ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ!

Αριστερό blog για τα κινήματα στις ...γειτονιές όλου του κόσμου!

Για επικοινωνία: antigeitonies@gmail.com

Πέμπτη, 24 Απριλίου 2014

Με αφορμή τον ...καυγά για τις υποψηφιότητες από την μειονότητα της Θράκης

Σχεδόν σε κάθε εκλογική διαδικασία αυτό που γίνεται με την μειονότητα στη Θράκη τείνει να γίνει κανόνας. Καυγάδες και αντιπαραθέσεις μεταξύ των κομμάτων εξουσίας, αίφνης και της …αριστεράς, για τα πρόσωπα για το τι ρόλο παίζουν, για τις σχέσεις τους με το τούρκικο κράτος κ.λπ.. Και όλα αυτά στις πλάτες της μειονότητας της οποίας τα δικαιώματα τα θυμούνται όλοι τώρα σε μια λογική όμως, δυστυχώς και από τα αριστερά, είτε να δικαιώσουν το ελληνικό κράτος το οποίο μετά το 1990 άλλαξε δήθεν τη στάση του απέναντί της, αφού κατήργησε τις μπάρες που οδηγούσαν στα πομακικά χωριά, είτε για καθαρά ψηφοθηρικούς λόγους.
Φτάσαμε στο σημείο τα κόμματα που κυβερνούν να κουνάνε το δάχτυλο και να μιλούν για υποταγή στον Ερντογάν, να υπερασπίζονται μειονοτικούς και να μιλούν για ανθρώπινα δικαιώματα τύποι σαν τον Γεωργιάδη και τον Πάγκαλο, ενώ ο βίος και πολιτεία των ίδιων είναι γνωστός εδώ και χρόνια. Ακοιύει κανείς τον Πρετεντέρη και την Τρέμη να υπερασπίζονται τα δικαιώματα των μειονοτικών καλύτερα και από κάθε αριστερό!
Αυτοί που διώκουν τους αριστερούς αγωνιστές από την Τουρκία τρομοκράτες, τους φυλακίζουν και θέλουν να τους απελάσουν στη Τουρκία!
Και εδώ να προσέξουμε τι ακριβώς υποτίθεται ότι υπερασπίζονται τις τελευταίες μέρες. Τους Ρομά ενάντια στους καταπιεστικούς Τούρκους της μειονότητας. Σε μια λογική διαίρεσης και τελικά μη αναγνώρισης του δικαιώματος του αυτοπροσδιορισμού σε κανέναν. Όλοι οι μειονοτικοί πρέπει να ορκιστούν στο ενιαίο – θρησκευτικό – της μειονότητας και κυρίως στην ελληνικότητά τους κόντρα στη Τουρκία.
Είναι ευρέως παραδεκτό ότι τα ζητήματα που αφορούν τη μειονότητα της Θράκης εξελίσσονται κάτω από το βάρος των ελληνοτουρκικών αντιθέσεων και ανταγωνισμών. Οι όροι άλλωστε ύπαρξης της τουρκικής μειονότητας στην Ελλάδα και της αντίστοιχης ελληνικής στην Τουρκία καθορίστηκαν εξ αρχής (συνθήκη της Λοζάνης), εκτός των άλλων, και με βάση τις προθέσεις της μιας και της άλλης πλευράς να χρησιμοποιήσουν προοπτικά τις μειονότητες αυτές ανάλογα με τις βλέψεις και τις επιδιώξεις τους.
Αυτό όμως που μονίμως κρύβεται ή υποβαθμίζεται από την όλη συζήτηση είναι ότι και οι ελληνοτουρκικές σχέσεις με τη σειρά τους καθορίζονται από τις ιμπεριαλιστικές (κυρίως τις αμερικάνικες) επιλογές στην περιοχή και από ό,τι αυτές επιτάσσουν στις δύο αστικές τάξεις.
Υπάρχει επομένως μια αλυσίδα παραμέτρων (ελληνοτουρκικές αντιθέσεις-ιμπεριαλιστικός παράγοντας) που καθορίζουν με αντιδραστικό και πολλές φορές επικίνδυνο τρόπο τη ζωή και την ύπαρξη της μειονότητας.
Οι εκπρόσωποι του συστήματος, καθορίζουν τα βήματά τους σύμφωνα μ’ αυτά που επιβάλλουν οι «στρατηγικοί» μας σύμμαχοι και προσαρμόζουν από κει και πέρα τις λεγόμενες «εθνικές» αλλά και κομματικές τους επιδιώξεις.
Με αφορμή τις υποψηφιότητες του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος επίσης προσαρμόζεται κάτω από το βάρος των πιέσεων που του ασκούνται, ξεκίνησε μια ενορχηστρωμένη προσπάθεια να καταδειχθεί ότι σχεδόν όλα τα στελέχη της μειονότητας είναι «τουρκοποιημένα» και επομένως δρουν ανθελληνικά και προδοτικά. Από την άλλη πλευρά εκτοξεύονται καταγγελίες αναλόγου επιπέδου έτσι ώστε να αναρωτιέται κανείς αν τώρα ανακάλυψαν το ρόλο που παίζει (αν τον παίζει) η συγκεκριμένη Ρομά γυναίκα. Όταν αποφασιζόταν η υποψηφιότητά της η ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και πολύ περισσότερο ο τοπικός, δεν τα ήξεραν; Τώρα τα έμαθαν;

Οι εκπρόσωποι του συστήματος ούτε θέλουν ούτε μπορούν, στο πλαίσιο αυτού του συστήματος εξάρτησης και εκμετάλλευσης που υπηρετούν, να αντιληφθούν αλλιώς τη μειονότητα παρά μόνο σαν «ξένο σώμα» που πρέπει να είναι ή γκετοποιημένο ή διαλυμένο ή υπό …προστασία!
Εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι ανασύρονται από το συρτάρι, κείμενα, δηλώσεις συμμετοχές σε συγκεντρώσεις στη Τουρκία και στην Ελλάδα για να αποδειχθούν τα παραπάνω και να οδηγηθούμε σε μια όξυνση που φαίνεται σαν απάντηση σε αντίστοιχες ενέργειες στην Τουρκία.
Οι κυβερνήσεις ανέχονται όλα αυτά, κρατώντας βέβαια επισήμως ήπια στάση. Από την άλλη, τα κόμματα εξουσίας, ή εν δυνάμει τέτοια, είναι αναγκασμένα να σχοινοβατούν. Κεντρική επιλογή, η μεταφορά της πολιτικής ήπιων τόνων με την Τουρκία στο επίπεδο των μειονοτικών ζητημάτων. Με έναν τρόπο όμως που θα ποδηγετεί και θα διασπά τη μειονότητα.

Το βασικό ζήτημα που τίθεται στην όλη συζήτηση είναι σε σχέση με το χαρακτηρισμό της μειονότητας. Μουσουλμανική ή τουρκική; Και το δίλημμα σαφές και απειλητικό. Όποιος μιλά για τουρκική μειονότητα είναι προδότης και εθνικά ανεπιθύμητος για τους αστούς κυβερνήτες. Η αντιστροφή βέβαια των πραγμάτων για τους Ελληνες της Τουρκίας είναι αποκαλυπτική. Εκεί προδότης είναι όποιος δεν υποστηρίζει την ελληνικότητά του. Πραγματικά πρόκειται για απόψεις που δεν αντέχουν σε κριτική.
Υπάρχουν όμως δύο λογικά ερωτήματα στα οποία θα άξιζε κανείς να σταθεί.
  • Πώς παρεμβαίνει το τουρκικό κράτος στη διαμόρφωση τουρκικής συνείδησης στη μειονότητα και τι σημαίνει αυτό για τις εξελίξεις στην περιοχή;
  • Είναι σωστό να ενοποιούνται τρεις διαφορετικές εθνοτικές ομάδες (Τούρκοι, Πομάκοι, Αθίγγανοι) σε μία ενιαία μειονότητα;
Τα ερωτήματα βέβαια πρέπει να συμπληρωθούν για την αντίστοιχη παρέμβαση του ελληνικού κράτους (η οποία όμως λόγω καταπιεστικής πολιτικής δεν έχει και πολλά περιθώρια επιτυχίας) και για το αν είναι σωστό να γίνεται ένας τέτοιος διαχωρισμός και μάλιστα από πλευρές που δεν ανήκουν στη μειονότητα. Ας περιοριστούμε όμως στα αρχικά ερωτήματα.

