Σάββατο, 4 Ιουλίου 2015

Ο κόσμος, η Ελλάδα, η "ανορθρογραφία" ΣΥΡΙΖΑ, η συγκυβέρνηση με τους ΑΝΕΛ, το δημοψήφισμα και ο λαός!

Βρισκόμαστε σε μια φάση πυκνών πολιτικών εξελίξεων. Σε τέτοιες φάσεις πολλαπλασιάζονται οι κίνδυνοι να «θολώσει» η κρίση σου, να «παραλύσει» η σκέψη σου, να πάρεις τις επιθυμίες σου για πραγματικότητα. Τι μπορεί όχι μόνο να σε κρατήσει όρθιο αλλά και να σε πάει μπροστά; Το να μην χάσεις τα «στηρίγματά» σου στα βασικά στοιχεία που συνθέτουν την κατάσταση στην Ελλάδα και στον κόσμο. Και αυτό παρά τα ερωτηματικά που θα έχεις σ΄ αυτές τις φάσεις, παρά την συναίσθηση της μη προβλεψιμότητας των απότομων στροφών που μπορούν να συμβούν. Εάν αυτά τα «στηρίγματα» είναι κατά βάση σωστά, τότε η συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης πραγματικότητας  μπορεί να σου προσφέρει βασικά σωστές κατευθύνσεις πάλης.
0 ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΟΛΟ

Παρασκευή, 3 Ιουλίου 2015

Δεν χαρίζουμε τα ΟΧΙ που λέμε στους ιμπεριαλιστές και την πλουτοκρατία, σε αυτούς που είναι έτοιμοι να πουν τα ΝΑΙ σε νέες συμφωνίες!

7
Αν, οι διοργανωτές των σημερινών γιορτών του ΟΧΙ στο Σύνταγμα και στον Λευκό Πύργο, άκουγαν προσεκτικά την σημερινή πρωινή συνέντευξη του αντιπροέδρου της κυβέρνησης στον ρ/σ “ στο Κόκκινο”, δεν θα είχαν καθόλου χαρούμενη διάθεση. Ο Γιάννης Δραγασάκης, είναι γνωστό πως βρίσκεται στον στενό ηγετικό πυρήνα της κυβέρνησης, της ανασχηματισμένης διαπραγματευτικής ομάδας με τους -τάχα μου- θεσμούς και -όπως λέγεται- στον μικρό κύκλο εκείνων που πήραν την απόφαση να σταματήσουν προσωρινά τις επίσημες διαπραγματεύσεις και να προσφύγουν στο δημοψήφισμα. Επιπλέον -για τους νεότερους- ο Γιάννης Δραγασάκης έχει μια μακριά πολιτική πορεία. Αυτό έχει την αξία του ειδικά όταν υπάρχει μια επιμονή σε έναν ορισμένο προσανατολισμό. Από στέλεχος της γκορμπατσοφικής- φιλοευρωπαϊκής πτέρυγας του ΚΚΕ, βασικός υποστηρικτής του Τζανετακισμού και υπουργός στην -αλήστου μνήμης- οικουμενική Ζολώτα, παρολίγον ηγέτης του ΚΚΕ και διαχρονικά ηγετικός παράγοντας του Συνασπισμού και μετέπειτα του Σύριζα. Ο Δραγασάκης υπήρξε συνεπής από τότε στην όχθη που διάλεξε, δεν αποτόλμησε ούτε μια προσχηματική αυτοκριτική για τις παλιές επιλογές και προχώρησε στους ίδιους δρόμους με παλιούς και νέους συνοδοιπόρους μέχρι που ξανά-ανέλαβε υπουργικά καθήκοντα. Αυτήν την φορά όχι σαν τσόντα, αλλά σαν ένας από τους βασικούς επιτελείς. Του οικονομικού κυβερνητικού κέντρου αφού αυτό πρώτα ξεσκαρταρίστηκε ακόμη και από εκείνες τις φωνές που είχαν ορισμένες ενστάσεις για την γραμμή που χαράχτηκε.

Ο Δραγασάκης περιέγραψε αδρά τις αντιφάσεις, τα αδιέξοδα αλλά και τις αληθινές προθέσεις-προσμονές του στενού κυβερνητικού επιτελείου δίνοντας μια καλή εικόνα για το πως αυτό οδηγήθηκε στις τελευταίες ριψοκίνδυνες αποφάσεις. Έχοντας βαθιά στο πολιτικό-θεωρητικό DNA τους όλες τις αυταπάτες για τον χαρακτήρα-ρόλο των ιμπεριαλιστών, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της αστικής δημοκρατίας, της ελληνικής ολιγαρχίας κλπ θεώρησαν πως θα μπορούσαν να κερδίσουν μια συμφωνία, έστω και δύσκολα, την οποία θα μπορούσαν να την πουλήσουν τόσο στην ελληνική ολιγαρχική ελίτ όσο και στον λαό. Εξήγγειλαν μετά βεβαιότητας πως με το αποτέλεσμα των εκλογών της 25ης Ιανουαρίου στην τσέπη θα τροποποιούσαν συσχετισμούς, θα άλλαζαν το μείγμα των πολιτικών, θα έπαιζαν με τις υπαρκτές αντιθέσεις μεταξύ ιμπεριαλιστικών κέντρων (εντός και εκτός ΕΕ), θα στρίμωχναν το Βερολίνο και άλλα πολλά. Όλες αυτές οι προσδοκίες διαψεύστηκαν και τα διαπραγματευτικά σχέδια χρεοκόπησαν. Από υποχώρηση σε υποχώρηση, διαβαίνοντας κόκκινες γραμμές και αλλάζοντας συνεχώς τακτικές βρέθηκαν στο τέλος με την πλάτη στον τοίχο. Όπως είπε και ο Τσακαλώτος ήρθαν αντιμέτωποι με μια συμφωνία που δεν θα μπορούσαν με κανονικούς όρους να περάσουν ούτε κομματικά ούτε κοινοβουλευτικά.
Η επιλογή του δημοψηφίσματος δεν ήταν όμως μόνο μια προσπάθεια να μεταφέρουν το βάρος της απόφασης στον λαό. Μπλεγμένοι βαθιά στις αυταπάτες τους, πίστεψαν πως με την κήρυξη του θα πετύχαιναν ορισμένες παραχωρήσεις από τους ιμπεριαλιστές ακόμη και στην εβδομάδα που μεσολάβησε πριν την διεξαγωγή του. Ήταν έτοιμοι ακόμη και αυτήν την ίδια την διεξαγωγή του να παζαρέψουν, όπως με μασημένα λόγια άφηναν να εννοηθεί τις πρώτες ώρες. Διαψεύστηκαν σχεδόν αυτοστιγμεί και με τον ίδιο οικτρό τρόπο. Όταν, δηλαδή, το Βερολίνο μαζί με την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Γιούρογκρουπ τους ανάγκασαν να κλείσουν τις τράπεζες εμπρός στον κίνδυνο μιας ανεξέλεγκτης κατάρρευσης. Και ενώ όλα αυτά οδηγούν, για κάθε σοβαρό άνθρωπο, σε μερικά προφανή συμπεράσματα αυτοί συνεχίζουν να επιμένουν στην ίδια χρεοκοπημένη πολιτική. Ζητάνε νέα λαϊκή εντολή και νομιμοποίηση για νέο κύκλο διαπραγμάτευσης. Αυτήν την φορά όχι αργόσυρτο αλλά ταχύρυθμο. Μέσα σε ένα 48ωρο υπόσχονται πως θα υπογράψουν συμφωνία! Ο ανεκδιήγητος Βαρουφάκης θεωρεί πως αυτό θα γίνει σίγουρα και 100% και θα είναι μάλιστα και βιώσιμη συμφωνία! Και ο Τσακαλώτος ζητάει από τον ελληνικό λαό να ψηφίσει «όχι», για να του δώσει ξανά τη δύναμη για την μάχη προκειμένου “να επιτύχουμε μια συμφωνία που θα είναι βιώσιμη, αλλά και αποτέλεσμα ενός δίκαιου συμβιβασμού” όπως είπε στην τελευταία συνέντευξή του. Τι είδους συμφωνία σκέφτονται να υπογράψουν οι υποψήφιοι νικητές του κυριακάτικου δημοψηφίσματος κουβαλώντας στα σακίδια τους το ΟΧΙ - όπως ελπίζουν- όταν φτάσουν στις Βρυξέλλες; Ο Δραγασάκης δεν μάσησε τα λόγια του. Θα είναι μια συμφωνία με σκληρά μέτρα που θα στεναχωρήσει πολλούς και από εμάς, εξομολογήθηκε. Δηλαδή πολύ χειρότερη από αυτήν που ο Τσίπρας περιέγραψε και υπέγραψε με το κείμενο των 47+ σελίδων, προσθέτουμε εμείς, στην οποία η περίφημη ανακατανομή των βαρών ήταν ένα φύλλο συκής για την τελική εξόντωση των λαϊκών στρωμάτων, των φτωχών αγροτών, των μικρών επιχειρήσεων και των αυτοαπασχολούμενων. Αυτά στην καλύτερη περίπτωση και εφόσον το Βερολίνο και τα υπόλοιπα κέντρα αποφασίσουν να συνηγορήσουν και δεν τραβήξουν και άλλο το σχοινί. Το καλύτερο σενάριο δηλαδή που διαθέτει αυτήν την στιγμή η φαντασία και οι προσμονές του συγκεκριμένου κυβερνητικού επιτελείου.

Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ανέλαβε σε έκτακτες συνθήκες να διαπραγματευτεί για λογαριασμό της μεγαλοαστικής τάξης μια λιγότερη επώδυνη συμφωνία με τους ιμπεριαλιστικές-δανειστές. Γι' αυτό αντιμετωπίστηκε στην πρώτη φάση σαν αναγκαίο κακό και έως και ευνοϊκά, από τις περισσότερες μερίδες και πλευρές του καθεστώτος στο εσωτερικό. Ταυτόχρονα εκπροσωπούσε -διαχειρίζονταν κατευναστικά και τις προσδοκίες-αγανάκτηση-οργή του λαού, που στα μάτια του είχε απαξιωθεί πλήρως το παλιό πολιτικό προσωπικό ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Μια ιδιότυπη και δύσκολη συγκυρία ανέδειξε το εν λόγω επιτελείο, βεβιασμένα, μαζί με τον Καμμένο στην κυβέρνηση (και όχι στην εξουσία όπως μας αποκάλυψε εμάς τους αδαείς σήμερα το πρωί ο αντιπρόεδρος Δραγασάκης!). Το εγχείρημα όμως για μια πιο ευνοϊκή και ελεήμονα αντιμετώπιση από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα απέτυχε. Απέτυχε για πολλούς διαφορετικούς λόγους που η ανάλυση τους αυτήν την στιγμή ξεφεύγει από τους σκοπούς αυτού του άρθρου. Απέτυχε κυρίως διότι στην ιστορική φάση που περνάμε το κεφάλαιο και ο ιμπεριαλισμός, μη έχοντας επικίνδυνους-ισχυρούς ταξικούς αντιπάλους συμπεριφέρονται σχεδόν ασύδοτα. Τα θέλουν όλα και δεν κατανοούν τις προσμονές και τις δεήσεις για έλεος των επίμονων ρεφορμιστών. Μπλέχτηκε -επίσης- με τις σκληρές αντιθέσεις των ιμπεριαλιστικών κέντρων και ειδικά με την ηγεμονική αντιπαράθεση Βερολίνου-Ουάσιγκτον, τον προβοκατόρικο ρόλο του ΔΝΤ στην Ευρώπη, τις νέες εξωτερικές ιεραρχήσεις της Γερμανίας ειδικά μετά το ξέσπασμα της Ουκρανικής κρίσης, τον φόβο επέκτασης των αμφισβητήσεων και σε άλλα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης με μεγαλύτερο βάρος κλπ. Πιθανόν και με διαφορετικές γραμμές εντός της γερμανικής κυβέρνησης. Όλα αυτά θα τα δούμε πιο καθαρά στο επόμενο διάστημα. Η χρεωκοπία όμως της γραμμής για μια πιο ήπια-φιλάνθρωπη προσαρμογή στις απαιτήσεις των δανειστών είναι ένα γεγονός αναμφισβήτητο. Χρεοκοπώντας η γραμμή, οι διαπραγματευτές έμειναν στον αέρα! Και δεν ήταν εκείνης της πάστας των προηγούμενων που θα γυρνούσαν εύκολα πίσω κουβαλώντας στις αποσκευές τους ένα πακέτο πιο βάρβαρο από τα προηγούμενα και θα λειτουργούσαν σαν κυβερνήτες παντός καιρού. Και να τους πέρασε από το μυαλό να το αποπειραθούν θα καταλάβαν γρήγορα πως τέτοιες μεταμορφώσεις δεν γίνονται εύκολα και ανώδυνα. Έτσι στην “επιστροφή” προέκυψε το δημοψήφισμα. Μια σύνθεση απελπισίας, διάψευσης, τυχοδιωκτισμού αλλά και ταυτόχρονα αναζήτησης τρόπου για να ακολουθηθεί η ίδια γραμμή για να ξεκινήσουν νέα ταξίδια στις Βρυξέλλες. Το δήθεν μηδένισμα του κοντέρ όπως είπε ο Φίλης αλλά τραβώντας και πάλι τον ίδιο αδιέξοδο και χρεοκοπημένο δρόμο. Αν υπήρχε έστω και ένα ψήγμα αφέλειας και αθωότητας σε όλα όσα έγιναν μέχρι τώρα από εδώ και πέρα δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία. Η επιμονή στην ίδια γραμμή πρέπει να βάλει σε υποψία και τους πιο ανυποψίαστους και γιορτινούς οπαδούς του ΟΧΙ.

