ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ!

Αριστερό blog για τα κινήματα στις ...γειτονιές όλου του κόσμου!

Για επικοινωνία: antigeitonies@gmail.com

Τετάρτη, 20 Αυγούστου 2014

O Kareem Abdul-Jabbar για το Ferguson και τον ταξικό πόλεμο στις ΗΠΑ

του Kareem Abdul-Jabbar

Θα αποτελέσει η πρόσφατη εξέγερση στο Φέργκιουσον του Μιζούρι, ένα σημείο καμπής στη μάχη ενάντια στη φυλετική αδικία ή θα είναι μια μικρή υποσημείωση, σε κάποια μελλοντική πτυχιακή διατριβή σχετικά με τις πολιτικές αναταραχές στον πρώιμο 21ο αιώνα;
Η απάντηση μπορεί να βρεθεί στο Μάη του 1970.
Θα έχετε πιθανά ακούσει για τoυς πυροβολισμούς στο Kent State: Στις 4 Μάη του 1970, η εθνοφρουρά του Οχάιο, άνοιξε πυρ κατά των φοιτητών που διαδήλωναν στο Πανεπιστήμιο του Kent. Στα 13 δευτερόλεπτα των πυροβολισμών, τέσσερις φοιτητές σκοτώθηκαν και εννέα τραυματίστηκαν, με το ένα να μένει μόνιμα παράλυτος. Το σοκ και η κατακραυγή για το γεγονός, έφεραν ως αποτέλεσμα μια πανεθνική απεργία στην οποία συμμετείχαν τέσσερα εκατομμύρια φοιτητές, οι οποίοι έκλεισαν 450 ιδρύματα. Πέντε μέρες μετά τα γεγονότα του Kent State, 100 χιλιάδες διαδηλωτές συγκεντρώθηκαν στην Ουάσινγκτον και η νεολαία της χώρας κινητοποιούνταν πλέον ενεργητικά για να έρθει το τέλος του πολέμου στο Βιετνάμ, του ρατσισμού, του σεξισμού και της ανόητης πίστης στο πολιτικό κατεστημένο.
Πιθανότατα, δεν έχετε ακούσει για τους πυροβολισμούς στο Jackson State
Στις 14 Μάη, δέκα μέρες αφού το Kent State έβαλε φωτιά στο έθνος, στο Πανεπιστήμιο του Jackson State, στο οποίο σπούδαζαν κυρίως μαύροι, η αστυνομία σκότωσε δύο μάυρους νεαρούς (ο ένας τελειόφοιτος του Λυκείου, ο άλλος πατέρας ενός μωρού 18 μηνών), με καραμπίνες και τραυμάτισε άλλους δώδεκα.
Δεν υπήρξε καμία κατακραυγή σε εθνικό επίπεδο. Το έθνος δεν κινητοποιήθηκε για να κάνει κάτι. Αυτό το άψυχο τέρας που αποκαλούμε Ιστορία, κατάπιε το όλο συμβάν σβήνοντας το από τη μνήμη του έθνους.
Kαι εφόσον δεν θέλουμε την αγριότητα του Ferguson να την καταπιεί η Ιστορία και να καταλήξει ένα ερέθισμα στο έντερο της, πρέπει δούμε την όλη κατάσταση όχι μόνο σαν άλλη μια πράξη στα πλαίσια του ρατσισμού του συστήματος, αλλά και ό,τι άλλο στην πραγματικότητα είναι: ταξικός πόλεμος.
Επικεντρώνοντας μονάχα στη φυλετική πτυχή, η συζήτηση γίνεται στο αν ο θάνατος του Michael Brown – ή αυτός των τριών άοπλων μαύρων, που δολοφονήθηκαν από την αστυνομία στις ΗΠΑ μέσα σε αυτό το μήνα – έγκειται στο θέμα των διακρίσεων ή στις αιτιολογήσεις της αστυνομίας. Έπειτα θα συζητάμε για το αν υπάρχει ο ρατσισμός των μαύρων εναντίον των λευκών, όσο υπάρχει ο ρατσισμός των λευκών ενάντια στους μαύρους. (Ναι, όντως υπάρχει. Αλλά σε γενικές γραμμές, ο ρατσισμός των λευκών ενάντια στους μαύρους επηρεάζει οικονομικά το μέλλον της μαύρης κοινότητας. Ο ρατσισμός των μαύρων απέναντι στους λευκούς, έχει σχεδόν μηδαμινές κοινωνικές επιπτώσεις.)
Στη συνέχεια, θα αρχίσουμε να συζητάμε για το αν η αστυνομία στις ΗΠΑ είναι και η ίδια μία μειονότητα σε κίνδυνο, που υπόκειται σε διακρίσεις με βάση το χρώμα (της στολής της) - το μπλε. (Ναι, είναι. Υπάρχουν πολλοί παράγοντες να λάβουμε υπόψη πριν καταδικάσουμε την αστυνομία, όπως οι πολιτικές πιέσεις, η ανεπαρκής εκπαίδευση και διάφορες απόκρυφες πολιτικές). Ύστερα, θα διερωτηθούμε αν οι μαύροι πέφτουν συχνότερα θύματα πυροβολισμών εξαιτίας του ότι διαπράττουν συχνότερα εγκλήματα. (Στην πραγματικότητα, έρευνες αποδεικνύουν ότι οι μαύροι γίνονται στόχαστρο συχνότερα σε κάποιες πόλεις όπως η Νέα Υόρκη. Είναι δυσκολότερο να μιλήσουμε για μια μεγαλύτερη, εθνικής εμβέλειας, εικόνα γιατί η έρευνα στο θέμα είναι θλιβερά ανεπαρκής. Το Υπουργείο Δικαιοσύνης, μας δείχνει ότι στο διάστημα 2003-2009 στις ΗΠΑ, ανάμεσα στους θανάτους που είχαν να κάνουν με σύλληψη, υπάρχει ελάχιστη διαφορά ανάμεσα σε μαύρους, λευκούς ή Λατίνους. Μολαταύτα, τα στοιχεία δεν μας δείχνουν πόσοι από αυτούς ήταν άοπλοι.)
Τα φυλετικά ζητήματα, για τα οποία όλοι σπεύδουν να υψώσουν γροθιές, αποσπούν την Αμερική από το να δει ότι οι στόχοι της υπερβολικής αντίδρασης της αστυνομίας, βασίζονται λιγότερο στο χρώμα και περισσότερο σε κάτι που είναι ακόμα χειρότερο και από το επίπεδο οδύνης του ιού Έμπολα: στο να είσαι φτωχός. Φυσικά, για πολλούς στην Αμερική, το να έχεις συγκεκριμένο χρώμα στο δέρμα σου είναι συνώνυμο με το να είσαι φτωχός και το να είσαι φτωχός είναι συνώνυμο με το να είσαι εγκληματίας. H ειρωνεία είναι ότι αυτή η παρεξήγηση υπάρχει στην πραγματικότητα και μεταξύ των ίδιων των φτωχών.
Και έτσι ακριβώς θέλει να έχουν τα πράγματα, η καθεστηκυία τάξη.
H τελευταία απογραφή έδειξε ότι 50 εκατομμύρια Αμερικανοί είναι φτωχοί. 50 εκατομμύρια ψηφοφόροι είναι ένα σημαντικό μπλοκ αν κάποτε οργανωθούν σε μια προσπάθεια να πετύχουν τους οικονομικούς τους σκοπούς. Έτσι, είναι κρίσιμο για εκείνους που βρίσκονται στο «Πλουσιότερο 1%» να κρατούν τους φτωχούς διαλυμένους, αποσπώντας την προσοχή τους με ζητήματα που κυρίως ακουμπούν στο συναίσθημα τους όπως η μετανάστευση, οι αμβλώσεις, ο έλεγχος της οπλοκατοχής, έτσι ώστε να μην σταματήσουν κάποια στιγμή (σ.σ. οι φτωχοί) και αναρωτηθούν πώς τους κοροϊδεύουν για τόσο καιρό.
Ένας τρόπος να κρατήσεις αυτούς τους 50 εκατομμύρια φτωχούς, διαλυμένους είναι μέσω της παραπληροφόρησης. Τα τελευταία στοιχεία από το PunditFact σχετικά με τα ειδησεογραφικά δίκτυα, καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι για το Fox και το Fox News Channel, το 60% των όσων μεταδίδουν, είναι ψέμματα. Για το NBC και το MSNBC, το ποσοστό είναι 46%.
Αυτά είναι τα «νέα», αδέρφια! Κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων στο Ferguson, το Fox News έπαιξε μια ασπρόμαυρη φώτο του Martin Luther King, με την επιγραφή: «Ξεχνώντας το μήνυμα του Μartin Luther King / Οι διαδηλωτές στο Missouri στρέφονται στη βία». Μήπως έπαιξαν κάτι αντίστοιχο όταν και οι δύο Μπούς εισέβαλαν στο Ιράκ: «Ξεχνώντας το μήνυμα του Ιησού Χριστού / Οι ΗΠΑ ξεχνούν να γυρίσουν το μάγουλο και σκοτώνουν χιλιάδες»;
Πώς γίνεται οι τηλεθεατές να κάνουν λογικές επιλογές σε μια Δημοκρατία, αν οι πηγές πληροφόρησης τους είναι διεφθαρμένες; Δεν μπορούν. Και αυτό είναι ακριβώς πώς το «1%» ορίζει τη μοίρα του «99%».
Ακόμα χειρότερα, ορισμένοι πολιτικοί και επιχειρηματίες συνωμοτούν για να μείνουν οι φτωχοί ως έχουν. Στην κωμική-ειδησεογραφική εκπομπή του στο HBO με τίτλο Last Week Tonight, o John Oliver έκανε ένα θέμα πάνω στις επιχειρήσεις των payday loans (σ.τ.μ. εταιρίες που παρέχουν «δάνεια ημέρας», με υψηλό τόκο) και εκείνους που με απίστευτη αναισθησία εκμεταλλεύονται την απόγνωση του φτωχού κόσμου. Πώς γίνεται μια τέτοια βιομηχανία που αποσπά 1900% σε τόκους επί των δανείων να τη βγάζει καθαρή; Στο Τέξας, ο τοπικός βουλευτής Gary Elkins κατάφερε και μπλόκαρε νομοθετική ρύθμιση για το θέμα, παρά το γεγονός ότι ο ίδιος είναι ιδιοκτήτης μιας τέτοιας αλυσίδας καταστημάτων που δίνουν payday loans. H βουλευτής Vicki Truitt που διαρκώς κατήγγειλε τον Elkins για την προφανή σύγκρουση συμφερόντων στο θέμα λόγω της εταιρίας του, έγινε λομπίστα για την ACE Cash Express, μόλις 17 μέρες μετά τη λήξη της θητείας της. Στην ουσία, ο Oliver έδειξε πως οι φτωχοί οδηγούνται σε τέτοιου είδους δάνεια, μόνο και μόνο για να καταλήξουν σε αδυναμία πληρωμής και έτσι να συνεχίζουν να δανείζονται. Ο κύκλος αυτός δεν μπορεί να σπάσει.