Καταρχήν υπάρχει μια αντικειμενική εθνική και θρησκευτική αναφορά της μειονότητας προς την Τουρκία, η οποία δεν πρέπει να παραγνωρίζεται. Από κει και πέρα, βέβαια, η παρέμβαση του τουρκικού κράτους -που δεν πρέπει να συγχέεται με τον αδελφό τουρκικό λαό- είναι δεδομένη. Όπως δεδομένη είναι και η παρέμβαση του ελληνικού κράτους στη μειονότητα της Κωνσταντινούπολης, της Αλβανίας κ.λπ. Η παρέμβαση αυτή είναι άμεση αλλά και έμμεση (προξενικές υπηρεσίες, παράγοντες, μετακλητοί δάσκαλοι, θρησκευτικοί λειτουργοί, τηλεόραση, οικονομικές σχέσεις κ.λπ.). Ομως υπάρχει ένα καθοριστικό σημείο που την καθιστά αποτελεσματική. Η καταπιεστική πολιτική της άρχουσας τάξης της Ελλάδας. Η Τουρκία θεωρήθηκε και θεωρείται η διέξοδος και ο εγγυητής για μόρφωση, απόκτηση περιουσίας, ενίσχυση θρησκευτικότητας, αποκούμπι για ανιθαγενείς, στήριγμα για έναν ολόκληρο κόσμο του οποίου η ύπαρξη και η ταυτότητα επί της ουσίας αμφισβητείται. Καμία ονομασία, «τουρκικός», «πομάκικος», «ρομά» ή «μουσουλμανικός», δεν πρόκειται να διαφοροποιήσει στο ελάχιστο αυτή την κατάσταση. Είναι επομένως τουλάχιστον κοντόθωρη και υποκριτική η εμμονή που δείχνει στο ζήτημα της ονομασίας το σύνολο του αστικού, και όχι μόνο, πολιτικού κόσμου.
Υπάρχει όμως εδώ ένα άλλο, πιο σοβαρό ζήτημα. Αυτό της κυριαρχίας, στην περιοχή, των ιμπεριαλιστών. Αυτό της εξάρτησης και των δύο κρατών από τους μεγάλους δυνάστες των λαών. Αυτή η εξάρτηση καθορίζει αποφασιστικά τις δυνατότητες παρεμβάσεων και τις καθιστά πιο αντιδραστικές και επικίνδυνες. Το πολύ πρόσφατο παρελθόν των Βαλκανίων διδάσκει -όσους θέλουν να διδαχθούν- ότι οι ιμπεριαλιστές (ΗΠΑ και ΕΕ) εκμεταλλεύονται υπαρκτά μειονοτικά προβλήματα, υποδαυλίζουν εθνικές αντιπαραθέσεις, ενισχύουν εθνικιστικές δυνάμεις και οδηγούν τους λαούς σε σφαγές, ξεριζωμούς και καταστροφές, προκειμένου να προωθήσουν τα συμφέροντά τους. Και εδώ πλέον δεν μπορούμε να μιλάμε για υποκρισία ή ανικανότητα της ηγετικής ελίτ της Ελλάδας, αλλά για κανονικό ξεπούλημα και υπαγωγή του λαού στη δικαιοδοσία πραγματικών δολοφόνων.
Το ζητούμενο επομένως για τις αριστερές και προοδευτικές δυνάμεις είναι να αναπτύξουν μια πολύπλευρη πολιτική, που θα υπερασπίζεται τα δικαιώματα της μειονότητας, θα στρέφεται ενάντια στην πολιτική καταπίεσης και διακρίσεων, θα αναδεικνύει τον επικίνδυνο ρόλο των ιμπεριαλιστών και θα αντιπαλεύει την κυριαρχία τους στην περιοχή, θα αποκαλύπτει τον αντιδραστικό ρόλο του τουρκικού κατεστημένου που θέλει να εκμεταλλευτεί και όχι να υποστηρίξει τη μειονότητα και θα αναπτύσσει μ’ αυτόν τον τρόπο τους δεσμούς και την ενότητα μέσα στο λαό και την αλληλεγγύη ανάμεσα στους λαούς της Ελλάδας και της Τουρκίας, μόνη εγγύηση για ένα καλύτερο μέλλον.

Το δεύτερο ερώτημα αφορά κυρίως τη διαμόρφωση συνείδησης στα διάφορα τμήματα της μειονότητας. Η ξεχωριστή συνείδηση μιας κοινωνικής ομάδας, πώς δηλαδή προσδιορίζει τον εαυτό της, καθορίζεται από πολλές παραμέτρους. Γλωσσικές και πολιτισμικές ιδιαιτερότητες, θρησκευτικές δοξασίες, κοινή ιστορική αναφορά. Σ’ αυτά τα ζητήματα υπάρχουν ενοποιητικά στοιχεία αλλά και στοιχεία διαφοροποίησης μέσα στη μειονότητα. Επειδή όμως μια μειονότητα είναι μια πραγματική οντότητα που εξελίσσεται μέσα σε έναν συγκεκριμένο κοινωνικό σχηματισμό, κάτω από συγκεκριμένες οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες, θεωρούμε ότι αυτές οι παράμετροι παίζουν εξίσου ή και περισσότερο σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση συνείδησης. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, αυτό που έχει σημασία είναι πώς αυτοπροσδιορίζεται σαν σύνολο πλέον η μειονότητα και όχι πώς κάποιοι έξω απ’ αυτήν θεωρούν ότι θα έπρεπε να προσδιορίζεται. Ετσι, μέσα από την κοινή εκατονταετή πορεία των διαφόρων τμημάτων της μειονότητας μέσα στο σύγχρονο ελληνικό κράτος και κάτω από το κοινό καθεστώς καταπιεστικής απομόνωσης, και ιδιαίτερα μέσα στις συνθήκες που διαμορφώθηκαν τις τελευταίες δεκαετίες και για λόγους που και πιο πάνω αναφέρθηκαν, η μειονότητα της Θράκης στη μεγαλύτερή της πλειοψηφία έχει αυτοπροσδιοριστεί σαν "τουρκική μειονότητα". Ετσι αισθάνεται, έτσι πιστεύει ότι διατηρεί την ενότητά της, έτσι πιστεύει ότι υπερασπίζεται τα συμφέροντά της. Η άρνηση αυτής της πραγματικότητας αποτελεί άρνηση του πιο βασικού δικαιώματος μιας μειονότητας. Του δικαιώματος να προσδιορίζει η ίδια το τι θέλει να είναι. Και έχει ιδιαίτερη σημασία, και για τη μειονότητα φυσικά αλλά και για το σύνολο του λαού, η υπεράσπιση αυτού του δικαιώματος.
Η διαπίστωση των συνθηκών (πιθανότατα αντιδραστικών) κάτω από τις οποίες γίνεται αυτός ο προσδιορισμός, ο συνυπολογισμός τους στην πολιτική πρακτική, όπως και η αποκάλυψη και η καταγγελία της βίαιης επιβολής συνείδησης, απ’ όπου κι αν προέρχεται, δεν μπορεί να περιστέλλει ή να θέτει σε αμφισβήτηση αυτό το δικαίωμα. Δικαίωμα, βέβαια, που δεν μπορεί να το έχει μόνο η πλειοψηφία της μειονότητας, αλλά οποιοδήποτε τμήμα της θέλει να προσδιορίζεται διαφορετικά.
Από την άλλη πλευρά, η υπεράσπιση του δικαιώματος αυτοπροσδιορισμού δεν είναι ένα ηθικό ή ανθρωπιστικό απλώς καθήκον. Ούτε μπορεί να συνεπάγεται την υπεράσπιση οποιουδήποτε καθυστερημένου και αντιδραστικού μειονοτικού θεσμού, την αδιαφορία και τη συγκάλυψη των κοινωνικών διαστρωματώσεων που υπάρχουν μέσα στη μειονότητα και τη μη καταγγελία των πολιτικών που προωθούν τη στήριξη στο ελληνικό ή στο τουρκικό κατεστημένο. Ούτε επίσης γίνεται στη βάση της ενίσχυσης της εθνικής διαφορετικότητας και επομένως της ενίσχυσης διαχωρισμών μέσα στους κόλπους του λαού και της εργατικής τάξης. Η υπεράσπιση αυτής της διαφορετικότητας γίνεται για να επιτευχθεί τελικά η «κατάργησή» της, η ήττα της από την ταξική συνείδηση, με έναν ελεύθερο και αυθόρμητο τρόπο, μέσα από την όσμωση της κοινής και ισότιμης ζωής, μέσα από τον ενοποιητικό κοινό ταξικό και λαϊκό αγώνα. Για να επιτευχθεί η ενότητα των λαϊκών στρωμάτων, απαραίτητη προϋπόθεση για την πραγμάτωση ενός καλύτερου μέλλοντος για όλους.
Εδώ η Αριστερά και το ταξικό εργατικό κίνημα έχουν μεγάλο δρόμο να διανύσουν. Να αναδείξουν και να βάλουν στην πρώτη γραμμή τα προβλήματα που στο κοινωνικό πεδίο αντιμετωπίζει η τεράστια πλειοψηφία της μειονότητας (φτώχεια, ανεργία, εγκατάλειψη, εξόντωση καπνοκαλλιεργητών, μετανάστευση, αμορφωσιά), δίπλα στα άλλα προβλήματά της που προέρχονται από την εθνική της καταπίεση.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Με καταλήψεις των σχολείων τους απαντούν οι μαθητές στο Ηράκλειο