Όπως ήταν αναμενόμενο σε όσους δεν έχουν κάνει λοβοτομή και ξέρουν τι σημαίνει ιμπεριαλισμός και καπιταλιστές η επιλογή του δημοψηφίσματος λειτούργησε ως πυροκροτητής και συναγερμός. Η μεγαλοαστική τάξη, τα ηγετικά τμήματα των μικρομεσαίων που ακόμη αναπνέουν και ελπίζουν σε κοινωνική άνοδο επί πτωμάτων, το παλιό χρεοκοπημένο πολιτικό προσωπικό μαζί με ότι καινούργιο νούμερο κατέβασε το ποτάμι της αστικής χρεοκοπίας. Ολοι σχεδόν οι μηχανισμοί, τα ΜΜΕ, η εκκλησία μαζί με όλα τα ρετάλια της -τάχα μου -διανόησης ξεσηκώθηκαν και συνασπίστηκαν. Σοβαροί και γελοίοι αγκαλιά, κέντρα και παράκεντρα μαζί, ο Ρουβάς χέρι-χέρι με τον Ράμφο και ο Βέρτης με τον Μπέζο αγκαζέ, ενωμένοι σε ένα αξεδιάλυτο συνασπισμό, με μαέστρους και εντολείς τους ξένους αφέντες τους, κήρυξαν πανστρατιά για να σώσουν την Ελλάδα!! Δηλαδή την εξουσία και τα προνόμια τους, τα κέρδη και τις επιχορηγήσεις τους και φυσικά τον δυτικό-ευρωπαϊκό προσανατολισμό (εξάρτηση) της χώρας. Στον αντίποδα η ηγεσία της κυβέρνησης και του ΣΥΡΙΖΑ, από έκπληξη σε έκπληξη και από διάψευση σε διάψευση θυμήθηκε τον λαό. Αυτόν που τον εκπαίδευσε-υπέδειξε να μείνει τόσο καιρό στην γωνία, να παρακολουθεί και να ελπίζει, να ψηφίζει και να αναθέτει. Τον καλεί τώρα και πάλι υποκριτικά να την υποστηρίξει. Σε τι και γιατί όμως:

Ο Δραγασάκης εκλαΐκευσε τον Τσίπρα που μίλησε χθες το βράδυ στην Χούκλη και στον Αντέννα. Και ο ένας και ο άλλος στην ουσία ζητάνε να πάρουν το ΟΧΙ του λαού για να το μετατρέψουν σε ένα μεγαλόπρεπο ΝΑΙ σε μια συμφωνία, που αυτοί τουλάχιστον από το βράδυ της Κυριακής θα είναι έτοιμοι να υπογράψουν. Στην καλύτερη περίπτωση θα είναι μια εξέλιξη μεγάλης διάψευσης για όλους εκείνους που ειλικρινά και άφοβα θα πάνε την Κυριακή να ψηφίσουν ΟΧΙ. Αυτή είναι μια εκδοχή των πραγμάτων. Οι υπόλοιπες θα είναι το ίδιο αντιλαϊκές και πιο χειρότερες στον βαθμό που ο λαός μας βρίσκεται αφοπλισμένος, το λαϊκό κίνημα αποδιοργανωμένο και η λεγόμενη Αριστερά σε όλες τις παραλλαγές της, αναντίστοιχη των περιστάσεων, γεμάτη αυταπάτες ή ανεδαφικές επαναστατικές προσμονές για το σήμερα, μέσω μεταβατικών προγραμμάτων. Έτσι η αλλιώς η Δευτέρα θα είναι η αρχή μιας νέας πολύ δυσκολότερης φάσης για το λαϊκό και εργατικό κίνημα στην χώρα μας. Και αυτοί που θα ψηφίσουν ΟΧΙ και αρκετοί από αυτούς που φοβισμένοι και παρασυρμένοι θα ψηφίσουν ΝΑΙ, θα βρεθούν μπροστά σε μια νέα καταιγίδα μέτρων και πολιτικών ενάντια στην ζωή τους και στην ζωή των παιδιών τους. Ανάμεσα τους, στους δρόμους των σκληρών αγώνων θα βρεθούν και όσοι, ξανά κόντρα στα κυρίαρχα ρεύματα και τους εκβιασμούς, προσπαθούν να πούνε την αλήθεια, να μην χαρίσουν τα ΟΧΙ τους σε χρεοκοπημένους διαπραγματευτές και αρνούνται να σπεύσουν στο κάλπικο δημοψήφισμα.

Δ.Παυλίδης

3-7-2015
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΟΛΟ

ΚΚΕ(μ-λ): ΕΕ-ΔΝΤ-ΗΠΑ σκληραίνουν τη στάση τους

2
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΚΚΕ(μ-λ)

ΕΕ-ΔΝΤ-ΗΠΑ σκληραίνουν τη στάση τους
ΠΑΡΕΜΒΑΙΝΟΥΝ ΩΜΑ για να υποτάξουν ακόμα περισσότερο
το λαό και τη χώρα
ΑΞΙΟΠΟΙΟΥΝ ΤΗΝ ΑΡΝΗΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ που διαμορφώνεται από τη συμβιβαστική και αλλοπρόσαλλη κυβερνητική πολιτική

Πέμπτη 2 Ιουλίου 2015

Δυστυχώς για το λαό, οι όποιες ελπίδες και προσμονές του ότι με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να πετύχει μια -μικρή έστω- ανακούφιση από τα δεινά που του έχουν προκύψει τα τελευταία ιδιαίτερα χρόνια, ψαλιδίζονται τις τελευταίες μέρες.
Το «σπίτι των λαών» που ονομάζεται ΕΕ αποδεικνύεται για μια ακόμη φορά φυλακή, εκθέτοντας όλους τους υποστηριχτές της «ευρωπαϊκής ιδέας»- μεταξύ αυτών και την σημερινή κυβέρνηση- που στο όνομά της μάς βίαζαν κατ’ επανάληψη όλα τα προηγούμενα χρόνια. Εκτεθειμένη μένει, επίσης, όλη η τελευταία κυβερνητική ρητορεία ότι θα εκμεταλλευόμασταν τους «φίλους μας» τις ΗΠΑ για να νουθετήσουν την ΕΕ να χαλαρώσει την θηλιά γύρω από το λαιμό της χώρας.
Εμφανίζονται, λοιπόν, στα πραγματικά τους μεγέθη και στους πραγματικούς συσχετισμούς, τα αντιλαϊκά και επιθετικά χαρακτηριστικά του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου, των ιμπεριαλιστών, που -παρά τις αντιθέσεις τους- στοιχίζονται στην προσπάθειά τους να διατηρήσουν την Ελλάδα στα περίφημα σχέδια της Δύσης, με το λαό της υποταγμένο και εγκλωβισμένο μέσα σε σειρά από παλιά και νέα δεσμά.
Τι περιθώρια, όμως, έχουν οι λαϊκές δυνάμεις, σ’ αυτήν την πολύ δύσκολη συγκυρία, να αντισταθούν και να κρατήσουν μια ελάχιστη γραμμή άμυνας, να διατηρήσουν ζωντανές τις εκφρασμένες διαθέσεις τους ενάντια στη λιτότητα, στη φτώχεια, στην άγρια επίθεση και την ιμπεριαλιστική κυριαρχία;
Τα ερωτήματα αυτά είναι κρίσιμα και πάνε αρκετά μακριά, πολύ πιο πέρα από την Κυριακή και το όποιο αποτέλεσμα στις κάλπες. Πάνε πολύ πιο μακριά και βαθιά από τη στάση του λαού στο δημοψήφισμα-παγίδα (αν γίνει).
Ένα δημοψήφισμα που εκθέτει τους εμπνευστές του, αφού δεν μπορεί να εκφράσει τις γνήσιες λαϊκές ανάγκες, τα πραγματικά ΝΑΙ και τα πραγματικά ΟΧΙ του λαού.
Ένα δημοψήφισμα που σηματοδοτεί με τους πιο άσχημους όρους, το ότι ο λαός μπαίνει στην καινούρια πολύ δύσκολη και επικίνδυνη φάση χωρίς να μπορεί να ελπίζει καθόλου στον ΣΥΡΙΖΑ και στην πολιτική του. Γι' αυτό, από την πρώτη στιγμή της ανακοίνωσης του δημοψηφίσματος, το ΚΚΕ(μ-λ) -από κοινού με το Μ-Λ ΚΚΕ- κάλεσε σε αποχή, ως μια ολοκληρωμένη πολιτική αντίδραση σε μια κίνηση της κυβέρνησης που -με τους κρυφούς και φανερούς της στόχους- εκτός από καταλύτης αντιδραστικών εξελίξεων, λειτουργεί αποπροσανατολιστικά και σαν μπούμερανγκ σε βάρος του λαού.
Γι’ αυτό διαφοροποιούμαστε από το ΚΚΕ, που ουσιαστικά νομιμοποιεί το δημοψήφισμα, ενδιαφερόμενο μόνο για την καταγραφή του. Γι' αυτό διαφοροποιούμαστε από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που χαρίζει το ΟΧΙ στα παζάρια της κυβέρνησης με τους ιμπεριαλιστές και που, ουσιαστικά, δείχνει πλήρη αδυναμία να διαχωριστεί από την όλη πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ.
Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει τεράστιες ευθύνες γιατί με την πολιτική τής διαπραγμάτευσης-υποταγής υπονόμευσε τις όποιες αγωνιστικές λαϊκές διαθέσεις είχαν εκφραστεί στη χώρα και έστρωσε το δρόμο για την αντεπίθεση των αντιδραστικών-καθεστωτικών δυνάμεων στο εσωτερικό της χώρας. Έχει τεράστια ευθύνη γιατί τη βασική γραμμή τής «συνεννόησης» με τους ιμπεριαλιστές και την ντόπια μεγαλοαστική τάξη συμπλήρωνε η παράβλεψη των πραγματικών συσχετισμών.
Έχει τεράστιες ευθύνες γιατί όταν διαπίστωνε ότι η γραμμή της «συνεννόησης» έβρισκε τοίχο, φρόντιζε να «ξεφεύγει» με την καλλιέργεια της λογικής των εύκολων λύσεων και της υποτίμησης των ταξικών αντιπάλων.
Είναι πια φανερό ότι όλο το πακέτο της πολιτικής ΣΥΡΙΖΑ τα τελευταία χρόνια χρεοκοπεί και δεν μπορεί ούτε στο ελάχιστο να αποτελέσει εφόδιο για το λαό.
Και το μήνυμα του πρωθυπουργού της 1/7/15, επιβεβαίωσε πιο κατηγορηματικά από κάθε άλλη φορά πως με το δημοψήφισμα αιτείται και διεκδικεί (και προς όλες τις κατευθύνσεις) να είναι ο ΣΥΡΙΖΑ κορμός της κυβέρνησης που θα εξαπολύσει τη νέα επίθεση στο λαό.
Το ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ για εμάς, για το ΚΚΕ(μ-λ) είναι ν’ απευθυνθούμε στο λαό που θα δοκιμαστεί ακόμη περισσότερο και να παλέψουμε. Και σαν πρώτο βήμα τον καλούμε ν’ αντισταθεί με την αποχή του από το δημοψήφισμα. Να αντισταθεί τόσο στην κυβερνητική προσπάθεια να του φορτώσει τα αδιέξοδα της δικής της, χρεοκοπημένης πολιτικής όσο και στην τεράστια εκστρατεία της αντίδρασης που θέλει να τον πείσει ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος εκτός από τον μονόδρομο της ΕΕ, του ΝΑΤΟ, της υποταγής στους ιμπεριαλιστές και στην καπιταλιστική επίθεση. Εκστρατεία που τροφοδοτείται τόσο από τα αδιέξοδα της πολιτικής ΣΥΡΙΖΑ, όσο και από τον αφοπλισμό του εργατικού και λαϊκού κινήματος, τον οποίο -πέρα απ’ όλα τ’ άλλα-επιδίωξε και προώθησε ο ΣΥΡΙΖΑ.
Το ΚΚΕ(μ-λ) καλεί το λαό να αντισταθεί στα δήθεν φιλολαϊκά κηρύγματα της ΕΕ που υπόσχεται πακτωλούς χρημάτων προκειμένου να εξαγοράσει συνειδήσεις, αλλά και να δώσει στήριξη και να φτιασιδώσει το παλιό χρεοκοπημένο προσωπικό να συνεχίσει στην καινούρια φάση τη δουλειά που ξέρει να κάνει.
Το ΚΚΕ(μ-λ) θα συμβάλει με όλες του τις δυνάμεις στο να μην περάσει η τρομοκρατία των ιμπεριαλιστών, θα στρατευτεί αποφασιστικά στη μακριά και δύσκολη υπόθεση (και σε συνθήκες ίσως πρωτόγνωρες) της ανασυγκρότησης του εργατικού και λαϊκού κινήματος.
Δεν είμαστε μόνοι μας! Έχουμε τη ΛΑΪΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ-ΑΑΣ και τους συντρόφους και τους αγωνιστές που τη στηρίζουν. Είμαστε βέβαιοι ότι θα γίνουμε περισσότεροι όταν θα βρεθούμε στους δρόμους και στους αγώνες με το δυναμικό που θα βγάλει τα σωστά συμπεράσματα. Δεν περισσεύει κανείς στις καινούριες μάχες, για να δημιουργήσουμε εστίες αντίστασης και αντιπαράθεσης στην επίθεση που θα συνεχιστεί και που αναμένεται ακόμα πιο άγρια.
Μέσα από την κοινή δράση, τις πρωτοβουλίες αλλά και τους απολογισμούς που πρέπει να γίνουν μέσα στο κίνημα για την προηγούμενη φάση, είναι απαραίτητο να προκύψουν οι σύγχρονες επαναστατικές και αγωνιστικές διαμορφώσεις που θα έχουν τινάξει από πάνω τους τη «σκουριά» και την υποταγή, που θα βλέπουν με ανοιχτά μάτια και καθαρό μυαλό τον ταξικό αντίπαλο.
Και αυτό δεν θα κριθεί βέβαια μέχρι την Κυριακή. Θα πάει πολύ πιο μακριά.
• ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΕΣ ΛΥΣΕΙΣ ΜΕ ΠΑΛΙΑ ΚΑΙ «ΝΕΑ» ΥΛΙΚΑ
• ΜΟΝΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ Η ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΩΝ ΛΑΪΚΩΝ-ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΩΝ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΕΩΝ ΠΟΥ ΘΑ ΑΝΤΙΣΤΡΕΨΟΥΝ ΤΗ ΣΥΝΕΧΙΖΟΜΕΝΗ ΟΠΙΣΘΟΔΡΟΜΗΣΗ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΟΛΟ

Ανοιχτή συγκέντρωση στα Χανιά

0
Με αξιόλογη μαζικότητα και σε πολύ καλό κλίμα πραγματοποιήθηκε η ανοιχτή συγκέντρωση της κ.ο. Χανίων του ΚΚΕ(μ-λ) την Πέμπτη 2 Ιούλη στην πλατεία της Σπλάντζιας.
Την εισήγηση έκανε ο σ. Γ. Χαρτζουλάκης ενώ ακολούθησαν μια σειρά παρεμβάσεις συντρόφων και συναγωνιστών. Παρότι ανοικτός χώρος σ’ όλη τη διάρκεια της συζήτησης οι παραβρισκόμενοι, μεταξύ αυτών αρκετοί νεολαίοι, παρακολούθησαν με ενδιαφέρον τα επιχειρήματα που υποστήριζαν την «παράφωνη» άποψη της οργάνωσής μας για αποχή από το δημοψήφισμα της απάτης.
Αναδείχτηκε με έμφαση το γεγονός ότι βρισκόμαστε μπροστά σ’ ένα νέο γύρο επίθεσης, ανεξάρτητα πως ακριβώς θα πάνε οι πολιτικές εξελίξεις και ότι ο μόνος δρόμος για το λαό είναι η ανάπτυξη των αντιστάσεών του ξεκόβοντας χωρίς καθυστέρηση από αυταπάτες για το ρόλο του ΣΥΡΙΖΑ και κατανοώντας σε βάθος τη φύση του βάρβαρου καπιταλιστικού ιμπεριαλιστικού συστήματος.
Τόσο από την εισήγηση όσο και από τοποθετήσεις που ακολούθησαν τονίστηκε πως δεν υπάρχει άλλος δρόμος, ανεξάρτητα από τους συσχετισμούς. Τονίστηκε επίσης η εμπιστοσύνη μας στο λαό και στη νεολαία και η απόφασή μας να συνεχίσουμε.
Το πρωί της Πέμπτης έγινε άλλη μια αξιόλογη καμπάνια στο κέντρο της πόλης με μαζικό μοίρασμα προκήρυξης ενώ μαζικά κολλήθηκε η αφίσα της Λαϊκή Αντίσταση.- Α.Α.Σ και η κοινή αφίσα των ΚΚΕ(μ-λ) & Μ-Λ ΚΚΕ. Αντίστοιχη καμπάνια θα γίνει και σήμερα Παρασκευή στις 7.00 μ.μ. στην πλατεία της Αγοράς.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΟΛΟ

Όλο κάλπη κι από δρόμο τίποτα

0
Όταν η επαναστατική (τρομάρα της) Αριστερά βγαίνει με γραμμή «ζήτω οι κάλπες», καταλαβαίνεις, ότι τα πράγματα δεν πάνε και τόσο καλά. Όταν η ίδια αυτή Αριστερά δηλαδή, αντιμετωπίζει ένα δημοψήφισμα ως μια ιστορική ευκαιρία, χωρίς να καθίσει νηφάλια και να δει τι χαρακτηριστικά έχει το συγκεκριμένο δημοψήφισμα , αλλά θολωμένη από τα εκλογικίστικα ξύδια, που ποτίζεται, τότε πρέπει να σκεφτεί λίγο (αφού ξεμεθύσει) κατά πόσο της ταιριάζει ο χαρακτηρισμός «επαναστατική». Και όχι, δεν είμαι της άποψης «όχι γενικά στις κάλπες». Αντιλαμβάνομαι όμως, ότι αν εκφράζεται κανείς μέσα από τη λενινιστική αντίληψη «συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης» οφείλει να αντιμετωπίζει το κάθε τι με ψυχραιμία κι όχι να ορμάει, όπου δει κάλπη.
Να ερμηνεύει κάθε φορά την κατάσταση βάζοντας στο τραπέζι όλους τους παράγοντες, που θα τον βοηθήσουν να καταλήξει σε μια πολιτική τοποθέτηση, η οποία να μην λερώνει την αριστερή, επαναστατική του ταυτότητα. Μια ταυτότητα, που οφείλει να πατάει στην πραγματικότητα, να είναι νηφάλια και να μην παρασύρεται γενικά από το κλίμα, όποιο και αν είναι αυτό (πόσο μάλλον όταν είναι κλίμα αυταπατών). Να προσπαθεί να δώσει απαντήσεις από την κινηματική σκοπιά και να μην έχει ως βάση αναφοράς της την κάλπη. Βεβαίως, να λαμβάνει υπόψη της τον λαϊκό παράγοντα, όχι όμως να τον ακολουθεί ακόμα κι όταν αυτός είναι κομμάτι θολωμένος, αλλά να βαδίζει πλάι του, με το δικό της κόκκινο στίγμα και να παλεύει την άποψή της ακόμα και στους δύσκολους καιρούς που ζούμε. Να μην εγκλωβίζεται στα ψευτοδιλήμματα της κυβέρνησης και των ιμπεριαλιστών!
Φτάσαμε να έχει η «επαναστατική» Αριστερά ως βάση αναφοράς της τα διλήμματα, που βάζει στο λαό το σύστημα ;! «Όποιος δεν είναι με το όχι, είναι με το ναι», μας λέει λοιπόν αυτή η Αριστερά. ΑΚΡΙΒΩΣ ΙΔΙΑ ΑΠΟΨΗ με το «Όποιος δεν είναι με τον ΣΥΡΙΖΑ, είναι με τη ΝΔ». Τι κι αν το όχι δεν είναι ξεκάθαρο και αφήνει παρερμηνείες, πάμε να το ρίξουμε το ρημάδι, αφού η ύπαρξή μας αρχίζει και τελειώνει με την κάλπη. Το γεγονός ότι το όχι, αφορά μια ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ πρόταση και άρα ακόμα και ψηφίζοντας όχι υπονοείται αποδοχή της πρότασης ΣΥΡΙΖΑ των 47 σελίδων (τούμπανο μνημονιάκι, light έκφραση της συμφωνίας που προτείνουν οι «δανειστές»), ΠΑΜΕ ΚΑΛΠΗ ΡΕ! Το γεγονός επίσης, ότι αυτό θα αξιοποιηθεί, για να περάσει η όποια συμφωνία με τη «βούλα» του λαού, ό,τι και αν βγει μέσα από την κάλπη... ΠΑΜΕ ΚΑΛΠΗ ΡΕ!
Αυτό, που κάνει τα πράγματα ακόμα πιο τρομακτικά είναι το γεγονός, ότι η ίδια «επαναστατική» Αριστερά έχει ανάγει το δημοψήφισμα σε μητέρα των μαχών. Σε λίγο θα μας πει, ότι σε λίγες μέρες πάμε στην κάλπη να οξύνουμε τον ταξικό πόλεμο. Ρε σοβαρευτείτε! Έχετε συνειδητοποιήσει, πως ό,τι και να βγει, η νέα συμφωνία θα περάσει, όπως και αν είναι ντυμένη; Εκτός…

…αν πάρουμε πρέφα, ότι τα μέτρα και οι νόμοι γκρεμίζονται στους δρόμους κι όχι στις κάλπες, αν γράψουμε το δικό μας όχι με τα δικά μας πινέλα, αν συνειδητοποιήσουμε, ότι τα πράγματα μπορούν να πάνε κι αλλιώς, αν ξεχυθούμε στους δρόμους και αντισταθούμε, αν συμβάλλουμε στο να φτάσει ο λαός μας σε τέτοιο σημείο, που να τρίβει στα μούτρα του κάθε νταβατζή τα δημοψηφίσματα και να του λέει ΟΧΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΣΥΜΦΩΝΙΑ, αν γράψει ο λαός μας τη δική του ιστορία πέρα κι έξω από τα ψευτοδιλήμματα, που του βάζουν.

ΚΑΜΙΑ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΠΑΡΩΔΙΑΣ ΤΟΥΣ
ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ

ΥΓ: Κι επειδή ορισμένοι ιερόσυλοι έφτασαν σε σημείο να συγκρίνουν το δημοψήφισμα με την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου (να η «Αριστερά» μας κύριοι), ας κάνουμε κι εμείς λίγο χιουμοράκι.


http://resistancetoujours.blogspot.gr/
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΟΛΟ

Εκδήλωση της Λαϊκής Αντίστασης - Α.Α.Σ. στην Ηγουμενίτσα

0
Η Λαϊκή Αντίσταση Α.Α.Σ. Θεσπρωτίας ενόψει του δημοψηφίσματος της Κυριακής προχώρησε σε παρεμβάσεις με αφίσα, μοίρασμα προκήρυξης, πανό και τραπεζάκι καλώντας τον κόσμο σε Ηγουμενίτσα, Παραμυθιά και Φιλιάτες σε αποχή. Στις προγραμματισμένες παρεμβάσεις της είναι και η εκδήλωση – συζήτηση την Παρασκευή 3/7 στο ‘Πάνθεον’ στην Ηγουμενίτσα ολοκληρώνοντας έτσι μία προσπάθεια ανάδειξης της άποψής της στην περιοχή της Θεσπρωτίας.



ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΟΛΟ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

0
02-07-2015
ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ ΜΕ ΚΑΘΕ ΤΡΟΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ ΟΛΩΝ ΟΣΩΝ ΜΑΣ ΑΝΗΚΟΥΝ!

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΠΟΥ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ!

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΠΑΞΙΩΣΗ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΤΟΥ ΛΑΟΥ!

Συνάδερφοι, συναδέρφισσες,
Εδώ και πέντε μήνες, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ προσπαθεί να μας πείσει ότι η τρόικα ή αλλιώς οι θεσμοί - που προώθησαν τα μνημόνια μέσω αντιδραστικών εφαρμοστικών νόμων και πράξεων νομοθετικού περιεχομένου, που έσπρωξαν το λαό μας βαθιά στην εξαθλίωση και την ανεργία - αποτελούν «εταίρους» με τους οποίους μπορεί να διαπραγματευτεί για μια «αμοιβαία επωφελή συμφωνία». Προσπαθεί να μας πείσει, ότι υπάρχουν και «καλοί» ιμπεριαλιστές, σύμμαχοι και φίλοι του λαού και της χώρας οι οποίοι θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν σε αυτήν τη διαπραγμάτευση. Μία διαπραγμάτευση για σωτηρία των τοκογλύφων, των καπιταλιστών και των υπηρετών τους. Έφτασε μάλιστα στο σημείο να μας παρουσιάζει ως «φιλική» δύναμη τις ΗΠΑ, τους μεγαλύτερους μακελάρηδες των λαών.
Δυστυχώς, «σύμμαχος» και «φίλος» του λαού και της χώρας δεν είναι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, που σχηματίστηκε μετά τις εκλογές της 25ης Ιανουάριου με σύνθημα να μην πάνε χαμένες οι θυσίες του ελληνικού λαού. Η κυβέρνηση αυτή, της δήθεν ελπίδας του λαού και της δήθεν ρήξης και ανατροπής, πήρε το νήμα από την κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου, τους πρωτεργάτες των μνημονίων, και συνεχίζει κανονικά τις διαπραγματεύσεις με τα κοράκια της Ευρώπης. Ήδη από τον Φεβρουάριο έχει υπογράψει συμφωνία με την Ε.Ε. ότι αναλαμβάνει «την αναπόδραστη δέσμευσή της να τιμήσει τις οικονομικές της υποχρεώσεις προς όλους τους πιστωτές πλήρως και εγκαίρως». Υπόσχεται μέχρι και σήμερα ότι δεν πρόκειται να προβεί σε «μονομερείς αλλαγές» κατά των μνημονίων.
Από τις προεκλογικές εξαγγελίες του ΣΥΡΙΖΑ για πρόγραμμα ανακούφισης (Θεσσαλονίκη) που περιλαμβάνει την προώθηση φιλολαϊκών μέτρων, η κυβέρνηση πέρασε στην «αμοιβαία επωφελή» συμφωνία, μετά στον «έντιμο συμβιβασμό» και μετά στον «επώδυνο συμβιβασμό», για να καταλήξει να προτείνει ένα ισοδύναμο μνημόνιο 47 σελίδων. Έναν συμβιβασμό και μια αποδοχή του χρέους που περιλαμβάνει μεγαλύτερη φορομπηξία, μειώσεις μισθών και συντάξεων μέσα από αυξήσεις εισφορών, ιδιωτικοποιήσεις και ένα σωρό ακόμη άλλα αντιλαϊκά-αντεργατικά μέτρα.
Η κυβέρνηση βρίσκεται σε αδιέξοδο. Σ’ ένα αδιέξοδο που η ίδια έχει δημιουργήσει. Προσπαθεί μ’ αυτό το δημοψήφισμα να βάλει το λαό «συνυπεύθυνο» σ’ αυτό. ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΥΠΟΚΥΨΟΥΜΕ ΣΕ ΨΕΥΤΟΔΙΛΛΗΜΑΤΑ. Δεν πρέπει να αποτελέσουμε «ουρά» της κυβερνητικής πολιτικής. Ο λαός πρέπει να είναι έτοιμος να απαντήσει αποφασιστικά, αγωνιστικά απέναντι στους ντόπιους και ξένους τοκογλύφους και απέναντι στην ντόπια και ξένη οικονομική ελίτ και τους μηχανισμούς τους. Μόνο έτσι δεν θα πληρώνει, όλη του ζωή και με την ζωή του, την παγκόσμια ύφεση και την παγκόσμια κρίση. Μόνον έτσι θα μπορέσει να συμπαρασύρει σε κοινούς αγώνες και νίκες τους άλλους λαούς που μαστίζονται από φτώχεια, πείνα και ανεργία.
Τις επόμενες μέρες θα βομβαρδιστούμε από κάλπικα κηρύγματα «εθνικής υπερηφάνειας» και κάλπικα κηρύγματα «ρήξης» από αυτούς που το μόνο που θέλουν είναι να χρησιμοποιήσουν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ως εισιτήριο επιστροφής στη διαπραγμάτευση με τις κυρίαρχες δυνάμεις της Ε.Ε..
Στους δρόμους! Έτσι μπορεί να δείξει τη δύναμή του ο λαός. Μαζικά! Παλεύοντας! Διεκδικώντας! Κόντρα σε αυτούς που τον θυμούνται μόνο για να τον χρησιμοποιήσουν για να βγουν από τα δικά τους αδιέξοδα. Με τη συγκρότησή του στα δικά του όργανα πάλης στους τόπους δουλειάς, σπουδών και εκεί που ζει. Δεν μπορούμε ν’ αποφασίσουμε εμείς πόσο κομμάτι απ’ τον εαυτό μας θα δώσουμε. Γιατί είτε 16 δις είτε 8 δις, πάλι εμείς θα την πληρώσουμε. Οι ίδιοι ομολογούν ότι το δημοψήφισμα είναι διαπραγμάτευση με άλλα μέσα.

- ΟΧΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΑΝΤΙΛΑΪΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ!

- ΟΧΙ ΣΕ ΠΑΛΙΑ ΚΑΙ ΝΕΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ!

- ΟΧΙ ΣΤΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ, ΤΗΣ ΦΟΡΟΛΗΣΤΕΙΑΣ, ΤΗΣ ΦΤΩΧΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗΣ!


ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΟΛΟ

Η κεντρική εκδήλωση του ΚΚΕ(μ-λ) και του Μ-Λ ΚΚΕ για την αποχή - Αθήνα

0
Στο Μοναστηράκι πραγματοποιήθηκε η κεντρική εκδήλωση των δύο οργανώσεων, του ΚΚΕ(μ-λ) και του Μ-Λ ΚΚΕ, για το δημοψήφισμα όπου οι δύο ορανώσεις καλούν το λαό να μη συμμετάσχει. Στην εκδήλωση μίλησαν οι Κώστας Μπεκιάρης εκ μέρους του ΚΚΕ(μ-λ) και Αντώνης Παπαδόπουλος εκ μέρους του Μ-Λ ΚΚΕ οι οποίοι ανέλυσαν τις εκτιμήσεις τους για την περίοδο που διανύει η χώρα και ο λαός αλλά και τους λόγους για τους οποίους καλούν σε αποχή από το δημοψήφισμα.
Η συγκέντρωση προκάλεσε το ενδιαφέρον και αρκετού κόσμου που βρισκόταν στη πλατεία εκείνη την ώρα.




ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΟΛΟ

Εκδήλωση για την Αποχή - Θεσσαλονίκη

0

Με πλούσιο προβληματισμό για τις κρίσιμες εξελίξεις των ημερών αλλά και αποφασιστικότητα για την προώθηση του καλέσματος για αποχή από το κάλπικο δημοψήφισμα, ολοκληρώθηκε η εκδήλωση της Λαϊκής Αντίστασης-ΑΑΣ, στην Θεσσαλονίκη.
Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στο κτίριο της ΕΔΟΘ, την Τετάρτη 1 του Ιούλη και ομιλητές ήταν ο Γιάννης Μελιόπουλος και ο Τάσος Σαπουνάς.

http://aristeravoreia.blogspot.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΟΛΟ

Τετάρτη, 1 Ιουλίου 2015

Αθήνα: Κεντρική εκδήλωση ΚΚΕ(μ-λ) και Μ-Λ ΚΚΕ για το δημοψήφισμα

9
ΠΡΟΣΟΧΗ: ΑΛΛΑΓΗ ΜΕΡΑΣ

Ο ΛΑΟΣ ΔΙΝΕΙ ΤΙΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ!
ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ!
ΚΑΤΩ ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΚΑΙ ΝΕΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ!
ΕΞΩ ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ-ΔΝΤ!

ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΚΚΕ(μ-λ) & Μ-Λ ΚΚΕ
ΠΕΜΠΤΗ 2 ΙΟΥΛΗ 7:00 μ.μ.
ΜΟΝΑΣΤΗΡΑΚΙ


ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΟΛΟ

Μια οφειλόμενη απάντηση σε κριτική που μας ασκήθηκε

7
Είδε το φως της δημοσιότητας μια κριτική του Λεωνίδα Βαρνακιώτη απέναντι στην θέση της αποχής που υποστηρίζει η οργάνωσή μας (και το Μ-Λ ΚΚΕ). Δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα “Βαθύ Κόκκινο” με τίτλο “Σκέψεις μπροστά στο δημοψήφισμα” στις 29/6 (http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2015/06/blog-post_946.html). Ας του αναγνωριστεί καταρχάς ότι προσπαθεί να σταθεί πολιτικά απέναντι στο ζήτημα και σε αντίθεση με το ύφος, το στυλ, έως και την χυδαιότητα που χαρακτηρίζουν διάφορες άλλες υποτίθεται "κριτικές".
Απ' εκεί και πέρα αυτό που θέλουμε να τονίσουμε πρώτα και πάνω από όλα είναι ότι βρισκόμαστε (εμείς, το κίνημα, ο λαός, η χώρα) μπροστά σε μία πολύ σοβαρή κατάσταση. Μια κατάσταση που τις συνέπειές της τις βιώνει χρόνια ο λαός μας και που εγκυμονεί ακόμα σοβαρότερες. Ανάλογα συνεπώς οφείλουμε και να την αντιμετωπίσουμε. Σε αυτή την λογική δεν θεωρούμε ότι προσφέρουν καμιά καλή υπηρεσία συσχετισμοί και αφορισμοί που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.
Είναι αυθαίρετος λ.χ. ο συσχετισμός της θέσης μας με αυτήν του ΚΚΕ. Με το ΚΚΕ ακόμα και όταν φαίνεται να "συμπίπτουμε" σε κάποια θέση η ουσία βρίσκεται στο ότι εμείς ξεκινάμε από αλλού και - κυρίως - κατευθυνόμαστε αλλού. Αυτό είναι κάτι που οφείλει να γνωρίζει όποιος αποπειράται να κριτικάρει τις θέσεις μας. Ακόμη περισσότερο οφείλει να γνωρίζει ότι δεν έχουν καμιά σχέση με την αντίληψη, την λογική, και τις θέσεις μας ορισμένοι αφορισμοί που χρησιμοποιεί. Αναφερόμαστε σε απόψεις όπως : "Είναι λάθος να αρνείσαι να πας προς τις μάζες αλλά να απαιτείς από αυτές να κάνουν το άλμα προς τα εσένα". Ή ότι "είτε μας αρέσει είτε όχι ούτε η ταξική πάλη εξελίσσεται ευθύγραμμα, και βάση ενός μοντέλου ούτε έχει και μια καθαρή όψη". Ή ακόμη. "Είναι μεγάλο πολιτικό λάθος να απαιτείς να απαντήσεις τα ζητήματα που δεν απαντήθηκαν τόσα χρόνια ως σήμερα μέσα από μια τακτική επιλογή..." κλπ κλπ.
Αλήθεια σε ποιον τα απευθύνει όλα αυτά; Ποια σχέση έχουν αυτά με την αντίληψη του ΚΚΕ(μ-λ); Στην πραγματικότητα δεν πρόκειται παρά για τα συνήθη στερεότυπα που - χρόνια τώρα - χρησιμοποιούνται από πολλούς για να προλειάνουν το έδαφος και να ανεβάσουν έτσι το "βάρος" των πολιτικών τους επιχειρημάτων.
Όσο μας αφορά αυτό που μας χαρακτηρίζει από τότε που υπάρχουμε είναι να ξεκινάμε από την συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης πριν οδηγηθούμε σε μια άποψη, μια θέση. Να προσθέσουμε μάλιστα ότι δεν αρκεστήκαμε ποτέ σε "απαντήσεις από το συρτάρι", ούτε στηριχθήκαμε σε ιδεολογικά "δάνεια από τας Ευρώπας", ούτε υποκύψαμε στο κλίμα που διαμορφωνόταν και κυριαρχούσε είτε γενικά είτε στον χώρο της αριστεράς. Απ' εκεί και πέρα το αν καταλήγαμε σωστά ή όχι είναι στο δικαίωμα του καθενός να το κρίνει.
Με τον ίδιο τρόπο αντιμετωπίζουμε και τα ζητήματα που τίθενται σήμερα. Η θέση που παίρνουμε δεν είναι μια θέση στην οποία καταλήξαμε εύκολα και αβασάνιστα. Προβληματιστήκαμε πολύ σοβαρά τόσο πάνω σε ορισμένα από τα ζητήματα που θέτει ο Λ.Β., όσο και σε πολλά άλλα, προτού οδηγηθούμε σε αυτήν. Μόνο που οι δικές μας αφετηρίες και διαδρομές του προβληματισμού μας είναι διαφορετικές από αυτές του Λ.Β.. Ας εξηγηθούμε. Αναφέρει ότι "προφανώς και δεν θεωρώ το εν λόγω δημοψήφισμα ως την "μητέρα των μαχών" που θα καθορίσει με απόλυτο τρόπο τις εξελίξεις. Ωστόσο αποτελεί μια πολιτική μάχη που πρέπει να δοθεί..." κλπ κλπ. Ας μην αμφισβητήσουμε καλά και σώνει την ειλικρίνεια της δήλωσής του. Μόνο που μας δίνει την αίσθηση μιας απόπειρας εξορκισμού μιας αντίληψης που φαίνεται να αναδείχνεται από το σύνολο της συλλογιστικής του. Μιας αντίληψης που την συναντούσαμε κάθε τρεις και λίγο να διακηρύσσει ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια "μάχη των μαχών" (συνήθως σε εκλογές), να ανακαλύπτει "ιστορικές ευκαιρίες" και άλλα παρόμοια. Μια αντίληψη που καθόρισε την πολιτική σκέψη και δράση ενός κόσμου και έπαιξε και αυτή τον ρόλο της - στο μέτρο που της αναλογεί - στην αρνητική εξέλιξη των πραγμάτων. Η δική μας αντίληψη κινήθηκε και συνεχίζει να κινείται σε εντελώς διαφορετική τροχιά και είναι αυτό που αποτυπώνεται στην διαφορετική θεώρηση και αντιμετώπιση των ζητημάτων που έχουν τεθεί.
Ας περάσουμε ωστόσο στην ουσία του πράγματος σημειώνοντας ταυτόχρονα ότι η συζήτηση πάνω στα ζητήματα που έχουν τεθεί είναι πολύ μεγάλη για να μπορεί να εξαντληθεί στα πλαίσια αυτού του κειμένου. "Το ζήτημα ανατίθεται πλέον στον λαό" ακούμε να λέγεται στη διαπασών, "ας αποφασίσει ο λαός" διακηρύσσουν κάποιοι. Αλήθεια θα είναι ο λαός που θα αποφασίσει ; Ή μήπως θα είναι ο λαός που θα υλοποιήσει αυτά που θα "αποφασίσει" ; Ακόμη περισσότερο μήπως αυτό που κυρίως θα υπάρξει ως συνέπεια θα είναι η νομιμοποίηση μιας διαδικασίας που εξελίσσεται έξω από αυτόν και ενάντια του ;
Αλλά ας τα βάλουμε σε μία σειρά. Όσον αφορά το τι θέλει και το τι δικαιούται ο λαός δεν νομίζουμε ότι χρειάζεται κάποια συζήτηση ή κάποια ιδιαίτερα επιχειρήματα. Τα ερωτήματα βρίσκονται αλλού. Βρίσκονται στο γιατί δεν έχει αυτά που θέλει και δικαιούται, ποιες δυνάμεις του τα στερούν, και τελικά με ποιον τρόπο και μέσα από ποιους δρόμους μπορεί να τα κατακτήσει. Εδώ σε αυτή την συζήτηση δεν χρειάζονται επίσης να εκτεθούν ιδιαίτερα επιχειρήματα ότι οι λόγοι δεν βρίσκονται σε "αντικειμενικές" αιτίες, είτε στις "προσωρινές συνέπειες της κρίσης" και σε παρόμοιες "εξηγήσεις" με τις οποίες μας βομβαρδίζουν οι δυνάμεις του συστήματος. Άλλο τόσο δεν χρειάζονται όσον αφορά τον προσδιορισμό των δυνάμεων που βρίσκονται πίσω από αυτή την εξέλιξη. Η άποψη που διατυπώνει στην αρχή του κειμένου του ο Λ.Β. "η τωρινή συγκυρία χαρακτηρίζεται από την συνολική και σε όλα τα πεδία επίθεση του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού..." μοιάζει σαν να έχει βγει από ανάλογες δικές μας εκτιμήσεις.
Το ζήτημα βρίσκεται στο τι σημαίνουν αυτές οι εκτιμήσεις σε σχέση με την αντιμετώπιση του ζητήματος. Όσο τουλάχιστον μας αφορά σημαίνει ότι η αντιμετώπισή του είναι πρώτα και πάνω από όλα ζήτημα αναμέτρησης. Ζήτημα μιας σκληρής και ανελέητης αναμέτρησης - σύγκρουσης ανάμεσα στον λαό και τις δυνάμεις του συστήματος και με όλες τις απαιτήσεις που αναδεικνύει μια τέτοια διαπίστωση.
Συνακόλουθα σημαίνει και κάτι ακόμη. Το ότι δεν υπάρχουν δρόμοι παράκαμψης αυτής της αναγκαιότητας. Ένα πολύ σοβαρό ζήτημα που μάλλον εύκολα το προσπερνάει ο Λ.Β.. Το γεγονός ότι οι κύριες δυνάμεις της αριστεράς που καθόρισαν και την πορεία του κινήματος κινήθηκαν ακριβώς στην βάση αυτής της λογικής. Της παράκαμψης, των "έξυπνων" κινήσεων, των ταχύρυθμων συνταγών, και γενικά μιας τακτικής που εξέθρεψε την αντίληψη της εύκολης και γρήγορης "επιστροφής" στην προτεραία - τουλάχιστον - κατάσταση. Αυτή η λογική σφράγισε και συνεχίζει να καθορίζει την κίνηση ενός μεγάλου μέρους της αριστεράς αλλά και της πορείας των πραγμάτων.
Αλλά υπάρχουν και άλλα εξίσου σοβαρά ζητήματα. Λέει λ.χ. ο Λ.Β. ότι το κίνημα έφτασε μέχρι εκεί που μπορούσε να φτάσει κλπ.. Σωστό. Αλλά και ελλιπές. Το μεγάλο ζήτημα εδώ (και ζητούμενο) είναι ότι ο λαός δεν μπόρεσε να αναδειχτεί σε καθοριστικό - αποφασιστικό υποκείμενο των εξελίξεων. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο λαός δεν αντιστάθηκε δεν πάλεψε, δεν μάτωσε, ούτε ότι σε κάποιες εξάρσεις της πάλης του δεν δημιούργησε σοβαρά προβλήματα στο σύστημα. Σημαίνει ότι δεν κατόρθωσε να διαμορφώσει - συγκροτήσει εκείνους τους όρους και προϋποθέσεις που θα του έδιναν την δυνατότητα να βρίσκεται - ως ενεργό και αποφασιστικό υποκείμενο - στο προσκήνιο των εξελίξεων.
Σοβαρό επίσης ζήτημα αποτελεί η εξήγηση για αυτή την κατάσταση. Και εδώ υπάρχει ένα ακόμα έλλειμμα στην τοποθέτηση του Λ.Β., πιθανά - και για να μην τον αδικούμε - για λόγους οικονομίας του κειμένου του. Αναφέρεται ότι σε αυτό "συνέβαλλε καθοριστικά το ότι δεν είχε δίπλα του (ο λαός) καμιά οργανωμένη πολιτική δύναμη που να εξηγήσει πλατιά την κατάσταση και να προτείνει αγωνιστική διέξοδο, καθώς οι όποιες επαναστατικές δυνάμεις είτε έχουν περιορισμένη σύνδεση μαζί του, είτε απαιτούσαν από τις μάζες να υιοθετήσουν ολόκληρα προγράμματα περί μεταβατικών ακροβασιών και φαντασιώσεων". Θα μπορούσαμε να πούμε ότι κάπως έτσι είχαν τα πράγματα αν δεν βλέπαμε και εδώ μια σοβαρή έλλειψη. Δίπλα (ή "δίπλα") στον λαό υπήρχε και μια άλλη δύναμη (ΣΥΡΙΖΑ), και η οποία μάλιστα ήταν εκείνη που κατά κύριο λόγο έβαλε την σφραγίδα της στην διαμόρφωση της αντίληψης της εύκολης "επιστροφής".
Αλλά εδώ χρειάζεται να αναφερθούμε σε ένα ακόμα σοβαρό ζήτημα που αποτελεί και το υπόβαθρο των τέτοιων διαμορφώσεων και εξελίξεων. Δεν πρόκειται για σημερινή ιστορία. Συνδέεται άμεσα με την οπισθοχώρηση, την ήττα του εργατικού επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος, την παλινόρθωση και τις συνέπειές τους. Την αποσυγκρότηση της εργατικής τάξης, την αποσύνθεση του κομμουνιστικού κινήματος, την διάλυση των μετώπων πάλης των λαϊκών μαζών, την συνολική αποσυγκρότηση του λαϊκού κινήματος. Άλλωστε αυτή η αρνητική εξέλιξη ήταν ο καθοριστικός παράγοντας που επέτρεψε και επιτρέπει στο σύστημα να αναπτύσσει την επίθεσή του στις κλίμακες που αντιμετωπίζουμε.
Αυτή η εκτίμηση σημαίνει ορισμένα πράγματα που εμάς τουλάχιστον - και σε αντίθεση με το σύνολο σχεδόν των δυνάμεων της ευρύτερης αριστεράς - καθορίζει και την γενική κατεύθυνση και προσανατολισμό μας, και τις ιεραρχήσεις και την τακτική μας. Αυτό σημαίνει για εμάς ότι δεν μπορούμε να προσβλέπουμε σε εύκολες απαντήσεις χωρίς την αντιμετώπιση των ζητημάτων που έχει θέσει αυτή η εξέλιξη. Ταυτόχρονα έχουμε πλήρη επίγνωση ότι δεν πρόκειται για ζητήματα που μπορούν να απαντηθούν εύκολα ή γρήγορα. Τα αντιμετωπίζουμε σαν ζητήματα πάλης που μόνο μέσα στην πάλη και μέσα από την πάλη μπορούν να απαντηθούν. Πρόκειται σίγουρα για μια μακριά, δύσκολη, σύνθετη και επίπονη πορεία χωρίς τις "χαρμόσυνες" ψευδαισθήσεις εύκολων "νικών". Μόνο που δεν υπάρχει άλλος δρόμος.
Με αυτούς λοιπόν τους όρους ο λαός σύρεται στο "δημοψήφισμα" χωρίς την συγκρότηση, χωρίς τα όργανα, χωρίς τους κινητήρες που θα του έδιναν την δυνατότητα να το μετατρέψει και σε δική του μάχη. Κινούμενος ανάμεσα στην οργή, την σύγχυση, την απελπισία και τον φόβο. Από τα Α.Τ.Μ. στην κάλπη. Αλλά ας γίνουμε και λίγο πιο συγκεκριμένοι. Όσον αφορά το δημοψήφισμα οι εκδοχές που διαγράφονται στον φόντο των εξελίξεων είναι συγκεκριμένες.
α) αποδοχή και νομιμοποίηση των προτάσεων των "θεσμών" (των ιμπεριαλιστών) με όλο το αντιδραστικό αντιλαϊκό τους περιεχόμενο.
β) αποδοχή και νομιμοποίηση των προτάσεων της κυβέρνησης που δεν αποτελούν παρά μια κάπως πιο light εκδοχή των προηγούμενων.
γ) ένας νέος πιθανός συμβιβασμός (πριν ή μετά το δημοψήφισμα) που θα φέρει τα αντίστοιχα χαρακτηριστικά
δ) στις εκδοχές των πραγμάτων διαγράφεται και το σενάριο της "δραχμής". Και εδώ χρειάζεται να ξεκαθαριστούν ορισμένα πράγματα. Αν τεθεί ένα τέτοιο ζήτημα δεν θα τεθεί επειδή το επεδίωξε ο λαός, επειδή προετοιμάστηκε, οργανώθηκε, συγκροτήθηκε και προσανατολίστηκε στην σύγκρουση με τους ντόπιους και ξένους εχθρούς του, στην αποδέσμευση από ΟΝΕ, Ε.Ε., ΝΑΤΟ κλπ.. Θα προκύψει σαν επιλογή των ιμπεριαλιστών, σαν "τιμωρία" αυτού του "δύστροπου" λαού και της χώρας, με όλα όσα συνεπάγεται κάτι τέτοιο.
Αυτά σημαίνουν ορισμένα πράγματα. Πρώτον ότι σε οποιαδήποτε από αυτές τις εκδοχές τα αντιδραστικά αντιλαϊκά μέτρα και ρυθμίσεις όχι μόνο θα συνεχιστούν αλλά και θα ενταθούν στο έπακρο.
Δεύτερο ότι ο λαός θα συνεχίσει να βρίσκεται στη θέση του αποδέκτη των εξελίξεων και δεν υπάρχει κανένας μαγικός τρόπος που να τον μετατρέπει άμεσα σε αποφασιστικό υποκείμενό τους. Αυτά είναι γενικότερα τα δεδομένα που καθορίζουν την δική μας στάση και θέση. Το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να μην νομιμοποιήσουμε καμιά από αυτές τις εκδοχές, ώστε να μπορούμε να συνεχίσουμε την πάλη μας χωρίς ένα τέτοιο βαρίδιο. Επειδή αυτά που έρχονται μας επιφυλάσσουν ακόμα μεγαλύτερα προβλήματα, δυσκολίες ή και κινδύνους για τον λαό και την χώρα.
Δεν έχουμε τα περιθώρια σε αυτό εδώ το κείμενο να αναφερθούμε και σε αυτά. Θα θέλαμε ωστόσο να υπογραμμίσουμε ένα πράγμα. Αυτά που έρχονται πρέπει να μας απασχολήσουν πολύ σοβαρά και θέλουμε δεν θέλουμε θα μας απασχολήσουν. Επιγραμματικά και μόνο σημειώνουμε.
Έχουμε να αντιμετωπίσουμε την κατάσταση στην οποία θα βρεθεί ο λαός μας, την σύγχυση, τους φόβους, τις αγωνίες, την απογοήτευση, αλλά και τις προσπάθειες αξιοποίησης αυτής της κατάστασης από τις αντιδραστικές δυνάμεις να τον παραλύσουν ή και να στρέψουν μερίδες του λαού ενάντια σε άλλες, όπως ήδη το επιχειρούν.
Τις πιθανότατες πολιτικές αναδιαμορφώσεις (ήδη συντελούνται σχετικές διεργασίες και μάλιστα σε αντιδραστική κατεύθυνση) και τα ζητήματα που αυτές θα θέσουν, και πάντα στο έδαφος των όρων, συνθηκών και συσχετισμών που προαναφέρθηκαν. Αλλά για όλα αυτά έτσι κι αλλιώς θα επανέλθουμε.