Βιβλία και ταινίες σε περιβάλλον δυστοπίας, όπως το Snowpiercer, το Divergent, τα Hunger Games και το Elysium σηματοδότησαν την οργή, τα τελευταία χρόνια. Όχι μόνο επειδή εκφράζουν μια νεανική δυσαρέσκεια απέναντι στα πρότυπα εξουσίας. Αυτό θα εξηγούσε κάποια από τη δημοφιλία που έχουν ανάμεσα σε νεότερης ηλικίας κοινά, αλλά δεν δικαιολογεί τη δημοφιλία ανάμεσα στους «20κάτι» και σε μεγαλύτερους ενήλικες. O πραγματικός λόγος που μαζευόμαστε για να δούμε τον πορσελάνινο χαρακτήρα του Donald Sutherland στο Hunger Games είναι το γεγονός ότι ένας αδίστακτος πρόεδρος των ΗΠΑ αφιερωμένος στο να διατηρεί τη θέση του πλούτου ενώ λειαίνει τη φτέρνα του στους λαιμούς των φτωχών, φαντάζει αληθινό σενάριο σε μια κοινωνία που το «1%» κερδίζει ακόμα περισσότερο πλούτο, ενώ η μεσαία τάξη καταρρέει.
Αυτό δεν είναι υπερβολή. Στατιστικές το αποδεικνύουν. Σύμφωνα με την έρευνα του Pew Research Center, μόνο τα μισά από τα νοικοκυριά στις ΗΠΑ είναι μεσαίου εισοδήματος, καταγράφοντας μια πτώση 11% από τη δεκαετία του 1970. Το μέσο εισόδημα της μεσαίας τάξης έχει πέσει 5% την τελευταία δεκαετία και ο συνολικός πλούτος βρίσκεται 28% κάτω. Όλο και λιγότεροι άνθρωποι (μόνο το 23%), θεωρούν ότι θα έχουν αρκετά χρήματα για να βγουν στη σύνταξη. Πιο καταδικαστικό για την κατάσταση, όλων: Λιγότεροι Αμερικανοί από ποτέ, πιστεύουν στην κινητήρια αρχή του Αμερικάνικου Ονείρου, ότι η σκληρή δουλειά θα τους πάει μπροστά.
Αντί να ενωθούμε για να αντιμετωπίσουμε τον πραγματικό εχθρό – ανίκανους πολιτικούς, νομοθέτες και άλλους που βρίσκονται στην εξουσία- πέφτουμε στην παγίδα να στρεφόμαστε ο ένας ενάντια στον άλλο, ξοδεύοντας τις δυνάμεις μας μαχόμενοι ενάντια στους συμμάχους μας και όχι ενάντια στους εχθρούς μας. Αυτό δεν έχει να κάνει με αποκλεισμούς μόνο με βάση το χρώμα ή τα πολιτικά κόμματα αλλά, επίσης και σχετικά με το φύλο. Στο βιβλίο της Unspeakable Things: Sex, Lies and Revolution, η Laurie Penny αναφέρει ότι οι μειωμένες ευκαιρίες για καριέρα στους νέους άνδρες, τους οδηγεί στο να νιώθουν λιγότερο πολύτιμοι για τις γυναίκες, με αποτέλεσμα να εκτρέπουν την οργή τους από αυτούς που πραγματικά προκαλούν το πρόβλημα, σε αυτές που επίσης βιώνουν τις συνέπειες: τις γυναίκες.
Ναι, γνωρίζω ότι είναι άδικο να σταμπάρω τους πλουσιότερους με τόσο χοντρές γραμμές. Υπάρχουν μερικοί πολύ πλούσιοι που έχουν προσφέρει φοβερή υποστήριξη στην κοινότητα τους. Ταπεινοί για την επιτυχία τους, προσπαθούν να βοηθήσουν τους άλλους γύρω τους. Αλλά αυτό δεν συμβαίνει με το πλήθος των εκατομμυριούχων και δισεκατομμυριούχων που συνεργάζονται παρασκηνιακά για να μειώσουν τα κουπόνια τροφίμων, δεν ανακουφίζουν το βάρος των φοιτητικών δανείων από τους νέους και τσακίζουν την επέκταση του επιδόματος ανεργίας.
Σε κάθε τέτοια περιστατικά πυροβολισμών, θανάτων και αγριοτήτων, η αστυνομία και το δικαστικό σύστημα μοιάζουν να επιβάλλουν το νόμο ενός άδικου καθεστώτος. Η οργή μας αυξάνεται και οι εξεγέρσεις ζητούν να προκύψει δικαιοσύνη. Τα ειδησεογραφικά κανάλια κάνουν συνεντεύξεις με τον καθένα και οι γνωστές αυθεντίες επιρρίπτουν ευθύνες.
Μετά τι;
Δε λέω ότι οι διαμαρτυρίες στο Ferguson δεν είναι δικαιολογημένες - είναι. Στην πραγματικότητα, χρειαζόμαστε περισσότερες διαμαρτυρίες σε όλη τη χώρα. Που είναι όμως το Kent State της εποχής; Τι θα χρειαστεί για να κινητοποιήσει 4 εκατομμύρια φοιτητές σε ειρηνική διαμαρτυρία; Γιατί αυτό χρειαζόμαστε για να προκαλέσουμε πραγματική αλλαγή. Η μεσαία τάξη πρέπει να ενωθεί με τους φτωχούς και οι λευκοί να ενωθούν με τους αφροαμερικανούς σε μαζικές διαδηλώσεις για να ανατρέψουμε τους διεφθαρμένους πολιτικούς, για να μποικοτάρουμε τις εκμεταλλευτικές επιχειρήσεις, για να περάσει νομοθεσία που θα προωθεί την οικονομική ισότητα και τις ευκαιρίες για όλους και για να τιμωρήσουμε όλους όσους τζογάρουν με το οικονομικό μας μέλλον.
Σε αντίθετη περίπτωση, θα πάθουμε ότι έχουμε τώρα για τα γεγονότα του Ferguson: Μια χούφτα πολιτικών και διασημοτήτων να εκφράζουν τη συμπάθεια και τον αποτροπιασμό τους. Αν δεν έχουμε μια συγκεκριμένη ατζέντα – μια λίστα με τι θέλουμε να αλλάξουμε και πως – θα μαζευόμαστε ξανά και ξανά δίπλα στα νεκρά κορμιά των νεκρών παιδιών μας, των γονιών μας και των γειτόνων μας.
Ελπίζω ο John Steinbeck να αποδειχθεί σωστός όταν έγραφε στα Σταφύλια της Οργής ότι «H Ύφεση δουλεύει για να δυναμώσει και να ενώσει τους καταπιεσμένους». Αλλά είμαι περισσότερο διατεθειμένος να επαναλάβω το Inner City Blues του Marvin Gaye, που γράφτηκε το χρόνο μετά τους πυροβολισμούς στο Kent State και το Jackson State.

Inflation no chance

To increase finance

Bills pile up sky high

Send that boy off to die

Make me wanna holler

The way they do my life

Make me wanna holler

The way they do my life



Πηγή: Barikat και εμείς από το Όλα είναι δρόμος
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Ούτε να το σκέφτεστε!

Μες στον Αύγουστο, τον πιο καυτό μήνα του καλοκαιριού, το υπουργείο παιδείας αποφάσισε να ανοίξει με τον πιο ωμό τρόπο το φάκελο «διαγραφές φοιτητών» απειλώντας ένα πολύ μεγάλο κομμάτι φοιτητών και σπουδαστών με πέταγμα έξω απ’ τις σχολές. Οι κουβέντες και οι προβληματισμοί, που έχουν ανοίξει γύρω από το ζήτημα, είναι (ευτυχώς) μπόλικοι.
Για να ξεκαθαρίσουμε κάτι: σε αυτό το κείμενο μην περιμένετε να δείτε χαρακτηρισμούς, όπως «ενεργοί» και «ανενεργοί» φοιτητές. Δεν μπαίνουμε στα ψευτοδιλήμματα του υπουργείου. Για μας είναι ξεκάθαρο: έστω και μια διαγραφή σημαίνει, ότι η πρόταση του υπουργείου περνάει και άρα ανοίγει ο δρόμος για τη συνολική εφαρμογή των διαγραφών. Γι’ αυτό και το αίτημα της σπουδάζουσας νεολαίας σε ό,τι αφορά στο παρόν ζήτημα, πρέπει να είναι: ΚΑΜΙΑ ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΦΟΙΤΗΤΗ. Με όχημα αυτό το αίτημα και με διάθεση για ουσιαστική παρέμβαση και τροφοδότηση των συλλογικών οργάνων του φοιτητικού κινήματος οφείλουν αυτή τη στιγμή οι δυνάμεις της αριστεράς και ευρύτερα του κινήματος να βαδίσουν.
Καθήκον για κάθε συλλογικότητα (ή ατομικότητα) με αναφορά στο κίνημα, είναι να συμβάλλει έτσι ώστε να ανοίξει νέος γύρος συνελεύσεων στις σχολές με όσο το δυνατόν πιο μαζικά χαρακτηριστικά. Σε αυτό το καθήκον δεν χωρούν ούτε νομικές υπεκφυγές για το ζήτημα των διαγραφών, ούτε αυταπάτες για τη στάση, που θα κρατήσουν πρυτανικές αρχές και λοιποί παρατρεχάμενοι. Κακά τα ψέματα, η στάση των «αξιότιμων κυρίων» φάνηκε και πρόσφατα στην απεργία των διοικητικών, φάνηκε πολλάκις και στο παρελθόν, θα φανεί και τώρα. Κι η στάση τους δεν είναι άλλη από το να λειτουργούν σαν το μακρύ χέρι του υπουργείου, που παρά τις – κατά καιρούς – «αγωνιστικές» μάσκες, που φορούν, δεν αργούν να τις πετάξουν και να αποκαλύψουν το πραγματικό σκληρό τους πρόσωπο.
Σαφώς και εξίσου γνωστός με των από πάνω είναι και ο ρόλος των καθεστωτικών γαλαζοπράσινων δυνάμεων μέσα στις σχολές, που ανέκαθεν λειτουργούσαν σαν καρκίνωμα για το φοιτητικό κίνημα. Ωστόσο, δεν θα μπορούσαμε να μην σταθούμε και στη στάση δυνάμεων, που έχουν αναφορά στο κίνημα, μια στάση που αρκετές φορές έχει λειτουργήσει, αν όχι εχθρικά, σίγουρα σαν εμπόδιο στην ανάπτυξη αγώνων και εστιών αντίστασης. Μια στάση, που σκιαγραφείται μεν στην αιτηματολογία των εν λόγω δυνάμεων, αλλά πολύ περισσότερο φαίνεται στην πράξη. Παρ’ όλο που δεν θα προχωρήσουμε σε μια πιο αναλυτική ψηλάφησή τους, ας ρίξουμε μια ματιά στα παρακάτω λόγια:
Κανένας ενεργός φοιτητής ή σπουδαστής να μη στερηθεί τη φοιτητική του ιδιότητα και τα δικαιώματα που απορρέουν από αυτή, εκτός κι αν το επιθυμεί ο ίδιος υπογραμμίζει το Μέτωπο Αγώνα Σπουδαστών αποδεχόμενο τη διάκριση του υπουργείου μεταξύ σε «ενεργούς» και «ανενεργούς» φοιτητές. Άρα οι «ανενεργοί» να διαγραφούν; Στρώνει ή όχι αυτή η κατεύθυνση το δρόμο, για να περάσουν συνολικά οι διαγραφές και να πάρει το ντόμινο την πλειοψηφία των φοιτητών και σπουδαστών; Σημαίνει ή όχι αυτή η κατεύθυνση, ότι επί της ουσίας ΕΦΑΡΜΟΖΕΤΑΙ η πρόταση του υπουργείου; Η απάντηση είναι ξεκάθαρη.
Δεν μπορούμε να μπαίνουμε σε ψευτοδιλήμματα, δεν μπορούμε να δεχτούμε τα «κριτήρια και τις προϋποθέσεις» του υπουργείου, δεν μπορούμε να νομιμοποιήσουμε καμία διαγραφή.
Για εμάς είναι ξεκάθαρο: το μέτρο των διαγραφών έρχεται να προστεθεί στην πολιτική της εντατικοποίησης και των ταξικών φραγμών στις σπουδές. Δεν θα αποτελέσει τίποτα παραπάνω από την οριστική ταφόπλακα της δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης (βαρύγδουπος ίσως ο χαρακτηρισμός «οριστική», αλλά δυστυχώς ρεαλιστικός).
Απέναντι, επομένως, σε αυτή την άνευ προηγουμένου ταξική επίθεση, που τώρα οξύνεται όλο και περισσότερο, έχουμε χρέος να απαντήσουμε συλλογικά και μαχητικά. Μέσα από τους συλλόγους μας και τα όργανά μας, με πίστη στις δυνάμεις μας, μακριά από αυταπάτες για εύκολες λύσεις.

ΥΓ: Το νέο bonus του υπουργείου για δύο εξεταστικές «δωράκι» μέχρι το Φλεβάρη σε όσους φοιτητές «έδειξαν ενδιαφέρον στις εξεταστικές τους τα τελευταία δύο χρόνια», (αν σου παρείχε το word εικονίδιο με δυο αρχίδια και μια πούτσα, θα κολλούσε γάντι πλάι στην παραπάνω πρόταση), όχι απλά δεν μπορεί να αφήσει κανένα εφησυχασμό, αλλά αποδεικνύει, πως ακόμα και οι όποιες παραχωρήσεις του υπουργείου είναι αρκετά light έτσι ώστε να μπορούν να εξασφαλίσουν, ότι οι διαγραφές (όσο το δυνατόν περισσότερες) θα περάσουν μέσα στο επόμενο διάστημα. Εμείς πάντως απαντάμε… ούτε να το σκέφτεστε!

http://resistancetoujours.blogspot.gr/
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Ανακοίνωση για τις εξελίξεις στα Σ/Μ «ΛΑΡΙΣΑ»

Με ανακοίνωση στον τύπο, πληροφορούμαστε ότι με πρωτοβουλία του Επιμελητηρίου Λάρισας και των μετόχων των Σ/Μ «ΛΑΡΙΣΑ», αποφάσισαν να κινηθούν σε «οικονομικό εξωραϊσμό» όπως τον ονομάζουν της εταιρείας. Αυτός ο «εξωραϊσμός» όμως θα έρθει εκτός από του κούρεμα των χρεών της εταιρείας προς τους προμηθευτές και ασφαλιστικά ταμεία, θα έχει στόχο και τους εργαζομένους. Άρα μιλάμε για άλλη μία περικοπή στους μισθούς, επιπρόσθετη σε αυτές που είχαν υποστεί το προηγούμενο διάστημα, και μάλιστα με τον εκβιασμό της υπογραφής της νέας σύμβασης ή της απόλυσης. Ποιος λοιπόν, πήρε αυτή την απόφαση και μάλιστα μιλάει ότι υπήρχε και συνεννόηση και με τους ίδιους τους εργαζόμενους με σκοπό να τους φέρει προ τετελεσμένου;

Οι εργαζόμενοι, είναι απλήρωτοι εδώ και πολύ καιρό, έβλεπαν τον μισθό τους να πετσοκόβεται όλο και περισσότερο, χάνοντας εργασιακά δικαιώματα. Όταν τα Σ/Μ «ΛΑΡΙΣΑ», έβγαζαν υπερκέρδη και κάνανε ανοίγματα και τα αφεντικά πλουτίζανε όλο και περισσότερο, ενώ οι εργαζόμενοι μένανε απλήρωτοι. Όταν οι εκβιασμοί της εργοδοσίας έστελναν στην πόρτα της εξόδου όποιον ήθελε τη δημιουργία σωματείου των εργαζομένων.

Οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να παίξουν σε κανένα παιχνίδι μεταξύ των αφεντικών και των υποψηφίων αγοραστών. Τέτοια παιχνίδια είναι στημένα και στα μέτρα τους. Οι εργαζόμενοι πρέπει να βρουν τον δικό τους δρόμο που περνάει μέσα από τη συλλογικότητα και τον αγώνα. Να αντισταθούνε στο νέο κούρεμα και στις απολύσεις.

Καλούμε όλους τους εργαζόμενους στα Σ/Μ «ΛΑΡΙΣΑ» να πάρουν μέρος στη Γενική Συνέλευση, Πέμπτη 21/8, στις 8 μμ στο Εργατικό Κέντρο Λάρισας.

ΤΑΞΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Παλαιστίνη
Για να μη χάσουμε το δάσος κοιτάζοντας το δέντρο

Στην προσπάθειά του να καταδικάσει από αριστερή σκοπιά την πολιτική των ιμπεριαλιστών «διαίρει και βασίλευε», αφήνει εκτεθειμένα τα «νώτα» του σε μια κριτική που θα του πρόσαπτε πασιφιστική προσέγγιση. Ακόμα περισσότερο, ορισμένα σημεία της τοποθέτησής του δίνουν επιχειρήματα σε όσους θέλουν να τον κριτικάρουν για πολιτική «ίσων αποστάσεων».
Δεν θα επεκταθώ σ’ αυτά γιατί είμαι βέβαιος ότι ο ίδιος ο σύντροφος Μιχαλάκης (εδώ) θα μπορεί να τα διακρίνει. Εκείνο όμως που μπορεί να διακρίνει κανείς φανερά, αν δεν είναι προκατειλημμένος, ακόμα και αν διαφωνεί με την οπτική της κριτικής του στη Χαμάς, είναι ότι ο σύντροφος Μιχαλάκης θεωρεί, και σωστά, ότι η πηγή των προβλημάτων του παλαιστινιακού λαού και η κύρια αιτία της πολύ δύσκολης θέσης που βρίσκεται εδώ και δεκαετίες, είναι η μεγάλη υποχώρηση του αριστερού αντιιμπεριαλιστικού κινήματος στην Παλαιστίνη, σε συνδυασμό με την μεγάλη ήττα του κομμουνιστικού κινήματος σε παγκόσμιο επίπεδο και την ευρύτερη περιοχή. Μια ήττα που άφησε πολλά κενά τα οποία γέμισαν με ένα σωρό κινήματα και οργανώσεις που κάθε άλλο παρά διέξοδο μπορούν να δώσουν στους λαούς.
Σαφώς και τίθενται πολλά ζητήματα: πως θα οργανωθεί η ένοπλη αντίσταση του Παλαιστινιακού λαού, πως θα οικοδομήσει συμμαχίες, πως θα κλιμακώσει την ένοπλη επανάσταση, με ποιους ειδικότερους αντιιμπεριαλιστικούς στόχους στη σύνδεσή τους με την προοπτική της κοινωνικής απελευθέρωσης. Πολλά και άλλα τόσα.
Στη βάση όμως της οικοδόμησης αριστερού επαναστατικού ένοπλου κινήματος που θα παλέψει για εθνική απελευθέρωση, σε μια κοινωνία που θα έχει απαλλαγεί από την κατοχή, την εξάρτηση, που θα χαρακτηρίζεται από κοινωνική δικαιοσύνη. Σε ένα κράτος που θα ανήκει στις λαϊκές επαναστατικές δυνάμεις και με ένα στρατό αποφασισμένο να υπερασπιστεί τις λαϊκές και κοινωνικές κατακτήσεις.
Και στη βάση αυτής της προοπτικής, και όσο αυτή πραγματώνεται και όσο κερδίζει έδαφος μέσα στους αγωνιζόμενους Παλαιστίνιους, θα προσεγγίζει και θα απαντά μια σειρά τακτικά και στρατηγικά ζητήματα που προφανώς είναι ανοιχτά.
Έτσι τα βλέπουμε τα ζητήματα και δεν είναι ούτε για να χαίρεται κανείς ούτε για να λυπάται. Αυτό που χρειαζόμαστε, πέρα από συναισθηματισμούς, είναι μια όσο γίνεται πιο αντικειμενική εκτίμηση των δεδομένων και μια σαφή αριστερή αντιιμπεριαλιστική, επαναστατική προσέγγιση.
Εμείς, τέλος πάντων, από «απόσταση» αυτό που μπορούμε να κάνουμε άμεσα είναι να συμβάλλουμε για την μαζικοποίηση των διαδηλώσεων αλληλεγγύης. Γενικότερα συμβάλλουμε με τις προσπάθειές μας για την οικοδόμηση ενός αντιιμπεριαλιστικού, αντικαπιταλιστικού κινήματος στη χώρα μας και που σε γενικές γραμμές έχει να αντιμετωπίσει τους ίδιους εχθρούς με τους Παλαιστίνιους και τους υπόλοιπους γειτονικούς λαούς.
Όσοι, πολύ λανθασμένα, αυτό που έχουν να «προσφέρουν» στον παλαιστινιακό λαό είναι μια «αριστερή» κυβέρνηση στην Ελλάδα φυσώντας αέρα στα πανιά του ΣΥΡΙΖΑ ας είναι πιο προσεκτικοί τουλάχιστον. Δεν πρέπει να τους διαφεύγει πόσες πολλαπλές τρικλοποδιές έβαζαν στην παλαιστινιακή αντίσταση όλες τις προηγούμενες δεκαετίες μια σειρά ποικιλόχρωμες και ποικιλόμορφες «αριστερές» κυβερνήσεις στη Δύση και αλλού.

Ανδρέας
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Τρίτη, 19 Αυγούστου 2014

Η πολιτική των ίσων αποστάσεων στο παλαιστινιακό ζήτημα διευκολύνει το θύτη

Κάβουρας Δημήτρης

Οι ανελέητοι βομβαρδισμοί στη Λωρίδα της Γάζας από το κράτος του Ισραήλ, οι εισβολές και η δράση των ελεύθερων σκοπευτών και οι εκατόμβες των νεκρών και των σακατεμένων που προκαλούν, τα εγκλήματα πολέμου που διαπράττονται καθημερινά και τα οποία μια νέα Νυρεμβέργη πρέπει να τα δικάσει, δημιουργούν αποτροπιασμό στους λαούς του κόσμου και αναγκάζουν πολλούς να παίρνουν θέση
στο ζήτημα αυτό.
Ανάμεσά σε αυτούς και ο Κώστας Μιχαλάκης Φιλόλογος-Ιστορικός (στο εξής ΚΜ για συντομία), ο οποίος σε άρθρο του με τίτλο «Εβραίοι, Παλαιστίνιοι, Ισραήλ, Γάζα και στη μέση εγώ…» το οποίο δημοσιεύτηκε στον τοπικό έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο (Α.σ.Γ.: το δημοσιεύσαμε και εμείς εδώ), επιχειρεί ανεπιτυχώς, κατά τη γνώμη μας, να απαντήσει σε αυτούς που του απευθύνουν ερωτήματα και τον παροτρύνουν να ασκήσει πίεση στους Ισραηλινούς, λέγοντάς του: «Εσύ που ξέρεις τους Ισραηλινούς, γιατί δεν τους λες κάτι για τη Γάζα;»
Αφορμή για αυτή την προτροπή αποτέλεσε, όπως λέει ο ίδιος, το βιβλίο του «…για την εβραϊκή κοινότητα Τρικάλων, και μια συζήτηση πάνω στις «Τρωάδες», το εκπληκτικά διαχρονικό έργο του Ευριπίδη για τον πόλεμο.».
Ο ΚΜ αναφέρει κάποιες ερωτήσεις που του έγιναν από γνωστούς και φίλους, δίνοντας αντίστοιχες απαντήσεις με τη μορφή ερωτήσεων και σχολιασμών: «Το κράτος του Ισραήλ είναι σιωνιστικό» μου είπε κάποια στιγμή άλλος φίλος. «Συμφωνώ» του απάντησα, «αλλά τι εννοείς εσύ με τον όρο Σιωνισμός;» Αλήθεια, πόσοι ξέρουν τι είναι ο σιωνισμός; Έχω ακούσει εκδοχές από το ότι είναι σχεδόν παρακλάδι του σατανισμού, έως ότι είναι η άλλη εκδοχή του ναζισμού. Μύλος…».
Ο ΚΜ απέφυγε στο συγκεκριμένο άρθρο να πάρει σαφή θέση υπέρ του αγώνα των παλαιστινίων και κατά του Ισραήλ, εκφράζοντας ένα μικροαστικό πασιφισμό, εβρισκόμενος στη μέση όπως ο ίδιος ομολογεί και όπως φαίνεται από τις απαντήσεις που δίνει: « «Νίκη στη Χαμάς», ακούω από μερικούς, ως αντίπαλο δέος στη στρατιωτική μηχανή του Ισραήλ. Και πάλι δεν θέλω να ταχθώ χωρίς κρίση στους υποστηρικτές μιας οργάνωσης, η οποία έχει ως στόχο την καταστροφή του κράτους του Ισραήλ και έχει αρκετά σκοτεινές ρίζες και πηγές χρηματοδότησης.».
Απέφυγε επίσης να δώσει τον δικό του ορισμό στον όρο Σιωνισμός. Διότι αν έμπαινε στον κόπο να απαντήσει και αν ήθελε να είναι συνεπής Αριστερός-Μαρξιστής, θα κατέληγε στο συμπέρασμα που αρνήθηκε:
Το κράτος του Ισραήλ δεν είναι ένα κράτος των εβραίων. Είναι ένα κρατικό μόρφωμα κατασκευασμένο από τους ιμπεριαλιστές και παίζει στην περιοχή το ρόλο του διεθνούς χωροφύλακα του ιμπεριαλισμού. Η βάση της οικοδόμησης και της πρακτικής του είναι ο σιωνισμός, η πιο αντιδραστική μορφή του εβραϊκού εθνικισμού. Πρόκειται για μια αντιδραστική ιδεολογία και πολιτική που εκφράζει τα συμφέροντα της εβραϊκής μεγαλοαστικής τάξης και συνδέεται στενά με την μονοπωλιακή αστική τάξη, με το χρηματιστικό κεφάλαιο μεγάλων ιμπεριαλιστικών κρατών, ιδιαίτερα με τον Αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Χωρίς αυτή τη σύνδεση τη στήριξη και μέχρι ένα βαθμό τη συγχώνευση των συμφερόντων του με αυτά του Αμερικάνικου και διεθνούς ιμπεριαλισμού δεν θα μπορούσε να κρατηθεί για πολύ αυτό το σιωνιστικό κρατικό μόρφωμα.
Σιωνισμός σημαίνει έξαλλο σωβινισμό, απροκάλυπτο ρατσισμό και φυλετισμό.
Τα δόγματά του ότι «οι εβραίοι αποτελούν ένα ξεχωριστό λαό, ένα λαό εκλεκτό του θεού» αυτό αποκαλύπτουν.
Ο σιωνισμός με τα δόγματα του οδήγησαν τον Ντέιβιντ Οβάντια, τον ισραηλινό ελεύθερο σκοπευτή στη Γάζα, να κομπάζει με περηφάνια σαν νέος Ηρώδης: « σήμερα σκότωσα 13 παιδιά …!»!
Σιωνισμός σημαίνει προκεχωρημένο φρούριο της παγκόσμιας αστικής αντίδρασης, ενάντια στην εργατική τάξη και το σοσιαλιστικό εργατικό κίνημα. Οι θεωρίες του ότι «όλοι οι εβραίοι είναι αδέρφια» και ότι «ανάμεσα στους εβραίους δεν υπάρχουν ταξικές διαφορές» και η καταγγελία σαν προδοσία κάθε μορφής ταξική πάλη στους κόλπους τους, καταδείχνουν τη βαθιά αντιδραστική και ακραία αντεργατική του ουσία.
Η πάλη κατά του σιωνισμού είναι πάλη ταξική. Είναι πάλη της εργατικής τάξης και όλων των εργαζομένων ενάντια στο κεφάλαιο, ενάντια στον ιμπεριαλισμό.
Οι λαϊκοί αγωνιστές στην περιοχή πρέπει να φτάσουν να κατανοήσουν ότι με την αστική τάξη και πολική οποιασδήποτε μορφής δεν είναι πλέον δυνατόν να αντιμετωπιστούν τα ζητήματα της εθνικής απελευθέρωσης.
Οι Εβραίοι εργάτες πρέπει να κατανοήσουν ότι δεν μπορούν να συμμαχούν με την αστική τους τάξη και το σιωνιστικό κράτος ενάντια στα ταξικά τους αδέρφια και να στρέφονται ενάντια στα ίδια τους τα συμφέροντά.
Οι Άραβες εργάτες και οι εργαζόμενοι της Παλαιστίνης πρέπει να κατανοήσουν πως δεν μπορούν να συντάσσονται υπό την Αραβική αστική τάξη ενάντια στους εβραίους εργαζόμενους καθώς αυτό είναι βλαπτικό για τα ίδια τους τα συμφέροντα και για την υπόθεση της εθνικής τους απελευθέρωσης.
Είμαστε υπέρ της καταστροφής του σιωνιστικού κράτους, αλλά είμαστε αντίθετοι σε κείνους που επιδιώκουν την εκδίωξη των εβραίων από την περιοχή. Μια τέτοια επιδίωξη αφήνει μετέωρη την καταστροφή του σιωνιστικού κράτους.
Ο μόνος δρόμος για την καταστροφή του σιωνιστικού κράτους και την εκδίωξη των ιμπεριαλιστών από την περιοχή, είναι ο δρόμος της συνένωσης, της συναδέλφωσης, της κοινής προλεταριακής πάλης Εβραίων και Αράβων εργαζομένων ενάντια στις αστικές τους τάξεις και τον ιμπεριαλισμό, για ένα Παλαιστινιακό κράτος-κοινό σπίτι Εβραίων και Αράβων.
Μόνο έτσι η εθνική απελευθέρωση θα γίνει πραγματικότητα και οι εργαζόμενοι της περιοχής θα οικοδομούν ειρηνικά το μέλλον τους.
Οι πολιτικοί ηγέτες των κρατών της Λατινικής Αμερικής τις τελευταίες ημέρες καταδικάζουν έντονα τη στρατιωτική επιχείρηση που διεξάγει το Ισραήλ στη Λωρίδα της Γάζας, εκφράζοντας σχεδόν ομόφωνα την υποστήριξή τους στους Παλαιστίνιους.
Ο Φιντέλ Κάστρο κατηγόρησε το Ισραήλ ότι ασκεί μια «νέα μορφή φασισμού» με αυτήν την επιχείρηση.
Η αντίσταση του παλαιστινιακού λαού στην ισραηλινή κατοχή αποτελεί καθήκον. Χαιρόμαστε που υπάρχουν οργανώσεις αντίστασης, σαν τη Χαμάς, χωρίς να ταυτιζόμαστε μαζί τους. Όπως χαιρόμαστε που πληθαίνουν οι φωνές διαμαρτυρίας, οι αρνήσεις στράτευσης και οι αντιστάσεις στο εσωτερικό του Ισραήλ, ενάντια στη γενοκτονία των παλαιστινίων και τις κτηνωδίες του ισραηλινού στρατού.
Η καλύτερη, από πλευράς αποτελεσματικότητας, προσφορά του Ελληνικού λαού στον αγώνα των παλαιστινίων, είναι η πάλη του για την ανατροπή της βαθιά αντεργατικής-αντιλαϊκής, μειοψηφικής και φιλο-ισραηλινής συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και η εγκαθίδρυση μιας εργατικής κυβέρνησης η οποία θα στηρίζει την αντίσταση των λαών της περιοχής ενάντια στους ιμπεριαλιστές και στους χωροφύλακές τους και θα έχει ανοιχτό μέτωπο στον αντισημιτισμό, στο φασισμό, στο ρατσισμό, στο φυλετισμό.