Η απόφαση για αναπλήρωση των μαθημάτων αφορά 42 σχολεία του Ηρακλείου. Από αυτά 26 καλούνται να κάνουν 3 μέρες αυτή την περίοδο και τα υπόλοιπα 2 ή 1 ημέρα.
Την πρώτη ημέρα, σε 12 από τα 26 γυμνάσια και λύκεια του Ν. Ηρακλείου οι μαθητές με αποφάσεις μαζικών γενικών συνελεύσεων έκαναν κατάληψη των σχολείων τους, κόντρα στις απειλές της κυβέρνησης και δεν επέτρεψαν να υλοποιηθεί η απόφαση του υπουργείου παιδείας για αναπλήρωση των χαμένων ωρών διδασκαλίας. Η απόφαση αυτή πάρθηκε με πρόσχημα τις μαθητικές κινητοποιήσεις που έγιναν την φετινή σχολική χρονιά σε εκατοντάδες σχολεία στην Ελλάδα ενάντια στα νέα μέτρα του «νέου λυκείου». Από τότε η κυβέρνηση ξεκίνησε μια επιχείρηση τρομοκράτησης και εκφοβισμού για τους αγωνιζόμενους μαθητές. Δεν έφτασαν οι εισαγγελείς και οι καταδίκες για να υποτάξουν το μαθητικό κίνημα έτσι ώστε να μη μπαίνει εμπόδιο στα σχέδια τους. Χρειάζεται και η κατάργηση των διακοπών, η παράταση του σχολικού έτους, η παραδειγματική τιμωρία όλων που αντιστέκονται για κάθε ώρα κινητοποίησης τους. Και αυτό σε μια περίοδο που η κυβέρνηση έχει καταργήσει- συγχωνεύσει εκατοντάδες σχολεία σε όλη τη χώρα, έχει απολύσει χιλιάδες εκπαιδευτικούς, δεν έχει καλύψει τα κενά ακόμη και σε μαθήματα πανελλαδικώς εξεταζόμενα και προωθεί μέσα από το νόμο για το νέο λύκειο ένα σχολείο για λίγους και εκλεκτούς ορθώνοντας νέους ταξικούς φραγμούς.
Σήμερα Πέμπτη 24/4/2014 οι μαθητές διοργανώνουν μαζικό συλλαλητήριο στην πλατεία Ελευθερίας στο οποίο συμμετέχουν η ΕΛΜΕ και η ένωση γονέων Ηρακλείου κόντρα στην πολιτική της κυβέρνησης.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Φασισμός: H αρχή του, οι αιματηρές στάσεις του και το τέλος που πρέπει να του δώσουμε

(Με αφορμή τη δίκη για τη δολοφονική επίθεση ενάντια σε μαθητή στο Π. Φάληρο)

Πρωινό 28 Γενάρη του '13, όταν δύο εξωσχολικοί -ενεργά μέλη της φασιστικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή- έκαναν απόπειρα να δολοφονήσουν τον συμμαθητή μας, έξω από το σχολείο πριν την πρωινή προσευχή. Το παιδί κατά τύχη τελικά επιβιώνει, όμως το συμβάν αφήνει ένα ψυχολογικό τραύμα ανοικτό που δύσκολα επουλώνεται.
Αιτία της ενέργειας του δράστη; Η διαφαινόμενη διαφωνία του συμμαθητή μας με τα φασιστικά πρότυπα των δραστών, την οποία και εξέφρασε σε φίλη του, η οποία διατηρεί σχέση με τον δράστη, παροτρύνοντάς την να μην τα ακολουθήσει. Οι φασίστες λοιπόν, θεωρώντας αρκετό το ότι ο συμμαθητής μας για πλάκα έγραψε ένα «antifa» στο θρανίο της, του επιτέθηκαν με αρκετά καλά προσχεδιασμένο χτύπημα. Αυτή άλλωστε είναι και η «λογική» του φασισμού από πάντα.
Μπρος στα γεγονότα αυτά, διάφοροι παράγοντες του συστήματος και πρακτικά συνήγοροι της Χρυσής Αυγής και των δραστών, μαζί με όσους κάνουν ό,τι μπορούν για να επιβάλουν το σκοτάδι στα εκμεταλλευόμενα στρώματα, προσπαθούν με νύχια και με δόντια να αναγάγουν το συμβάν σε «βεντέτα για τα μάτια μιας κοπέλας».
Ας μας απαντήσουν όμως όλοι αυτοί. Πως γίνεται μια τέτοια πράξη, εκ του αποτελέσματος να μην καλλιεργεί τον φόβο στο μυαλό όσων αντιστέκονται; Πως μπορούν να κάνουν ότι ξεχνούν τη διαφωνία του θύματος και του δράστη όσον αφορά το ιδεολογικό επίπεδο. Και για να μην παρερμηνευτούμε, την διαφωνία αυτή ας μην την αναζητήσουμε στο πεδίο του αριστερού κινήματος ή κάποιας αμιγώς πολιτικής θέσης. Ας την αναζητήσουμε στο αυτονόητο που κάνει και πλέον ξεκάθαρο το συγκεκριμένο συμβάν. Ότι δηλαδή το φάντασμα του φασισμού δεν απειλεί και καταστέλλει μόνο τον μετανάστη, τον ομοφυλόφιλο, τον αριστερό ή τον κομμουνιστή. Το φαινόμενο αυτό απειλεί και όποιον απλά διαφωνεί.
Επιπλέον, πρέπει να έχουμε ξεκάθαρο στο μυαλό μας ότι η απειλή αυτή για κάθε αντιφρονούντα και πολύ παραπάνω για κάθε αγωνιστή του λαϊκού κινήματος δεν είναι προϊόν παρθενογένεσης. Είναι παιδί του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος που ευθύνεται για την φτώχεια, την ανεργία, την μετανάστευση, τον πόλεμο. Ο ρόλος του φασισμού ανέκαθεν ήταν ότι σε εποχές κρίσης σαν τη δική μας που οι αντικειμενικές συνθήκες ωθούν τις μάζες στην αντίσταση, εκεί όπου δεν μπορεί να φτάσει το γκλομπ του μπάτσου έφτανε πάντα το μαχαίρι του φασίστα με τις ευλογίες του συστήματος.
Φέρνοντας τα παραπάνω στο σήμερα: Για όποιον διαφωνεί με το «νέο» Λύκειο, για όποιον διαφωνεί και αγωνίζεται ενάντια στις απολύσεις, την ανεργία, τις ιδιωτικοποιήσεις, το ξεπούλημα της λαϊκής περιουσίας, την καλλιέργεια του ρατσισμού και της μισαλλοδοξίας, τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις των μεγάλων δυνάμεων ή όπως είπαμε και για κάποιον που απλά δεν βλέπει με καλό μάτι τις φασιστικές αντιλήψεις χωρίς να έχει αναφορά στα παραπάνω, το σύστημα στέλνει την απειλή του. Και αυτό μπορεί να γίνεται είτε με ραβασάκια του Δένδια στα σχολεία για κατάδοση μαθητών που συμμετείχαν στις καταλήψεις από τους διευθυντές τους, είτε με συλλήψεις αγωνιστών μαθητών μέσα από σχολεία και δακρυγόνα σε προαύλια, είτε με την κρατική τρομοκρατία σε πορείες με τα ΜΑΤ, είτε με την απαγόρευση απεργιών και διαδηλώσεων, είτε με ένα μαχαίρι στον Φύσσα, στον Λουκμάν, στον Φοίβο μας...
(http://www.youtube.com/watch?v=2CsgJNeD2EM)

Αυτή ήταν και είναι η αντισυστημικότητα της Χρυσής Αυγής. Εξάλλου, ο ελληνικός λαός έχει τη μνήμη και θυμάται ότι σε κάθε προσπάθειά του να στεριώσει στα πόδια του και να κάνει μια πραγματική αλλαγή, πάντα εκείνοι ήταν απέναντί του μαζί με την ντόπια αστική τάξη και Γερμανούς, έπειτα Άγγλους, έπειτα Αμερικάνους και πλέον και Ευρωπαίους διασώστες της.
Πως φτάσαμε ως εδώ; Από μεριάς του συστήματος δεν μπορούσε και να περιμένει κανείς διαφορετική αντιμετώπιση των πραγμάτων. Είναι απόφασή του να εντείνει την φασιστικοποίηση των ζωών μας και να πιπιλίζει καθημερινά τα μυαλά μας με γκεμπελικού, πρωτάκουστου βαθμού προπαγάνδα. Από μεριάς μας όμως, τίθεται ένα δίλημμα. Για πόσο ακόμα αγώνες θα πετιούνται στα σκουπίδια στο βωμό της «μητέρας των μαχών» όπως τη θεωρούν αρκετοί, τις εκλογές δηλαδή για ένα ευρωκοινοβούλιο αμφιβόλου σημασίας θεσμικά; Για πόσο δηλαδή, με απλά λόγια, θα έχουμε την αυταπάτη ότι το ίδιο το σύστημα που έθρεψε το φίδι, τώρα θα μας βοηθήσει και να το σκοτώσουμε, εναποθέτωντας μάλιστα όλες μας τις ελπίδες σε αυτό;
Τελικά, είναι ακριβώς αυτή η λογική η οποία οδηγεί το κίνημα στην αποσυγκρότηση που με τη σειρά της δίνει χώρο στο σύστημα να κάνει ό,τι θέλει. Διότι το σύστημα εκ των πραγμάτων κάνει μια επίθεση πάνω σε πραγματικές βάσεις και όχι πάνω σε δημοσκοπικές μελέτες. Όσο λοιπόν περιορίζουμε τη μάχη και την ταξική πάλη μέσα σε ένα φάκελο ψηφοδελτίου, τόσο θα είμαστε αναγκασμένοι να χάνουμε. Και αυτή είναι η πικρή αλήθεια που πρέπει να καταλάβουμε εάν στοχεύουμε πράγματι σε νίκη του λαού και της νεολαίας.
Αυτό που χρειαζόμαστε αυτή τη στιγμή είναι ένα κίνημα από τα κάτω, με χαρακτήρα μαχητικό που δεν θα διστάσει να δώσει τις μάχες που χρειάζονται ώστε να ανακόψουμε την επίθεση και τη φασιστικοποίηση. Και επαναλαμβάνουμε ηθελημένα με βάση πραγματική και όχι δημοσκοπική! Στα πλαίσια αυτού του κινήματος λοιπόν και του γενικότερου αγώνα των καταπιεζόμενων για ένα καλύτερο αύριο πρέπει να ενταχτεί και ο αντιφασιστικός αγώνας.
Αυτό το κίνημα που μας χρειάζεται λοιπόν, είναι στα χέρια μας να το καλλιεργήσουμε!
Και ακριβώς αυτό να είμαστε σίγουροι όλοι ότι θα κάνουμε! Γιατί; Γιατί για μια γενιά δίχως μέλλον, το μέλλον βρίσκεται στους αγώνες!