Β.Σ.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΟΛΟ

Σκέψεις μπροστά στο δημοψήφισμα

0
Αναδημοσιεύουμε εδώ το κείμενο του Λεωνίδα Βαρνακιώτη που μας το έστειλε πριν μερικές μέρες και που ήδη δημοσιεύτηκε σε κάποια ιστολόγια και σε ιστοδελίδες. Παρά το ότι δεν το δημοσιεύσαμε άμεσα, απασχόλησε συντρόφους και συναγωνιστές στο ιστολόγιό μας σε διαλόγους κάτω από κείμενα που αναφέρονται στην αποχή. Το αναδημοσιεύουμε λοιπόν και ΄μεις και ακολουθεί απάντηση από τον σύντροφο Β.Σ. στην επόμενη ανάρτηση. 

Η τωρινή συγκυρία χαρακτηρίζεται από τη συνολική και σε όλα τα πεδία επίθεση του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού, με σκοπό την πλήρη υποταγή και αποσυγκρότηση της εργατικής τάξης, την ερημοποίηση και παραπέρα επικυριαρχία των ιμπεριαλιστών στις εξαρτημένες χώρες, την ανακατανομή των σφαιρών επιρροής, την προετοιμασία όρων ακόμη και για συνολικότερες πολεμικές αναμετρήσεις μεταξύ των βασικών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων.
Η επίθεση αυτή, που στην Ελλάδα έχει πάρει παροξυσμικές διαστάσεις ιδιαίτερα την τελευταία 5ετία και εντάσσεται στο συνολικότερο πλέγμα της εξάρτησης της αστικής τάξης από τον ιμπεριαλισμό και ισχυροποίησης αυτής της εξάρτησης, έχει γνωρίσει στην πράξη την προσπάθεια της εργατικής τάξης και του λαού να αντισταθεί με όρους κινήματος, ιδιαίτερα τη διετία 2010-2012. Ωστόσο λόγω του πολύ χαμηλού επιπέδου ανάπτυξης των κομμουνιστικών, επαναστατικών δυνάμεων μέσα στο λαϊκό κίνημα, το κινηματικό ξέσπασμα εκείνης της διετίας, όπως είδαμε, έπιασε το όριά του σε εκείνη τη φάση, χωρίς να μπορέσει να καταγράψει έστω και κάποια απτή πολιτική νίκη απέναντι στην επίθεση του συστήματος.
Αυτό που κατάφερε να αφήσει σαν γενικό πολιτικό στίγμα, ήταν η μη νομιμοποίηση στη συνείδηση των μαζών, της επιβολής των μνημονιακών μέτρων, που όσο και αν το σύστημα, στηριζόμενο στους ιδεολογικούς μηχανισμούς του και την  ιδεολογική και πολιτική στήριξη και πατρονάρισμα των ιμπεριαλιστών, επιδίωκε να παρουσιάσει ως ένα «αναγκαίο κακό» στο οποίο πρέπει ο λαός να συναινέσει για να «νοικοκυρευτεί» η χώρα, δεν κατάφερε να αποσπάσει τη συνειδητή συναίνεση της πλειοψηφίας του λαού. Με άλλα λόγια, λιγότερο ή περισσότερο συνειδητά, μεγάλα κομμάτια του λαού ένιωθαν ότι βρίσκονται εν μέσω μιας επίθεσης, μιας αναμέτρησης, που χρόνο με το χρόνο έβλεπαν ότι δε φαίνεται να έχει κάποια «αίσια» γι’ αυτούς έκβαση στο ορατό μέλλον.
Σε αυτό το συγκεκριμένο επίπεδο και βαθμό πολιτικοποίησης και συγκρότησης του λαού συνέβαλλε καθοριστικά το γεγονός ότι δεν είχε δίπλα του και καμιά οργανωμένη πολιτική δύναμη, που να εξηγήσει πλατιά την κατάσταση και να προτείνει αγωνιστική διέξοδο, καθώς οι όποιες επαναστατικές δυνάμεις είτε έχουν περιορισμένη σύνδεση μαζί του, είτε απαιτούσαν από τις μάζες να υιοθετήσει ολόκληρα προγράμματα περί μεταβατικών ακροβασιών και φαντασιώσεων.
Με αυτούς τους όρους και αυτά τα δεδομένα μπορούμε να πούμε ότι το επίπεδο ανάπτυξης του κινήματος και άρα το επίπεδο ιδεολογικής και πολιτικής συγκρότησης που έχει κατακτηθεί από το λαό, είναι αυτό που είναι. Είναι αυτό που αντιστοιχεί στις μάχες που έδωσε, με τους όρους που τις έδωσε και με τα αποτελέσματα που κατέγραψε. Είναι τόσο, όσο του έδωσε τις δυνάμεις στις πρόσφατες εκλογές της 25 Γενάρη να στείλει ένα μήνυμα τόσο στους ιμπεριαλιστές όσο και στο ντόπιο κεφάλαιο, ότι «δε θέλουμε άλλα μνημόνια, δεν θέλουμε άλλα μέτρα, δεν υποτασσόμαστε στους ωμούς εκβιασμούς και τρομοκρατία του συστήματος». Ανεξαρτήτως αν σε εκείνη τη φάση αυτή η ψήφος πρακτικά και πολιτικά είχε ως αποτέλεσμα την άνοδο στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, ο λαός ψήφισε με αυτό το γενικό πολιτικό σκεπτικό. Ήταν μια στάση αντίθεσης στο σύστημα και όχι τόσο μια στάση συνειδητής στήριξης στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ για το οποίο να είχε πειστεί.
Ερχόμαστε λοιπόν με αυτά τα δεδομένα και στην περίπτωση του δημοψηφίσματος, που μπορεί βέβαια να είχε τεθεί ως πιθανό ενδεχόμενο ένα προηγούμενο διάστημα, αλλά απ’ ότι φάνηκε λίγες πλευρές του έδιναν σοβαρές πιθανότητες να εκδηλωθεί σε αυτή τη φάση. Ήταν λοιπόν μια εξέλιξη που «δυστυχώς» «ξεβόλεψε» λίγο τους κομμουνιστές. Έθεσε ζητήματα που ίσως δεν είχαν συνηθίσει να αντιμετωπίζουν συχνά, δεν ήταν μέσα στην «προβλεπόμενη λίστα» αυτών που κάνουν καθημερινά οι κομμουνιστικές οργανώσεις.
Το δημοψήφισμα λοιπόν, με μια έννοια είναι και ένα παράδειγμα της γενικής σωστής θεώρησης ότι είτε μας αρέσει είτε όχι, ούτε η ταξική πάλη εξελίσσεται ευθύγραμμα και βάσει ενός μοντέλου, ούτε και έχει μια και μόνο καθαρή όψη. Έχει πολλές αντιθέσεις, πλευρές και παραμέτρους, και η ιστορία έχει αποδείξει ότι οι κομμουνιστές μπορούν να συμβάλλουν στη λύση αυτών των αντιθέσεων μόνο όταν κατορθώνουν να δουν την κύρια, κάθε φορά, αντίθεση και την κύρια πλευρά αυτής τη αντίθεσης. Όπως και να το κάνουμε δεν γίνεται να τα έχουμε όλα τακτοποιημένα σε κουτάκια.
Έτσι λοιπόν στην παρούσα φάση, οι κομμουνιστικές οργανώσεις καλούνται να πάρουν θέση σε μια συγκυρία, που για πολλωστή φορά, δεν είναι ούτε αυτή που θα θέλανε, ούτε αυτή που έχει τους όρους ώστε να δοθεί μια ολοκληρωμένη και «καθαρή» απάντηση. Καλούνται να πάρουν θέση σε μια μάχη που θέτει το ίδιο το σύστημα, για δικούς του λόγους και που την ετοιμάζει με τους δικούς του όρους. Μια μάχη που ο λαός καλείται να δώσει υπό δυσμενείς συσχετισμούς, αλλά που είναι ένας ακόμη κρίκος στην αλυσίδα της ταξικής πάλης, και τα δεδομένα που αναπόφευκτα και αντικειμενικά θα διαμορφώσει είτε σε προοδευτική είτε σε αντιδραστική κατεύθυνση, θα επηρεάσουν, στο βαθμό που του αναλογεί, τον υπάρχοντα συσχετισμό.
Επίσης, κατά τη γνώμη μου, η στάση κάθε κομμουνιστικής δύναμης σε ένα δημοψήφισμα, πρέπει να εκλαμβάνεται πάντα ως ζήτημα τακτικής και όχι στρατηγικής. Ζήτημα τακτικής με βασικό κριτήριο το αν η συμμετοχή σου ή όχι σε αυτό θα σε βοηθήσει να ενισχύσεις δεσμούς και σχέσεις στήριξης και εμπιστοσύνης, προς και από το λαό, ανεξαρτήτως των στρατηγικών και απώτερων στόχων σου που μπορεί να υπερβαίνουν τις αντικειμενικές και υποκειμενικές δυνατότητες της συγκεκριμένης συγκυρίας. Το αντίστοιχο ισχύει και για κάθε άλλη πολιτική διαδικασία αστικής προέλευσης. Έτσι πρέπει να αντιμετωπίζεται και έτσι πρέπει να ιεραρχείται και όχι ως ζήτημα αρχών, δηλαδή η συμμετοχή να σε κατατάσσει στους ρεφορμιστές και η αποχή στους επαναστάτες.
Μπροστά στην πρόκληση του δημοψηφίσματος, οι κομμουνιστές οφείλουν να εξετάσουν και να αξιολογήσουν τα ακόλουθα:
Αν τα πολιτικά δεδομένα και η πολιτική φόρτιση αυτής της διαδικασίας, οδηγούν την πλειοψηφία του λαού να συμμετάσχει και με ποια πολιτική στάση ή αντίθετα, αν έχει διαμορφωθεί ένα μαζικό πολιτικό ρεύμα αντίθεσης στην κυβέρνηση, απαξίωσής της και άρα που να οδηγεί τον κόσμο στην αποχή;
Σε περίπτωση που εκτιμάται ότι ο λαός θα πάει μαζικά να ψηφίσει, με ποιο γενικό πολιτικό σκεπτικό θα το κάνει; Με το σκεπτικό ότι «ψηφίζω ΟΧΙ στην πρόταση των ιμπεριαλιστών επειδή προτιμώ την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ» ή με το σκεπτικό ότι «ψηφίζω ΟΧΙ στην πρόταση των ιμπεριαλιστών, γιατί εξακολουθώ να μη δέχομαι άλλα νέα μέτρα;» Ποια λοιπόν είναι η ΚΥΡΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΛΕΥΡΑ του ζητήματος; Και τι εμποδίζει τις επαναστατικές οργανώσεις, συμμετέχοντας δίπλα στον κόσμο σε μια τέτοια μάχη, να αναδείξουν και να ενισχύσουν αυτή την κύρια πολιτική πλευρά;