Στάλθηκε στο e-mail μας. Δημοσιεύτηκε και στην ιστοσελίδα της Κ.Ο. Ανασύνταξη
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Για τις διαγραφές στα Πανεπιστήμια
Ανακοίνωση Κάλεσμα πάλης των Αγωνιστικών Κινήσεων ΑΕΙ - ΤΕΙ

Με τον πιο ωμό και ξεκάθαρο τρόπο, το υπ. Παιδείας, με ανακοίνωσή του μέσα στο καλοκαίρι, διευκρίνισε ότι οι διαγραφές 180.000 φοιτητών και σπουδαστών θα γίνουν κανονικά μέχρι τις 31 Αυγούστου.
Το γεγονός αυτό κάνει φανερή για ακόμα μια φορά την αποφασιστικότητα της κυβέρνησης να τσακίσει τα εναπομείναντα δικαιώματα σε όλους τους τομείς, χωρίς καμία εξαίρεση. Μετά τα μνημόνια, τις διαθεσιμότητες και τις απολύσεις, το κλείσιμο σχολείων και νοσοκομείων, το ξεπούλημα δημόσιου πλούτου σε ξένο και ντόπιο κεφάλαιο, την καταστρατήγηση εργατικών και λαϊκών ελευθεριών, διακηρύσσεται τώρα ότι εκατοντάδες χιλιάδες νεολαίοι θα στηθούν στον τοίχο και θα πεταχτούν έξω από τις σχολές.
Αφού πλέον το επιχείρημα της κυβέρνησης περί κόστους φοίτησης αποκαλύφτηκε ότι είναι εντελώς γελοίο, το υπουργείο παραδέχεται -εμμέσως πλην σαφώς- ότι ο λόγος των διαγραφών είναι ξεκάθαρα πολιτικός και ότι οι διαγραφές σχετίζονται με την αξιολόγηση, όπως αυτή ορίζεται από την ΕΕ.
Στόχος άλλωστε της ντόπιας αστικής τάξης και του ιμπεριαλισμού δεν είναι άλλος πέρα από το ξεπέρασμα της κρίσης τους, τη δημιουργία ενός παράδεισου κερδοφορίας του κεφαλαίου με φτηνό και ευέλικτο εργατικό δυναμικό και ενός ορμητηρίου για τις γεωστρατηγικές βλέψεις του ιμπεριαλισμού στην ευρύτερη περιοχή.
Στα σχέδια του συστήματος, είναι άχρηστος και πρόβλημα ο υπάρχων αριθμός όσων αποκτούν πτυχίο, ειδικά όσο υπάρχουν το Άσυλο και οι συνδικαλιστικές ελευθερίες. Πολύ απλά γιατί για τις ανάγκες της αγοράς, είναι αναγκαίες όσο ποτέ, οι τεράστιες στρατιές ανέργων που θα έχουν σκυμμένο το κεφάλι στις ορέξεις των αφεντικών τους.
Αυτή την κατεύθυνση υπηρετεί ο νόμος πλαίσιο, κεντράροντας στις διαγραφές.
Οι διαγραφές εντάσσονται και λειτουργούν σαν επιστέγασμα στην εντατικοποίηση των σπουδών μας. Έρχονται και βάζουν ταφόπλακα στη δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση. Συμβάλλουν καθοριστικά στην οικοδόμηση ενός πανεπιστημίου με ακόμα μεγαλύτερους ταξικούς φραγμούς, όπου θέση σε αυτό δε θα έχουν όσοι προέρχονται από φτωχές και λαϊκές οικογένειες.
Η πειθάρχηση, η ανάπτυξη του κοινωνικού κανιβαλισμού και η άρση της έννοιας “συλλογική διεκδίκηση”, υλοποιείται μέσω της εντατικοποίησης και κύρια με τις διαγραφές, μια που θέση στο πανεπιστήμιο θα έχει μόνο όποιος θα είναι χωμένος στα βιβλία και θα είναι υποταγμένος σε όσα τον προστάζουν.
Η σπουδάζουσα νεολαία καλείται σήμερα να δώσει μάχη όχι μόνο για το δικαίωμά της στις σπουδές, αλλά συνολικά για το μέλλον της. Σε αυτό τον αγώνα μόνοι σύμμαχοι μπορεί να είναι η εργατική τάξη και ο αγωνιζόμενος λαός. Το φοιτητικό κίνημα πρέπει να σταθεί άμεσα στα δικά του πόδια και να σηκώσει κεφάλι, μακριά και κόντρα σε δήθεν συμβιβασμούς, ακαδημαϊκές και νομικές λύσεις. Μακριά και κόντρα στις κυβερνητικές παρατάξεις και τους “πεφωτισμένους” ακαδημαϊκούς, που τη μια μέρα έταζαν λαγούς με πετραχήλια και την επόμενη μας άφηναν ξεκρέμαστους.
Η αιχμή για το σήμερα μπορεί και πρέπει να είναι η πλήρης απόσυρση του μέτρου των διαγραφών, χωρίς άνω τελείες και λοιπά σημεία στίξης, που αποπροσανατολίζουν τη μάχη και θέτουν ψευτοδιλήμματα. Αυτό είναι το αίτημα που όχι μόνο θα μας κάνει μια γροθιά, αλλά θα αποτελέσει αγκάθι για το σύστημα και θα ανοίξει το δρόμο για τις επόμενες μάχες. Όλη η φιλολογία που αναπτύσσεται εξάλλου γύρω από το ζήτημα του διαχωρισμού “ενεργών – ανενεργών”, μοναδικό σκοπό έχει να διασπάσει τους φοιτητές, να στρέψει τον έναν ενάντια στον άλλον και τελικά να νομιμοποιήσει και να εμπεδώσει τη δυνατότητα του υπουργείου να πετάει κόσμο έξω από τις σχολές.
Απέναντι στις διαγραφές δε χωρούν λογικές μοιρολατρίας και ατομισμού. Οι 180.000 είναι μόνο η αρχή για κάποιους συναδέλφους μας, φέρνοντας τον κίνδυνο της διαγραφής όλων μας!
Η νίκη μπορεί να έρθει μονάχα αν πιστέψουμε στις δυνάμεις μας και οργανωθούμε στους Συλλόγους μας!
• Καλούμε κάθε προοδευτική δύναμη και κάθε αγωνιστή να συμβάλλει στην ανάπτυξη ενός μαζικού φοιτητικού κινήματος με κύρια αιχμή την ολική ανατροπή του μέτρου των διαγραφών!
• Καλούμε κάθε προοδευτική δύναμη και κάθε αγωνιστή να παλέψει ώστε να διεξαχθούν Γενικές Συνελεύσεις σε όλες τις σχολές, με στόχο τη την ανάπτυξη αγώνα σε κάθε Σύλλογο και τον πραγματικό συντονισμό μεταξύ τους!
• Καλούμε να αναπτυχθεί άμεσα συνεννόηση και συντονισμός μεταξύ όσων θέλουν να συμβάλουν σε αυτή την κατεύθυνση! Απαιτείται όσο ποτέ να αναπτυχθεί Κοινή Δράση μεταξύ των δυνάμεων του κινήματος, με όρους συναγωνισμού, κόντρα στην επίθεση και επάνω στα άμεσα ζητήματα που τίθενται!
• Να συμβάλλουμε ώστε να συνδεθεί η πάλη της σπουδάζουσας νεολαίας με άλλους αγωνιζόμενους κλάδους, κόντρα στην αντιλαϊκή πολιτική.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Η Πρέβεζα στους... δρόμους για το Νοσοκομείο της - Στόχος ένα συλλαλητήριο στην Αθήνα

«Πρόκειται για την Υγεία, δεν είναι παίξε-γέλασε...». Η παραπάνω φράση ανήκε σε ηλικιωμένη κυρία, η οποία παρά τα χρόνια της έδωσε «βροντερή» παρουσία, στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας που πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της Τρίτης στον προαύλιο χώρο του Νοσοκομείου Πρέβεζας, έπειτα από σχετικό κάλεσμα του Συλλόγου Εργαζομένων στο ΓΝ Πρέβεζας, μετά και το παρολίγον μπλακ-άουτ στις εφημερίες της χειρουργικής κλινικής.
Το λόγο έλαβε ο Πρόεδρος του σωματείου, κ. Στρατής Βουγέλλης, ο οποίος περιέγραψε επακριβώς την κατάσταση, κάλεσε τον κόσμο να είναι σε εγρήγορση, καθώς τα ημίμετρα αποτελούν κοροϊδία για τον κόσμο της Πρέβεζας και ανέφερε πως στόχος είναι η κάθοδος εκατοντάδων Πρεβεζάνων στην Αθήνα και μαζί με τους εκεί διαμένοντες Πρεβεζάνους, να πραγματοποιηθεί ένα μαζικό και δυναμικό συλλαλητήριο μπροστά στο Υπουργείο Υγείας, όπου οι πολίτες του Νομού μας θα απαιτήσουν δυναμικά το δίκιο τους, χωρίς... αγκαλίτσες και φωτογραφίες με την πολιτική ηγεσία.
Το «παρών» στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας έδωσε και ο διοικητής του ΓΝ Πρέβεζας, κ. Νίκος Γεωργάκος.
Παραβρέθηκαν επίσης εκτός από εργαζόμενους στο Νοσοκομείο, οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ κ.κ. Τσακαλώτος και Μπάρκας, στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, του ΚΚΕ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, σχηματισμών της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, μέλη συνδικάτων, νεολαίοι, δημοτικοί σύμβουλοι, απλοί πολίτες της Πρέβεζας, αλλά το σεβασμό όλων κέρδισαν τα άτομα της τρίτης ηλικίας, που βρέθηκαν κυριολεκτικά στην... πρώτη γραμμή.
Μετά τη συγκέντρωση διαμαρτυρίας, πραγματοποιήθηκε πορεία στους δρόμους της Πρέβεζας, όπου κυριάρχησε το σύνθημα: «Κάτω τα χέρια από το Νοσοκομείο».

http://www.atpreveza.gr/
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Δευτέρα, 18 Αυγούστου 2014

ΟΥΚΡΑΝΙΑ
Η Κατάρρευση της Φιλελεύθερης "Αριστεράς"

της Svetlana Tsiberganova

Πολλοί άνθρωποι εξεπλάγησαν με το πόσο γρήγορα η ουκρανική κοινωνία υπέκυψε στην επιθετική σοβινιστική προπαγάνδα και άρχισε να ζει σύμφωνα με τις αρχές μιας οργουελιανής δυστοπίας: “Ο πόλεμος είναι ειρήνη! Η ελευθερία είναι σκλαβιά! Η Δημοκρατία είναι ο περιορισμός όλων των δικαιωμάτων! Η ελευθερία της έκφρασης είναι η σιωπή! Τα θύματα κάηκαν και σκοτώθηκαν μόνα τους!”.
Όμως τώρα πια, μου φαίνεται, ότι δεν θα πρέπει να μας εκπλήσσει τίποτε.
Αν αναλύσουμε την πρόσφατη ιστορία του “αριστερού κινήματος” στην Ουκρανία είναι ξεκάθαρο οτι συμμερίζονται αυτές τις κυνικές αρχές – την πεμπτουσία του ουκρανικού υπερ-εθνικισμού. Ακόμη κι αυτοί που δεν χρειάστηκε να υποκύψουν στη σοβινιστική υστερία.
Γιατί οι “αριστεροί” φιλελεύθεροι πήγαν στο Μαιντάν; Γιατί ενώθηκαν με τους ουκρανούς εθνικιστές κάτω απο τις σημαίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης φωνάζοντας: “Σκοτώστε τους Ρώσους! Θάνατος στους προδότες!”. Γιατί οι κάτοικοι στα νοτιανατολικά, που τραγουδάνε “Ξεσηκώσου, μεγάλη πατρίδα!” βαφτίστηκαν “υποχείρια”, “ζώα”, και “βάρβαροι”; Δεν ενόχλησε καθόλου αυτούς τους αριστερούς η αντικομουνιστική ρητορική που ακούγονταν παντού; Ή, οι ωμές υποσχέσεις για άμεση εφαρμογή αντικοινωνικών “μεταρρυθμίσεων” μετά τη νίκη στο Μαιντάν – σχέδια που σήμερα κανείς πια δεν κρύβει; Ή, η επιθετικότητα ενάντια σ' όσους πρόβαλαν μια κοινωνική ατζέντα; Ή, η απαίτηση για καταστολή κάθε διαφωνίας; Ή, οι θρησκόληπτες και σοβινιστικές συμπεριφορές απέναντι στη γυναίκα που θεωρείται – σύμφωνα με τα ιδεώδη του ουκρανικού Μεσαίωνα - “φίλη του άντρα”; Δεν ήταν αυτά ολοφάνερα;
Δεν μπορούσα να λύσω αυτό το αίνιγμα ώσπου, ψάχνοντας στον υπολογιστή μου, είδα κάποιες φωτογραφίες από τον περασμένο χειμώνα στο Μαιντάν όπου το πλήθος σκούπιζε τα πόδια του στην κόκκινη σημαία.

Τότε όλα ξεκαθάρισαν μέσα μου.

Όλοι οι φιλελεύθεροι που σήμερα στηρίζουν ενεργά το καθεστώς των ολιγαρχών και των εθνικιστών συμμετείχαν για χρόνια στις επιθέσεις ενάντια στην αριστερά και υποστήριζαν το ξερίζωμα και την καταστροφή των κομμουνιστικών συμβόλων. Σ΄ αυτό δεν διαφέρουν από τους “φαιοχίτωνες” ουκρανούς εθνικιστές. Υποστήριζαν την αντικομμουνιστική ρητορική, την ακραία δαιμονοποίηση του σοβιετικού παρελθόντος. Και είχαν εισάγει στην εκπαίδευση και τις ιστορικές επιστήμες μέτρα που έσβηναν την ιστορία του λαού, θέλοντας να κρατήσουν το σοσιαλισμό μακρυά από τις μάζες των πολιτών και των εργατών, βοηθώντας έτσι στην εξάπλωση της δεξιάς.
Πόσες φορές δεν επιχειρηματολόγησα στις Οργανωτικές Επιτροπές για την Πρωτομαγιά για το δικαίωμα να υπάρχει το βασικό σύμβολο του παγκόσμιου κομμουνιστικού και εργατικού κινήματος – η κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο; Κάποιοι μιλούσαν για αφαίρεση αυτού του συμβόλου για να μην τρομάξουν οι φιλελεύθεροι και οι εθνικιστές. Κι αυτό παρ΄ όλο που εμείς δεν κάναμε ποτέ ένσταση για την μαυροκόκκινη σημαία των αναρχικών, την οποία οι κάτοικοι του Κιέβου ταυτίζουν 100% με τη μαυροκόκκινη σημαία των υπερ-εθνικιστών.
Οι περιθωριακοί “αριστεροί” σεχταριστές αγωνίζονταν με πείσμα ενάντια στον “αυταρχικό σταλινισμό” (που δεν υπάρχει εδώ και δεκαετίες), αγνοώντας φοβισμένα τον πραγματικό κίνδυνο της ανόδου στην εξουσία των ουκρανών φασιστών. Και επέδειξαν έναν εκπληκτικό αυταρχισμό, ανάλογο του οποίου δεν θα μπορούσε να βρει κανείς ούτε σε Περιφερειακή Επιτροπή του ΚΚ Ουκρανίας.
Η ουσία του ζητήματος είναι ότι οι ουκρανοί "αναρχικοί" (δεν μπορώ να το γράψω χωρίς εισαγωγικά) και οι “ελευθεριακοί” έγιναν τα υποζύγια των ουκρανών εθνικιστών προτού αυτοί γίνουν της μόδας. Δηλαδή πολύ πριν το “ΕυρωMαιντάν”.
Έτσι δεν εκπλήσσει το ότι δεν θέλουν να ακούσουν τώρα τίποτε για τους χιλιάδες τραυματίες και νεκρούς άμαχους στα νοτιανατολικά. Στο κάτω-κάτω φοβούνται μη χάσουν τα χρήματα των Ευρωπαίων χορηγών και μήπως διαταράξουν τον κανονικό και ειρηνικό ρυθμό της ζωής των ανθρώπων της εξουσίας. Δεν οργανώνουν ούτε μια ειρηνική αντιπολεμική διαδήλωση στην πρωτεύουσα μήπως και σταματήσει η δολοφονία κάποιων “υποχείριων”. Φοβούνται να σηκώσουν το ανάστημα στην δεξιά, φοβούνται μήπως γίνουν αντικείμενο της τρομερής υστερικής κριτικής, μήπως χαρακτηριστούν “πράκτορες της FSB” – (Ρωσικής Μυστικής Υπηρεσίας), μιας και το αστικό ουκρανικό καθεστώς βαφτίζει κάθε αντιπολεμική διαμαρτυρία σαν προβοκάτσια χρηματοδοτούμενη από το Κρεμλίνο.
Είναι πιο εύκολο να πάρεις κάποια επιχορήγηση για μια σεμνή συζήτηση στρογγυλής τραπέζης με θάμα “Η απειλή ενός πολέμου”. Δεν το έχετε ακούσει; Έχουμε ήδη πόλεμο! Θα θέλατε να το συζητήσουμε με τα λεφτά των Ευρωπαίων χορηγών; Την ίδια στιγμή που κάθε δεύτερο λεωφορείο με πρόσφυγες από το Λουγκάνσκ δέχεται επίθεση από τον ουκρανικό στρατό και τους ακροδεξιούς στα μπλόκα. Την ίδια στιγμή που οι “ελευθεριακοί” του Κιέβου κάνουν εράνους για όπλα και ατομικό αμυντικό εξοπλισμό για την “Εθνοφρουρά”.
Υπάρχουν και χειρότερα. Ένας αριθμός αυτοαποκαλούμενων αναρχικών πολεμά ανοιχτά στο πλευρό των Ναζί, δίπλα στους εκτελεστές των ταγμάτων Ντονμπάς και Αζόφ, καυχώνται δημόσια ότι έχουν εκπαιδευτεί από σουηδούς ρατσιστές, καυχώνται οτι σκοτώνουν ουκρανούς.
Μήπως τουλάχιστον στα προσωπικά τους μπλογκ αναφέρουν ότι αθώοι πολίτες, γυναίκες, παιδιά, γέροι και εργάτες σκοτώνονται στο Ντονμπάς, ζητάνε έστω να σταματήσει ο πόλεμος ; Όχι, γιατί αυτό είναι έγκλημα, είναι στήριξη στον Πούτιν και τους αυτονομιστές! Πράγματι, τους τελευταίους μήνες, κανένας από τους αριστερούς φιλελεύθερους φίλους μου που ξεβρακώθηκαν στο Μαιντάν δίπλα στους ακροδεξιούς γκάνγκστερ, δεν είπαν λέξη ούτε υπονοούμενο που να καταδικάζει τις ενέργειες του ουκρανικού στρατού, των ακροδεξιών συμμοριών, αλλά ούτε έδειξαν κάποια συμπάθεια για τα θύματα. Μια από τις πιο συνηθισμένες τους δικαιολογίες για αυτά τα εγκλήματα πολέμου είναι: “Αυτοί φταίνε που δεν έδιωξαν τους τρομοκράτες από το Ντονμπάς και που προκάλεσαν τον πόλεμο με το δημοψήφισμα!” Πόσο διαφέρει αυτή η “αριστερή” άποψη από ενός μέσου φανατικού εθνικιστή;

Ας είμαστε ειλικρινείς. Δεν διαφέρει σε τίποτα.

Όμως η πιο γλοιώδης άποψη στο βάλτο του αριστερού φιλελευθερισμού έχει να κάνει με τους ουκρανούς πολιτικούς κρατούμενους και πρόσφυγες, ανάμεσα στους οποίους είναι και πολλοί σύντροφοι μου. Χιλιάδες συλληφθέντες, είτε άδικα είτε στην τύχη, δεν έχουν τη στήριξη των μεγάλων φιλελεύθερων υπερασπιστών. Αντίθετα ακούμε από τους βασικούς εκπροσώπους του Mαιντάν ότι “Είναι ξένοι! Αυτός είναι ο νόμος!”. Αυτοί οι άνθρωποι δικαιολογούν και νομιμοποιούν μαζικές δολοφονίες, απαγωγές και επιθέσεις από τους υπερασπιστές του καθεστώτος και προσπαθούν να ρίξουν το φταίξιμο σε όσους έχουν διαφορετικές ιδεολογικές θέσεις και σε όσους αγωνίζονται ενάντια στον πόλεμο. Αν αυτός είναι αναρχισμός, τότε τι είναι ο φασισμός;
Τώρα είμαι στο σπίτι μου στο Ντονμπάς. Κάθε μέρα, και πολλές φορές και τη νύχτα, ακούγονται πυροβολισμοί και εκρήξεις. Στην πόλη κυκλοφορούν άντρες με όπλα. Όμως αισθάνομαι πιο ήρεμη τώρα για πρώτη φορά μετά από πολλούς μήνες σκληρής και έντονης δουλειάς. Για πρώτη φορά μετά την καταστροφή των γραφείων της Borotba, μετά τις μαζικές συλλήψεις ανθρώπων με τους οποίους έγινα φίλη στο Χάρκοβο, μετά τις επιθέσεις στους φίλους μου και την παρενόχληση από την αστυνομία και τις μυστικές υπηρεσίες και μετά την απόπειρα απαγωγής του φίλου μου μέρα μεσημέρι στο κέντρο της πόλης.
Παίρνουμε μηνύματα αλληλεγγύης από τεράστιο αριθμό ανθρώπων, ακόμη κι από απολίτικους, από ουκρανούς αλλά και από πολλές χώρες του κόσμου. Όμως η αντιπολίτευση στο καθεστώς είναι πράξη πολύ θαρραλέα για τους αριστερούς φιλελεύθερους μας. Κανένας τους δεν σχολίασε τη δολοφονία του μέλους του ΚΚ Vacheslav Kovshun από την “Εθνοφρουρά”. Ίσως γιατί όντας μέλος του “λαθεμένου, αστικού ΚΚ” δεν ήταν άνθρωπος για τους προοδευτικούς μας ακτιβιστές του Μαιντάν. Κανένας δεν είπε λέξη για την απαγωγή του συντρόφου του, ενός κομμουνιστή από την Volnovakha, ή για τη δολοφονία του δημοσιογράφου Sergei Dolgov από τη Μαριούπολη. Και παρομοίως για τις προηγούμενες ξεχασμένες δολοφονίες αντιπάλων του δεξιού καθεστώτος στο Χάρκοβο, την Οδησσό και το Ντονμπάς.
Ήλπιζα ότι η αριστερά θα ενωνόταν σε αντιπολεμικές ενέργειες στηρίζοντας τις μητέρες στη Δυτική Ουκρανία που διαμαρτύρονται ενάντια στην υποχρεωτική στράτευση των συζύγων και των παιδιών τους. Όμως τι περιμένει κανείς από ανθρώπους που δεν έχουν το θάρρος να δηλώσουν κομμουνιστές; Δεν είναι καλύτερα να δηλώνουν “αριστεροί” γενικά, να παραμένουν μια άμορφη μάζα, να μην αναλαμβάνουν καμιά ευθύνη, υπηρετώντας υπάκουα τα συμφέροντα των Ναζί και των ολιγαρχών;

Τώρα ελπίζω σε σπλαχνικούς και τίμιους ανθρώπους. Και ξέρω ότι είναι πολλοί.

Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών, οι διαδηλώσεις των μητέρων και συζύγων των ουκρανών στρατιωτών, δείχνουν ότι οι ουκρανοί εργάτες δεν έχουν ανάγκη από ένα γοητευτικό “αριστερό” περιθώριο. Οι ουκρανοί εργάτες έχουν ανάγκη γενναίους και ιδεολόγους κομμουνιστές, τέτοιους που οι “προοδευτικοί” μας αντιμετώπιζαν πάντα περιφρονητικά. Κομμουνιστές που δεν θα φοβούνται τη δουλειά και θα είναι πάντα έτοιμοι να οργανώσουν και να διαπαιδαγωγήσουν. Που θα πλησιάζουν τον εργάτη. Που θα τον βλέπουν σαν άνθρωπο κι όχι σαν προπαγανδιστική ταμπέλα όπως οι ολιγάρχες.

Ξέρω πολλούς τέτοιους ανθρώπους. Ο αριθμός τους αυξάνεται. Είναι το μέλλον.
Αυτοί οι άνθρωποι θα κάνουν την Ουκρανία ελεύθερη και σοσιαλιστική.