http://mathitikiantistasi.blogspot.gr/
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΕΡΤ3
ΑΠΕΡΓΩΝ ΚΟΚΑ ΚΟΛΑ ΣΤΟ ΑΠΘ


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Ενημέρωση σχετικά για την δική του τούρκου αγωνιστή Cengiz Bayır στην Λάρισα

Η δική του αγωνιστή Cengiz Bayır για την έκδοση του στην Τουρκία έγινε στην Λάρισα.
Η απόφαση θα ανακοινωθεί στις 30 Απριλίου!
Η δική για την έκδοση του Cengiz Bayır που έγινε στις 22 Απριλίου στο Εφετείο της Λάρισας, αναβλήθηκε για την κήρυξη της απόφασης.
Στη δική συμμετείχε ο Behiç Aşçı ως μάρτυρας συμπαράστασης από την Τουρκία ο όποιος είναι δικηγόρος από το Νομικό Γραφείο του Λάου και είναι πρόεδρος του Σύλλογος Οικογενειών των Πολιτικών Κρατούμενων για τη Συμπαράσταση και την Αλληλοβοήθεια. (TAYAD). Ό δεύτερος μάρτυρας ηταν ο Νίκος Βλαχοπούλας από το συνδικάτο οικοδομών της Λάρισας. Ο Ταλαχούπης Νικόλαος είναι μέλος του διοικητικού συμβουλίου του συνδικάτου.
Ο διερμηνέας του Behiç Aşçı με μεγάλη δυσκολία καταλαβαίνει και δεν μπορούσε να μιλήσει καλά τα τουρκικά. Εξαιτίας αυτό η ομιλία του Behiç Aşçı δεν έγινε κατανοητό.
Ο εισαγγελίας ζήτησε έγραφα από το υπουργείο σχετικά για το άσυλο του Cengiz Bayır.
Στην δική υπήρχε συμμέτοχη από την Αθήνα ,Θεσσαλονίκη και Λάρισα. Στην είσοδο της αίθουσας οι αστυνομικοί προσπάθησαν να κάνουν σωματική ερεύνα. Το καθένα παίρνοντας σε ένα δωμάτιο ζήτησαν να σηκώσουν τις μπλούζες και φανέλες.. Όταν διαμαρτυρήθηκαν τα μελή της επιτροπής σε αυτήν την κατάσταση η αστυνομία επιτέθηκε στον κόσμο και έγινε μια προσαγωγή από τα μελή της επιτροπής. Τον κράτησαν περίπου δυο ώρες και μετά αφέθηκε ελεύθερος.
Ακόμα και μετά τη διάλειμμα, η αστυνομία επίμεινε να κάνει σωματική ερεύνα στους αλληλέγγυους, και στον είσοδο δικαστικό μέγαρο και στον είσοδο αίθουσα τις δίκης.
Ως Επιτροπή Αλληλεγγύης για τους Πολιτικούς Κρατούμενους στην Τουρκία και το Κουρδιστάν καταγγείλουμε αυτήν την συμπεριφορά που δεν έχει συμβεί σε καμία δική.

http://oagonas.blogspot.gr/
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Τετάρτη, 23 Απριλίου 2014

Αφίσα του ΚΚΕ(μ-λ) για τις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Τρία σε… ένα (έτσι ή αλλιώς)!
Τι επιδιώκεται με το νομοσχέδιο για την Ειδική Αγωγή.

Του Δημήτρη Μάνου
(νηπιαγωγού … και μισό στην ειδικά αγωγή).
Παρακολουθώντας τις τοποθετήσεις και την συζήτηση που έχει ανοίξει με αφορμή το νέο έκτρωμα για την ειδική αγωγή (που έρχεται να… ολοκληρώσει αντιδραστικά ό, τι άφησαν μισά τα προηγούμενα νομοσχέδια) νομίζω πως πρέπει να αποφύγουμε την παγίδια που μας στήνουν και να μην ξεχωρίσουμε τα τρία βασικά πράγματα που επιδιώκει η κυβέρνηση για λογαριασμό του σημερινού συστήματος.

1ο. Ο γνωστός Μπράτης άλλοτε προβεβλημένος «ηγέτης» της ΔΟΕ και στο απυρόβλητο τότε για πολλούς που νόμιζαν πως έκαναν συμμαχία από τα… πάνω στη μεγάλη απεργία του 2006 (για να μη ξεχνιόμαστε) από το ζεστό θρόνο του κεντρικού τραπεζίτη (…συγγνώμη αιρετού ήθελα να πω) ή καλύτερα κυβερνητικού εκπροσώπου,  καθησυχάζει τους εκπαιδευτικούς των παιδαγωγικών ακαδημιών και τμημάτων που σήμερα δουλεύουν στην ειδική αγωγή πως δεν θα… απολυθούν.
Αποκρύπτει όμως πως στην ουσία χωρίς να τους δοθεί δεύτερη ευκαιρία οι εκπαιδευτικοί αυτοί  (μεταξύ τους και ο γράφων) μετατάχθηκαν υποχρεωτικά σε μια ιδιαίτερη κατηγορία παγκόσμιας πρωτοτυπίας (0,50!) που εξ άλλου βρίσκεται σε πλήρη ευθυγράμμιση με την μετακίνηση της οργανικότητας στη σχολική μονάδα που εφαρμόζεται πια σε όλη την εκπαίδευση.
Το πράγμα είναι απλό. Αν για κάποιους λόγους στην πράξη αλλά και με σχετικά «βασιλικά» διατάγματα ο αριθμός των μαθητών δεν δικαιολογεί το τμήμα ένταξης ή το ειδικό νηπιαγωγείο (αυτό ήδη συμβαίνει σε κάποιες περιπτώσεις) ο μισο…ειδικός εκπαιδευτικός προφανώς εγκλωβισμένος δεν μπορεί να επιστρέψει στην γενική τάξη. Βρίσκεται στη διάθεση της διεύθυνσης και κάτω από την  απειλή της απόλυσης. Ο άτυπος υφυπουργός Μπράτης έπρεπε να προσθέσει στην «προσωπική» ενημέρωση από τον γραμματέα του Υπουργείου τον χρονικό προσδιορισμό «προς το παρόν».
2ο. Σημείο ενοποίησης τόσο για τους εκπαιδευτικούς της μετεκπαίδευσης όσο και για τους εκπαιδευτικούς των τμημάτων ειδικής αγωγής και των αναπληρωτών γενικότερα είναι ότι η όποια αλλαγή προτεραιότητας δεν αφορά μόνιμους διορισμούς αλλά προσλήψεις αναπληρωτών. Άρα σε συνδυασμό με το παραπάνω στοιχείο αδειάζουμε από μόνιμους και φέρνουμε τους αιώνιους αναπληρωτές. Ποιος κερδίζει από αυτή την αλλαγή προτεραιότητας ; Η κυβέρνηση! Ποιοι χάνουν; Όλοι μας!

3ο. Αυτό το επιμελημένο τουρλομπούγκι με τις πλειάδες των πτυχίων και των αναγνωρισμένων σεμιναρίων κλπ δεν στοχεύει μόνο στην αποδυνάμωση των καλώς εννοημένων επαγγελματικών δικαιωμάτων και των πτυχίων στην ειδική αγωγή αλλά συνολικότερα στην εκπαίδευση μέσω του αδύναμου κρίκου που λέγεται ειδική αγωγή. Ήδη τέτοιες ανατροπές δρομολογούνται από το (πολύ μεσαιωνικό) «νέο» λύκειο και το «νέο»… περίπου πανεπιστήμιο. Η ειδική αγωγή πάλι βρίσκεται στην αρνητική πρωτοπορία αυτών των ανατροπών, των αντιδραστικών αντιμεταρρυθμίσεων στο σώμα της εκπαίδευσης!

Αυτά είναι τα τρία σημεία στα οποία κατά τη γνώμη μου πρέπει να επικεντρωθούμε χωρίς να χανόμαστε σε μια μεγάλη και ατέρμονη συζήτηση περί οραμάτων για την ειδική αγωγή που εξ άλλου γνωρίζουμε πως ποτέ δεν προώθησε την πραγματική συνεκπαίδευση από τη μια και από την άλλη είχε ως μόνιμα υποστατικά τους αναπληρωτές των τμημάτων ειδικής αγωγής.
Συνεπώς απέναντι στο τρία ίσον ένα της κυβέρνησης εμείς όλοι οι εργαζόμενοι εκπαιδευτικοί στην ειδική αγωγή (περίπου… μόνιμοι, αναπληρωτές του… 0,5 και μόνιμοι… αναπληρωτές των τμημάτων) πρέπει να αντιτάξουμε το δικό μας τρία ίσον ένα!
Όλες οι αναλύσεις των διάφορων κατηγοριών έχουν τα δίκια τους. Το μόνο και σταθερό άδικο βρίσκεται στην αντιμεταρρυθμιστική αντιδραστική πολιτική της κυβέρνησης. Αυτό που μας ενώνει είναι μόνιμες και σταθερές σχέσεις εργασίας για όλους μας. «Εκπαιδευτικά» θα τα βρούμε.
Αλλά και ο αγώνας μας δεν μπορεί να είναι ξεκομμένος από τον γενικότερο αγώνα του κλάδου ενάντια στην θεμελιακή και ιστορική ανατροπή των εργασιακών σχέσεων που επιχειρείται.
Πως όμως να αναμετρηθούμε με αυτή την πολιτική όταν η ηγεσία του κλάδου, ακόμα και η αριστερά αρνείται να αντιμετωπίσει συνολικά τούτη την στρατηγικού χαρακτήρα επίθεση;
Όταν κρύβεται – όπως έγινε πρόσφατα – πίσω από την αποτυχημένη –το λιγότερο- πολιτική της «ανυπακοής»; Όταν κυκλοφορεί ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία – γιατί δεν δοκιμάστηκε δύο φορές σε ένα χρόνο μέσα-ότι δεν είναι έτοιμος ο «κόσμος» για κεντρική απεργιακή σύγκρουση με διάρκεια και επιμονή;
Πρέπει να φτάσουμε να δικαιώσουμε την Παπαρήγα που πριν έξη χρόνια διακήρυττε πως δεν υπάρχουν και πολλά πράγματα για τα οποία αξίζει να αντιστεκόμαστε; (ά το ΚΚΕ πάντα δικαιώνεται!). Είμαστε πια πολύ κοντά σε αυτό το σημείο.
Πρέπει να οδηγηθούμε εν τη πράξει σε τέτοια εξαθλίωση –δείτε τι ετοιμάζουν με την κατάργηση του ενιαίου μισθολογίου και τους ατομικούς μισθούς – που δεν θα έχουμε άλλο δρόμο από το ξεπέρασμα των όποιων ηγεσιών και «πρωτοποριών»;
Αλλά αν τα αφήσουμε όλα στον αυτόματο πιλότο του αντικειμενικού τότε τι χρειάζονται τα υποκείμενα;
Άσε που η εξαθλίωση δεν οδηγεί σώνει και καλά στο δρόμο της ανατροπής…
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Με αφορμή την εκποίηση του πρώην αεροδρομίου του Ελληνικού

Γι' αυτούς που λένε «από πάνω», γι' αυτούς που λένε «από κάτω»,
γι' αυτούς που λένε «όλοι μαζί»
Με αφορμή την εκποίηση του πρώην αεροδρομίου του Ελληνικού
της Κωστούλας Κανδηλιώτη

Ι
Η λιτή ανακοίνωση της Lamda Development του ομίλου Λάτση για τη δρομολόγηση της διαδικασίας εκποίησης του Ελληνικού ασχολείται μόνο με τα επενδυτικά σχήματα που έχουν φτιαχτεί για να προχωρήσει η αρπαγή και η καπιταλιστική αξιοποίηση του χώρου:
Η προσφορά της LAMDA Development S.A. υποστηρίζεται από το Global Investment Group, που απαρτίζεται από την εταιρεία Al Maabar από το Abu Dhabi, από την κινέζικο όμιλο Fosun Group, καθώς και από ευρωπαϊκά κεφάλαια. Η Αl Maabar είναι μια από τις μεγαλύτερες εταιρείες real estate μικτής χρήσης στην ευρύτερη περιοχή της Mέσης Aνατολής και της Βορείου Αφρικής. Είναι θυγατρική εταιρεία της Mubadala Development, η οποία είναι sovereign fund του Αbu Dhabi. Η Fosun Group, η οποία δημιουργήθηκε το 1992 και έχει έδρα τη Σαγκάη, είναι ένας από τους μεγαλύτερους πολυεθνικούς ομίλους της Kίνας και διαδραματίζει έναν ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο στην αναπτυξιακή πορεία της χώρας. Δραστηριοποιείται στους τομείς της βιομηχανίας, των επενδύσεων, της διαχείρισης περιουσίας και των ασφαλειών.
Είναι αυτό που λένε κάποιοι, ότι το κεφάλαιο δεν χρειάζεται καμία θεωρία για να αναπτύσσεται. Στη συνέχεια, για να γίνει αποδεκτός σαν κοινός εθνικός μας μύθος (succes story) η «παραγωγική ανασυγκρότηση» και το ξεπούλημα, για να υποταχθεί κάθε αντίδραση στην επίθεση αυτή, δείχνουν ότι διαπραγματεύονται το τίμημα της πώλησης του Ελληνικού. Οι πρόθυμοι εθνικοί κτηματομεσίτες (κυβέρνηση και ΤΑΙΠΕΔ) και οι χρηματοοικονομικοί σύμβουλοί τους (Citigroup, Piraeus Bank), μετά τις πρώτες διαπραγματεύσεις πανηγυρίζουν ότι πέτυχαν αύξηση κατά 25% (915 εκατ. ευρώ) σε σχέση με την αρχική προσφορά της Lamda Development. Αποτίμησαν έτσι ως δίκαιο και εύλογο το να παζαρεύουν τη δημόσια γη, τον αέρα που αναπνέουμε και τη ζωή μας στην πόλη μας, επιστρατεύοντας τη συνδρομή και του φερόμενου ως ανεξάρτητου εκτιμητή, του American Appraisal. Αυτό και μόνο αποδεικνύει το τι φαγοπότι γίνεται. Το 33% του ποσού αυτού, σύμφωνα με τα νεότερα, θα καταβληθεί άμεσα με την ολοκλήρωση της συμφωνίας, που πρέπει να κλείσει, και το υπόλοιπο εντός 10 ετών, σύμφωνα με τους όρους της σχετικής σύμβασης. Επιπλέον του τιμήματος, η εταιρία αναλαμβάνει εξ ολοκλήρου κόστος ύψους 1,25 δισ. ευρώ που απαιτείται για την υλοποίηση των αναγκαίων υποδομών και του Ενιαίου Μητροπολιτικού Πάρκου.