Σε άμεση συνάρτηση με το προηγούμενο, η μαζική συμμετοχή και υπερίσχυση του «ΟΧΙ στην πρόταση των δανειστών» τι πολιτική παρακαταθήκη θα αφήσει στη συνείδηση του λαού και στην επόμενη φάση της ταξικής πάλης; Θα είναι μια παρακαταθήκη που θα διευκολύνει το ΣΥΡΙΖΑ να προωθήσει νέα μέτρα (ή το δικό του μνημόνιο), ή θα είναι μια παρακαταθήκη που θα συνιστά άλλη μια πράξη αντίστασης και άρα θα κρατά το λαό, αν μη τι άλλο, σε συνεχή πολιτική άρνηση και αμφισβήτηση ενάντια ΣΕ ΚΑΘΕ ΝΕΟ ΜΕΤΡΟ ΠΟΥ ΘΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΘΕΙ ΝΑ ΕΡΘΕΙ ΑΠΟ ΟΠΟΙΟΝΔΗΠΟΤΕ; Και πάλι σε μια τέτοια περίπτωση, τι εμποδίζει τους κομμουνιστές με τη ζύμωσή τους να προετοιμάσουν το έδαφος για την επόμενη μέρα;
Ποια στάση, με βάση το τι πολιτικά έχει κατακτηθεί ως τώρα, θα εκληφθεί από το λαό ως στήριξη από τους κομμουνιστές στη βασική πολιτική πλευρά του όλου αυτού ζητήματος, ώστε να μπορέσουν αυτοί (οι κομμουνιστές) να κάνουν πιο εύκολα και ευέλικτα πλατιά και μαζική δουλειά και ζύμωση μέσα στις μάζες για να εξειδικεύσουν την απόψή τους;
Για να μην πλατιάζω, πιστεύω ότι η θέση της αποχής και του άκυρου που έχουν πάρει μια σειρά δυνάμεις της Αριστεράς (ΚΚΕ, ΚΚΕ(μ-λ), Μ-Λ ΚΚΕ), στις συγκεκριμένες συνθήκες και με τους δοσμένους πολιτικούς και κινηματικούς όρους, είναι μεγάλο λάθος τακτικής, που θα βάλει εμπόδια σε επόμενη φάση σε αυτό που λέγεται οικοδόμηση όρων εμπιστοσύνης με τις μάζες. Η διαπίστωση αυτή αφορά όλες τις δυνάμεις της Αριστεράς που έχουν αναφορά στο λαό και τους αγώνες του, ανεξάρτητα των επιμέρους απόψεων που μπορεί να έχει η καθεμιά ή της γενικότερης τακτικής της.
Δεν είναι ο λαός τόσο παραπλανημένος από το ΣΥΡΙΖΑ, όσο εκτιμάται από ορισμένες πλευρές. Ας μην απελπιζόμαστε με τη σκέψη ότι μόνο οι κομμουνιστές έχουν ψιλιαστεί τι παίζει με το ΣΥΡΙΖΑ, και τώρα έχει έρθει η ώρα να το αποκαλύψουν στον κόσμο ότι του την έχουν στημένη την επόμενη μέρα. Ο λαός το αισθάνεται και το καταλαβαίνει ότι οι αγωνίες του δε θα τερματιστούν με το “ΟΧΙ” στο δημοψήφισμα. Ειδικά το τελευταίο 5μηνο, ακόμη και ένα μέρος του λαού που, καλοπροαίρετα είχε τις αυταπάτες του, τώρα έχει ήδη υποψιαστεί ή και αντιληφθεί ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μπει στη φάση της ραγδαίας προσαρμογής στις επιταγές του ιμπεριαλισμού και του κεφαλαίου. Ανεξάρτητα του τι θα ακολουθήσει, και το πιο πιθανό είναι να ακολουθήσει ένα τροποποιημένο πακέτο μέτρων, που πιθανότατα θα προωθήσει ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ, ΜΕΧΡΙ ΤΟΤΕ ΟΜΩΣ, ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΣΥΜΒΕΙ ΑΥΤΟ, μεσολαβεί μια μάχη που καλείται ο λαός να δώσει και μάλιστα με “μπροστάρη” υποτίθεται το ΣΥΡΙΖΑ. Το θέμα λοιπόν είναι, με βάση αυτά που έχουν κατακτηθεί, και με δεδομένη την κινηματική αδράνεια, ποια στάση βοηθά ώστε αυτή η μάχη να θέσει όρους που θα ετοιμάσουν το λαό να παλέψει ενάντια στο επόμενο μνημόνιο από καλύτερες θέσεις.
Από κει και ύστερα, και σε επίπεδο τακτικής των κομμουνιστών, νομίζω κανείς δε θα αρνηθεί να συζητήσει μαζί σου τις ιδιαίτερες πλευρές της άποψής σου, και για το δημοψήφισμα, και για το ΣΥΡΙΖΑ και για την ΕΕ κλπ κλπ ούτε θα σε χαρακτηρίσει ως ουρά του ΣΥΡΙΖΑ το να συμμετέχεις τακτικά στο δημοψήφισμα στηρίζοντας το «ΟΧΙ». Ίσα ίσα, που στις δοσμένες συνθήκες, όπου θα ασκηθούν τόσοι και τόσοι εκβιασμοί και πιέσεις στο λαό για να υποταχθεί και να ψηφίσει «ΝΑΙ», ο λαός θα χρειαστεί την πολιτική στήριξη των κομμουνιστών να πει ξανά ένα ηχηρό «ΟΧΙ» και όταν θα δώσεις αυτή τη μάχη μαζί του, μπορείς να είσαι σίγουρος ότι θα είναι πιο δεκτικός στις ενστάσεις σου και στους αστερίσκους που θα του θέτεις για το δημοψήφισμα και θα είναι πιο έτοιμος και πιο κοντά σου να δώσει τις σκληρές μάχες που θα έρθουν στην επόμενη φάση. Και μάλιστα με πιο ισχυρή σχέση πολιτικής εμπιστοσύνης μαζί σου.
Αντίθετα είναι μεγάλο πολιτικό λάθος να απαιτείς να απαντήσεις τα ζητήματα που δεν απαντήθηκαν τόσα χρόνια ως σήμερα, μέσα από μια τακτική επιλογή και μια αναζήτηση μια ιδεολογικής και πολιτικής καθαρότητας.
Είναι λάθος τακτικά να αρνείσαι να πας προς τις μάζες αλλά να απαιτείς από αυτές να κάνουν το άλμα προς εσένα ενώ ετοιμάζονται να δώσουν μια σοβαρή πολιτική μάχη (που θα τη δώσουν αντικειμενικά).
Είναι λάθος τακτικά (και μάλλον συνιστά επικίνδυνο σύμπτωμα αριστερισμού, δογματισμού), παρακάμπτοντας το τι έχει κατακτηθεί στη συνείδηση του κόσμου, να νιώθεις ότι η συμμετοχή σου στο δημοψήφισμα με προτροπή για το «ΟΧΙ» σε αποτρέπει από το να ξεδιπλώσεις την ιδιαίτερη άποψή σου για το ίδιο το δημοψήφισμα, το ΣΥΡΙΖΑ, την ΕΕ κλπ κλπ.
Είναι λάθος τακτικά, και μεγάλο λάθος πολιτικής εκτίμησης, να έχεις ουσιαστικά προεξοφλήσει ότι ο λαός θα πει το «ΟΧΙ» (αλήθεια πόσο σίγουροι αισθάνεστε για κάτι τέτοιο;) και άρα αυτό που πλέον  έχουμε μπροστά μας είναι το καθήκον να του ξεκαθαρίσουμε ποιο θα έπρεπε να είναι το σωστό, γνήσιο, γωνιασμένο και καθαρό «ΟΧΙ» ώστε να το στήριζε στην περίπτωση που του έθεταν ένα άλλο αντίστοιχο ερώτημα.
Συνοπτικά λοιπόν, τίθεται το ερώτημα: Ποια θα είναι η πολιτική κεφαλαιοποίηση και υπέρ ποιας πλευράς που θα έχει το εκάστοτε αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος; Όχι τόσο σε επίπεδο τηλεοπτικής εντύπωσης και συκοφαντικής επεξεργασίας από διάφορα κέντρα, αλλά σε επίπεδο διεργασίας στη συνείδηση του λαού. Δηλαδή μια χαμηλού ποσοστού καταγραφή του “ΟΧΙ” στο δημοψήφισμα, είτε ως αποτέλεσμα του άκυρου (ΚΚΕ) είτε ως αποτέλεσμα της αποχής (ΚΚΕ(μ-λ), Μ-Λ ΚΚΕ), σε συνδυασμό με ένα σημαντικό ποσοστό του «ΝΑΙ» τι γενικό πολιτικό κλίμα θα διαμορφώσει στο λαό; Θα του αναπτερώσει το ηθικό για να τον προετοιμάσει για τις επόμενες μάχες, ή μήπως θα αποτελέσει βούτυρο στο ψωμί της αντίδρασης, των ιμπεριαλιστών, των ΜΜΕ και των «Μένουμε Ευρώπη»; Αντίθετα ένα μαζικό «ΟΧΙ», ανεξαρτήτως πως μπορεί να επιχειρήσουν κάποιοι να το ερμηνεύσουν, τι γενικό πολιτικό μήνυμα θα στείλει, τόσο στους ιμπεριαλιστές όσο και στην ντόπια αντίδραση; Ότι ο λαός «θέλει ίσως κάποια άλλα μέτρα» ή ότι ο λαός παραμένει μαζικά σε σχέση αντίθεσης με τις πολιτικές του συστήματος αρνούμενος να υποταχθεί; Και πόσο εύκολο θα είναι για το ΣΥΡΙΖΑ, την επομένη ενός μαζικού «ΟΧΙ» στην πρόταση των ιμπεριαλιστών, να κατεβάσει το δικό του μνημόνιο (όχι ότι δε θα το επιχειρήσει, αλλά με τι πολιτικούς όρους στο λαό);
Κλείνοντας αυτή την παρέμβαση, θα ήθελα να θέσω και τους εξής προβληματισμούς:
Ότι προφανώς και δε θεωρώ το εν λόγω δημοψήφισμα ως τη «μητέρα των μαχών» που θα καθορίσει με απόλυτο τρόπο τις εξελίξεις. Ωστόσο αποτελεί μια πολιτική μάχη που πρέπει να ειδωθεί με γνώμονα τις όποιες δυνατότητες δίνει να έρθεις σε επαφή με ένα κομμάτι του λαού που, όπως είπα θέλει να εκφράσει την αντίθεσή του στην επίθεση του συστήματος όπως αυτή εκφράζεται με τα νέα μέτρα που επίκεινται. Και εκτιμώ ότι η αποχή μπορεί να ενισχύει χαρακτηριστικά περιχαράκωσης, σεχταρισμού και φόβου «μην κάψουμε τα δάχτυλά μας» στους κομμουνιστές, αναστέλλοντας την αναγκαία τάση επαφής και σύνδεσης με τις λαϊκές μάζες.
Δεύτερον, και επειδή οι εξελίξεις είναι σοβαρές και ίσως και λίγο απρόβλεπτες, ποια θα πρέπει να είναι η στάση των κομμουνιστών, σε περίπτωση που (όπως ακούγεται από ορισμένες πλευρές τις τελευταίες ώρες) διαφοροποιηθεί η στάση των ιμπεριαλιστών και επανέλθουν με νέα πρόταση “βελτιωμένη” όπως τους εγκαλεί ο ΣΥΡΙΖΑ; Στο ενδεχόμενο δηλαδή να μην ακυρωθεί το δημοψήφισμα, αλλά να εισηγηθεί η κυβέρνηση το “ΝΑΙ” τελικά. Πόσο εύκολο θα είναι να αλλάξουν στάση οι κομμουνιστές και πόσο πιο εύκολο θα είναι, αν έχοντας εξαρχής τη θέση του “ΟΧΙ” επιμείνουν σε αυτήν και πάρουν με το μέρος τους (τουλάχιστον σε αυτή τη συγκυρία) πολιτικά το λαό;
Τρίτον, υποστηρίζεται ότι η πρόταση για ΑΠΟΧΗ ή ΑΚΥΡΟ διασφαλίζει ότι αποτρέπει από το να συναθροιστεί ένα “θολό” (!!!!!!) “ΟΧΙ” με την πολιτική της κυβέρνησης. Πόση απόσταση όμως εκτιμάται ότι υπάρχει μεταξύ αυτής της “μη συνάθροισης” του “ΟΧΙ” με το ΣΥΡΙΖΑ και της συνάθροισης της ΑΠΟΧΗΣ και του ΑΚΥΡΟΥ με το “ΝΑΙ” και το αντιδραστικό κλίμα της απέναντι πλευράς; Πάντα, μιλώντας με τους υπάρχοντες πολιτικούς όρους και κινηματικές συνθήκες.