* Το άρθρο της Svetlana Tsiberganova δημοσιεύτηκε στα αγγλικά στις 12/8/2014 στην ηλεκτρονική σελίδα της ουκρανικής οργάνωσης “Μποροτμπά” και μεταφράστηκε από τον Αρη Λάμπρου για λογαριασμό της “Προλεταριακής Σημαίας”. www.borotba.org/the_collapse_of_the_liberal_left._by_svetlana_tsiberganova.html
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Πρωτοφανές για την ιστορία του Νοσοκομείου της Πρέβεζας – «Λουκέτο» στις εφημερίες της χειρουργικής κλινικής για τον υπόλοιπο Αύγουστο

Για… κλάματα τείνει να εξελιχθεί η κατάσταση στο ΓΝ Πρέβεζας, καθώς σύμφωνα με πληροφορίες του atpreveza.gr, το πρόγραμμα εφημέρευσης που κατατέθηκε δεν περιλαμβάνει χειρουργική κάλυψη με ειδικευμένο χειρουργό στο νοσοκομείο κατά τη διάρκεια της εφημερίας, για τις 19-20-21 Αυγούστου και από τις 24 έως τις 31 του μηνός. Είναι κάτι πρωτοφανές για την ιστορία του Νοσοκομείου της Πρέβεζας, καθώς βασικές του λειτουργίες αναστέλλονται, την ώρα που η ηγεσία του Υπουργείου… πανηγυρίζει!
Πρακτικά το Νοσοκομείο της πόλης μας δε θα έχει τη λειτουργία… Νοσοκομείου στις ημέρες που προαναφέραμε, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την υγεία των πολιτών του Νομού μας.
Καταβάλλονται προσπάθειες από τη διοίκηση του Νοσοκομείου, και τον κ. Γεωργάκο προσωπικά, ώστε να βρεθεί ένας γιατρός από «γειτονικό» Νοσοκομείο και να λυθεί το πρόβλημα, αλλά με… ημίμετρα δε λύνονται προβλήματα.
Αν οι προσπάθειες δεν φέρουν αποτέλεσμα, η διοίκηση θα αναγκαστεί να αναστείλει τη λειτουργία των τακτικών και επειγόντων χειρουργικών ιατρείων για σχεδόν όλο τον Αύγουστο.
Τις επόμενες ώρες θα πραγματοποιηθεί γενική συνέλευση των εργαζομένων στο Νοσοκομείο (ίσως να εξελίσσεται και την ώρα αυτή που γράφονται τούτες οι γραμμές), ώστε οι εργαζόμενοι, μαζί με τους πολίτες του Νομού Πρέβεζας, να απαντήσουν δυναμικά και να σταματήσουν την… κατρακύλα.

Π.Τ.


Νέα ενημέρωση - 3.02μ.μ.
Σύμφωνα με νεότερες πληροφορίες, οι εργαζόμενοι του Νοσοκομείου αποφάσισαν συγκέντρωση διαμαρτυρίας, στον προαύλιο χώρο του Νοσοκομείου της Πρέβεζας, αύριο, Τρίτη, στις 7.30μ.μ. και καλούν όλους τους πολίτες του Νομού Πρέβεζας να πουν ένα "όχι" στη συνεχή υποβάθμιση του ΓΝ Πρέβεζας.
Αξίζει να σημειωθεί πως για το ζήτημα που προέκυψε με τη χειρουργική κλινική είναι ενήμερος και ο Δήμαρχος της Πρέβεζας, κ. Μπαϊλης.

ΑΠΟΦΑΣΗ ΓΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ ΠΡΕΒΕΖΑΣ 18/8/2014

"ΑΥΡΙΟ ΤΡΙΤΗ 19 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΟΥ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ ΠΡΕΒΕΖΑΣ ΣΤΙΣ 7:30 μμ.

Σύμφωνα με το πρόγραμμα εφημεριών που κατατέθηκε 19-20-21 Αυγούστου και από 24-31 Αυγούστου 2014 στο Νοσοκομείο Πρέβεζας δεν θα εφημερεύει γενικός χειρουργός.

OΧΙ ΣΤΗ ΔΙΑΛΥΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΟΥ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ ΠΡΕΒΕΖΑΣ !

ΟΛΕΣ και ΟΛΟΙ ΑΥΡΙΟ ΤΡΙΤΗ ΣΤΙΣ 7:30 μμ ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΣΤΟΝ ΠΡΟΑΥΛΙΟ ΧΩΡΟ ΤΟΥ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ.

ΔΕ ΦΕΥΓΟΥΜΕ ΑΝ ΔΕΝ ΚΑΛΥΨΟΥΝ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΗΜΕΡΕΣ ΜΕ ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ ΚΑΛΥΨΗ ΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΠΡΕΒΕΖΑΣ!".

http://www.atpreveza.gr/
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Πέμπτη, 14 Αυγούστου 2014

Προσπάθεια τρομοκράτησης των καθαριστριών

100 μέρες στον δρόμο, 11 μήνες από τότε που τους ανακοινώθηκε η απόλυσή τους και αποφάσισαν να μην κάνουν πίσω...  και σήμερα παραμονή 15 Αύγουστου, που η πόλη ερημώνει και η ζέστη έκανε και όσους λίγους βρίσκονταν εδώ να φεύγουν σιγά σιγά, εκείνες παραμένουν στην οδό Κ.Σερβίας... με ανεμιστήρα, με κουράγιο, με πείσμα παρά τα "νέα" για 50 απολύσεις που κατέφτασαν σήμερα!


Νομίζει η κυβέρνηση ότι μπορεί να εκμεταλλευτεί το άδειασμα της Αθήνας, στα μέσα του Αυγούστου, και να τρομοκρατήσει τις αγωνιζόμενες καθαρίστριες. Δεν έχουν καταλάβει τα ανθρωπάκια που κυβερνούν αυτό τον τόπο ότι δεν είναι όλοι σαν και αυτούς. Δειλοί οσφυοκάμπτες προς τα ντόπια και ξένα αφεντικά τους που παριστάνουν τους αποφασιστικούς απέναντι στο λαό.
Οι καθαρίστριες όμως δεν πρόκειται να το βάλουν κάτω. Θα συνεχίσουν τον αγώνα τους. Το έχουν αποδείξει μήνες τώρα ότι παρά τα προβλήματα, παρά την τρομοκρατία και τις επιθέσεις εναντίον τους, παρά τη προσπάθεια να συκοφαντηθούν, συνεχίζουν και έχουν κερδίσει όλο το λαό με το μέρους τους. Μέχρι και ρήγματα στο κυβερνητικό στρατόπεδο έχουν δημιουργήσει. Είναι ένας αγώνας που μόνο με αυτόν των χαλυβουργών μπορεί να συγκριθεί τα τελευταία χρόνια.
Χρειάζεται όμως και το κίνημα αλληλεγγύης να ενταθεί, να τις στηρίξει ακόμη περισσότερο, να τις βοηθήσει να νικήσουν. Γιατί αυτή τη νίκη είναι που φοβούνται οι ντόπιοι και ξένοι κυβερνήτες αυτού του τόπου. Ενοχλούνται που στο κέντρο της Αθήνας υπάρχει μια ομάδα εργαζόμενων που τους χαλάει τη σούπα της ...τουριστικής ανάπτυξης.
Ακολουθεί η ανακοίνωση των καθαριστριών:

Συναδέλφισσες ειδοποιούνται να παραλάβουν τα χαρτιά της απόλυσης από τις υπηρεσίες τους. Παραμονή του 15αύγουστου η κυβέρνηση δεν έχει ούτε ιερό, ούτε όσιο. Οι απολύσεις των καθαριστριών έχουν κριθεί παράνομες με την απόφαση του Πρωτοδικείου Αθηνών στις 12 Μαϊου 2014. Και αναμένουμε την εκδίκαση της αίτησης ακύρωσης που κατέθεσε το Υπουργείο Οικονομικών από τον Άρειο Πάγο στις 23 Σεπτεμβρίου 2014. Γιατί τόση πρεμούρα; Ο πανικός τους δεν μπορεί να κρυφτεί.
Την ίδια μέρα συναδέλφισσες παραλαμβάνουν κλητεύσεις από την Αστυνομία σύμφωνα με τις οποίες καλούνται στη ΓΑΔΑ στις 18 Αυγούστου 2014 να καταθέσουν διά υπόθεσίν τους. Πρόκειται για τα γεγονότα της 10ης Ιουλίου στο Υπουργείο Οικονομικών όπου οι Αγωνιζόμενες Καθαρίστριες ήρθαμε αντιμέτωπες για μια ακόμα φορά με την αστυνομική βία και καταστολή που κορυφώθηκε με τη σύλληψη συναδέλφισσας. Δηλαδή "από εκεί που μας χρωστάγανε, μας πήραν και το βόδι" καθώς σύμφωνα με εισαγγελική παραγγελία διενεργείται προκαταρκτική εξέταση για τα αδικήματα της "εξύβρισης κατά συρροή" και "απόπειρας διατάραξης οικιακής ειρήνης σε χώρο δημόσιων υπηρεσιών από κοινού".
Η τρομοκρατία δεν θα περάσει. 11 μήνες στον δρόμο οι Αγωνιζόμενες Καθαρίστριες δίνουμε τη μάχη για να πάρουμε πίσω τη δουλειά μας, τη ζωή μας, την αξιοπρέπειά μας. Και συνεχίζουμε μέχρι τη νίκη, που κοντοζυγώνει.

Αθήνα, 14 Αυγούστου 2014

Την πρώτη παράγραφο, την ανακοίνωσή τους, καθώς και τη φωτογραφία, τα πήραμε από τη σελίδα τους στο facebook ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΘΑΡΙΣΤΡΙΕΣ ΥΠ.ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Μια αποτίμηση για την Ολυμπιάδα (από τότε)

Αποτιμώντας την Ολυμπιάδα της Αθήνας και τις αντιστάσεις ενάντιά της

Με τη λήξη των Ολυμπιακών Αγώνων η χώρα μας μπαίνει στην περίφημη μεταολυμπιακή περίοδο, για την οποία πολλά έχουν ειπωθεί και εκτιμηθεί. Η πορεία των εξελίξεων θα διαμορφωθεί με βάση τα γενικότερα πολιτικά δεδομένα, ωστόσο η σφραγίδα των Αγώνων θα είναι εμφανής σε σοβαρές πλευρές της πολιτικής και οικονομικής ζωής. Είναι, λοιπόν, αναγκαία μια πολιτική αποτίμηση της Ολυμπιάδας που πέρασε, τόσο σε ότι αφορά την άρχουσα τάξη και τα αφεντικά της, όσο και τον ίδιο το λαό ο οποίος τώρα θα κληθεί να πληρώσει τις συνέπειες.

Οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις
Αν ο λόγος για τον οποίο οι μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις του πλανήτη ανέθεσαν, μέσω των εντολοδόχων τους της ΔΟΕ, την Ολυμπιάδα στην Ελλάδα ήταν το βάθεμα των δεσμών της εξάρτησης σε όλα τα επίπεδα και η αποκόμιση άμεσων αλλά και μακροπρόθεσμων κερδών, τότε μάλλον ο απολογισμός τους θα πρέπει να κριθεί θετικός. Αυτό, άλλωστε, εννοούσαν ουσιαστικά όταν έκριναν τη διοργάνωση πετυχημένη.
Σε πολιτικό επίπεδο, η κακόφημη επιχείρηση ασφάλειας των Αγώνων κατοχύρωσε την παρουσία ΝΑΤΟϊκών δυνάμεων στη χώρα, την παρουσία πάσης φύσης ένοπλων ξένων πρακτόρων ή φρουρών, την ανεξέλεγκτη δράση μυστικών ή φανερών μηχανισμών καταστολής και τον περιορισμό των δημοκρατικών δικαιωμάτων του λαού μέσα από τον τεχνολογικό αλλά και νομοθετικό εξοπλισμό του κράτους. Με μια φράση, με αφορμή την Ολυμπιάδα έγιναν βήματα στη νομιμοποίηση της ιμπεριαλιστικής και της κρατικής τρομοκρατίας. Μια νομιμοποίηση την οποία παρείχε η αστική τάξη της χώρας και κάτω από τις πιέσεις των ιμπεριαλιστών, αλλά και κάτω από το δυσβάσταχτο βάρος της ιστορικής της επιλογής να προσδέσει την ίδια της την ύπαρξη με τους σχεδιασμούς και τα συμφέροντά τους.
Σε αυτά, ωστόσο, υπήρξε και η ...παραφωνία της ματαίωσης της επίσκεψης του Πάουελ για την τελετή λήξης. Παρότι οι Αμερικάνοι έχουν πετύχει κάποια πράγματα για λογαριασμό τους με αφορμή την Ολυμπιάδα, δεν έχουν πετύχει να εξαφανίσουν τον πολύ ενοχλητικό αντιαμερικανισμό του ελληνικού λαού. Αυτόν που καταδείχτηκε από τις κινητοποιήσεις που έγιναν ενάντια στην επικείμενη επίσκεψη. Οι Αμερικάνοι ζητούν ακόμα περισσότερα από την άρχουσα τάξη της χώρας και την κυβέρνησή της. Οχι μόνο την πλήρη υποταγή στους σχεδιασμούς τους, αλλά και τη χειραγώγηση ενός λαού που με πολύ πείσμα δε χάνει την ευκαιρία να εκφράζει την αντίθεσή του σε αυτούς.
Στο οικονομικό πεδίο, στο μεγάλο φαγοπότι της Ολυμπιάδας συμμετείχαν μεγάλες πολυεθνικές εταιρίες οι οποίες όχι μόνο είδαν, αλλά και άρπαξαν την ευκαιρία για μεγάλη και γρήγορη κερδοφορία εις βάρος του ελληνικού λαού. Τα δυσανάλογα με τις δυνατότητες της χώρας έργα, τα φαραωνικά κατασκευάσματα που δεν έχουν καμιά χρησιμότητα για το λαό έσυραν ένα χορό δισεκατομμυρίων ευρώ ο οποίος είχε, φυσικά, προαποφασιστεί από τις πολυεθνικές (αμερικάνικες και ευρωπαϊκές). Ηταν κι αυτός, άλλωστε, ένας από τους λόγους που επιλέχθηκε μια χώρα χωρίς υποδομές για τη διοργάνωση. Γιατί ακριβώς η έλλειψη υποδομών έδινε στο πολυεθνικό κεφάλαιο το πεδίο δράσης που τόσο έχει ανάγκη.

Η άρχουσα τάξη της Ελλάδας
Η άρχουσα τάξη της Ελλάδας, αν και δεν εμφανίστηκε ενοιοποιημένη στο στόχο της Ολυμπιάδας, διαμόρφωσε και αυτή τους δικούς της στόχους για τους Αγώνες. Οι στόχοι αυτοί (πολιτικοί και οικονομικοί) συνοψίζονται στο όνειρο της αναβάθμισης του ρόλου της αστικής τάξης τόσο στο διεθνές σκηνικό, όσο και στο εσωτερικό, απέναντι στο λαό.
Η αστική τάξη ήθελε να δείξει ότι μπορεί να φέρει σε πέρας μια τέτοια κολοσσιαία διοργάνωση και άρα ότι μπορούν οι ιμπεριαλιστές και στο μέλλον να της εμπιστευθούν έναν πιο αναβαθμισμένο ρόλο. Ενώ προς το λαό ήθελε να διαλύσει κάθε αμφισβήτηση για την κυριαρχία της και να αναβαπτίσει το κύρος της και να παρουσιαστεί ως η μόνη που έχει τον ιστορικό ρόλο και τις δυνατότητες να οδηγήσει τη χώρα σε καλύτερες μέρες.
Είναι φανερό ότι υπάρχουν κέρδη για την άρχουσα τάξη της χώρας και στο οικονομικό και στο πολιτικό πεδίο. Και μόνο το γεγονός ότι οι Αγώνες κύλησαν χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα μετράει στα υπέρ τους. Μερίδες του ελληνικού κεφαλαίου ευνοήθηκαν ...σκανδαλωδώς από την Ολυμπιάδα (γεγονός που δημιούργησε πολλούς "ριγμένους") και εξασφάλισαν κέρδη τόσο άμεσα, όσο και μακροπρόθεσμα (εξοπλισμός, τεχνογνωσία, διεύρυνση της πελατειακής βάσης κ.λπ.).
Από την άλλη μεριά, τα βήματα που έγιναν τόσο στα ζητήματα της καταστολής και του περιορισμού των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, όσο και στις εργασιακές σχέσεις, αποτελούν ήδη ένα προηγούμενο για την άρχουσα τάξη, η οποία είχε αυτά τα ζητήματα στην ατζέντα της έτσι κι αλλιώς και βρήκε την ευκαιρία τώρα να τα προωθήσει.
Ωστόσο, η υπόθεση Κεντέρη-Θάνου ήταν αρκετή για να σκιάσει όχι μόνο τη "μεγάλη γιορτή", αλλά και το υπεύθυνο και κοσμοπολίτικο πρόσωπο που ήθελε να δείξει η άρχουσα τάξη. Η βίαιη αποκάλυψη της σάπιας πραγματικότητας που κρύβεται πίσω από τα παχιά λόγια περί Ολυμπιακού πνεύματος και ευγενούς άμιλλας έπληξε το κύρος των Ολυμπιακών συνολικά. Το πολιτικό-ιδεολογικό οικοδόμημα που με τόσο κόπο έχτιζε η αστική τάξη για χρόνια ράγισε από την υπόθεση ντόπινγκ, την οποία ούτε περίμενε, ούτε μπορούσε να αντιμετωπίσει.
Τέλος, πολλά από τα προβλήματα που κληροδοτεί η Ολυμπιάδα στο λαό δεν είναι αδιάφορα και για την αστική τάξη, όχι γιατί κόπτεται για τις μάζες, αλλά γιατί και γι' αυτήν έχουν ανοίξει μια σειρά σοβαρά ζητήματα τα οποία θα πρέπει να διαχειριστεί και μάλιστα με τις μικρότερες δυνατές αντιδράσεις. Για παράδειγμα το τεράστιο χρέος που άφησαν οι Αγώνες είναι πρόβλημα και για την αστική τάξη, η οποία ήδη δυσκολεύεται να τηρήσει τα κριτήρια της ΟΝΕ και τώρα θα πρέπει να διατηρήσει υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης (στα χαρτιά τουλάχιστον!) με το χρέος να έχει διογκωθεί, χωρίς το σπρώξιμο των Ολυμπιακών έργων και με μικρότερα Κοινοτικά Πλαίσια Στήριξης.
Ενώ, από την άλλη μεριά, θα πρέπει να διαχειριστεί με κάποιο τρόπο το ζήτημα της ανεργίας η οποία ήδη έχει αρχίσει να αυξάνεται μετά τη λήξη των Αγώνων. Και ιδιαίτερο ζήτημα εδώ αποτελούν οι μετανάστες τους οποίους έφερε για να βγάλουν τη δουλειά, αλλά τώρα που η δουλειά τέλειωσε πρέπει κάτι να τους κάνει...

Ο λαός και η νεολαία
Για το λαό και τη νεολαία της χώρας μας ο απολογισμός της Ολυμπιάδας δεν μπορεί να είναι θετικός. Από αρκετό καιρό πριν είχαμε διατυπώσει τους τέσσερις βασικούς άξονες που, κατά τη γνώμη μας, περιέγραφαν την επίθεση που θα δεχτεί ο λαός με αφορμή την Ολυμπιάδα: το χτύπημα των δημοκρατικών δικαιωμάτων και τη ΝΑΤΟϊκή παρουσία στη χώρα, το υπέρογκο κόστος των αγώνων, τις μεσαιωνικές συνθήκες δουλειάς στα Ολυμπιακά εργοτάξια-κάτεργα και τις ολέθριες επιπτώσεις στην πόλη και το περιβάλλον.
Δεν είναι ανάγκη να επεκταθούμε περισσότερο σε αυτό, γιατί ήδη φαίνεται πως επιβεβαιώνονται οι εκτιμήσεις που και εμείς κάναμε σε σχέση με τις συνέπειες της Ολυμπιάδας. Αυτό που, κατά την άποψή μας, έχει ιδιαίτερη σημασία σήμερα είναι να αποτιμήσουμε το πώς επέδρασε η Ολυμπιάδα συνολικά στο λαό. Τι του έχει αφήσει, πόσο την αποδέχτηκε και πώς επηρεάζει τις λαϊκές αντιστάσεις από εδώ και μπρος.
Κάνοντας μια συνολική εκτίμηση, δε θεωρούμε ότι η Ολυμπιάδα έτυχε της αποδοχής του ελληνικού λαού. Γιατί κανείς δεν αποδέχτηκε ούτε τα ασφυκτικά μέτρα ασφάλειας, ούτε το τεράστιο κόστος, ούτε τους νεκρούς εργάτες, ούτε την εξαφάνιση των ελεύθερων χώρων και του πρασίνου από το λεκανοπέδιο.
Αυτό το κλίμα υπήρξε και υπάρχει, παρά τις προσπάθειες που έκανε η άρχουσα τάξη να το ανατρέψει, απομακρύνοντας τη συζήτηση από τις συνέπειες και στρέφοντάς τη στο μεγάλο πανηγύρι και στα "υψηλά ιδανικά". Επιχείρησε, μάλιστα, να το εκτρέψει και προς τον εθνικισμό, χωρίς όμως να καταφέρει να ριζώσει τέτοιου είδους αντιλήψεις στις μάζες.
Από 'δω και πέρα, πολύς λόγος έγινε για τους εθελοντές και τους θεατές οι οποίοι ήταν, υποτίθεται, οι καλύτεροι οικοδεσπότες των Αγώνων και απέδειξαν πως η Ολυμπιάδα ήταν πράγματι εθνικός στόχος. Η αστική τάξη θα ήθελε πάρα πολύ να συμβαίνει κάτι τέτοιο. Ομως ούτε ο αριθμός των εθελοντών ήταν μεγάλος (αν λάβουμε υπόψη αυτούς που πληρώνονταν, ή αυτούς που διορίστηκαν από κρατικούς μηχανισμούς ή κομματικές νεολαίες), ούτε ο εθελοντισμός αποτέλεσε διακριτό ρεύμα στην ελληνική νεολαία κυρίως πριν, αλλά ακόμα και κατά τη διάρκεια των Αγώνων.
Ενώ είναι αβάσιμο και τελικά άδικο να χρεώνεται συνολικά στο λαό αποδοχή και υποταγή στην Ολυμπιάδα, επειδή, σε γενικές γραμμές, υπήρχε αρκετός κόσμος στα στάδια. Μήπως αυτός ο κόσμος συμφωνεί να πληρώνει το μάρμαρο για μερικές δεκαετίες; Η μήπως αυτός ο κόσμος δε μούτζωνε το ζέπελιν και τις κάμερες;

Οι αντιστάσεις ενάντια στην Ολυμπιάδα
Παρότι η Ολυμπιάδα συνολικά δεν εκτιμούμε ότι έτυχε της ευρείας αποδοχής των μαζών (και κυρίως πριν την έναρξή της) είναι γεγονός ότι οι αντιστάσεις που υπήρξαν δεν ήταν στο ύψος των απαιτήσεων του ζητήματος. Σε μια υπόθεση που άνοιξε τόσα σοβαρά και κεντρικά μέτωπα στην ελληνική κοινωνία, τα οποία θα την απασχολούν για χρόνια, το κίνημα έχει να αντιτάξει κάποιες αντιστάσεις σε τοπικό επίπεδο και κάποιες εκδηλώσεις και κεντρικές διαδηλώσεις λίγων χιλιάδων ανθρώπων.
Ως γνωστόν η αντίθεση των κάτω με τους πάνω είναι απαραίτητη προϋπόθεση, αλλά δεν αρκεί για να δημιουργήσει πολιτική κίνηση και μαζικούς αγώνες. Είναι αναγκαίο να υπάρχουν και εκείνες οι πολιτικές δυνάμεις στα πλαίσια του λαού οι οποίες θα στηρίξουν τους αγώνες του, θα πολιτικοποιήσουν την αμφισβήτησή του, θα κάνουν ότι μπορούν για να ευνοήσουν την αντίστασή του.
Ετσι, αναζητώντας τις αιτίες για τις οποίες δεν υπήρξαν λαϊκές αντιστάσεις αντίστοιχες με το πρόβλημα, δε μπορούμε παρά να σταθούμε στις τεράστιες ευθύνες που έχουν το ΚΚΕ και ο ΣΥΝ.
Γιατί ενώ είχαν τις οργανωτικές δυνατότητες, αποδείχτηκε ότι δεν είχαν την πολιτική βούληση να συμβάλλουν στην ανάπτυξη λαϊκών αγώνων ενάντια στην Ολυμπιάδα και τις συνέπειές της.
Το ΚΚΕ ψήφισε στη βουλή υπέρ της Ολυμπιάδας, θέτοντας, ωστόσο, τις προϋποθέσεις του γι' αυτήν. Προϋποθέσεις οι οποίες, σύμφωνα με πρόσφατη ανακοίνωσή του, δεν τηρήθηκαν, γι' αυτό και οι συνέπειες θα είναι ολέθριες! Κι έτσι η Παπαρήγα δήλωσε πως ίσως θα ήταν καλύτερα να μην είχαμε πάρει τους Αγώνες, προσπαθώντας να σώσει τουλάχιστον κάποια προσχήματα. Ο δε ΣΥΝ, έκανε δια του προέδρου του τη δήλωση μετάνοιας ενώπιον της Αγγελοπούλου, λέγοντας πως ήταν υπερβολικές οι αντιρρήσεις που είχε προβάλλει πριν τους Αγώνες!
Στο χώρο της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, υπήρξε γενικά μια συμφωνία στην αντίθεση με την Ολυμπιάδα, παρά τις όποιες ιδιαίτερες διαφοροποιήσεις. Η δράση που αναπτύχθηκε, βασικά με κέντρο την Καμπάνια Αντί-2004, ήταν σημαντική, με παρεμβάσεις στα κυριότερα ζητήματα που έθετε η Ολυμπιάδα και με κορυφαία, ίσως, στιγμή τη διαδήλωση ενάντια στην επίσκεψη Πάουελ.
Είναι θετικό το γεγονός ότι μια σειρά δυνάμεις αλλά και ανένταχτοι αγωνιστές συντονίστηκαν όσο μπόρεσαν και προσπάθησαν να δώσουν μαζικό χαρακτήρα στις αντιστάσεις, να τις συνενώσουν και να τις πολιτικοποιήσουν. Παραμένει, βέβαια, το γεγονός ότι οι κινητοποιήσεις που έγιναν ήταν κάτω από αυτό που απαιτούνταν. Και αυτό από μόνο του αποτελεί μια ευθύνη την οποία έχουν και αυτές οι δυνάμεις, στο μερίδιο που τους αναλογεί. Αλλωστε, η προτεραιότητα που έδινε η κάθε δύναμη στο ζήτημα δεν ήταν η ίδια, ενώ δεν έλειψαν και προσπάθειες δημιουργίας χωριστών σχημάτων.
Κατά την άποψή μας, πέρα από τις υποκειμενικές δυνατότητες και αδυναμίες όλων μας, ήταν σημαντική η εκτίμηση του καθενός για τον αντίπαλο, αλλά, κυρίως, για το σύμμαχο. Μέχρι και σήμερα εξακολουθούν να εκφράζονται στην εξωκοινοβουλευτική αριστερά απόψεις που λένε ότι η αστική τάξη της χώρας έβαλε ψηλά τον πήχη και ότι η αντιπαράθεση μαζί της θα είναι πιο απαιτητική και πιο δύσκολη στο μέλλον. Η άλλες απόψεις που θεωρούν ότι ο λαός παρασύρθηκε σε εθνικιστική υστερία, από την οποία δε θα συνέλθει γρήγορα.
Εμείς θεωρούμε ότι η αστική τάξη της χώρας δεν άλλαξε χαρακτήρα, ούτε στρατηγική επειδή έκανε μια Ολυμπιάδα και ότι οι αντιστάσεις που αναπτύχθηκαν ήταν ανάλογες της κατάστασης του λαϊκού κινήματος και της αριστεράς. Δε θα μπορούσε να ήταν και αλλιώς. Θεωρούμε, μάλιστα, στοιχείο του προβλήματος την προσπάθεια να βρίσκεται κάθε φορά η μαγική συνταγή που θα κατεβάσει τον κόσμο στο δρόμο. Η τη συντριπτική κριτική που συχνά γίνεται εκ των υστέρων και ισοπεδώνει κάθε προσπάθεια η οποία δεν κατάφερε ...την επανάσταση εδώ και τώρα!
Χωρίς αυτό να αποτελεί το συγχωροχάρτι για κανέναν και χωρίς να περιμένουμε να έρθει ένα κίνημα που θα μας λύσει όλα μας τα προβλήματα, είναι ένα στοιχείο το οποίο δεν μπορούμε ποτέ να παραβλέπουμε. Οσο ολέθρια μπορεί να είναι η υποτίμηση του αντιπάλου, άλλο τόσο μπορεί να είναι και η υπερτίμησή του. Το ίδιο ισχύει, όχι μόνο για τον αντίπαλο, αλλά και για τον ίδιο το λαό.

Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στο φ.510, 2/10/04, της Προλεταριακής Σημαίας και υπάρχει και στην ιστοσελίδα του ΚΚΕ(μ-λ) όπου μπορείτε να βρείτε κι άλλη αρθρογραφία για το γεγονός (Ολυμπιάδα 2004) για να θυμηθούμε τι έγινε μιας και πολλά ακούγονται για το τότε και για τη στάση που κράτησαν διάφοροι που τώρα παριστάνουν τους ούλτρα αντιστασιακούς της εποχής.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Τρίτη, 12 Αυγούστου 2014

Η ιμπεριαλιστική κρεατομηχανή σκορπά τον θάνατο (και) στην Παλαιστίνη

Δεν υπάρχει χώρα στον κόσμο όπου τα βασανιστήρια, οι φυλετικές διακρίσεις και φυλακίσεις, οι εξωδικαστικές καταδίκες και εκτελέσεις προβλέπονται από τον νόμο και αποτελούν καθημερινές πρακτικές, εκτός από το Ισραήλ. Παρ’ όλα αυτά, το Ισραήλ χαρακτηρίζεται, ξεδιάντροπα και υποκριτικά από την «πολιτισμένη Δύση», σαν η μοναδική δημοκρατία της Μέσης Ανατολής!

Δεν υπάρχει κράτος στον κόσμο που έχει παραβιάσει πάνω από 70 αποφάσεις του ΟΗΕ, ενώ άλλες 24 καταδικαστικές αποφάσεις ενάντια στο Ισραήλ δεν συζητήθηκαν ποτέ, αφού οι ΗΠΑ πρόβαλαν βέτο. Αντίθετα, αρκούσαν 16 καταδικαστικές αποφάσεις του ΟΗΕ για να βομβαρδιστεί το «αδιάλλακτο» Ιράκ από τους «Δυτικούς απελευθερωτές», για να μετατραπεί σε μια… σύγχρονη δημοκρατία της λίθινης εποχής. Και όμως, το Ισραήλ θεωρείται από τη «διεθνή κοινότητα» παράγοντας… ασφάλειας στη Μ. Ανατολή και προνομιούχος συνομιλητής (με μεγάλα αμερικανικά μέσα).

Το Ισραήλ δεν έχει υπογράψει ούτε μια συμφωνία περιορισμού των ατομικών όπλων, ενώ έχει πυρηνικά όπλα και αποτελεί πυρηνική δύναμη. Αντίθετα, το Ιράκ βομβαρδίστηκε με την κατηγορία της κατοχής όπλων μαζικής καταστροφής, κατηγορία που δεν αποδείχθηκε ποτέ, ενώ το Ιράν απειλείται με βομβαρδισμό γιατί κατηγορείται ότι προσπαθεί να αποκτήσει πυρηνικά όπλα.

Στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη, που θεωρούνται… ισραηλινά(!) ο παλαιστινιακός λαός ταπεινώνεται καθημερινά, τρομοκρατείται και εξοντώνεται συστηματικά. Και όμως, ΗΠΑ και ΕΕ έχουν ανακηρύξει σχεδόν όλες τις παλαιστινιακές οργανώσεις τρομοκρατικές, χαρακτηρίζουν συνολικά την παλαιστινιακή αντίσταση τρομοκρατία, έχουν αντιμετωπίσει ακόμη και τις νόμιμα εκλεγμένες παλαιστινιακές κυβερνήσεις με απειλές για βομβαρδισμό.

Το Ισραήλ κατεδαφίζει και καταστρέφει συστηματικά, με τανκς και μπουλντόζες, τις αναγκαίες για τη ζωή των Παλαιστινίων υποδομές (κατοικίες, δρόμους, νοσοκομεία, σχολεία, δημόσια κτίρια), ελέγχει το νερό, το ρεύμα και την κυκλοφορία της περιοχής, ταυτόχρονα επεκτείνει διαρκώς τον εποικισμό στα Κατεχόμενα, με Ισραηλινούς εποίκους.

Το Ισραήλ κατασκεύασε τείχος ντροπής 650 χιλιομέτρων και ύψους 8 μέτρων για τον αποκλεισμό των Παλαιστινίων, διατηρώντας το μεγαλύτερο γκέτο-στρατόπεδο συγκέντρωσης στον κόσμο. Παρά το ψήφισμα του ΟΗΕ του 2003, που… απαιτούσε από το Ισραήλ να σταματήσει την ανέγερση του τείχους με 144 ψήφους υπέρ, 4 κατά και 12 αποχές, ύστερα από 11 χρόνια το τείχος υπάρχει και επεκτείνεται. Φαίνεται ότι οι 4 ψήφοι των ΗΠΑ, Ισραήλ, Νήσων Μάρσαλ και Μικρονησίας βαραίνουν περισσότερο στον ΟΗΕ από τις 144 των άλλων χωρών. Το κακόγουστο θέατρο που χρόνια τώρα παίζεται στον ΟΗΕ εξυπηρετεί μονάχα τον «θιασάρχη».

Οι σφαγές των Παλαιστινίων από τον ισραηλινό στρατό συνεχίζονται πάνω από 30 χρόνια. Κανείς όμως δεν έχει το δικαίωμα να κρίνει το Ισραήλ! Γιατί τότε, αυτόματα, θα δεχτεί την κατηγορία του «αντισημιτισμού» και του «αντιεβραϊσμού», θα του επιτεθούν με το ολοκαύτωμα των Εβραίων! (εξάλλου, τα άλλα θύματα του ολοκαυτώματος ήταν… απλώς κομμουνιστές, τσιγγάνοι, Σέρβοι, Πολωνοί, Ρώσοι και ομοφυλόφιλοι). Και αντί να αποτελεί το ολοκαύτωμα ένα επιπλέον στοιχείο καταδίκης του Ισραήλ για τα σημερινά του εγκλήματα, χρησιμοποιείται ως ηθικός εκβιασμός για νέα εγκλήματα. Τέτοια βεβήλωση των εκατομμυρίων θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας!

Με τη γνωστή γκεμπελίστικη μέθοδο επιχειρείται μάταια να αντιστραφεί η πραγματικότητα.

Πρώτο ψέμα: Ο βομβαρδισμός της Γάζας είναι αντίδραση στις ρουκέτες που εκτοξεύει η Χαμάς ενάντια στο Ισραήλ, απειλώντας 3,5 εκατομμύρια Ισραηλινούς πολίτες! Όλοι γνωρίζουν όμως ότι συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο (και χρονικά). Ενώ ο μακάβριος απολογισμός θυμάτων αποδεικνύει ότι δεν πρόκειται για πόλεμο αλλά για σφαγή και γενοκτονία. Πέρα από τις ανυπολόγιστες υλικές καταστροφές στην ισοπεδωμένη Γάζα, με τις «αόρατες» δολοφονίες που αυτές φέρνουν, η Παλαιστίνη θρηνεί μέχρι στιγμής πάνω από 1.300 νεκρούς (το 80% είναι άμαχοι, πολλά παιδιά ηλικίας από τριών μηνών μέχρι 17 ετών), ενώ 7.000 είναι οι τραυματίες (πολλοί σε κρίσιμη κατάσταση και ακρωτηριασμένοι). Αντίθετα, οι απώλειες για τον εισβολέα είναι 56 Ισραηλινοί στρατιώτες και 3 άμαχοι (δύο Ισραηλινοί και ένας Ταϊλανδός εργάτης). Το Ισραήλ απειλείται! Η Παλαιστίνη δεν έχει δικαίωμα να αμυνθεί.

Δεύτερο ψέμα: Στη χρήση «ανθρώπινων ασπίδων» αποδίδει το Ισραήλ τα πολλά χτυπήματα σε αμάχους που, ως φαίνεται, αποτελεί επιχείρημα ανάλογο με… τα κονσερβοκούτια των κομμουνιστών. Τα ίδια παπαγαλίζουν εσχάτως και οι Ουκρανοί φασίστες.

Τρίτο ψέμα: Μονάχα παράφρονες θα επικαλούνταν την απαγωγή και δολοφονία τριών Ισραηλινών εφήβων που αποδόθηκε, χωρίς το παραμικρό στοιχείο, στη Χαμάς για να δικαιολογήσουν μια 25ήμερη σφαγή. Αντίθετα, η δολοφονία του Παλαιστινίου εφήβου που κάηκε ζωντανός, όπως διαπιστώθηκε, από φανατικούς σιωνιστές ήταν μια… άτυχη στιγμή και μεμονωμένη πράξη.

Τέταρτο ψέμα: Οι Άραβες και οι Παλαιστίνιοι θέλουν απλώς την καταστροφή του Ισραήλ και των Εβραίων, οπότε η «τελική λύση» είναι η ολοκληρωτική εξόντωσή τους, κατά τα πρότυπα των… ναζιστών. Το εκστόμισε, ως ανομολόγητη επιθυμία όλων των σιωνιστών, νεαρή βουλευτίνα του Ισραήλ, που ζήτησε την «εξόντωση όλων των Παλαιστίνιων μανάδων που γεννούν τρομοκράτες», το φώναξαν πρόσφατα «άριοι» σιωνιστές που διαδήλωσαν το φονικό μίσος τους απέναντι σε κάθε Παλαιστίνιο, το υπονοούν σχεδόν ανοιχτά «επιφανή» στελέχη της ισραηλινής διανόησης… του χρηματιστηρίου.

Χρόνια τώρα το Ισραήλ δηλώνει με κάθε κυνικότητα και θράσος ότι μπορεί να εξοντώνει όποιον θέλει, όποτε και όπως θέλει, χωρίς φραγμό, βαφτίζοντας αυτή την εγκληματική συμπεριφορά «νόμιμη άμυνα». Οι υποκριτές ηγέτες του «πολιτισμένου κόσμου» κάνουν πως δεν βλέπουν ή προτιμούν να παραμένουν… άφωνοι με τις θηριωδίες.

Τα βασικά ιμπεριαλιστικά κράτη της Δύσης, και ιδιαίτερα οι ΗΠΑ, στηρίζουν πολιτικά και στρατιωτικά το Ισραήλ επειδή αποτελεί το «ιδανικό μαντρόσκυλο» των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων στην κρίσιμη περιοχή της Μ. Ανατολής. Από κοντά και οι κυβερνήσεις των εξαρτημένων και υποτελών χωρών, όπως η Ελλάδα, που «τηρούν τις υποχρεώσεις τους απέναντι στους ιμπεριαλιστές», ελπίζοντας σε ανταλλάγματα.

Ο ιμπεριαλισμός βάζει μπρος την κρεατομηχανή του. Και όσα συμβαίνουν στην Παλαιστίνη, αλλά και στην Ουκρανία και αλλού, δείχνουν την αναγκαιότητα να μπει στην πρώτη γραμμή της λαϊκής πάλης ο αντιιμπεριαλιστικός αγώνας.

Προλεταριακή Σημαία
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΕΣ 20 ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