ΙΙ
Θεωρούμε πως για να κατανοηθούν οι εξελίξεις, για να οργανωθούν οι αντιστάσεις και οι στόχοι πάλης του κινήματος για την υπεράσπιση του χώρου του πρώην αεροδρομίου ως πραγματικά ελεύθερου και δημόσιου χώρου που ανήκει στο λαό, απαραίτητος όρος είναι να διαβαστεί, καταρχήν, η πραγματικότητα αλλά και η θέση όσων παρεμβαίνουν ή θέλουν να παρέμβουν σ' αυτή.
Να ξεκινήσουμε καταρχήν με το ότι κυρίως ο χώρος του πρώην αεροδρομίου αλλά και το παράκτιο μέτωπο είναι εν δυνάμει δημόσιοι και εν δυνάμει ελεύθεροι χώροι αυτή τη στιγμή. Υπό την έννοια ότι οι χρήσεις που επικράτησαν λόγω των παλαιότερων σχεδιασμών, οι πάμπολλες κρατικές, δημοτικές, εμπορικές, λεγόμενες κοινωφελείς και άλλες χρήσεις, οι καταπατήσεις και οι περιφράξεις έχουν κυριαρχήσει και έχουν επιβάλει συγκεκριμένα πρότυπα χρήσης και απόλαυσης των δημόσιων χώρων που έχουν λειτουργήσει αποξενωτικά για τους κατοίκους και τον πληθυσμό σχετικά με την ελεύθερη πρόσβαση και την ελεύθερη χρήση τους, αλλιώς την έχουν θέσει υπό τους όρους τους. Ακόμη, η εγκατάλειψη, η τσιμεντοποίηση και η διαχείριση τμημάτων τους από ιδιώτες ή δημοτικούς ή άλλους φορείς έχουν συμβάλει ενισχυτικά στην αποτροπή από την κοινή χρήση με δημόσιο και ελεύθερο χαρακτήρα. Το υπάρχον αποτρεπτικό και υποβαθμισμένο, λόγω εγκατάλειψης, περιβάλλον του πρώην αεροδρομίου (σχετικό με την πρώην λειτουργία του), που δεν αναλογεί σε ελεύθερο και δημόσιο χώρο προσβάσιμο, προσφιλή και οικείο, έχει επίσης λειτουργήσει αποτρεπτικά και αποξενωτικά για τους κατοίκους και τον ευρύτερο πληθυσμό, με αποτέλεσμα η αποστέρησή του ήδη να «έχει γράψει» και ο φυσικός φορέας υπεράσπισης των χώρων αυτών, οι κάτοικοι του λεκανοπεδίου, να έχει εμπεδώσει ή συνηθίσει την ανάγκη διαμεσολάβησης για τη χρήση τους.
Είναι γνωστό και μη αμφισβητούμενο πόσο αρνητικά σημαντική και επιβαρυντική για το λεκανοπέδιο είναι η περαιτέρω καπιταλιστική ανάπτυξη και η παράδοση στην εμπορευματοποίηση της τεράστιας αυτής έκτασης και του παράκτιου μετώπου βάσει του σχεδιασμού που προωθείται από τη Lamda Development (μπορεί όποιος ενδιαφέρεται να διαβάσει σχετικά, το σχέδιο Λάτση περιλαμβάνει από καζίνο και ουρανοξύστη τύπου Dubai, πολυτελείς κατοικίες, θέρετρα (resort) τύπου Σιγκαπούρης, εμπορικό κέντρο, πάρκο 2.000 στρ., ωκεανογραφικό μουσείο, συνεδριακά κέντρα, ενυδρεία κ.ά.). Ευνόητο, επίσης, είναι πως η καταστροφική επέλαση δεν θα σταματήσει εκεί αλλά θα συμπεριλάβει και ευρύτερους περιφερειακούς σχεδιασμούς. Σ' αυτή την περίοδο, σ' αυτή την πραγματικότητα προωθείται η διαδικασία εκποίησης και παραχώρησης της έκτασης, που συνδέεται και με άλλα «αναπτυξιακά» σχέδια, που αφορούν είτε το παραλιακό μέτωπο είτε τους αυτοκινητόδρομους και τον Υμηττό και άλλους οδικούς άξονες είτε τοπικές εγκαταστάσεις (βλ. Κέντρο Υπερυψηλής Τάσης Αργυρούπολης-Ηλιούπολης) και εν γένει σχεδιασμούς που θα λειτουργήσουν μελλοντικά οργανικά με το χώρο του πρώην αεροδρομίου.

[…]
Το πεδίο των ιδιωτικοποιήσεων είναι και θα συνεχίσει να είναι πράγματι αποκαλυπτικό
Είναι γεγονός πως οι ιδιωτικοποιήσεις ανοίγουν ένα ευρύ πεδίο που έχει θέσεις και για άλλους παίκτες ή εν δυνάμει παίκτες, πέραν και του ξένου και του ιδιωτικού κεφαλαίου, αρκεί οι όροι επιβολής τους να είναι τέτοιοι ώστε να εξασφαλίζεται η αναπαραγωγή του κεφαλαίου ως σχέση. Είναι επίσης γεγονός πως οι αγωνιστικές κινητοποιήσεις κατοίκων και εργαζομένων ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις διαφόρων δομών ή υποδομών το προηγούμενο διάστημα δεν έτυχαν της αντίστοιχης και αναγκαίας λαϊκής οργάνωσης της αντίστασης για την αποτροπή τους.
Ο λόγος που επιμένουμε σε όλα τα παραπάνω είναι επειδή από το ξεκίνημα και μέχρι τη νικηφόρα έκβαση ενός αγώνα, κατά τη διαδρομή του, το πώς και τι υπερασπιζόμαστε, το απέναντι σε ποιους και πώς, μαζί με ποιους και εναντίον ποιων, ούτε είναι εξαρχής δεδομένο ούτε παραμένει ίδιο. Καθορίζεται και διαμορφώνεται από τις δυνάμεις του συστήματος και την οργάνωσή τους σχετικά με την προώθηση των σχεδιασμών τους, από τις κοινωνικές δυνάμεις που ο αγώνας αφορά, τη στοχοθεσία πάλης του κινήματος, τις μορφές οργάνωσης της αντίστασης και του αγώνα αλλά και τις απόψεις των δυνάμεων που δρουν και αναφέρονται σ' αυτόν και, περισσότερο ή λιγότερο, δια της δράσης ή και δια της αδράνειας, καθορίζουν τη διαδρομή και την έκβασή του. Συνακόλουθα, λοιπόν, και οι συμμαχίες και οι συγκροτήσεις που θα προκύψουν.

[…]
Η απάντηση που πρέπει να δώσει το κίνημα
Η παραμονή σ' έναν γενικώς καταγγελτικό λόγο και μια γενικόλογη εναντίωση στις ταχύτατα, πλέον, εξελισσόμενες διαδικασίες επιβολής των ιδιωτικοποιήσεων χωρίς την έμπρακτη συμμετοχή στην προσπάθεια οργάνωσης αντιστοίχου μεγέθους και κλιμάκωσης αγώνων και αντιστάσεων θεωρούμε πως δεν συμβάλλει παρά μόνο στην παραγωγή πολιτικών δηλώσεων, που δεν είναι όμως ικανές να δημιουργήσουν κίνημα αντίστασης με στόχο την ανατροπή της επίθεσης.
Αυτό που επιβάλλεται είναι η συγκρότηση μαζικού κινήματος σε στρατηγική αντιπαλότητα με το σύστημα, όχι όμως μόνο αφηρημένα ιδεολογικά αλλά έμπρακτα πολιτικά και κοινωνικά, που θα οργανώνει την αντίσταση στην επίθεση και με στόχο την ανατροπή της, έτσι ώστε να παράξει πραγματικούς όρους νίκης και αναστροφής των εξελίξεων. Αυτή η συγκρότηση, το αναγκαίο και ικανό υποκείμενο, θα κριθεί ως προς την ικανότητά της να αναδείξει ως στόχους μαζικής πάλης και διεκδίκησης: την αποτροπή της εκποίησης και τη δημιουργία φυσικού πάρκου υψηλού πρασίνου χωρίς επιχειρηματικές και οικιστικές χρήσεις, τσιμεντοποίηση και τεμαχισμό. Με ελεύθερη και δωρεάν πρόσβαση στους χώρους του και στην παραλία. Με απομάκρυνση όλων των χρήσεων και εγκαταστάσεων, αυθαίρετων ή μη, που δεν συνάδουν με το χαρακτήρα του ως ελεύθερου, ανοιχτού και ανήκοντα στο λαό της Αττικής χώρου. Με το να επιβάλει σε όλους τους επίδοξους διαχειριστές τη διατήρηση του πάρκου δημόσιου με ελεύθερη πρόσβαση, ενάντια σε λογικές αυτοχρηματοδότησης και ανταποδοτικότητας.
Επιβάλλεται να συνειδητοποιηθεί ότι η ανατροπή αυτής της επίθεσης δεν μπορεί να επιτευχθεί σαν αντικατάστασή της από μοντέλα ενός άλλου αρχιτεκτονικού σχεδιασμού και με άλλη διαχείριση που θα δώσουν το φιλί της ζωής στην καπιταλιστική ανάπτυξη. Γιατί είναι ο ταξικός συσχετισμός αυτός που πρέπει να διαρραγεί, να ανατραπεί για να επιβληθούν λαϊκές απαιτήσεις. Και αυτή η διαδικασία δεν υπηρετείται παρά μόνο από τη λαϊκή αυτοοργάνωση και τη συγκρότηση μετώπου αντίστασης και αγώνων, με πλατιά και ουσιαστική λαϊκή συμμετοχή, για τη διαμόρφωση όρων ρήξης με το αστικό πλαίσιο και αποτροπής των σχεδιασμών αυτών. Που θα πάρει παραπέρα περιεχόμενο από την πολιτικοποίηση και τη συγκρότηση σε ανώτερο επίπεδο των επιμέρους αγώνων, όπου ανοίγονται, και από την οργάνωση αυτής της αντιπαράθεσης. Μόνο αν ο αγώνας για τη διατήρηση ή την ανάκτηση των ελεύθερων χώρων αποτελέσει μέρος ενός ευρύτερου εργατικού και λαϊκού κινήματος, συμμετέχοντας ενεργά σ' αυτό και στην κατεύθυνση σύγκρουσης με τις επιλογές του συστήματος για την οικοδόμηση μιας άλλης κοινωνίας, μόνο τότε θα μπορέσει να τροφοδοτείται με εκείνα τα στοιχεία που θα δημιουργήσουν όρους επανοικειοποίησης των ελεύθερων χώρων.
Η συγκρότηση αυτού του μετώπου και η οργάνωση των αντιστάσεων δεν συγκροτείται ούτε από τα πάνω, ούτε με συμπορεύσεις ετερόκλητων θεσμικών φορών και κινηματικών συγκροτήσεων. Το μόνο που μπορεί να παράξουν αυτές είναι μιας μορφής προσκοπισμό, κι αυτόν περιορισμένο σε τομείς όπου το σύστημα χρειάζεται κοινωνικό προσωπείο. Η ένταση της επίθεσης και η διάρκεια του αγώνα δεν δικαιολογούν κάτι άλλο ως συγκρότηση παρά μόνο το από τα κάτω και με μορφές λαϊκής οργάνωσης που θα τροφοδοτούν τους πολιτικούς στόχους και θ' ανοίγουν δρόμους ώστε να αντιπαρατεθούμε με προοπτικές ρήξης και νίκης.

[Το άρθρο αποτελεί απόσπασμα συνολικότερης ανάλυσης, η οποία θα δημοσιευθεί σύντομα στο επόμενο τεύχος του περιοδικού Αντίθεση. Εμείς το αναδημοσιεύουμε από την τελευταία Προλεταριακή Σημαία]
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Τρίτη, 22 Απριλίου 2014

Οι ΜΕΤΑ(μφιέσεις) δεν αλλάζουν την ουσία

Η νέα συνδικαλιστική παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ συγκροτήθηκε το Σαββατοκύριακο 16- 17 Μάρτη. Μέσα από μια πρόσκληση της «Πρωτοβουλίας για συγκρότηση μετώπου για την εργατική αντεπίθεση» στη συνδιάσκεψη αποφασίστηκε η συγκρότηση της ΜΕΤΑ (Μαχητική Εργατοϋπαλληλική Ταξική Ανατροπή) και όπως αναφέρει η ιδρυτική διακήρυξη:
«Στόχος του ΜΕΤΑ είναι η δημιουργία ενός μαζικού ταξικού πόλου, ο οποίος θα βάλει το στίγμα του σε μια πορεία ευθείας και άμεσης σύγκρουσης με τις λογικές συμβιβασμού, όπως αυτές υπάρχουν σήμερα εξαιτίας των μνημονιακών συνδικαλιστικών πλειοψηφιών, της ΠΑΣΚΕ και της ΔΑΚΕ, και οι οποίες ουσιαστικά έχουν κάνει το συνδικαλιστικό κίνημα να ακολουθεί τη μνημονιακή λαίλαπα, και όχι να στέκονται εμπόδιο, οι οποίες έχουν καθηλώσει τις διεκδικήσεις των εργαζομένων.»
Άλλος ένας ταξικός πόλος! Το εάν θα αποτελέσει πόλο και ποιων ακριβώς μέλλει να το δείξει η ίδια η πραγματικότητα. Το πόσο ταξικός θα είναι αυτό μπορούμε από τώρα να το αμφισβητήσουμε. Κι αυτό γιατί αυτή η κίνηση του ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο γίνεται στη βάση των ίδιων απόψεων που οδήγησαν στον ιδεολογικό αφοπλισμό και την πολιτική-οργανωτική αποσυγκρότηση του εργατικού κινήματος.
Ας δούμε, λοιπόν. Η πρόσκληση της πρωτοβουλίας για την ίδρυση αυτής της παράταξης υπογράφεται και από πρώην στελέχη της ΠΑΣΚΕ, που στις προηγούμενες εκλογές του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης, αλλά και σε άλλα Εργατικά Κέντρα, ήταν σε κοινά ψηφοδέλτια με την Αυτόνομη Παρέμβαση, με μοναδικό ενοποιητικό στοιχείο το «αντιμνημονιακό». Ονόματα πολλά, σε σωματεία και εργατικά κέντρα όλης της χώρας. Επιπλέον, αντιπρόσωποι στη συνδιάσκεψη ήταν όλοι οι εκλεγμένοι συνδικαλιστές στα συνδικαλιστικά όργανα, ενώ ένα μικρό ποσοστό αντιπροσώπευσης αναλογούσε στους «κοινούς θνητούς», τους μη εκλεγμένους. Από την αρχή, λοιπόν, γίνεται φανερό τι εννοούν οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ ως συγκρότηση συνδικαλιστικής παράταξης και πού στοχεύουν.
Στόχος δεν είναι η συγκρότηση των εργαζομένων και του κινήματός τους, των αγώνων που πρέπει να δώσουν, αλλά η δημιουργία μιας συμμαχίας στα πλαίσια των συνδικάτων που θα αξιοποιεί την κυβερνητική προοπτική του ΣΥΡΙΖΑ για να στεγάσει δυσαρεστημένους πασόκους συνδικαλιστές, πρώην και -γιατί όχι- νυν. Τα πολλά και «βαριά» λόγια δεν μπορούν να κρύψουν την πραγματική ουσία. Ο νέος «ταξικός πόλος» δεν θα βασιστεί παρά στις ίδιες σαθρές βάσεις της ανάθεσης και της περιθωριοποίησης των εργαζόμενων μαζών. Η αλλαγή των συσχετισμών που προτείνει δεν είναι παρά η άθροιση εκπροσωπήσεων στις διοικήσεις των σωματείων. Και κάπως έτσι υποτίθεται ότι θα φτάσουμε στην ανασύνταξη του εργατικού κινήματος και στην ταξική ανατροπή (και τι, άραγε, σημαίνει αυτό για το ΜΕΤΑ;). Και κάπως έτσι θα προωθηθούν και τα αιτήματα για «την διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους- την δημόσια ιδιοκτησία και κοινωνικό έλεγχο του τραπεζικού συστήματος, την πάλη κατά των ιδιωτικοποιήσεων, κατά των απολύσεων, την προστασία των κοινωνικών αγαθών, την διεκδίκηση μέτρων προστασίας των ανέργων, την συνέχεια της λειτουργίας των επιχειρήσεων που εγκαταλείπονται, με σκοπό την διάσωση των θέσεων εργασίας».
Γνώριζαν πολύ καλά τα στελέχη της Αυτόνομης Παρέμβασης ότι το άνοιγμα προς τους συνδικαλιστές της ΠΑΣΚΕ θα δημιουργούσε αντιδράσεις. Πόσο μάλλον που αρκετοί από αυτούς ήταν σαφώς ταγμένοι με την εργοδοτική πλευρά, έπαιξαν απεργοσπαστικό ρόλο κ.λπ. Ωστόσο, δεν ήταν διατεθειμένοι να κάνουν πίσω. Και αυτό φάνηκε τόσο προσυνδιασκεψιακά (όπως στη Θεσσαλονίκη με την περίπτωση της ένταξης του Θανάση Τούση και του Λάζαρου Γιουρτσίδη, συνδικαλιστών της ΠΑΣΚΕ στην Ομοσπονδία Ταχυδρομικών και την Ομοσπονδία Ασφαλιστικών Συλλόγων, αντίστοιχα, ή στην Αθήνα με την περίπτωση των στελεχών της ΠΑΣΚΕ στην ΟΙΕΛΕ) όσο και κατά τη διάρκεια της συνδιάσκεψης όπου τοποθετήσεις διαφωνίας «θάφτηκαν». Προφανώς, η «ταξική» στόχευση της νέας παράταξης δεν επιτρέπει τέτοιου είδους «παρεκκλίσεις».
• Πολλές φορές στα κείμενα αναφέρεται η παράταξη σαν να είναι το συνδικαλιστικό κίνημα. Δεν είναι τυχαίο ή λάθος, είναι συγκεκριμένη θέση, Είναι η θέληση οικειοποίησης των συνδικάτων. Είναι η γραμμή του κρατικού-κυβερνητικού συνδικαλισμού που δεν ξεχωρίζει παράταξη και συνδικάτο. Ιδιαίτερα όταν πλειοψηφεί σε ένα συνδικάτο, ή όταν στην κυβέρνηση βρίσκεται το κόμμα που στηρίζει, θεωρεί ότι δεν υπάρχει άλλη άποψη ή, απλά, δεν την παίρνει υπόψη του.
Το συνδικαλιστικό όργανο, ένα συνδικάτο συγκροτείται πάνω στα κοινά συμφέροντα, ακόμα και αν ανάμεσά τους υπάρχουν ιδεολογικές διαφορές και πολιτικές επιλογές. Οι εργαζόμενοι συσπειρώνονται στο συνδικάτο στην εξής βάση: ότι σαν εργαζόμενοι είναι αντικείμενα εκμετάλλευσης και πρέπει να υπερασπιστούν τα συμφέροντά τους ενάντια σε κάθε έναν καπιταλιστή εργοδότη, αλλά και συνολικά στον καπιταλισμό και στο κράτος που είναι ο εκφραστής των συμφερόντων της κυρίαρχης τάξης, ο συλλογικός καπιταλιστής. Αντίθετα, μια συνδικαλιστική παράταξη έχει μια ιδεολογικοπολιτική ταυτότητα, συγκεντρώνει αυτούς που συνειδητά επιλέγουν να υπηρετήσουν τις θέσεις της παράταξης ή να κινηθούν στο κίνημα στη βάση αυτών των απόψεων.
• Όσο ψάχνεις, βλέπεις την «αντίσταση», την «ταξική ανατροπή», όλα από λίγο. Η αντίσταση και η ανατροπή τελειώνουν με την αλλαγή συσχετισμών μέσα στα συνδικαλιστικά όργανα, λες και είναι μια διαδικασία που την προτείνεις, παίρνει πλειοψηφία και έγινε. Όμως οι συσχετισμοί αλλάζουν πραγματικά μόνο μέσα από τις διαδικασίες που αναπτύσσονται στους αγώνες και τις αντιστάσεις. Μόνο μέσα από την αγωνιστική εμπλοκή των εργαζομένων στην ταξική πάλη. Εκεί διαμορφώνεται η ταξική συνείδηση. Εκεί αναγνωρίζει ο εργαζόμενος σε ποια μεριά είναι, ποιοι είναι οι εχθροί και ποιοι οι φίλοι του.
• Στη διακήρυξή του το ΜΕΤΑ προσδιορίζει ως αντιπάλους των εργαζομένων, τη μεγάλη εργοδοσία, τα μονοπώλια, τους τραπεζίτες, τους εφοπλιστές, τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές και τους διεθνείς και ευρωπαϊκούς μηχανισμούς που τις επιβάλλουν, όλο το μνημονιακό σύστημα που τις στηρίζει και τις κυβερνήσεις που τις εφαρμόζουν. Όροι όπως κεφάλαιο, ιμπεριαλισμός, σχέσεις εξάρτησης, καπιταλιστική επίθεση, ταξική επίθεση, συγκρότηση της εργατικής τάξης, οργάνωση εργαζομένων απουσιάζουν εντελώς. Και όχι τυχαία. Ο ΣΥΡΙΖΑ και οι συνδικαλιστές του, με τον αέρα της ανερχόμενης κυβερνητικής δύναμης, θέλουν τους εργαζόμενους ως στοιχείο στήριξης και προώθησης του κυβερνητικού σχεδιασμού τους, ως στήριγμα ή συμπλήρωμα των κενών της κρατικής μηχανής:
«Στην σημερινή καταβαράθρωση των ηθικών αξιών και αρχών, στον κίνδυνο εκφασισμού και κανιβαλισμού της κοινωνίας, στην αποθέωση του ατομικισμού, τα συνδικάτα πρέπει να προβάλουν τον δικό τους πολιτισμό.
Ενάντια στη σήψη και τη διαφθορά, τον ατομικισμό και την αδιαφορία, την εμπορευματοποίηση και τον ελιτισμό, τη δουλοπρέπεια και την παραίτηση, τα συνδικάτα να αντιπαρατάξουν το σύστημα αξιών και αρχών του κόσμου της εργασίας, που είναι οι αξίες της εθελοντικής προσφοράς, της ανιδιοτέλειας, της αλληλεγγύης, της συναδέλφωσης, της δικαιοσύνης, του αντιφασιστικού και φιλειρηνικού πολιτισμού.»
Και τις αξίες αυτές θα τις υπηρετήσει το νέο κράτος που θα προκύψει από την κυβερνητική εναλλαγή συμπληρώνουμε εμείς. Το κράτος που ξαφνικά, με ένα καλό διαχειριστή θα είναι καλό και για το λαό. Το μόνο που χρειάζεται είναι η στήριξη των εθελοντών και εργαζόμενους που να πιστεύουν στην συνδιαχείριση.
• Γίνεται αναφορά στην ενιαία συνδικαλιστική έκφραση (που για αρκετά χρόνια εμφανίζεται ως «λύση»), δηλαδή μια μεγάλη οργάνωση ιδιωτικού και δημόσιου τομέα, υποστηρίζοντας ότι θα λύσει τα προβλήματα ακινησίας και θα φέρει το κίνημα μπροστά. Ενώ ένα είναι σίγουρο αν γίνει αυτό. Ακόμη μεγαλύτερη ακινησία και έλεγχος του κινήματος.
Γίνεται αναφορά στην κοινή δράση, αλλά ως υπόθεση των σωματείων, όχι των ίδιων των αγωνιζόμενων, των εργαζόμενων. Οι άνεργοι, οι διαθέσιμοι, οι νεολαίοι, δεν είναι ακροατήριο για τις διακηρύξεις, είναι το κομμάτι που θα αποφασίσει και θα δώσει τους αγώνες. Είναι επομένως το συστατικό κομμάτι κάθε συντονισμού, κάθε δράσης.
Γίνεται αναφορά στις μορφές πάλης σαν να είναι κάτι που από μόνο του δίνει δυναμική σε έναν αγώνα. Το πιο πιθανό είναι, αν καλά διαβάζουμε, ότι πρέπει να περιοριστούν οι απεργίες, να αντικατασταθούν με καταλήψεις, με απογευματινά συλλαλητήρια.
Δυστυχώς τέτοιες απόψεις πάνε τους εργαζόμενους πολύ πίσω, πιο πίσω απ’ αυτό που κατέκτησαν μέσα από τους αγώνες τους. Από τη συγκρότηση που κατέκτησαν αντιστεκόμενοι στις απολύσεις στο δημόσιο, απέναντι στις απολύσεις του καπιταλιστή εργοδότη, στα μνημόνια και τη βάρβαρη καπιταλιστική επίθεση.
Η στάση μας απέναντι στην νέα παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να είναι ξεκάθαρη και αποφασιστική. Να στηρίζεται στην αποκάλυψη του αποπροσανατολιστικού της ρόλου. Όχι βέβαια με την υστερία του ΠΑΜΕ που κάθε λίγο δημοσιεύει σωματεία που τα βρήκανε με τη ΠΑΣΚΕ, για να καλύψει τις δικές του ευθύνες στο κίνημα.
Με γνώμονα το καθήκον να ανοίξουμε δρόμους, να συναντηθούμε και να τους βαδίσουμε με τους εργαζόμενους που συνεχίζουν να αγωνίζονται, να συμβάλουμε στα πεδία της ταξικής πάλης. Να μπορέσουμε να συμβάλουμε στο απεγκλωβισμό των εργαζόμενων από τις εκλογικές αυταπάτες, τις αυταπάτες της συνδιαχείρισης. Να συμβάλουμε στην ανάπτυξη κινήματος αντίστασης, διεκδίκησης, ανατροπής της επίθεσης. Κίνημα απέναντι στο καπιταλιστικό ιμπεριαλιστικό σύστημα.