Συναγωνιστικά!
Λεωνίδας Βαρνακιώτης
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΟΛΟ

Αποφυλακίζεται με εγγύηση ο κρατούμενος καθηγητής GN Saibaba

0
Η επιδείνωση της υγείας του ήταν ο καθοριστικός λόγος της αποφυλάκισης του καθηγητή που κατηγορείται ότι έχει σχέσεις με τους Μαοϊκούς.

Ο καθηλωμένος σε αναπηρικό καρότσι καθηγητής του Πανεπιστημίου του Δελχί αποφυλακίστηκε με εγγύηση ύστερα από ένα χρόνο κράτησης καθώς το Ανώτατο Δικαστήριο του Μουμπάι (Βομβάης) έκρινε ότι έπρεπε να “προστατευτούν” τα θεμελιώδη δικαιώματα του. Θα μεταφερθεί στο Δελχί για θεραπεία για την εκφύλιση της σπονδυλικής του στήλης και άλλες νευρολογικές παθήσεις.
Οι δικαστές δήλωσαν ότι “Αν δεν εφαρμοστούν οι διατάξεις του άρθρου 126 τότε το παρόν δικαστήριο θα παραβιάσει το καθήκον του να προστατέψει τα θεμελιώδη δικαιώματα του καθ. GN Saibaba. Επομένως διατάζει τις αρχές των φυλακών να τον αφήσουν ελεύθερο για τρεις μήνες ώστε να υποστεί την κατάλληλη θεραπεία και φροντίδα της οικογένειας του”.
Το Ανώτατο Δικαστήριο θεώρησε ότι χρειάζεται φροντίδα από την οικογένεια του σε 24ωρη βάση. Επίσης ζήτησε εγγύηση 50.000 ρουπιών (700 Ευρώ) και να μην έχει κανένα είδος επικοινωνίας, όπως υπολογιστή ή κινητό στο σπίτι του.
Ο Εισαγγελέας πρότεινε την καταβολή της εγγύησης. Απέρριψε το αίτημα για αναστολή της κράτησης ισχυριζόμενος ότι ο GN Saibaba σχετίζεται με το απαγορευμένο ΚΚΙνδίας (Μαοϊκό) και ότι θα μπορούσε να παραποιήσει τα στοιχεία εις βάρος του. Πρόσθεσε ότι τα στοιχεία που αντλήθηκαν από το σκληρό του δίσκο δείχνουν ότι έστελνε μηνύματα στους ναξαλίτες.
Η ακτιβίστρια Purnima Upadhyay, της οποίας το γράμμα προς το δικαστήριο τόνιζε την επιδείνωση της υγείας του, κατάθεσε σχετικά με τις δυσκολίες της οικογένειας του να τον φροντίζει. Η οικογένεια του διαμένει στο Δελχί και η γυναίκα του και ο αδελφός του αναγκάζονται να ταξιδεύουν συχνά για να τον συναντήσουν.
Η Purnima Upadhyay, πρόσθεσε ότι όταν επισκέφτηκε στη φυλακή είδε πως έπρεπε να μετακινείται με βοήθεια. Επίσης λιποθυμούσε, έχει επιπλοκές στα νεφρά και τη χολή που οδήγησαν σε διουρητικά προβλήματα ενώ έπαιρνε ισχυρά φάρμακα.
Το δικαστήριο είχε ζητήσει προηγουμένως τη μεταφορά του σε νοσοκομείο της επιλογής του ενώ κατηγόρησε τις αρχές των φυλακών ότι τον “μεταχειρίζονταν σαν ζώο”.
Η δικηγόρος του Gayatri Singh δήλωσε στο δικαστήριο πως οι εγκαταστάσεις στις φυλακές της Ναγκπούρ δεν είναι επαρκείς για να αντιμετωπίσουν την περίπτωση του GN Saibaba. Επίσης οι αυξανόμενες ιατρικές δαπάνες που απαιτούνται είναι μεγάλο βάρος για την οικογένεια του.  

(Ρεπορτάζ από ινδικές αστικές εφημερίδες, η φωτογραφία απο παλίοτερη επίσκεψη του ινδού αγωνιστή στην Ελλάδα.).
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΟΛΟ

Ούτε ΟΧΙ, ούτε ΝΑΙ. ΑΠΟΧΗ απ’ το κάλπικο δημοψήφισμα

0
του Στέφανου Καραμήτρου

Οι μέρες είναι κρίσιμες. Μπροστά στο δημοψήφισμα της Κυριακής τα ξένα και ντόπια κέντρα εκβιάζουν και απειλούν το λαό και τους εργαζόμενους σε πρωτόγνωρο βαθμό. Καθημερινές και απροκάλυπτες είναι οι παρεμβάσεις των ιμπεριαλιστών, ώστε να διαμορφώσουν κλίμα τρομοκρατίας και να πείσουν τον κόσμο της εργασίας να στηρίξει το «ΝΑΙ» της υποταγής. Από κοντά και τα εγχώρια τσιράκια τους, ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-Ποτάμι και άλλοι πρόθυμοι, που καθημερινά αφηνιάζουν στα διάφορα ΜΜΕ. Όλοι αυτοί που προώθησαν και συντάχθηκαν με κάθε τρόπο με τα μνημόνια, αυτοί που βύθισαν το λαό στην φτώχεια, στην ανεργία και στην εξαθλίωση, που έκαναν τη ζωή μας κόλαση, που στέρησαν το μέλλον από τα παιδιά μας, έχουν το θράσος να κουνάνε το δάχτυλο. Αυτοί που προώθησαν τη βάρβαρη αντιλαϊκή πολιτική των τελευταίων χρόνων, σήμερα προσπαθούν να εμφανιστούν «δικαιωμένοι» και «υπεύθυνοι», και μάλιστα με τη δήθεν λαϊκή υποστήριξη των στημένων φιλο-ΕΕ συγκεντρώσεων.
Από την «άλλη», η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, καθώς και διάφοροι νεροκουβαλητές της, καλούν στην υπερψήφιση του «ηρωικού» ΟΧΙ. Τι σημαίνει όμως τελικά αυτό το «ΟΧΙ»;
Σήμερα, λίγους μήνες μετά την ανάδειξη της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, φάνηκε ξεκάθαρα πόσο κάλπικες ήταν οι «ελπίδες», που… ήρθαν. Οι αμερικανονατοϊκοί μακελάρηδες βαφτίστηκαν «σύμμαχοι», οι ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές έγιναν «εταίροι», η μισητή τρόικα έγινε «θεσμοί» και το νέο μνημόνιο υποταγής το βάφτισαν «συμφωνία»! Από τις προεκλογικές εξαγγελίες και το «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης», η κυβέρνηση πέρασε στην «αμοιβαία επωφελή» συμφωνία, μετά στον «έντιμο συμβιβασμό», μετά στον «επώδυνο συμβιβασμό», για να καταλήξει να προτείνει η ίδια στους ιμπεριαλιστές ένα νέο δικό της αντιλαϊκό μνημόνιο (47 σελίδων!) που προβλέπει νέα ακόμα μεγαλύτερη φορομπηξία, νέες μειώσεις μισθών και συντάξεων μέσα από αυξήσεις εισφορών, νέες ιδιωτικοποιήσεις και ένα σωρό ακόμη αντιλαϊκά-αντεργατικά μέτρα.
Είναι ξεκάθαρο ότι με βάση τον τρόπο που τίθεται το δημοψήφισμα, ακόμα και ψηφίζοντας «όχι» οδηγεί στη συμφωνία με την πρόταση των 47 σελίδων του ΣΥΡΙΖΑ, ένα πακέτο αντιλαϊκών μέτρων, δηλαδή, που είναι απλά μια πιο ήπια εκδοχή της πρότασης των ΕΕ-ΔΝΤ-ΕΚΤ. ΟΧΙ λοιπόν στη νέα συμφωνία, αλλά ΝΑΙ στην πρόταση των 47 σελίδων του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό καλείται να ψηφίσει ο λαός.
Το δημοψήφισμα δεν είναι η «δημοκρατική λύση» όπως μας λέει η κυβέρνηση. Το δημοψήφισμα είναι αποτέλεσμα των αδιεξόδων της κυβερνητικής πολιτικής και αποτέλεσμα της επιμονής των ιμπεριαλιστών για ολοκληρωτική υποταγή στις απαιτήσεις τους. Είναι ένα δημοψήφισμα κάλπικο που θέλει να κάνει το λαό συνένοχο στα νέα μέτρα που έτσι και αλλιώς θέλουν να μας φέρουν. Κάλπικα επίσης είναι και τα κηρύγματα «εθνικής υπερηφάνειας» της κυβέρνησης. Αυτό που θέλει η κυβέρνηση Τσίπρα-Καμένου είναι να χρησιμοποιήσει το λαό στις ενδοϊμπεριαλιστικές ανταγωνισμούς, να τον εμπλέξει στις κόντρες και τις αντιθέσεις αμερικάνων και ευρωπαίων, ΔΝΤ και ΕΕ. Όποιο και να είναι το αποτέλεσμα της Κυριακής, το δημοψήφισμα θα χρησιμοποιηθεί (χρησιμοποιείται ήδη…) ως εισιτήριο επιστροφής στη διαπραγμάτευση και «πράσινο φως» για μια νέα συμφωνία, για ένα νέο μνημόνιο, για νέα μέτρα και δεινά για το λαό και τη χώρα.
Δεν βρίσκεται στην κάλπη, λοιπόν, η διέξοδος. Βρίσκεται στην εναντίωση σε παλιά και νέα μνημόνια. Για να μην περάσει η νέα συμφωνία. Για να μην νομιμοποιήσουμε με τη ψήφο μας ούτε τους ιμπεριαλιστικούς εκβιασμούς ούτε τα κυβερνητικά αδιέξοδα. Η διέξοδος βρίσκεται στους αγώνες για δουλειά, για ασφάλιση, για περίθαλψη, για εκπαίδευση… Στους αγώνες ενάντια στην ιμπεριαλιστική εξάρτηση και την καπιταλιστική κυριαρχία. Για μια ζωή με αξιοπρέπεια, σε μια χώρα χωρίς τη ξένη ακρίδα, με το λαό αφέντη στο τόπο του.

http://aristerastikarditsa.blogspot.gr/
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΟΛΟ

Στους δρόμους θα κριθεί το δίκιο

0
Ο Κώστας ξύπνησε νωρίς. Δεν είχε κοιμηθεί πάνω από ένα δίωρο. Δύο μήνες τώρα που δεν τον πιάνει ύπνος. Αυτόν που από παιδί στο χωριό, και πιο μετά στο εργοστάσιο που δούλευε, 7 παρά τέταρτο ήταν στο πόδι. Δύο χρόνια απολυμένος. Στην αρχή την πάλευε. Λίγο η αποζημίωση, λίγο οι (απολυμένοι) φίλοι του από το εργοστάσιο που πίνανε καμιά μπύρα, που μαζί αγωνίζονταν για να πάρουν τις δουλειές τους πίσω.  
Μέχρι εκείνη την μέρα που απολύθηκε δεν είχε καταλάβει τι είναι αυτό που όλοι λέγανε κρίση. Επαφές πολλές δεν είχε, τηλεόραση, άντε και κανά καφενείο. Και ξαφνικά. ΑΠΟΛΥΕΣΑΙ! Τούβλο στο κεφάλι.
- Μα γιατί, δε κάνω καλά την δουλειά μου;
- Πως θα ζήσω τα παιδιά μου, άλλη δουλειά δεν ξέρω.
Στην αρχή νόμιζε πως θα βρει αλλού. Μα δουλειές δεν υπήρχαν. Του φαίνονταν παράλογο να θέλει να προσφέρει τα χέρια του και να μην έχει κάπου να δουλέψει. Γνωρίστηκε με άλλους συναδέλφους του εργάτες και άρχισε να καταλαβαίνει ότι όλοι είναι πάνω κάτω στην ίδια μοίρα. Έτρεξε σε αφισοκολλήσεις, πορείες, προπαγάνδα για μποϋκοτάζ στα προϊόντα του εργοστασίου. Περίμενε να βρει πολλούς συμπαραστάτες γιατί ήξερε ότι έχει δίκιο. Περίμενε και ότι όλοι αυτοί που χρόνια του έλεγαν από τις τηλεοράσεις ωραία λόγια θα είναι δίπλα του. Δεν ήταν. Και έτσι άρχισε σιγά σιγά να απογοητεύεται. Τα λεφτά τελείωναν και ο γιος του να γυρνά με κάτι περίεργους τύπους. Άρχισαν να τον ζώνουν τα φίδια. Με την γυναίκα του άρχισε να γίνεται απότομος, γκρίνια απλώθηκε παντού. Ως που μια μέρα έμαθε ότι έρχονται εκλογές. Άκουσε ότι Η ΕΛΠΙΔΑ ΕΡΧΕΤΑΙ, και απελπισμένος όπως ήταν έτρεξε να τη βρει εκεί από όπου του λέγανε ότι θα έρθει. Ψήφισε, είπε και σε 5 χωριανούς του. Και ήλπιζε να γίνουν τα πράγματα καλύτερα. Οι εκλογές πέρασαν ο Κώστας παραμένει άνεργος και είναι 2 φορές απελπισμένος.

