέτ, τη συντριβή των μπολσεβίκων και την επαναφορά του τσάρου που ήταν φυλακισμένος. Ο Κορνίλοφ σε συνεννόηση με τον Κερένσκι, παραδίδει στους Γερμανούς τη Ρίγα και ρίχνει τις ευθύνες στους απλούς στρατιώτες και τους μπολσεβίκους. Στέλνει στην Πετρούπολη έμπιστους στρατιώτες και κοζάκους, ενώ μέσα στην πόλη φιλοτσαρικές οργανώσεις ετοιμάζουν προβοκάτσια με σκηνοθετημένο «μπολσεβίκικο πραξικόπημα» ώστε οι αντεπαναστατικές δυνάμεις του Κορνίλοφ να έχουν το πρόσχημα της ένοπλης επέμβασης.

Ο Κορνίλοφ όμως έχει αποφασίσει να πάρει όλη την εξουσία στα χέρια του. Απαιτεί την παραίτηση της κυβέρνησης και στις 26 Αυγούστου στέλνει τηλεγράφημα στον Κερένσκι ζητώντας να κηρυχθεί στρατιωτικός νόμος. Ο Κερένσκι αντιλαμβάνεται ότι κινδυνεύει πλέον και η δική του θέση και ζητά τη βοήθεια των λαϊκών μαζών για να καταστείλει το πραξικόπημα. Με προτροπή των μπολσεβίκων, πλήθος λαού κινητοποιείται. Οι εργάτες εξοπλίζονται και ετοιμάζονται για αντίσταση, οι κόκκινες φρουρές παίρνουν θέση μάχης. Χιλιάδες ένοπλοι ναύτες από την Κροστάνδη φτάνουν στην Πετρούπολη για να την υπερασπίσουν. Το πραξικόπημα έχει αποτύχει. Την 1η Σεπτέμβρη συλλαμβάνεται ο Κορνίλοφ μαζί με άλλους στρατηγούς.
Η νίκη αυτή ενισχύει τους μπολσεβίκους. Είναι πλέον η μοναδική και αποφασιστική δύναμη της επανάστασης. Μέσα στο Σεπτέμβρη οι απεργίες πληθαίνουν, οι αγρότες καταλαμβάνουν τις περιουσίες των γαιοκτημόνων, οι εργάτες στις βιομηχανίες απαιτούν εργατικό έλεγχο στην παραγωγή. Ο κυβερνητικός στρατός έχει σχεδόν διαλυθεί. Οι μπολσεβίκοι είναι κυρίαρχοι. Ρίχνουν το σύνθημα «Ειρήνη, Γη, Ψωμί» και μέχρι τα μέσα Σεπτέμβρη ελέγχουν τα Σοβιέτ της Πετρούπολης και της Μόσχας. Στις 25 Σεπτέμβρη, σε μια ύστατη προσπάθεια να κρατήσει η αστική τάξη την εξουσία, σχηματίζεται νέα κυβέρνηση υπό τον Κερένσκι, που καλεί τα Σοβιέτ να διαλυθούν. Όμως, οι αυταπάτες που είχε για το ρόλο της κυβέρνησης το προηγούμενο διάστημα ένα μεγάλο μέρος του ρωσικού λαού έχουν πλέον διαλυθεί. Οι φτωχοί αλλά και πολλοί μεσαίοι αγρότες τάσσονται στο πλευρό των μπολσεβίκων. Όλα είναι έτοιμα για την τελική αναμέτρηση.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Σφεντόνα, Θεσσαλονίκη: ΕΚΔΗΛΩΣΗ-ΣΥΖΗΤΗΣΗ - Η αντικομμουνιστική προπαγάνδα του συστήματος και τα «αριστερά» δεκανίκια της (Σάββατο 23 Σεπτέμβρη, 19.00)

0
ΕΚΔΗΛΩΣΗ-ΣΥΖΗΤΗΣΗ
"Η αντικομμουνιστική προπαγάνδα του συστήματος και τα «αριστερά» δεκανίκια της"



ομιλητές:
Δημήτρης Μάνος
Καμαρέτσος Κώστας 

Σάββατο 23 Σεπτέμβρη, 19.00
Σφεντόνα - χώρος νεολαίας και πολιτισμού
Συγγρού 24, 2ος όροφος


Με αφορμή το αντικομμουνιστικό συνέδριο στο Ταλίν της Εσθονίας
ξεδιπλώθηκε μια ολόκληρη εκστρατεία δυσφήμισης και κατασυκοφάντησης
των κομμουνιστικών ιδεών και ιδιαίτερα της περιόδου οικοδόμησης του σοσιαλισμού.

Η εκστρατεία αυτή -καθόλου τυχαία- συμπίπτει με τη συμπλήρωση
100 χρόνων από τη Μεγάλη Σοσιαλιστική Οκτωβριανή Επανάσταση
και αποτελεί τη συνέχεια του αντικομμουνιστικού μνημονίου της ΕΕ.
Μέσα από την ταύτιση κομμουνισμού και φασισμού,
θέλει να ακυρώσει στις συνειδήσεις των λαών την κορυφαία,
μεγαλειώδη αυτή προσπάθεια.

Και -δυστυχώς, αλλά αναμενόμενα- βρίσκει διάφορους
«πρόθυμους» συμμάχους από το χώρο της Αριστεράς,
οι οποίοι αναπαράγουν όλη τη δυσωδία της συστημικής προπαγάνδας.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

22 Σεπ 2017

Ηράκλειο: παρέμβαση της ΛΑ-ΑΑΣ στην "υποδοχή" Τσίπρα

0
Με ελάχιστο κόσμο έγινε η "υποδοχή" του Τσίπρα από το Εργατικό Κέντρο, τους αγρότες και φορείς και συλλογικότητες της αριστεράς. Η μικρή συμμετοχή απέτρεψε να γίνει η πορεία στην πόλη. Βέβαια, το κέντρο της πόλης ήταν αποκλεισμένο από ισχυρές δυνάμεις της αστυνομίας και παραταγμένες κλούβες στους δρόμους για να σταματήσουν κάθε διαδήλωση.

Η επίδειξη δύναμης και αστυνομοκρατίας, δείχνει για μια ακόμη φορά ότι κυβέρνηση και κεφάλαιο φοβούνται τον εχθρό λαό ακόμη και σε περίοδο ύφεσης του κινήματος. Θέλουν να μας δείξουν με πιο (δημοκρατικό κατά τ' άλλα!!!!!) τρόπο θα περάσουν την βάρβαρη πολιτική τους και θα έχουν το λαό φοβισμένο και αδρανή. Η πρωτοφανής (για το Ηράκλειο) κινητοποίηση της αστυνομίας δεν συνάδει με την μικρή συμμετοχή του κόσμου (ακόμη και το ΠΑΜΕ με την παγκρήτια συγκέντρωσή του και την κινητοποίηση που είχε το προηγούμενο διάστημα δεν "τρόμαζε" από τον κόσμο που μάζεψε). Η αστυνομοκρατία, η τρομοκρατία, τα μαθητοδικεία, τα αγροτοδικεία (προχθές δικάστηκαν και καταδικάστηκαν 3 αγρότες στο Ηράκλειο για συμμετοχή σε κινητοποίηση του 2013), τα δικαστήρια που βγάζουν παράνομες τις απεργίες των σωματείων, είναι ο δρόμος που επέλεξε η κυβέρνηση για να περάσει την "ανάπτυξή" της.

 Απέναντι σ' αυτή την πολιτική είναι ανάγκη να συγκροτηθεί και να δυναμώσει ένα λαϊκό κίνημα υπεράσπισης αλλά και διεύρυνσης των δικαιωμάτων του. Να αντισταθεί στην πολιτική της φτώχειας - ανεργίας - εξαθλίωσης- της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης. Να συγκροτηθούν εστίες αντίστασης στους μαζικούς χώρους έξω και ενάντια σε εκλογικές αυταπάτες και λογικές ανάθεσης. Με βάση τα παραπάνω παρέμβηκε η ΛΑ - ΑΑΣ Ηρακλείου με δικό της μπλοκ. Με πανό, προκήρυξη και συνθήματα προσπάθησε να αναδείξει αυτή την αναγκαιότητα. Η ΛΑ - ΑΑΣ και οι συνιστώσες που την στηρίζουν, θα συμβάλλουν με όλες τους τις δυνάμεις σ' αυτή την κατεύθυνση.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