Προλεταριακή Σημαία
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Μείωση μισθών και δώρου στη ΣΕΚΑΠ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Το ΚΚΕ(μ-λ) καταγγέλλει τη νέα αντεργατική απόφαση της εργοδοσίας στη ΣΕΚΑΠ, να προχωρήσει σε περαιτέρω μείωση στους μισθούς και το δώρο του Πάσχα. Αυτή η εκδικητικού χαρακτήρα κίνηση έρχεται ως συνέχεια στην εκ περιτροπής εργασία που επέβαλλε σε όσους δεν είχαν υπογράψει ένα προηγούμενο διάστημα ατομικές συμβάσεις εργασίας. Είναι ένα ακόμα βήμα ώστε να τρομοκρατήσει όσους εργάτες συνεχίζουν να αντιστέκονται, να τους κάνει να υποκύψουν στο νέο καθεστώς που θέλει να επιβάλλει.
Είναι ξεκάθαρο πως στόχος της εργοδοσίας στη ΣΕΚΑΠ, όπως και συνολικά του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου, είναι να τσακίσουν οτιδήποτε θυμίζει εργατική κατάκτηση, οτιδήποτε έχει κατοχυρώσει ως δικαίωμα η εργατική τάξη με τους αγώνες της. Ασύδοτοι και αδίστακτοι μέσα στο αντεργατικό πλαίσιο που διαμορφώνει η πολιτική της τρόικας και της κυβέρνησης, θέλουν να μετατρέψουν τον εργάτη σε ένα απλό εργαλείο που θα δουλεύει σε συνθήκες μεσαίωνα, με μόνο σκοπό να παράγει υπεραξία για να γεμίζουν έτσι οι τσέπες των κάθε λογής αρπακτικών του κεφαλαίου.
Οι εργάτες στη ΣΕΚΑΠ δεν έχουν να περιμένουν τίποτα και από κανέναν «σωτήρα». Ο μόνος δρόμος που θα φέρει αποτέλεσμα είναι αυτός του μαζικού, παρατεταμένου και ασυμβίβαστου αγώνα. Οι όποιες ενδείξεις «καλής θέλησης», απλά ανάβουν το πράσινο φως για να προχωρήσει η εργοδοσία τα αντεργατικά της σχέδια. Δεν πρόκειται να της κοπεί η όρεξη για παραπάνω κέρδη, παρά μόνο αν οι εργάτες συσπειρωθούν και παλέψουν για το δίκιο τους.
Με πίστη στη δύναμη που έχει μέσα της η εργατική τάξη όταν οργανώνεται, όταν πατάει γερά στα πόδια της και διεκδικεί τα δικαιώματά της. Μόνο έτσι μπορεί να μπει φρένο στον εφιάλτη που μας προσφέρουν το κεφάλαιο και οι κυβερνήσεις του. Για να γίνουμε η άμμος στα γρανάζια τους, να διεκδικήσουμε πίσω όλα αυτά που μας κλέβουν κάθε μέρα.
• ΚΑΜΙΑ ΜΕΙΩΣΗ ΣΕ ΜΙΣΘΟΥΣ ΚΑΙ ΔΩΡΑ
• ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΑΤΟΜΙΚΕΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ
• ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ, ΜΟΝΙΜΗ ΚΑΙ ΣΤΑΘΕΡΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ

Ξάνθη 17-4-2014
kkeml_gr

www.kkeml.gr
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>