► Αφού ξύπνησε πέρασε από το καφενείο. Τον ρώτησαν
- Τι θα ψηφίσεις ναι ή όχι;
- Σε ποιο πράγμα;
Του είπαν. Γύρισε σπίτι, το σκέφτηκε, το ξανασκέφτηκε. Εκεί που πήγαινε να καταλήξει, θυμήθηκε ότι την προηγούμενη φορά που βάσισε την ελπίδα του στην κάλπη απομονώθηκε από τους συναδέλφους του που μαζί παλεύανε. Και τότε ξανακατέβηκε στο καφενείο.
- Ρε παιδιά, αυτοί που με απολύσανε με ρωτήσανε;
Αυτοί που μας κλέβουν τόσα χρόνια τι τους έπιασε και θα μας ακούσουν; 
Άκουσε διάφορες απαντήσεις. Το σκέφτηκε ξανά και είπε:
- Κυρά Σούλα να πάρω ένα τηλέφωνο;
Πήρε τον Νίκο, φίλο και συνάδελφο από το εργοστάσιο.
- Πότε έχουμε παρέμβαση; Από σήμερα ξαναέρχομαι μαζί σας να παλέψουμε για την δουλειά μας, δεν μένω άλλο βυθισμένος να περιμένω να με σώσουν!
Ο Κώστας δεν είναι στην ουρά μαζί μας. Ήρθε προχθές πήρε 60 ευρώ και ψάχνει τι να κάνει. Πριν γυρίσετε σπίτι σας κοιτάξτε γύρω σας. Θα δείτε πολλούς Κώστηδες. Λίγο λιγότερο, λίγο περισσότερο, όλοι Κώστηδες είμαστε. Η ελπίδα βρίσκεται στο να οργανώσουμε τις αγωνίες μας σε αγώνες. Πρέπει να κατανοήσουμε ότι μόνο δημοκρατία δεν είναι το να επιλέγουμε ανάμεσα σε διλλήματα που θέτουν άλλοι για μας. Πρέπει στην πράξη να απορρίψουμε και τις δύο προτάσεις (δανειστών και κυβέρνησης), καθώς και κάθε πρόταση που καλεί να διαλέξουμε με ποιο σχοινί θα κρεμαστούμε. Ο δρόμος για να μπορούμε να σταματήσουμε την επίθεση, να μπορούμε κάποτε εμείς να ορίζουμε τα διλήμματα, περνάει μέσα από την απόρριψη και την αντίσταση σε κάθε μορφή πολιτικής που μας κλέβει τις ζωές.
Η ΕΛΠΙΔΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΧΑΡΙΣΤΗΚΕ, ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΓΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΕΙΡΗΝΗ, ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΛΑΟΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ, ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΚΟΥΜΑΝΤΟ ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΤΟΥ
ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΔΕΝ ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΝΤΑΙ ΜΕ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΣΕ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΛΛΟΙ ΘΕΤΟΥΝ, ΑΛΛΑ ΚΑΤΑΚΤΙΟΥΝΤΑΙ ΜΕ ΠΑΛΗ, ΑΓΩΝΑ, ΘΥΣΙΕΣ, ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟ, ΤΟΝ ΓΕΙΤΟΝΑ, ΤΟΝ ΑΝΕΡΓΟ, ΤΟΝ ΑΠΟΛΥΜΕΝΟ, ΤΟΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΗ ΠΟΥ ΔΟΥΛΕΥΕΙ ΔΙΠΛΑ ΜΑΣ

http://pnea-thess.blogspot.gr/
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΟΛΟ

Καμπάνια και εκδήλωση της κ.ο. Χανίων για το δημοψήφισμα

0
Την Τρίτη 30 Ιούνη η κομματική οργάνωση Χανίων του ΚΚΕ(μ-λ) πραγματοποίησε μαζική παρέμβαση στο κέντρο της πόλης για την προπαγάνδιση της θέσης της αποχής στο κάλπικο δημοψήφισμα και κάλεσμα για την εκδήλωση που διοργανώνει την Πέμπτη 2 Ιούλη στην Πλ. Σπλάντζια στις 8:00 μ.μ.
Με συνθήματα, όπως: ΚΑΤΩ ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΚΑΙ ΝΕΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ - ΟΧΙ ΣΤΟΥΣ ΕΚΒΙΑΣΜΟΥΣ - ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΏΝ ΟΧΙ ΣΤΑ ΕΚΒΙΑΣΤΙΚΑ ΔΙΛΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ - ΕΞΩ ΗΠΑ - ΝΑΤΟ ΕΕ -ΜΟΝΟ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΟΥΜΕ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ - ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΛΠΙΚΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ με ντουντούκα παρέμβηκε στους δρόμους της πόλης. Μοιράστηκε πλατιά η κομματική προκήρυξη και η προκήρυξη της Λαϊκής Αντίστασης - Α.Α.Σ. Ο κόσμος έκφραζε την οργή του απέναντι στους ιμπεριαλιστές και την ανοιχτή τρομοκρατία που ασκούν στο λαό μας σε όλα τα επίπεδα, έκφραζε το θυμό του για το θράσος των Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ - Ποτάμι κλπ που κι αυτοί θέλουν να γονατίσουν κι άλλο το λαό. Ταυτόχρονα όμως, ενώ οι περισσότεροι δήλωναν ότι θα ψηφίσουν ΟΧΙ (ιδιαίτερα απέναντι στους εκβιασμούς και για να «μη γυρίσουν οι άλλοι» ), αρκετοί ήταν προβληματισμένοι γιατί το που το πάει η κυβέρνηση ή διαφωνούσαν με το δημοψήφισμα, επειδή κατανοούσαν ότι έτσι κι αλλιώς έρχεται νέο μνημόνιο, αλλά αισθανόντουσαν εγκλωβισμένοι και δεν ήθελαν να χαριστούν στους ιμπεριαλιστές. Έγιναν πολλές συζητήσεις και αρκετός κόσμος προβληματίστηκε με τη θέση της αποχής. Όμως αυτό που αισθανόταν πιο «βαρύ», ήταν η πρόταση μας, ότι πρέπει να απαλλαγεί απ’ τις αυταπάτες για τους «προστάτες» και τους «σωτήρες», να πιστέψει ότι η δύναμη βρίσκεται στους συλλογικούς αγώνες και στη μαζική λαϊκή πάλη, να οργανωθεί και να παλέψει για τα δικαιώματα του και να ανοίξει το δρόμο για να γίνει αυτός αφέντης στον τόπο του χωρίς ντόπια και ξένα αφεντικά.
Η καμπάνια συνεχίζεται και ήδη, σήμερα Τετάρτη κολλήθηκε η αφίσα της Λ.Α. - Α.Α.Σ και η κοινή αφίσα ΚΚΕ(μ-λ) και Μ-Λ ΚΚΕ.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΟΛΟ

ΣΑΜΟΣ: ΚΑΜΠΑΝΙΑ ΓΙΑ ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΛΠΙΚΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ!

0

«Δεν νομιμοποιούμε καμιά συμφωνία με ΕΕ-ΔΝΤ-ΝΑΤΟ»! Με αυτό το σύνθημα η Λαϊκή Αντίσταση-Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία καλεί το λαό πανελλαδικά σε ΑΠΟΧΗ από το κάλπικο δημοψήφισμα της Κυριακής 5 Ιούλη.
Κόντρα στο «ανήκουμε στη Δύση» που είναι το κοινό δόγμα της κυβέρνησης με τις δυνάμεις του «ΝΑΙ» (ΝΔ, Ποτάμι, ΠΑΣΟΚ), η Λαϊκή Αντίσταση-Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία καλεί το λαό στο δρόμο της μόνης πραγματικής ελπίδας: Στο δρόμο του αγώνα ενάντια σε παλιά και νέα Μνημόνια και για την ανατροπή της πολιτικής της εξάρτησης, της φοροληστείας, της φτώχειας και της εξαθλίωσης.
Για την προβολή της ΑΠΟΧΗΣ και της κατεύθυνσης της μαζικής πάλης, στο νησί μας ήδη προγραμματίστηκαν:
  • Περιοδεία σε χωριά της δυτικής Σάμου (Μαραθόκαμπος, Πλάτανος, Λέκκα) την Τετάρτη 1 Ιουλίου.
  • Εξόρμηση στην πόλη της Σάμου την Πέμπτη 2 Ιουλίου.
  • Ανοιχτή συγκέντρωση –συζήτηση στο Καρλόβασι, την Παρασκευή 3 Ιουλίου, στις 7.30μμ στη μικρή πλατεία (μπροστά στο καφενείο Κλεάνθης)
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΟΛΟ

Ηράκλειο: παρέμβαση και εκδήλωση της Λαϊκής Αντίστασης - Α.Α.Σ. για το δημοψήφισμα

0

Μέλη της Λαϊκής Αντίστασης - ΑΑΣ και των οργανώσεων του ΚΚΕ(μ-λ) & Μ-Λ ΚΚΕ πραγματοποίησαν παρέμβαση στο κέντρο του Ηρακλείου προπαγανδίζοντας την θέση της αποχής από το δημοψήφισμα. Μοιράστηκε πλατιά το υλικό της ΛΑ-ΑΑΣ αλλά και η κοινή προκήρυξη των δυο οργανώσεων, με τηλεβόα και πανό κατήγγειλαν τη στάση της κυβέρνησης που μας οδηγεί σε νέα αντιλαϊκά μέτρα, τις αυταπάτες που σπέρνει για την δήθεν ρήξη, τα παλιά και νέα μνημόνια που προώθησαν και συνεχίζουν να απαιτούν ιμπεριαλιστές (ΕΕ-ΔΝΤ) και ντόπιο πολιτικό προσωπικό.
Ανέδειξαν την αναγκαιότητα του να βγει ο λαός στους δρόμους του αγώνα, να αντισταθεί στη λαίλαπα και την ιμπεριαλιστική εξάρτηση, να διεκδικήσει αυτά που του ανήκουν. Να απορρίψει τα κυβερνητικά και ιμπεριαλιστικά μνημόνια, τα κάλπικα διλήμματα. Ο λαός απαντά μέσα από τους αγώνες του. Η παρέμβαση κρίνεται θετική, έδωσε τη δυνατότητα να ακουστεί η άποψη της αποχής στους πολίτες και να συζητηθεί με αρκετούς από αυτούς. Τις επόμενες μέρες οι παρεμβάσεις θα συνεχιστούν στο κέντρο ενώ θα μπουν και πανό σε διάφορα σημεία της πόλης.
Την Πέμπτη 2 Ιούλη η ΛΑ-ΑΑΣ καλεί όλους αυτούς που συντάχθηκαν μαζί της σε συλλαλητήρια και αγώνες, αριστερούς και προοδευτικούς σε εκδήλωση - συζήτηση στο Εργατικό Κέντρο Ηρακλείου στις 7:00 μ.μ.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΟΛΟ

Η εργοδοσία περνά στην επίθεση!

0
Άλλο που δε θέλαν μικροί και μεγάλοι εργοδότες!
Εκμεταλλευόμενοι τη κατάσταση που δημιουργήθηκε με το κλείσιμο των τραπεζών και την έλλειψη ρευστότητας πολλοί από αυτούς περνάνε στην αντεπίθεση, (μιας και δεν το κατάφερε το κίνημα τα προηγούμενα χρόνια!) και τρομοκρατούν τους εργαζόμενους είτε κλείνοντας τις επιχειρήσεις και τα εργοστάσιά τους δίνοντας υποχρεωτικές άδειες, είτε πληρώνοντας με κάποιο έναντι, είτε και μη πληρώνοντας καθόλου τους εργαζόμενούς τους. Και όλοι μαζί απειλούν τους εργαζόμενους για να πάνε να ψηφίσουν και να το ρίξουν στο ναι!
Σε μια περίοδο όπου οι εξελίξεις το μόνο που προμηνύουν είναι ακόμη μεγαλύτερη επίθεση στη ζωή του λαού, το κεφάλαιο βρίσκει ευκαιρία και επιδεικνύει περισσό θράσος, δείχνει τη δύναμή του απέναντι στους εργαζόμενους οι οποίοι μοιάζουν ανίσχυροι να αντιδράσουν σε οτιδήποτε.
Βρίσκουν δυστυχώς να τα κάνουν. Και τα βρίσκουν χάρη στη χρόνια αποσυγκρότηση του εργατικού και λαϊκού κινήματος, χάρη στην αναχώρηση που βαράγανε δυνάμεις της αριστεράς, οι κυρίαρχες δυστυχώς εντός και εκτός κοινοβουλίου, που δεν έβλεπαν την ώρα τους όταν ο λαός ήταν επί δύο χρόνια στους δρόμους, που απεργούσε και συγκρούονταν αλλά την περίμεναν και την περιμένουν πως και πως σε εκλογές και δημοψηφίσματα. Όσο αγωνιστικές, ταξικές και επαναστατικές κι αν είναι οι διακηρύξεις τους! Τα αποτελέσματα αυτής της λογικής τα ζούμε αυτούς τους μήνες με τον ΣΥΡΙΖΑ στη κυβέρνηση που κάθε άλλο παρά την εξυπηρέτηση του εργαζόμενου λαού έχει κατά νου. Είναι τόσο το θράσσος τους που όταν τίθεται το ζήτημα της απληρωσιάς στους χώρους δουλειάς με το πρόσχημα της έλλειψης ρευστότητας κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν και συστήνουν στους εργοδότες να πληρώσουν μέσω διαδικτύου ή συστήνουν υπομονή στους εργαζόμενους!
Χαρακτηριστική, και δυστυχώς όχι από τις χειρότερες είναι η περίπτωση που μας στέλνει φίλος του blog μας:

Μεγάλος όμιλος εταιρείας που ασχολείται με διαχειρίσεις κτιρίων και ανάπτυξης και έχει και σχέσεις με το κράτος έστελνε μέιλ σε όλους τους εργαζομένους ζητώντας τους να πάνε στην συγκέντρωση για το "ναι", και με την υπογραφή του προϊσταμένου και γενικού διευθυντή, και μετά τους έπαιρνε τηλέφωνο για να κλείσουν το σημείο συνάντησης. Τους έδωσε υποχρεωτικά άδεια όλη την εβδομάδα και για την άλλη. Για λεφτά ούτε λόγος. Τους ενημέρωσε ότι αν θα συνεχίσουν να έχουν δουλειά θα εξαρτηθεί από το τι θα ψηφίσουν και από το αποτέλεσμα που θα βγει. Ο κύριος που έχει τον όμιλο έχει 15 εταιρίες με πάνω από 1.000 εργαζόμενους.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΟΛΟ