ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ!
Αριστερό blog για τα κινήματα στις γειτονιές (και όχι μόνο!)

Για επικοινωνία: antigeitonies@gmail.com

Τρίτη, 31 Μαρτίου 2015

Οι γεωπολιτικοί λόγοι του «έντιμου» συμβιβασμού ΗΠΑ- Γερμανίας

Η ελληνική οικονομία συχνά τα τελευταία χρόνια βρέθηκε με αρνητικό τρόπο και με ανάλογες αρνητικές συνέπειες στο επίκεντρο του οξυμένου ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού. Αποτέλεσε το θύμα του πολέμου ευρώ – δολαρίου αλλά και όχημα παρέμβασης των ΗΠΑ στις κεντρικές επιλογές διαχείρισης της κρίσης της ευρωζώνης, που συνεχίζεται αν δεν αναβαθμίζεται, σε άμεση πλέον συνάρτηση και με τις εξελίξεις στο ουκρανικό αλλά και στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής.
Όμως αν το κυρίαρχο στις σχέσεις- αντιθέσεις των ιμπεριαλιστών είναι ο ανταγωνισμός (που σήμερα σε σύμπλεξη με τη βαθιά και αθεράπευτη οικονομική κρίση και τη βάρβαρη επίθεση του κεφαλαίου γίνεται ιδιαίτερα καταστροφικός και επικίνδυνος για τους λαούς), ωστόσο πάντα στο πλαίσιο αυτών των σχέσεων ενυπάρχει και η συνεργασία.
Η ύπαρξη της δυτικής συμμαχίας έχει την ιστορία της σε σύγκριση με την πρόσφατη των BRICS και η τελευταία πρωτοβουλία των ΗΠΑ στο ουκρανικό, παρά την ασφυξία που δημιουργεί στη Γερμανία και σ’ όλη την παλιά Ευρώπη, εκβιάζει τετελεσμένα και επιβάλει την όξυνση των σχέσεων με τη Ρωσία. Η ομόφωνη παράταση της επιβολής κυρώσεων από την τελευταία σύνοδο κορυφής της Ε.Ε., παρά την υποτιθέμενη ειρήνευση που επιτεύχθηκε από την αγωνιώδη κινητοποίηση πριν ένα μήνα από Ολάντ και ιδιαίτερα τη Μέρκελ, δείχνουν πως οι ΗΠΑ σ’ αυτή τη φάση καταφέρνουν– επιβάλλουν τη συσπείρωση της Δύσης μέσω του ΝΑΤΟ και της απειλής κλιμάκωσης θερμής αναμέτρησης στο κέντρο της Ευρώπης.
Όλοι βέβαια γνωρίζουν τα όρια αυτής της κλιμάκωσης στο συμβατικό επίπεδο από πλευράς Δύσης και κάτι τέτοιο έγινε σαφές με την περικύκλωση των ουκρανικών στρατευμάτων στο Ντεμπάλτσεβε.  Όμως η κατάρρευση της όποιας ειρηνικής συμφωνίας και η αναζωπύρωση και η παράταση των συγκρούσεων έστω στο προηγούμενο επίπεδο είναι μόνιμος πονοκέφαλος για τη Μέρκελ, τη στιγμή μάλιστα που η πολιτική της Γερμανίας στην ευρωζώνη αντιμετωπίζει μια σειρά προβλήματα. Ταυτόχρονα στο φλεγόμενο και πολύπλοκο πεδίο της Μέσης Ανατολής, η κρίσιμη πρωτοβουλία των ΗΠΑ για τη συμφωνία με το Ιράν ανατρέπει δεδομένα και επιδεινώνει παραπέρα την ήδη υπάρχουσα αστάθεια με χαρακτηριστική τη στάση του Ισραήλ, που μετά και την εκλογή Νετανιάχου, η στάση του και οι συνολικότερες εξελίξεις σε μια σειρά μέτωπα της περιοχής, αποτελούν κρίσιμο ερωτηματικό.

Το συμβόλαιο του 1974 και η διαχρονικότητα του «ανήκομεν εις τη Δύση»
Οι κίνδυνοι πολεμικών αναφλέξεων και κάθε λογής ανατροπών σ’ αυτό το ήδη φλεγόμενο τοπίο από τη Λιβύη και την Αίγυπτο μέχρι την Υεμένη και το Ιράκ, παράλληλα με τη ζώσα ουκρανική πληγή στο κέντρο της Ευρώπης, καθιστούν κρίσιμο το ρόλο μιας χώρας σαν την Ελλάδα που βρίσκεται στο όριο της Δύσης με την Ανατολή.
Αν αυτά που συνοπτικά αναφέραμε αναδείχνουν την κρισιμότητα του ελλαδικού γεωπολιτικού χώρου στη σημερινή συγκυρία, ταυτόχρονα αναδείχνουν και την αναλογία παρά τις σοβαρές ανατροπές και διαφοροποιήσεις με τα δεδομένα που από το 1974 οδήγησαν τη Δύση στο γνωστό συμβόλαιο, που συχνά από την πλευρά μας αναφερόμαστε. Στο μοίρασμα δηλαδή της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης της χώρας μεταξύ Ευρωπαίων και Αμερικάνων ιμπεριαλιστών με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορεί ν’ αναπτυχθεί ο ελληνικός καπιταλισμός στο πλαίσιο της Δύσης, παρ’ όλες τις καθυστερήσεις και τις αντιφάσεις του, να ελέγχεται ο λαϊκός παράγοντας και η χώρα να αποτελεί σταθερό προγεφύρωμα, αλλά και ορμητήριο των νατοϊκών σχεδίων.
Όλα αυτά ποτέ δεν εξελίσσονταν έξω από συγκρούσεις που αποτυπώνονταν χαρακτηριστικά και στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό, αλλά και συνεχείς μετατοπίσεις του κέντρου βάρους του συμβολαίου προς το ένα ή το άλλο κέντρο ιμπεριαλιστικής εξάρτησης της χώρας.
Η ένταξη στην Ε.Ε. (ΕΟΚ τότε) και στην ΟΝΕ και στην ευρωζώνη στη συνέχεια, βάθυνε και εμπέδωσε αυτή τη σχέση. Η σχέση της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης στη βάση του συμβολαίου του 1974 καθορίζει οργανικά πλέον την ανάπτυξη ή «ανάπτυξη» του ελληνικού καπιταλισμού και η αστική τάξη ούτε θέλει ούτε μπορεί να διανοηθεί την ύπαρξή της έξω απ’ αυτό το πλαίσιο…
Σ’ αυτό το πλαίσιο τα ευρωπαϊκά μονοπώλια επιτυγχάνουν την παραρτημοποίηση της ελληνικής οικονομίας, ενώ το έδαφος, ο αέρας και οι θάλασσες της χώρας γίνονται σταθερό και αδιαμφισβήτητο ορμητήριο για τους πολέμους των ΗΠΑ- ΝΑΤΟ στην περιοχή. Προκειμένου να ενισχυθεί αυτό το πλαίσιο, πάντα στη βάση της γεωπολιτικής σημασίας της χώρας για τη Δύση, μαγειρεύτηκαν τα οικονομικά στοιχεία από τη γνωστή αμερικάνικη τράπεζα (Goldman Sacks) και προσπεράστηκαν τα προβλήματα με τα κριτήρια εισόδου στην ΟΝΕ και στο ευρώ….
Όμως, αν τα κριτήρια ένταξης στο ευρώ μαγειρεύτηκαν επί Σημίτη και έγινε «χάρη» στην αστική τάξη για πολιτικούς και γεωπολιτικούς λόγους, αντίστοιχα η ίδια η αστική τάξη από τη δεκαετία του ‘70 υπερασπίστηκε αυτή την επιλογή της απέναντι στις λαϊκές αντιστάσεις ως πολιτική επιλογή σταθερότητας και ασφάλειας των συνόρων βασικά και κύρια, και όχι σαν επιλογή με δοσμένα τα κέρδη για την οικονομία της χώρας. Ε. Ε. και ΝΑΤΟ αποτέλεσαν και αποτελούν παρά τα μνημόνια το ισχυρό γεωπολιτικό ατού της αστικής τάξης και το συγκριτικό της πλεονέκτημα σ’ ολόκληρη τη γύρω περιοχή.

Η επιλογή του ευρωμονόδρομου
Σε κάθε περίπτωση ο ευρωπαϊκός μονόδρομος, όπως χαρακτηρίστηκε, ήταν βασική επιλογή της αστικής τάξης με στόχο την ενίσχυση της ίδιας απέναντι στο λαό και με ελπίδες για αναβάθμιση του ρόλου της στην περιοχή, που αν σε πρώτη φάση υλοποιήθηκαν, φούσκωσαν και παραφούσκωσαν, σήμερα με τα μνημόνια ξεφουσκώνουν με πάταγο υποβαθμίζοντας οικονομικά αλλά και γεωπολιτικά την αστική τάξη, αλλά και εκθέτοντάς την στο λαό.
Από την πλευρά μας, ούτε στα χρόνια του φουσκώματος και της «ισχυρής» Ελλάδας του Σημίτη δεν τσιμπήσαμε σε αναλύσεις ανιστόρητες και του αέρος που έφτασαν να μιλάνε για ιμπεριαλιστική Ελλάδα,  ούτε τώρα με τα μνημόνια θα υποταχτούμε στα εθνικοπατριωτικά καλέσματα με βάση τις αναλύσεις περί κατοχής. Με κανένα τρόπο δε θα συρθούμε πίσω από την όποια διαπραγμάτευση κάνει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ για λογαριασμό της αστικής τάξης, που παρότι ενισχύεται η ταξική της θέση απέναντι στο λαό με τα μνημόνια, ωστόσο είναι ξεκάθαρο πως πλήττεται σοβαρά απ’ αυτά μιας και μπαίνει σε αμφισβήτηση η υπόστασή της τόσο απέναντι στο λαό, όσο και απέναντι σε ανταγωνιστικές αστικές τάξεις στην περιοχή.
Η αστική τάξη και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ για λογαριασμό της όχι μόνο συνεχίζει να είναι αγκυρωμένη στον ευρωμονόδρομο, μα ψάχνει τρόπους για να επιβάλει παραπέρα στο λαό τις συνέπειες των επιλογών της, προκειμένου η ίδια να επιβιώσει σαν τάξη έστω στα ερείπια της χώρας και αξιοποιώντας το ζόφο που έχει επιβάλει στο λαό με τη συνδρομή (παρότι βίαιη και απότομη) των ιμπεριαλιστικών αφεντικών της.
Παρά τις ασφυκτικές πιέσεις τα τελευταία πέντε χρόνια, που συνεχίζονται και θα συνεχίζονται για καιρό, η αστική τάξη δε διανοείται στα σοβαρά να ξεφύγει από το πλαίσιο που της επιβάλει η ιμπεριαλιστική εξάρτηση της Δύσης. Τα όποια λοξοκοιτάγματα στη Ρωσία και τώρα και στο παρελθόν γίνονται πάντα εντός των επιτρεπτών ορίων και όποτε τα ξεπέρασαν έστω λίγο (δες Καραμανλής) η συνέτιση ήταν αποφασιστική και αδίστακτη…
Όμως η κρισιμότητα των εξελίξεων στην περιοχή σε συνδυασμό με την πραγματική ασφυξία που επιβάλει στην κυβέρνηση και την αστική τάξη ο ιμπεριαλιστικός εναγκαλισμός κάνει τα πράγματα περίπλοκα και δημιουργεί όντως οριακές καταστάσεις. Η αστική τάξη, τα παπαγαλάκια της και όλα τα επιτελεία της έχουν μάθει να υπομένουν το μαρτύριο της σταγόνας και είναι θέμα χρόνου, με όλες τις πιθανές παρενέργειες, να το μάθει και η νέα κυβέρνηση παρά τις ιδιομορφίες που της επιβάλει η προέλευσή της. Όμως η συνεχής και παρατεταμένη ασφυξία είναι σίγουρο πως εγκυμονεί ανά πάσα στιγμή τον κίνδυνο ατυχήματος.

Το γεωπολιτικό αποτελεί χαρτί της κυβέρνησης;
Έχει ήδη δηλωθεί από πλευράς Γερμανίας και των υπολοίπων της Ε.Ε. πως το GREXIT δεν είναι επιλογή. Όμως υπάρχει το GREXIDENT… Είναι φανερό πως με βάση την παραρτημοποίηση της ελληνικής οικονομίας, το νομισματικό κούμπωμα και την παραγωγική αποδιάρθρωση της χώρας, μια έξοδος απ’ το ευρώ θα άνοιγε τους ασκούς του Αιόλου ως προς τη σταθερότητα στην Ελλάδα και κατά συνέπεια ως προς το γεωπολιτικό προσανατολισμό της. Αυτή η πραγματικότητα τονίζεται με επίταση από μια σειρά στελέχη του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού τον τελευταίο καιρό. Κάτι τέτοιο εξηγεί την έντονη κινητικότητα των ΗΠΑ, στην τελευταία φάση της διαχείρισης του ελληνικού ζητήματος. Και είναι σίγουρα διαφορετική η σημερινή φάση από εκείνη που οι αγορές στοχοποιούσαν την Ελλάδα ή αναπαράγονταν στον διεθνή τύπο τα GREXIT για να πληγεί η ευρωζώνη στον πόλεμο ευρώ – δολαρίου ή να υπονομευτούν πολιτικές της Γερμανίας.
Τον τελευταίο καιρό, όλοι αναγνωρίζουν την οριακή κατάσταση και από οικονομική και από πολιτική άποψη του ελληνικού ζητήματος. Ταυτόχρονα η όξυνση της σύγκρουσης Δύσης- Ρωσίας με εκφράσεις στην Ουκρανία αλλά και στη Μέση Ανατολή κάνει τα πράγματα εξόχως ευαίσθητα και επιβάλει προσοχή στους χειρισμούς. Αυτό από την πλευρά τους το γνωρίζουν οι ιμπεριαλιστές και στις ΗΠΑ και στη Γερμανία.
Η κυβέρνηση, μέσα στην παραζάλη της από την ασφυξία που της επιβάλουν, κουνάει τάχα μέσω Κοτζιά και Καμένου το γεωπολιτικό χαρτί. Όμως παρότι υπάρχει γεωπολιτικό ζήτημα σοβαρό σε σχέση με το ρόλο της Ελλάδας, κάτι τέτοιο δεν είναι χαρτί προς διαπραγμάτευση. Ο Ομπάμα δε παρεμβαίνει προσωπικά ξανά και ξανά ούτε επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ υμνεί τις ΗΠΑ, ξεχνώντας συνειδητά πως πρόκειται για τους μεγαλύτερους φονιάδες των λαών και εμπρηστές της παγκόσμιας ειρήνης, ούτε γιατί φοβήθηκε μήπως η κυβέρνηση  ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ διώξει τις βάσεις… Ο λόγος που οι ΗΠΑ παρεμβαίνουν επίμονα και συστηματικά τον τελευταίο καιρό στην ευρωπαϊκή διαχείριση του προβλήματος της ελληνικής κρίσης, είναι γιατί επιδιώκουν να ενισχύσουν στην παρούσα φάση τον έλεγχό τους στην Ελλάδα στο νέο πολιτικό σκηνικό που πάει να στηθεί και πολύ περισσότερο να διασφαλίσουν, πιέζοντας και Ελλάδα και Γερμανία για συμβιβασμό, πως δε θα υπάρξουν κανενός είδους ατυχήματα που να θέτουν σε κίνδυνο το συμβόλαιο του ‘74, το οποίο παρότι χωρούσε τους Ευρωπαίους στο οικονομικό επίπεδο ωστόσο γεωπολιτικά διασφάλιζε στις ΗΠΑ την κυριαρχία.
Στην Ανατολική Ευρώπη, η διεύρυνση της Ε.Ε. προηγούνταν και άνοιγε το δρόμο για να εγκαθιδρύσουν την παρουσία τους ΗΠΑ- ΝΑΤΟ. Στην περίπτωση της Ελλάδας, οι ΗΠΑ προηγήθηκαν αλλά ο ευρωμονόδρομος σταθεροποίησε και εμπέδωσε από κάθε άποψη το «ανήκομεν εις τη Δύση». Στις μέρες μας, ένα GREXIT θα κλόνιζε το ίδιο το γεωπολιτικό όχημα της ευρωζώνης πέρα από το γεγονός της αστάθειας στην Ελλάδα που θα επέφερε όπως αναφέραμε.
Έχουν λοιπόν ΗΠΑ και Γερμανία σοβαρούς λόγους για ένα «έντιμο» συμβιβασμό για να επικαιροποιήσουν ξανά και με τη νέα κυβέρνηση το συμβόλαιο του ‘74, για να την αφήσουν έστω οριακά ν’ ανασάνει, αφού ταυτόχρονα αποσπάσουν δεσμεύσεις χειροπιαστά και άμεσα.
Και εδώ δεν εννοούμε μόνο τις δεσμεύσεις για «μεταρρυθμίσεις», δηλαδή συγκεκριμένα αντιλαϊκά μέτρα και ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου, αλλά και τις δεσμεύσεις που ήδη φαίνεται να απέσπασε η Νούλαντ στην πρόσφατη επίσκεψή της στην Αθήνα και τις συναντήσεις της με τον Τσίπρα, τον Κοτζιά και τον Καμμένο, παρότι η κυβέρνηση φρόντισε να μη βγουν πολλά στον αέρα.
Όλα καλά λοιπόν στο επίπεδο των ιμπεριαλιστών με τους συμβιβασμούς τους μέχρι βεβαίως να ξαναφουντώσουν οι κόντρες τους, που αν εκδηλωθούν στην περιοχή και στο γεωπολιτικό επίπεδο τα πράγματα μπορεί να γίνουν εξόχως ανεξέλεγκτα.
Δραματικά άσχημα όμως γίνονται για το λαό μας και τους γύρω λαούς τα πράγματα όχι μόνο από τη νέα «σωτηρία» που μας ετοιμάζουν. Γίνονται άσχημα γιατί στη χώρα μας και στις γύρω χώρες οι ιμπεριαλιστές στήνουν ορμητήρια. Και αν απλώσει η φωτιά του πολέμου, τότε η καταστροφή είναι δεδομένη και πολύ χειρότερη από τα δεινά που ήδη υφίσταται ο λαός, που και αυτά θα χειροτερέψουν μέρα με τη μέρα.
Απέναντι στα κάθε λογής συμβόλαια που υπογράφουν και ξανά-υπογράφουν οι ιμπεριαλιστές μεταξύ τους και με τους ντόπιους δυνάστες του λαού μας, ο κόσμος της δουλειάς και του μόχθου μπορεί και πρέπει να υψώσει τις δικές του απαιτήσεις για ειρήνη και φιλία με τους γύρω λαούς, για δουλειά, για δικαιώματα, για την ίδια τη ζωή.
Τίποτα απ’ αυτά δε διασφαλίζεται έξω από αντικαπιταλιστικούς- αντιιμπεριαλιστικούς αγώνες. Ούτε ο εθνικοπατριωτισμός, ούτε το «ανήκομεν εις τη Δύση», ούτε τα λοξοκοιτάγματα στη Ρωσία διασφαλίζουν τίποτα στον κόσμο της δουλειάς. Αντίθετα κάθε αποπροσανατολισμός, που καθυστερεί τη συγκρότηση των λαϊκών δυνάμεων, δίνει δύναμη στους ντόπιους και ξένους δυνάστες του λαού,  γεννά κινδύνους  και   υποθηκεύει  το μέλλον του.

Π.Σ., 753, 28/3/2015 - http://www.kkeml.gr/
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Μ-Λ ΚΚΕ: Επιλογή διευθυντών: Συναπόφαση ή συνενοχή στην εφαρμογή της κυβερνητικής πολιτικής

Με πρόσφατη ανακοίνωση του υφυπουργού παιδείας Τ. Κουράκη έρχεται στην επικαιρότητα η πρόταση της κυβέρνησης για τον τρόπο επιλογής των διευθυντών των σχολικών μονάδων. Σύμφωνα με την πρόταση αυτή σε κάθε σχολική μονάδα ο διευθυντής θα εκλέγεται από το σύλλογο διδασκόντων. Υποψήφιος για τη θέση του διευθυντή θα μπορεί να είναι είτε εκπαιδευτικός του σχολείου ή ο προηγούμενος διευθυντής που μπορεί να προέρχεται ακόμα και από άλλη σχολική μονάδα. Σύμφωνα με την ανακοίνωση, ο τρόπος αυτός θα εφαρμοστεί φέτος πιλοτικά. Απ’ την επόμενη σχολική χρονιά θα γενικευτεί ανάλογα με τις εμπειρίες που θα υπάρξουν απ’ τη πιλοτική εφαρμογή. Ακόμα όπως ανακοίνωσε τον επόμενο χρόνο θα προσδιορισθεί και ο τρόπος επιλογής και των υπολοίπων στελεχών της εκπαίδευσης (προϊστάμενοι, σύμβουλοι, κλπ).
Η πρόταση του υπουργείου παιδείας έρχεται σε μια περίοδο που τα οξυμένα προβλήματα της εκπαίδευσης από τη συνεχιζόμενη αντιεκπαιδευτική πολιτική βρίσκονται καθημερινά στην ημερήσια διάταξη. Την ίδια στιγμή η πολιτική του καθημερινού αυταρχισμού, των μονίμων απειλών για πειθαρχικές διώξεις, της αξιολόγησης, των «εντέλλεσθε», των αυθαίρετων προφορικών εντολών της διοίκησης, δημιούργησε ένα εκρηκτικό κλίμα διαρκούς έντασης μέσα στα σχολεία και ανάμεσα στους συναδέλφους.
Την ίδια στιγμή η πρόταση του υφυπουργού παιδείας γίνεται σε μια περίοδο κατά την οποία η επικοινωνιακή πολιτική της κυβέρνησης βρίσκεται στο απόγειό της. Με τον τρόπο αυτό η κυβέρνηση αποφεύγει να τοποθετηθεί στα βασικά και οξυμένα προβλήματα της εκπαίδευσης και των εκπαιδευτικών. Είναι χαρακτηριστικές οι δηλώσεις της ηγεσίας του υπουργείου και ενδεικτικές της ουσίας της πολιτικής της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ ότι δεν πρόκειται να υπάρξουν μισθολογικές αυξήσεις που να αντιμετωπίζουν έστω στοιχειωδώς την άθλια οικονομική κατάσταση δεκάδων χιλιάδων εκπαιδευτικών, ότι αποκλείεται η επαναφορά του ωραρίου στα προηγούμενα επίπεδα, ότι δεν πρόκειται να μειώσει τον αριθμό των μαθητών ανά τμήμα, ούτε φυσικά να επαναλειτουργήσει τα περισσότερα από 1500 σχολεία που έκλεισαν από τη βίαιη πολιτική της συγκυβέρνησης ΝΔ – ΠΑΣΟΚ. Την ίδια στιγμή η ηγεσία του υπουργείου Παιδείας υπογραμμίζει με έμφαση πως προσλήψεις μονίμων εκπαιδευτικών για να αντιμετωπίσει τα τεράστια κενά σε πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση, θα γίνουν με το σταγονόμετρο ενώ για το καυτό ζήτημα των διαθέσιμων εκπαιδευτικών αρκούνται σε γενικόλογες δεσμεύσεις.
Αντί λοιπόν να δώσει άμεσα λύσεις στα βασικά προβλήματα της εκπαίδευσης και των εκπαιδευτικών, η κυβέρνηση επιλέγει να ανοίξει τη συζήτηση για τα λεγόμενα «θεσμικά» θέματα και συγκεκριμένα για τον τρόπο επιλογής των διευθυντών. Παρουσιάζει μάλιστα την πρόταση αυτή ως ιδιαίτερα «δημοκρατική», βάζοντας περίτεχνα στο κάδρο της υπαιτιότητας για τον καθημερινό αυταρχισμό και την αυθαιρεσία όλης της προηγούμενης περιόδου, τους διευθυντές των σχολείων, αφήνοντας όμως την ίδια στιγμή απ’ έξω την κυρίαρχη πολιτική που επέβαλε αυτό το καθεστώς στα σχολεία και στους εκπαιδευτικούς. Γι’ αυτό κατά’ αρχάς τονίζουμε ότι η πρόταση του υπουργείου παιδείας δεν είναι τίποτε άλλο από ένα επικοινωνιακό τέχνασμα.
Οφείλουμε όμως να απαντήσουμε και στο περιεχόμενο της πρότασης Κουράκη, γιατί υπάρχουν πολλοί καλοπροαίρετοι συνάδελφοι που αντιμετωπίζουν ίσως με ευνοϊκό μάτι τις κινήσεις αυτές, η ακόμα μπορεί και να εντυπωσιάζονται κιόλας. Για το περιεχόμενο λοιπόν της πρότασης αυτής, θέλουμε να τονίσουμε τα εξής.
Η πρόταση αυτή ούτε καινούρια είναι ούτε και πρωτότυπη. Έρχεται από παλιά, έχει τις ρίζες στη σοσιαλδημοκρατική ιδεολογία και εντάσσεται στην αντίληψη που πρόβαλε για πολλά χρόνια το ΠΑΣΟΚ με την λεγόμενη συμμετοχική δημοκρατία. Στα πλαίσια αυτής της αντίληψης επιχειρήθηκε να προωθηθεί η συνδιοίκηση μέσα απ’ τα υπηρεσιακά συμβούλια στην πρώτη και δεύτερη βαθμίδα της εκπαίδευσης, αλλά και με αντίστοιχες διαδικασίες στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Βέβαια η σκληρή πραγματικότητα οδήγησε όλες αυτές τις μορφές της συναίνεσης σε κατάρρευση τόσο μέσα απ’ τις διαδικασίες του αγωνιστικού κινήματος που αποκάλυπτε συνεχώς τον ταξικό χαρακτήρα της εκπαίδευσης και το κάλπικο και αποπροσανατολιστικό χαρακτήρα που είχαν, όσο και απ’ τις ίδιες τις αντιφάσεις που περιείχαν ειδικά όταν έπρεπε να παρθούν αποφάσεις που πιθανόν θα ξέφευγαν απ’ τις κυρίαρχες κυβερνητικές επιλογές κάθε φορά. Με λίγα λόγια η πολιτική της λιτότητας, ο κυβερνητικός αυταρχισμός και τόσοι άλλοι παράγοντες απογύμνωναν κάθε φορά τις όποιες προσπάθειες ή ιδέες υπήρχαν σε κάποια συνδιοικητικά όργανα, που πιθανόν να έβαζαν σε αμφισβήτηση κάποιες επί μέρους πλευρές των κυρίαρχων επιλογών και των κυβερνητικών αποφάσεων.
Οφείλουμε επίσης να προσδιορίσουμε με σαφήνεια τους όρους λειτουργίας του εκπαιδευτικού συστήματος για να έχουμε απόλυτα καθαρή εικόνα για τον ρόλο που μπορεί να έχει και ένας διευθυντής. Η εκπαίδευση είναι τμήμα του εποικοδομήματος του αστικού κράτους που έχει ένα διπλό στόχο. Πρώτον και κυρίαρχο, να αναπαράγει τη κυρίαρχη ιδεολογία μέσα από ένα πολυσύνθετο σύστημα που ξεκινάει απ’ το πρόγραμμα και το περιεχόμενο των σπουδών, το εξεταστικό σύστημα τον τρόπο λειτουργίας και αμέτρητους άλλους δεσμούς και θεσμούς που το διαπερνούν. Δεύτερον, να παράγει δυναμικό που να υπηρετεί τις ανάγκες της καπιταλιστικής οικονομίας, ανεξάρτητα αν αυτό γίνεται πάντα «σωστά». Αν κάποιος μελετήσει τις συνεχείς αλλαγές που γίνονται σε όλες τις βαθμίδες θα μπορέσει να αντιληφθεί τη σύνδεση αυτή μέσα απ’ το πέρασμα των χρόνων. Με δεδομένη λοιπόν τη δομή και τη λειτουργία της εκπαίδευσης πρέπει κάποιος να απαντήσει και στο ερώτημα. Ποιον θα υπηρετεί και ο διευθυντής της σχολικής μονάδας. Την απροσδιόριστη εκπαίδευση που κάποιοι φαντάζονται και τον καταφρονεμένο εκπαιδευτικό, ή την εκπαίδευση του αστικού συστήματος και τις επιλογές του; Αλήθεια ποια όρια μπορεί να αλλάξει ένας διευθυντής, ή ακόμα και ένας σύλλογος στο πρόγραμμα σπουδών, στη καθημερινότητα του σχολείου ή ακόμα και στις πιο στοιχειώδεις ανάγκες των μαθητών; Η απάντηση είναι κατηγορηματικά καμία! Στο πλαίσιο αυτό και τραβώντας το νήμα παραπέρα, μέσα σε συνθήκες βαθιάς και εντεινόμενης καπιταλιστικής κρίσης, θεωρούμε ότι είναι επικίνδυνη αυταπάτη να μιλάει κανείς για «αμεσοδημοκρατική λειτουργία των σχολείων» η οποία μάλιστα θα μπορούσε να γενικευτεί σε όλο το φάσμα των «στελεχών» της εκπαίδευσης.
Τι επιδιώκει η κυβέρνηση με τη πολιτική αυτή; Ο βασικός κυβερνητικός στόχος είναι να δημιουργήσει στους εκπαιδευτικούς την ψευδαίσθηση της συμμετοχής και της συναπόφασης σ’ αυτά που στην πραγματικότητα η κυρίαρχη πολιτική καθορίζει, μετατρέποντας τον εκπαιδευτικό στη πραγματικότητα σε συνένοχο στην εφαρμογή της κυβερνητικής πολιτικής για τις οποίες όμως υποτίθεται ότι και ο ίδιος θα έχει αποφασίσει.
Η σημερινή πρόταση της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, δεν είναι καινούρια. Είναι τόσο παλιά όσο και η ρεφορμιστική πολιτική μέσα στο κίνημα. Είναι μια πρώτης τάξης ευκαιρία για τη σημερινή έκφραση της σοσιαλδημοκρατίας να ευνουχίσει το εκπαιδευτικό κίνημα μέσα απ’ τις δήθεν συναινετικές προτάσεις και αποφάσεις. Ταυτόχρονα θα δώσει την ευκαιρία στη κυβέρνηση και στους πολιτικούς της κομισάριους να καταλάβουν θέσεις ευθύνης και μάλιστα με τη δική μας ψήφο! Θα επιχειρηθεί να δημιουργηθούν οι γνωστές κλίκες γύρω απ’ τους «εκλεγμένους» διευθυντές, που ούτως ή άλλως εμείς θα τους έχουμε εκλέξει, άρα θα έχουν και το άλλοθι της συνευθύνης για ό,τι συμβαίνει στο σχολείο. Είναι βέβαιο ότι διάφοροι ρεφορμιστές θα επιχειρήσουν να φτιασιδώσουν το «νέο» θεσμό με διάφορες χάντρες και καθρεφτάκια. Όμως έχουμε βαθιά πείρα απ’ το αγωνιστικό παρελθόν για να απορρίψουμε όλα τα συνενοχικά τους φτιασιδώματα! Άλλωστε όταν το συνδικαλιστικό κίνημα εξακολουθεί και βρίσκεται αντιμέτωπο με όλα τα επίδικα που αφορούν τα άμεσα ζωτικά συμφέροντα δεκάδων χιλιάδων εκπαιδευτικών (μισθοί, προσλήψεις, ωράριο, τμήματα), η μετατόπιση του κέντρου βάρους της αντιπαράθεσης προς τα λεγόμενα «θεσμικά» ζητήματα, αθωώνει, εξωραΐζει και τελικά υπηρετεί αποκλειστικά και μόνο την κυρίαρχη πολιτική. Στην κατεύθυνση αυτή ο Εκπαιδευτικός Όμιλος (ο οποίος αποτελεί συνιστώσα των Αγωνιστικών Παρεμβάσεων Συσπειρώσεων Κινήσεων), θα καταθέσει όλες τις δυνάμεις του για να μην επιτρέψει να φωλιάσει στις γραμμές του κινήματος η νέα κυβερνητική απάτη και ο αποπροσανατολισμός.

Μ-Λ ΚΚΕ
Γραφείο Τύπου
30/3/2015
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2015

ΦΛΕΜΙΓΚ: ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΑΥΘΑΙΡΕΤΕΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΡΓΟΛΑΒΟ ΚΑΘΑΡΙΟΤΗΤΑΣ, ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΤΟΥ ΣΥΝΕΡΓΕΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ ΜΑΣ, ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΜΑΣΤΕ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΟΥΣ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ!

Συχνά - πυκνά ακούγεται το αίτημα να φύγουν οι εργολάβοι από τα Νοσοκομεία και να καλυφθούν οι μόνιμες ανάγκες με "κανονικές" προσλήψεις. Είναι αλήθεια πως το περιβάλλον της "κρίσης" έχει και την πλευρά του ξεπλύματος της βρόμικης δουλειάς των σύγχρονων δουλεμπόρων. Το γνωστό σε όλους "δεν κάνεις το σταυρό σου που έχεις έστω και αυτή τη δουλειά" είναι το χαλί κάτω από το οποίο κρύβεται η ανοχή αλλά και η ενοχή. Όλων εκείνων, που είτε πλουτίζουν με το αίμα και την αγωνία των σύγχρονων σκλάβων - εργαζόμενων είτε κάνουν τα στραβά μάτια και "εκπτώσεις" (βλ. ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες), αντί να πρωτοστατούν σε πραγματικούς αγώνες για σταθερή δουλειά, και αξιοπρεπή μισθό.
Στην περίπτωσή μας, αφορμή είναι οι πρόσφατες απολύσεις με το έτσι θέλω του εργολάβου καθαριότητας. Εργαζόμενοι που δουλεύουν χρόνια στο Νοσοκομείο, απολύονται χωρίς κανένα λόγο και κυρίως χωρίς να είναι υποχρεωμένη η εταιρία να εξηγήσει γιατί και πώς.
Βέβαια πάντα υπάρχει λόγος! Και αυτός βέβαια δεν είναι ότι οι συνάδελφοι αυτοί δεν είναι καλοί στη δουλειά τους, κάθε άλλο. Άλλωστε πολλούς τους περισσότερους τους γνωρίζουμε καιρό. Είναι "απίκο" πάντα. Δουλεύουν με το παραπάνω και πληρώνονται με ψίχουλα. Χώρια η τρομοκρατία που ασκείται από τα αφεντικά.
Οι πρόσφατες απολύσεις, κυκλοφορεί πως γίνονται γιατί στη θέση τους θέλουν να προσλάβουν ακόμα φτηνότερους! Από τρία Ευρώ την ώρα (για τις "επίσημες" ώρες) θέλουν να πληρώνουν δύο! Είτε είναι απόλυτα ακριβής η παραπάνω αιτία είτε όχι, το σίγουρο είναι πως κίνητρο των απολύσεων είναι το ακόμα περισσότερο απάνθρωπο και βρώμικο κέρδος στην πλάτη των εργαζομένων.
Ποιός όμως μπορεί να ζήσει έτσι; Εμείς θα το ανεχτούμε; Δεν έχουμε υποχρέωση να σταθούμε στο πλάι των ανθρώπων που δουλεύουν μαζί μας, στις θέσεις που πριν λίγα χρόνια υπήρχε μόνιμο προσωπικό του Νοσοκομείου;
Το Σωματείο Εργαζομένων, θα πάρει πρωτοβουλία και θα επιδιώξει να στηρίξει με κάθε πρόσφορο τρόπο τους εργαζόμενους ενάντια στην εργοδοτική αυθαιρεσία και ανθρωποφαγία. Στο πλευρό τους πρέπει να σταθούμε όλοι. Κάθε ένας μας ξεχωριστά. Να πιέσουμε έντονα για την επαναπρόσληψή τους.

http://flemig-hospital.blogspot.gr/
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Παρεμβάσεις της Λαϊκής Αντίστασης στην Ξάνθη

Με κεντρικό σύνθημα "Στους λαϊκούς αγώνες η ελπίδα" η Λαϊκή Αντίσταση-ΑΑΣ ξεκίνησε σειρά παρεμβάσεων στην Ξάνθη.
Ύστερα από αναλυτική συζήτηση που έγινε στην τελευταία της συνέλευση την Τετάρτη 25 Μάρτη, και την εκτίμηση ότι είναι αναγκαίο να προσπαθήσει να συμβάλει στο σπάσιμο της αναμονής και του μουδιάσματος που αισθάνεται ο λαός, μέσα από την ανάδειξη των προβλημάτων δουλειάς και ζωής, η ΛΑ-ΑΑΣ αποφάσισε να «ακουμπήσει» το χώρο των ανέργων, των νέων ελαστικά απασχολούμενων (στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα), της μειονότητας (από την άποψη ότι κατέχει προνομιακή θέση σ’ αυτούς τους χώρους και όχι από την άποψη της εθνικής της καταπίεση), αλλά και το χώρο της μαζικής εργασίας (βιομηχανίες κλπ).
Έτσι ξεκίνησε τη διακίνηση σχετικής προκήρυξης και συζητήσεων σε χώρους εργασίας, καφενεία, χώρους συγκέντρωσης ανέργων, νεολαίας κλπ, στοχεύοντας στη διοργάνωση μιας πρώτης συζήτησης παραμονές Πρωτομαγιάς, με όποιο δυναμικό εργαζομένων και ανέργων μπορέσει να συσπειρωθεί μέσα απ' αυτή την παρέμβαση.

ΣΤΟΥΣ ΛΑΪΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ Η ΕΛΠΙΔΑ

Πέντε χρόνια τώρα, τα βάρβαρα μέτρα των μνημονίων έχουν βάλει ταφόπλακα στα δικαιώματα των εργαζομένων και της νεολαίας. Οι άνεργοι φτάνουν το 1,5 εκατομμύριο, ενώ στους νέους η ανεργία αγγίζει το 60%. Για όσους καταφέρνουν να δουλέψουν οι ελαστικές σχέσεις, η ανασφάλεια, οι ατελείωτες ώρες εργασία και οι χαμηλοί μισθοί αποτελούν τον κανόνα.
Η φτώχια και η εξαθλίωση εξαπλώνονται με γοργούς ρυθμούς, ο εργασιακός και κοινωνικός μεσαίωνας είναι ήδη εδώ, ενώ την ίδια στιγμή ο φόβος της απόλυσης περιμένει στη γωνία όποιον θελήσει να σκεφτεί πως θα μπορούσε να διεκδικήσει κάτι παραπάνω.
Θα μπορούσε να ρωτήσει κάποιος, μήπως δε πήρατε χαμπάρι πως άλλαξε η κυβέρνηση; «Πρώτη φορά αριστερά», «Η ελπίδα ήρθε», «τέλος στα μνημόνια και στη λιτότητα », «η Ευρώπη είναι το σπίτι μας» και πολλά ακόμη ακούσαμε το τελευταίο διάστημα. Πόσο όμως σχέση έχουν όλα τα παραπάνω με τις πραγματικές ανάγκες του λαού και της νεολαίας;
Στους πρώτους δύο μήνες της «αριστερής» κυβέρνησης με μπόλικες σάλτσες ακροδεξιών ΑΝΕΛ, τίποτα δε μοιάζει να πηγαίνει «αλλιώς». Όπως οι ίδιοι οι κυβερνώντες δηλώνουν, ούτε θέλουν ούτε μπορούν να αμφισβητήσουν τη βαθιά εξάρτηση από ΗΠΑ-ΕΕ και να ανατρέψουν την επίθεση. Όσο και αν μας ταΐζουν «εθνική υπερηφάνεια» για τη «σκληρή διαπραγμάτευση», δεν μπορούν να κρύψουν ότι όλα τα μνημονιακά μέτρα είναι εδώ, ούτε ότι προετοιμάζονται για την εφαρμογή νέων μέτρων που απαιτούν οι δανειστές. Άλλωστε «δεν θα γκρεμίσουν ότι θετικό έγινε τα προηγούμενα χρόνια», αφού «δεν φταίνε μόνο οι ξένοι (οι δανειστές), αλλά και εμείς οι Έλληνες», μας επιβεβαιώνει ο νέος «αριστερός» πρωθυπουργός στην συνάντησή του με τη Μέρκελ.
Στο δια ταύτα όμως! Για την ανεργία; Νέα προγράμματα προσωρινής απασχόλησης και κοινωφε-λούς εργασίας. Για τους μισθούς πείνας; Από «άμεση επαναφορά στα 751», το ξανασυζητάμε το 2016 σε συνεννόηση με την εργοδοσία. Για τις συλλογικές συμβάσεις; Θα διαπνέονται από «ευελιξία και δικαιοσύνη», ενώ θα είναι προϊόν διαβούλευσης με τους «Θεσμούς», με γνώμονα την ανταγωνιστικότητα. Για την ελαστική εργασία; Με βάση τα παραπάνω όχι μόνο δεν μπαίνει φρένο, αλλά προωθείται ως «θείο δώρο». Για την εργοδοτική τρομοκρατία; Ούτε αναφορά.
Με τον εργαζόμενο λαό και τη νεολαία στο περιθώριο των εξελίξεων, τα σωματεία και τα συνδικάτα εργοδοτικά ή διαλυμένα, τις λογικές της ανάθεσης στους «σωτήρες» να θεριεύουν ξανά, τίποτα θετικό δεν μπορούμε να ελπίζουμε.
Το ντόπιο και ξένο κεφάλαιο, η εργοδοσία και οι εκάστοτε κυβερνήσεις έχουν βάλει στο στόχαστρο το δικαίωμα μας στη δουλειά. Θέλουν να τσακίσουν κάθε εργασιακό δικαίωμα. Να μπορούν να χρησιμοποιούν τους εργαζόμενους, όσο θέλουν και όπου θέλουν, με όρους και μισθούς που αυτοί αποφασίζουν. Θέλουν να αποδεχτούμε το «νέο» ρεαλισμό, δηλαδή τη συνέχιση της φτώχιας, της εξαθλίωσης, της ανεργίας, της εργοδοτικής ασυδοσίας και τρομοκρατίας.
Μόνο στον αγώνα, βρίσκεται η ελπίδα. Στην κόντρα με τα ντόπια και ξένα αφεντικά, τις κυβερνήσεις που τους υπηρετούν και την εργοδοσία. Με σωματεία ταξικά και μαζικά, με επιτροπές ανέργων και νέων εργαζομένων σε κάθε χώρο δουλειάς, εργαλεία αντίστασης και διεκδίκησης.
  • Όχι στην ελαστική εργασία. Πλήρης και σταθερή δουλειά για όλους με ανθρώπινες συνθήκες και μισθούς που να καλύπτουν τις ανάγκες.
  • Επίδομα ανεργίας σε όλους τους άνεργους και υποαπασχολούμενους για όλο το διάστημα της ανεργίας, χωρίς όρους και προϋποθέσεις.
  • Νέα συλλογική σύμβαση εργασίας με αυξήσεις σε μισθούς και μεροκάματα.
  • Συλλογικές συμβάσεις σε κάθε κλάδο ή χώρο δουλειάς. Κατάργηση των ατομικών συμβάσεων.
http://la-aas.blogspot.gr/
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Καταλήψεις αναπαραγωγής αυταπατών ή λαϊκό κίνημα ενάντια στην κρατική τρομοκρατία;

Με αιτήματα την κατάργηση των «τρομονόμων» (άρθρα 187 και 187Α του Ποινικού Κώδικα), την κατάργηση του λεγόμενου «κουκουλονόμου», την κατάργηση των φυλακών υψίστης ασφαλείας «τύπου Γ», την κατάργηση εισαγγελικής διάταξης για τη βίαιη λήψη DNA κι άλλα σχετικά μ΄ αυτό αιτήματα, καθώς και την απελευθέρωση της μητέρας και της συντρόφου κρατουμένου για συμμετοχή στη «Σ.Π.Φ.» και του ανάπηρου Σάββα Ξηρού, δυνάμεις του αναρχικού - αντιεξουσιαστικού χώρου έχουν ξεκινήσει έναν κύκλο ενεργειών με καταλήψεις δημόσιων χώρων και κομματικών γραφείων και χώρων του ΣΥΡΙΖΑ, πανελλαδικά («συμβολική» (sic) κατάληψη μιας ημέρας των γραφείων του ΣΥΡΙΖΑ στην Αθήνα, κατάληψη της Νομικής, κατάληψη του Ρ/Σ 105,5 «Στο Κόκκινο», αλλά και καταλήψεις γραφείων και ραδιοσταθμών του ΣΥΡΙΖΑ σε άλλες πόλεις, απ΄ την Καβάλα μέχρι την Κρήτη). Την ίδια στιγμή, κρατούμενοι που έχουν καταδικαστεί για τις υποθέσεις της «17 Νοέμβρη», του «Επαναστατικού Αγώνα» και της «Συνωμοσίας των Πυρήνων της Φωτιάς» και απαρτίζουν το «Δίκτυο Αγωνιστών Κρατουμένων» έχουν ξεκινήσει απεργία πείνας με τα ίδια αιτήματα.

[σημ. Α.σ.Γ.: Σήμερα ξεκίνησε κατάληψη της πρυτανείας του ΕΚΠΑ στην Αθήνα, απ' όπου και οι φωτογραφίες της ανάρτησης, όπως και του ΕΒΕ στα Χανιά. Στο ΕΚΠΑ οι αντιπρυτάνεις ζήτησαν επέμβαση της αστυνομίας και παρά το ότι το τελεσίγραφο έληξε εδώ και ώρες μέχρι αυτή την ώρα δεν έγινε τίποτα. Αριστερές παρατάξεις και νεολαίες παρά το ότι διαφωνούν με την κατάληψη καταδικάζουν οποιαδήποτε απόπειρα εισβολής των ΜΑΤ στο Πανεπιστήμιο. Τα ΜΑΤ από την αρχή της κατάληψης έχουν κυκλώσει το τετράγωνο γύρω από την Πρυτανεία και δεν αφήνουν κάνεναν να περάσει, είτε με όχημα είτε με τα πόδια και ανεξάρτητα ηλικίας, προς την Ακαδημίας. Παράλληλα έχουν ξεκινήσει απεργία πείνας κι άλλοι κρατούμενοι που ανήκουν στο "Δίκτυο Αγωνιστών Κρατούμενων"]

Το πρώτο ερώτημα που τίθεται αρχικά και εύλογα είναι γιατί σε τέτοια έκταση και με τέτοια ένταση πραγματοποιεί ο αναρχικός χώρος όλη αυτή την κινητοποίηση, στη σημερινή φάση. Μετά την ανάληψη δηλαδή της διακυβέρνησης απ’ τον ΣΥΡΙΖΑ. Όταν όλο το προηγούμενο διάστημα, που στη διαχείριση του συστήματος βρίσκονταν η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ (και οι διάφοροι άλλοι κολαούζοι), παρά τις όποιες κινήσεις έκανε σχετικά με τους κρατούμενους και τις φυλακές, αυτές είχαν συγκεκριμένα όρια και έκταση. Ούτε είχαμε καταλήψεις κομματικών γραφείων βέβαια. Η απάντηση θεωρούμε πως βρίσκεται στο ότι η λογική του χώρου αυτού είναι πως σήμερα η «κυβέρνηση της Αριστεράς» κι ο ΣΥΡΙΖΑ μπορούν [και θέλουν(;)] να υλοποιήσουν τα παραπάνω αιτήματα, για πολλά απ' τα οποία μάλιστα ο ΣΥΡΙΖΑ έχει «δεσμευτεί» προεκλογικά, αρκεί να τους ασκηθεί η ανάλογη πίεση και ν' αναδειχθεί το ζήτημα με τη σχετική «φασαρία».
Η λογική αυτή, όμως, αποτελεί μια παραλλαγή των ρεφορμιστικών αυταπατών, όπου αρκούν κάποιες τυχοδιωκτικές «δυναμικές» ενέργειες πίεσης, του «χώρου», αποκομμένες μάλιστα απ' το λαό, και κάποιες κυβερνητικές νομοθετικές αποφάσεις και νόμοι που θ' ακολουθήσουν, για να «ακυρώσουν» τόσο σοβαρές πλευρές της κρατικής τρομοκρατίας και της θωράκισης του συστήματος απέναντι στον «εχθρό-λαό». Πλευρές της πολιτικής της φασιστικοποίησης που οικοδομούνταν επί δεκαετίες απ’ τις κυβερνήσεις, την ντόπια αστική τάξη και τα ιμπεριαλιστικά αφεντικά τους. Οι αυταπάτες μάλιστα προχωρούν παραπέρα, θεωρώντας προφανώς πως η νέα κυβέρνηση δεν θα προσφύγει στους μηχανισμούς καταστολής, στα ΜΑΤ και τους άλλους πραιτοριανούς, σε αντίθεση με τις προηγούμενες κυβερνήσεις. Γι' αυτό άλλωστε, ο εξαιρετικά ευάλωτος στην κρατική καταστολή αναρχικός χώρος νιώθει πως «κινείται άνετα» και «ανενόχλητα» στους χώρους όπου πραγματοποιεί τις «συμβολικές του καταλήψεις», που δεν παύουν βέβαια ν’ αποτελούν χώρους συστημικούς. Μπορεί όμως η κυβέρνηση, διά στόματος Πανούση, όταν αναφέρθηκε στη λύση της κατάληψης της Νομικής να μίλησε για «ενδο-οικογενειακή υπόθεση», χωρίς την επέμβαση της αστυνομίας, δεν θα συνεχίσουν όμως στο μέλλον τέτοιες κινήσεις ν’ αντιμετωπίζονται έτσι. Ο Πανούσης αποσαφήνισε
στη συνέχεια πως η αστυνομία μπορεί να επεμβαίνει σε πανεπιστημιακούς χώρους –και, με το ίδιο σκεπτικό, γιατί όχι και σε άλλους;– αν συντρέχουν λόγοι τέλεσης πλημμελήματος ή κακουργήματος και χωρίς καν εισαγγελική εντολή. Αντικειμενικά λοιπόν βοηθούν τον ΣΥΡΙΖΑ και την κυβέρνηση να προσφύγoυν στην καταστολή, κάτι που οι τελευταίοι δεν θα ήθελαν φυσικά να το χρεωθούν εξαρχής και «χωρίς σοβαρό λόγο».
Αυτά καθεαυτά τα «αιτήματα» αφορούν σοβαρά μέτωπα πάλης του ίδιου του λαού και του λαϊκού κινήματος με το σύστημα. Όλοι οι αντιδραστικοί και αντιλαϊκοί «τρομονόμοι», το τερατούργημα του λεγόμενου «κουκουλονόμου», το γενετικό –και όχι μόνο- φακέλωμα, οι φυλακές «τύπου Γ», όλο το πλαίσιο που στήνουν οι ντόπιοι κι οι ιμπεριαλιστικοί μηχανισμοί –κι όχι μόνο στη χώρα μας– και που έχουν ως στόχο τον ίδιο το λαό και την οργή του, τους εργαζόμενους, τη νεολαία, τους άνεργους, τους μετανάστες, τις πολιτικές συλλογικότητες και δυνάμεις που αμφισβητούν το σύστημα της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης, τις αντιστάσεις του λαού, την απεργία, τη διαδήλωση, τις λαϊκές κινητοποιήσεις, τη διακίνηση των ιδεών, αποτελούν για το λαό όχι απλώς κάποια «δίκαια αιτήματα», αλλά ένα πεδίο μόνιμης, μαζικής και σκληρής αντιπαράθεσης και αγώνων που πρέπει να ξεδιπλωθούν. Ακόμα κι η απελευθέρωση κρατουμένων με μεγάλο ποσοστό αναπηρίας ή θυμάτων σκευωρίας ή και οι συνθήκες διαβίωσης των κρατουμένων.
Αντ' αυτού, κι εκτός απ΄ τις παραπάνω αυταπάτες, ευτελίζεται μια τέτοια μάχη από ενέργειες μειοψηφιών–«καμικάζι», που είναι αποκομμένες απ' το λαό, αλλά και που χαρακτηρίζονται κι από ανάλογες «ελιτίστικες» αντιλήψεις για το λαό. Με πιο ακραίες εκφράσεις αυτών, τις ενέργειες κάποιων που όχι μόνο «δεν αγγίζουν», αλλά προκαλούν αντιδράσεις και αρνητική στάση στο λαό (π.χ. κατά την κατάληψη της Νομικής), ένα λαό που υποφέρει καθημερινά απ’ την εκμετάλλευση του αφεντικού στη δουλειά του, τα απανωτά μέτρα και τα «μνημόνια», τα χαράτσια, τη φτώχεια και την ανεργία, και που ο αγώνας για τη ζωή του δεν αποτελεί κάποιο «παιχνιδάκι».
Βέβαια η ανυπαρξία ζωντανού, μαζικού λαϊκού κινήματος, ορατού επαναστατικού αριστερού ρεύματος στην κοινωνία και στην πολιτική και η κινηματική αδράνεια που έχει επιφέρει ο κυβερνητισμός κι ο ρεφορμισμός, τη στιγμή που κομμάτια νεολαίας ασφυκτιούν και «βράζουν» απ΄ το ζοφερό παρόν και μέλλον, τροφοδοτούν τέτοιες κατευθύνσεις που εκφράζει η αναρχία. Απ' την κατάσταση αυτή τροφοδοτούνται βέβαια επίσης και φασιστικές και νεοναζιστικές κατευθύνσεις. Είναι υπόθεση του ίδιου του κινήματος ν΄ ανασυγκροτηθεί και να δώσει σοβαρές και μαζικές μάχες, απαντήσεις, πραγματικούς αγώνες και να πετύχει νίκες.

Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στη Προλεταριακή Σημαία που κυκλοφορεί με τον τίτλο "Κινήσεις αναπαραγωγής αυταπατών ή λαϊκό κίνημα ενάντια στην κρατική τρομοκρατία;"
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

«Ο AΣΤΥΝΟΜΟΣ ΤΡΙΚΚΑΛΩΝ ΑΠΗΓΟΡΕΥΣΕ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑΝ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΩΣ ΑΣΕΜΝΗΝ ΚΑΙ ΣΚΑΝΔΑΛΩΔΗ»:
Το πρώτο κρούσμα κινηματογραφικής λογοκρισίας εν Ελλάδι

Μανόλης Αρκολάκης

[Σημ. επιμ: Το ακόλουθο κείμενο αποτελεί ανακοίνωση στην ημερίδα του Ομίλου Μελέτης Ιστορίας και Κοινωνίας (ΟΜΙΚ), «(Αντι)μιλώντας στη σοβαρότητα. Μια απολύτως σοβαρή και ταχύρρυθμη αντι/ημερίδα», που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα την 1η Απριλίου 2014].

Η πρώτη κινηματογραφική προβολή στην Αθήνα έγινε στις 28 Νοεμβρίου του 1896 και οι προβολές διήρκεσαν μέχρι τα τέλη Φεβρουαρίου του 1897. Πέρασαν όμως δύο ολόκληρα χρόνια, μέχρι τον Μάρτιο του 1899, για να επαναληφθούν οι κινηματογραφικές προβολές, σε μόνιμη πλέον βάση. Η διάδοση του κινηματογράφου στην επαρχία έγινε σταδιακά και επιλεκτικά και εξαρτήθηκε κυρίως από τις συγκοινωνίες, για την ακρίβεια την εξάπλωση του σιδηροδρόμου, και από την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος, αν και χρησιμοποιήθηκαν και φανοί ασετιλίνης με σοβαρές όμως εκπτώσεις στην ποιότητα προβολής. Ένα χρόνο μετά, δηλαδή την 1η Μαρτίου του 1900 ο κινηματογράφος έφτασε και στα Τρίκαλα, μία από τις μεγαλύτερες τότε πόλεις του μικρού ελληνικού βασιλείου. Παρακάτω θα παρουσιάσω την πρώτη αυτή κινηματογραφική προβολή, στην οποία καταγράφεται η πρώτη απόπειρα λογοκρισίας, σύμφωνα πάντα με τον αθηναϊκό τύπο της εποχής.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Προς την 8η Συνδιάσκεψή του βαδίζει το ΚΚΕ(μ-λ) - Εκδηλώσεις

Με στόχο την ολοκλήρωση του κύκλου των προσυνδιασκεψιακών συζητήσεων σε όλη τη χώρα συνεχίζει η οργάνωση του ΚΚΕ(μ-λ) την πορεία προς την 8η Συνδιάσκεψη. Πορεία που διακόπηκε προσωρινά, λόγω της προκήρυξης των πρόσφατων βουλευτικών εκλογών, με αποτέλεσμα και τη μετάθεση της ημερομηνίας της Συνδιάσκεψης. Ήδη, έχει προγραμματιστεί σειρά ανοιχτών εκδηλώσεων και συζητήσεων ενώ σύντομα θα ολοκληρωθεί και η εσωτερική συζήτηση.
Ενόψει της Συνδιάσκεψης, ανοιχτή παραμένει και η δυνατότητα πολιτικού διαλόγου είτε μέσω της Προλεταραικής Σημαίας είτε μέσω της κομματικής ιστοσελίδας του.
Στην πρόσφατη συνεδρίαση του Καθοδηγητικού Οργάνου του ΚΚΕ(μ-λ) η νέα ημερομηνία της Συνδιάσκεψης ορίστηκε στις 24-25-26 Απριλίου. Η Συνδιάσκεψη θα πραγματοποιηθεί στην Αθήνα και στην πρώτη ημέρα της θα δεσπόζει η ανοιχτή κεντρική πολιτική εκδήλωση με την οποία θα ανοίξει η Συνδιάσκεψη.
Παράλληλα, εγκρίθηκε και επικαιροποιημένο πολιτικό κείμενο συμπληρωματικό του αρχικού με βάση τις εξελίξεις που δρομολογήθηκαν από τις εκλογές και μετά.
Τα κείμενα της συνδιάσκεψης μπορεί όποιος θέλει να τα δει και να τα κατεβάσει από εδώ: http://www.kkeml.gr/.
Εκδηλώσεις έχουν προγραμματισθεί μέχρι τώρα:

Στη Σάμο: στο Καρλόβασι Δευτέρα 30 Μαρτίου, 6:30 μ.μ. στην κινηματογραφική Λέσχη Ίριδα 
στη Θεσσαλονίκη: την Τετάρτη 1η Απρίλη στις 7:30 μ.μ. στην ΕΔΟΘ (Πρ. Κορομηλά 51)
στο Ηράκλειο: την Τετάρτη 1η Απρίλη στο Εργατικό Κέντρο Ηρακλείου, στις 7 μ.μ.
στα Τρίκαλα:  την Κυριακή 5/4/2015 στις 11:00 π.μ. στο καφέ Σουίτα (Στρ. Σαράφη 12)
στον Υμηττό: την Κυριακή 5/4/2015 στις 6:30 μ.μ. στο Δημαρχείο Υμηττού
στο Χαλάνδρι: την Κυριακή 5/4/2015 στις 11:00 π.μ. στο Παλαιό Δημαρχείο Χαλανδρίου
στον Πειραιά την Κυριακή 5/4/2015 στις 6:00 μ.μ. στο Πολιτιστικό Κέντρο Αμφιάλης «Μελίνα Μερκούρη» Εμμ. Μπενάκη 70
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Κυριακή, 29 Μαρτίου 2015

Εκπαίδευση: Ο δρόμος της επίθεσης στρώνεται με μπόλικη «αυτοδιαχείριση».

της Βαγγελιώς Δερμιτζάκη, 
μέλος των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών

Η νέα συγκυβέρνηση παζαρεύει τις ζωές μας, εισέρχεται με φόρα στον «ρεαλισμό», δίνει διαπιστευτήρια στα μεγάλα αφεντικά της Ευρώπης και η «ελπίδα» πέφτει στα κεφάλια μας. Η ταχύτητα προσαρμογής του ΣΥΡΙΖΑ (για τους ΑΝΕΛ δεν τέθηκε ποτέ λόγος) είναι ιλιγγιώδης. Πριν ακόμη υπογραφεί το νέο μνημόνιο, ανακοινώνονται νέες δεσμεύσεις υποτέλειας στα ξένα αφεντικά. Τα δύσκολα για τον λαό είναι μπροστά.
Πέρα κι έξω από την αλήθεια των γεγονότων, μεγάλα τμήματα της «αριστερά μας» βλέπουν τα οράματά τους να γίνονται πραγματικότητα από τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ! Μόλις ο Κουράκης έθεσε το θέμα της εκλογής των διευθυντών από τους συλλόγους διδασκόντων των σχολείων, ήχησαν ταρατατζούμ για τη νέα δυαδικής εξουσίας!
Ο ΣΥΡΙΖΑ, φυσικά, ψάχνει εναγωνίως θα βρει τρόπους να ελέγξει το μηχανισμό διοίκησης των σχολείων που κατέχουν εδώ και χρόνια ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Ίσως να θεωρούν πως με μια χαριτωμένη περικύκλωση του παλιού κυβερνητικού προσωπικού, θα μπορέσουν να φορέσουν στον κλάδο τον νέο κυβερνητικό μηχανισμό και μάλιστα κατ’ επιλογή του. Δεν ξέρουμε αν θα επικρατήσουν οι κυβερνητικές συνιστώσες που επιθυμούν να ελέγξουν τη διοίκηση με ολίγον πειραγμένες τις παλιές κλασικές μεθόδους επιλογής στελεχών ή αν θα κυριαρχήσουν οι «επαναστατικές» μορφές εγκατάστασης μιας νέας κομματικής κλαδικής στα σχολεία. Με την παλιά μέθοδο δεν δημιουργείται μεγάλη αναστάτωση, με τη νέα εξασφαλίζονται νέες συμμαχίες στο χώρο της «εκπαιδευτικής αριστεράς», η οποία θεωρεί τη φάκα που στήνεται για τον κλάδο ως πεδίο ελευθερίας.
Ετσι, αρκετοί εκπαιδευτικοί, μασουλώντας το τυράκι της φάκας, συζητάνε (κυρίως μέσω διαδιχτύου), για τα κριτήρια που πρέπει να έχει ένας διευθυντής σχολείου για να θεωρηθεί «άξιος» και «ικανός». Είναι μια συζήτηση στον αέρα, αφού γίνεται αυθαίρετα η αποδοχή πως η κυβέρνηση δε θα ορίσει ούτε κριτήρια ούτε διαδικασίες που θα πρέπει να τηρηθούν. Επίσης, είναι μια συζήτηση τύπου κολοκυθιάς που ενσωματώνει τόσο την «αυτοαξιολόγηση» όσο και την «αξιολόγηση», με τις οποίες ο κλάδος συγκρούστηκε το προηγούμενο διάστημα. Ίσως μερικοί, πάντα καλοπροαίρετα, να θεωρούν ότι η περίοδος επιτρέπει να κάνουν την «καλή» αυτοαξιολόγηση-αξιολόγηση. Ίσως κάποιοι να είναι πολύ οργισμένοι με τους διευθυντές που επιχείρησαν να επιβάλουν στον κλάδο όλες τις εντολές του υπουργείου και θέλουν, αν τα καταφέρουν, να τους δώσουν ένα καλό μάθημα. Πέρα από προθέσεις, η διαδικασία επιλογής διευθυντών από τους συλλόγους διδασκόντων των σχολείων θα οδηγήσει σε αλληλοφάγωμα και σε πικρίες ανάμεσα στους συναδέλφους. Αυτές οι νέες διαδικασίες που υιοθετούνται άκριτα, φέρνουν νέο χτύπημα στις ήδη τραυματισμένες συναδελφικές σχέσεις και τη συλλογικότητα του κλάδου. Γι’ αυτό κανείς εκπαιδευτικός δεν πρέπει να πάρει μέρος σε διαδικασίας αξιολόγησης και κρίσης άλλων εκπαιδευτικών με οποιοδήποτε τρόπο και για οποιοδήποτε λόγο. Τα συνδικαλιστικά όργανα οφείλουν να κινηθούν σε αυτή την κατεύθυνση, προστατεύοντας τον κλάδο και διαφυλάσσοντας την ενότητά του.
Την ίδια στιγμή που Τσίπρας - Μέρκελ εγκαινιάζουν μια «νέα περίοδο στις σχέσεις τους», παρακάμπτεται η σκληρή πραγματικότητα πως τα σχολεία διοικούνται από την εκάστοτε κυβέρνηση και τους νόμους της. Οι διευθυντές, όπως και αν επιλέγονται και όπως κι αν ονομάζονται, εφάρμοζαν και θα εφαρμόζουν κυβερνητικούς νόμους και διευθύνουν σύμφωνα με αυτούς. Χρόνο με το χρόνο, το πλαίσιο λειτουργίας των σχολείων γίνεται πιο αυταρχικό και ανελαστικό. Παρακάμπτοντας αυτές τις απλές αλήθειες, ο κλάδος βυθίζεται στην ονειροπόληση της «αυτοδιαχείρισης» και μετατρέπεται από κριτής και διεκδικητής, σε απολογούμενος και συνυπεύθυνος. Μια τέτοια αλλαγή στην συνείδηση των εκπαιδευτικών επιδιώκει εδώ και χρόνια το σύστημα με τις διάφορες «αποκεντρώσεις», που μεταβιβάζουν την ευθύνη λειτουργίας των σχολείων στους εκπαιδευτικούς και τους γονείς, βάζοντας τους να τρέχουν για χορηγούς, να απολογούνται για τις εκπαιδευτικές και λειτουργικές δυσλειτουργίες, να βρίσκουν λύσεις εκ των έσω στις ελλείψεις εκπαιδευτικών κλπ.
Στις πολυσέλιδες εκθέσεις ιδεών και τις ατέλειωτες καταγραφές προτάσεων της εκπαιδευτικής «αριστεράς μας», το αίτημα για επιλογή διευθυντών από τους εκπαιδευτικούς των σχολείων συνοδεύεται με αύξηση των αρμοδιοτήτων του συλλόγου διδασκόντων. Τα αιτήματα τείνουν να περιγραφούν με τη φράση «όλη η εξουσίας στους συλλόγους διδασκόντων». Μάλιστα, ζητείται να γίνονται περισσότερες συνεδριάσεις των συλλόγων διδασκόντων που θα έχουν «αναβαθμισμένο διοικητικό και παιδαγωγικό ρόλο και θεσμοθετημένη πρωταγωνιστική θέση στη διαδικασία προγραμματισμού, σχεδιασμού, απολογισμού του εκπαιδευτικού έργου». Πρακτικά, αιτούνται ενός είδους εσωτερικό κανονισμό λειτουργίας, μια «άλλη» αξιολόγηση-απολογισμό, περισσότερες ώρες παραμονής των εκπαιδευτικών στα σχολεία (δηλαδή επέκταση του ωραρίου) και επιβάρυνσή τους με πλήθος ευθυνών. Είναι σαν να ζητείται να θεσμοθετηθεί η πρακτική των εκάστοτε κυβερνώντων που πετούν το μπαλάκι προς τη βάση των εργαζομένων για να ξεμπερδέψουν με τις δικές τους ευθύνες.
Φαίνεται πως πολλοί «ριζοσπάστες» στο όνομα της εναντίωσης στην ιεραρχία, δε αντέχουν πολιτικά και δεν φτάνουν θεωρητικά να αμφισβητήσουν καμία ιεραρχία. Θεωρώντας πως η εκπαίδευση μπορεί να λειτουργήσει σε μια γυάλα, πως δεν αποτελεί βασικό μηχανισμό της κυριαρχία του συστήματος, αλλάζουν κανένα όνομα (ο διευθυντής να λέγεται συντονιστής, κατά τη γελοιότητα η τρόικα να λέγεται «θεσμοί»), αλλάζουν καμιά διαδικασία, όπως αυτή της επιλογής διευθυντών και είναι έτοιμοι να διαχειριστούν τη νησίδα τους. Τελικά, το σχολείο που ονειρεύονται θα δημιουργηθεί με μια μικρή ανακαίνιση του υπάρχοντος!
Για την αύξηση των αιρετών στα όργανα συνδιοίκησης, τι να πει κανείς! Ήδη υπάρχει συνωστισμός των παρατάξεων για να κερδηθεί άλλη μια θέση στους κρατικούς θεσμούς. Αν δοθεί η πολυπόθητη πλειοψηφία στα συνδιοικητικά, θα φέρουν το βάρος της ευθύνης για τις μεταθέσεις, τις αποσπάσεις, τις τοποθετήσεις, τα πειθαρχικά και τη λειτουργία των σχολείων χωρίς εκπαιδευτικούς. Με απλά λόγια, η ευθύνη θα μετακυλυθεί στον ίδιο τον κλάδο που εξέλεξε τους αιρετούς. Το νομικό πλαίσιο αλλάζει συνεχώς προς την κατεύθυνση περιορισμού των δικαιωμάτων μαθητών και εκπαιδευτικών. Όμως, κάποιοι έχουν τόσο αναχωρήσει από την πραγματικότητα, που ονειρεύονται λιτότητα και εξαθλίωση με δημοκρατία!
Οσο οι αυταπάτες γιγαντώνονται, τόσο επικρατεί σιγή ιχθύος για τις ανατροπές που έφεραν στις ζωές των εκπαιδευτικών και των σχολείων τα μνημονιακά μέτρα. Καλλιεργείται η λογική των μηδενικών απαιτήσεων και κινητοποιήσεων. Οι απολύσεις εκπαιδευτικών, οι καθηλωμένοι μισθοί, οι μηδαμινοί διορισμοί, το κλείσιμο σχολείων και τμημάτων, η αξιολόγηση που «θα ανταμείβει τους άξιους», ο οικονομικός στραγγαλισμός των σχολείων είναι η πραγματικότητα που θα χειροτερέψει. Το νέο μνημόνιο-συμφωνία που ετοιμάζουν και η επίσημη υποδοχή του ΟΟΣΑ με την εργαλειοθήκη του που αναβαθμίζεται ως τέταρτος «θεσμός» εποπτείας, φέρνουν κακές εξελίξεις σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης. Οι εκπαιδευτικοί πρέπει να ετοιμαστούν για να απαντήσουν στο νέο κύμα επίθεσης και όχι να καλούνται να ξεχαστούν με το άρλεκιν της «αυτοδιαχείρισης».
Οι εκλογικές αυταπάτες, η περίοδος χάριτος που δίδεται απλόχερα στη συγκυβέρνηση, το πέλαγος της ονειροπόλησης και αυταπάτης, η απαξίωση των απεργιών και κινητοποιήσεων, οι «βαθυστόχαστες εποικοδομητικές προτάσεις», έχουν οδηγήσει στη διάλυση των συνδικαλιστικών διαδικασιών. Ο δρόμος της επίθεσης στρώνεται με μπόλικη «αυτοδιαχείριση» προκειμένου να αφοπλιστεί πολιτικά και ιδεολογικά ο κλάδος και να υποταχθεί. Ιστορικά η ρεφορμιστική γραμμή της «συνδιοίκησης» και της «αυτοδιαχείρισης» οδηγούσε πάντα στην αλλοίωση του χαραχτήρα των συνδικάτων. Όταν το ΠΑΣΟΚ εισήγαγε τη γραμμή της «λαϊκής συμμετοχής» (τότε πάλι είχε παραζαλιστεί η «αριστερά μας» υιοθετώντας τη), κατάφερε να ελέγξει το συνδικαλιστικό κίνημα, του κόλλησε το κουσούρι των πελατειακών σχέσεων και τη λογική της ανάθεσης. Σήμερα, η συνδικαλιστική δράση αντιμετωπίζεται ως μια συνιστώσα που είτε θα βοηθήσει κάποιους να παίξουν καλύτερα στο κεντρικό πολιτικό – κοινοβουλευτικό σκηνικό είτε θα τους βάλει πιο μέσα στους κρατικούς μηχανισμούς για να αλώσουν(!), τάχα μου, το κράτος προς όφελος του λαού και του τόπου!!!
Οι αυταπάτες είναι πάντα ολέθριες κι επικίνδυνες. Στην πραγματικότητα στήνεται ένα σκηνικό για να περάσουν βελούδινα παλιά και νέα μέτρα. Ο κλάδος δεν πρέπει να πέσει στην φάκα. Η προοπτική βρίσκεται στον αγώνα αντίστασης και διεκδίκησης. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει.

Δημοσιεύτηκε και στην Προλεταριακή Σημαία που κυκλοφορεί - http://www.kkeml.gr/
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Νομική Αθήνας: ΠΟΙΟΣ ΔΕ ΘΕΛΕΙ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ;

Την Πέμπτη 26/3, καταθέσαμε ψήφισμα στο ΔΣ Νομικής, για τη σύγκληση γενικής συνέλευσης. Θεωρήσαμε αναγκαίο ο φοιτητικός σύλλογος να συζητήσει και να πάρει θέση τόσο για το ζήτημα της κατάληψης και της επαπειλούμενης καταπάτησης του ασύλου την προηγούμενη βδομάδα όσο και για ζητήματα όπως οι διαγραφές, συνολικά ο νόμος πλαίσιο, οι εξαγγελίες για το σχ. Αθηνά καθώς και η καθαριότητα. Το αποτέλεσμα ήταν το εξής:
Η ΔΑΠ- «υπεύθυνη δύναμη» δε μας ξάφνιασε καθόλου. Πρώτα, καθ’ όλη τη διάρκεια της κατάληψης, πρότεινε την καταπάτηση του λαϊκού κεκτημένου του ασύλου, με την εισβολή των ΜΑΤ στη σχολή. Έπειτα, υπηρετώντας πιστά την κατεύθυνση διάλυσης των φοιτητικών συλλόγων και ενίσχυσης της λογικής του ατομικού δρόμου, δεν υπέγραψε για άλλη μια φορά πρόταση για γενική συνέλευση. Είναι άλλωστε «πάγια θέση» της τα φοιτητικά προβλήματα να «λύνονται» διά της θεσμικής οδού (αιτήσεις στη γραμματεία, συνδιοικητικά όργανα) και όχι από τη συλλογική συζήτηση και δράση μέσα από τα όργανά μας. Στις γενικές συνελεύσεις μπαίνει μόνο για να σπάσει αγώνες. Από πάρτι μέχρι τραμπουκισμούς, έχει αποδείξει ότι θα χρησιμοποιούσε κάθε μέσο για να βγάλει την πολιτική από τα φοιτητικά αμφιθέατρα.
Ίσως όμως πραγματική έκπληξη να προκαλέσει σε κάποιους η στάση των ΕΑΑΚ, καθώς ούτε αυτοί υπέγραψαν την πρόταση. Τι κι αν πρόκειται για μια δύναμη που έχει αναφορά στο κίνημα; Όσες φορές όμως και να ορκίζεται στο όνομα της γενικής συνέλευσης, η στάση της είναι ενδεικτική. Στην ουσία, και με επιχείρημα ότι η γενική συνέλευση «δε θα βγει», με την άρνηση της να υπογράψει στέρησε από τον σύλλογο τη δυνατότητα να συζητήσει. Παράλληλα, βέβαια, στο ίδιο ΔΣ, στήριξε ψήφισμα για σύγκληση συνέλευσης τμήματος, πρόταξε δηλαδή το παζάρεμα δικαιωμάτων σε στημένα τραπέζια διαλόγου με το καθηγητικό κατεστημένο, ενώ ο πραγματικός διάλογος, μέσα στη ΓΣ, με ευθύνη της αποκλείστηκε. Δεν είναι τυχαίο ότι κάθε τοποθέτηση των ΕΑΑΚ καταλήγει σε πιέσεις για μια πιο «φιλολαϊκή» πολιτική μιας κυβέρνησης που ξεκάθαρα συνεχίζει την αντιλαϊκή πολιτική. Θέλει το κίνημα διαπραγματευτικό χαρτί στα μεταβατικά- κυβερνητικά της προγράμματα και όχι πρωταγωνιστή των εξελίξεων. Έτσι φτάσαμε στο σημείο η παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ να υπογράφει το ψήφισμα, ενώ η «ουρά» της όχι! Πάντως η διαφοροποίηση του ενός σχήματος των ΕΑΑΚ σε γραπτή τοποθέτηση δεν αναιρεί το γεγονός ότι ο φοιτητικός μας σύλλογος την επόμενη βδομάδα δε θα συνεδριάσει. Έχει χορτάσει ο ΦΣ από τις διαφωνίες των δύο σχημάτων των ΕΑΑΚ, που εν τέλει φορτώνονται στην πλάτη του. Δεν τους είδαμε ωστόσο να διαχωρίζονται και στα κοινά πλαίσια στήριξης της κυβερνητικής «προσπάθειας»!
Εμείς, ως Αγωνιστικές Κινήσεις, εμμένουμε στην κατεύθυνση ζωντανέματος των γενικών συνελεύσεων, του ανώτερου οργάνου που έχουμε στα χέρια μας. Μόνο έτσι θα συγκροτήσουμε ένα μαζικό, παρατεταμένο και ανυποχώρητο φοιτητικό κίνημα, που θα συγκρούεται με την κυρίαρχη πολιτική, χωρίς αναμονή και αυταπάτες!
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Ψήφισμα Λαϊκής Συνέλευσης Κατοίκων Δήμου Μαραθώνα

Η Λαϊκή Συνέλευση των κατοίκων του Δήμου Μαραθώνα, που συγκλήθηκε την 28 Μάρτη 2015 στην Τοπική Κοινότητα Γραμματικού του Δήμου Μαραθώνα, με σκοπό να συζητήσει και να αποφασίσει τις δράσεις ενάντια στον ΧΥΤΑ Μαραθώνα που κατασκευάζεται στο Γραμματικό

ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ ΟΜΟΦΩΝΑ
Την 1 Απρίλη 2015 στις 7 το πρωί, θα πραγματοποιηθεί μαζική συγκέντρωση διαμαρτυρίας στον τόπο των έργων του ΧΥΤΑ Μαραθώνα, με αίτημα την άμεση διακοπή των εργασιών, αφού η ισχύουσα άδεια του έργου λήγει την 31 Μάρτη 2015.
ΔΗΛΩΝΕΙ προς πάσα κατεύθυνση ότι σε καμία περίπτωση δεν έχει αποδεχθεί και ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΙΤΡΕΨΕΙ την ολοκλήρωση και –πολύ περισσότερο - την λειτουργία του καταστροφικού για το περιβάλλον και επικίνδυνου για την υγεία των πολιτών ΧΥΤΑ Γραμματικού.
ΑΠΑΙΤΕΙ από τον Δήμαρχο Μαραθώνα, τους Δημοτικούς Συμβούλους όλων των Δημοτικών Παρατάξεων και τους Τοπικούς Συμβούλους, όλων των Δημοτικών και Τοπικών Κοινοτήτων του Δήμου Μαραθώνα την ενεργό στήριξη του αγώνα και την παρουσία τους στην χώρο της διαμαρτυρίας της 1 Απρίλη.
ΑΠΑΙΤΕΙ από την Περιφερειάρχη Αττικής και τους Περιφερειακούς Συμβούλους όλων των Περιφερειακών Παρατάξεων την ενεργοποίησή τους προς την κατεύθυνση της διακοπής των εργασιών του ΧΥΤΑ Μαραθώνα και την παρουσία τους την 1 Απρίλη στην συγκέντρωσης διαμαρτυρίας του λαού του Μαραθώνα, στο εργοτάξιο του ΧΥΤΑ.
ΑΠΑΙΤΕΙ από τους Βουλευτές της Περιφέρειας Αττικής που εξελέγησαν και με την ψήφο των δημοτών του Μαραθώνα να σταθούν στο πλευρό των αγωνιζομένων πολιτών στηρίζοντας τον δίκαιο αγώνα τους .
ΔΗΛΩΝΕΙ πως δεν θα ανεχτεί άλλα λόγια και απαιτεί από όλους τους εμπλεκόμενους έργα.

Γραμματικό 28 Μαρτίου 2015
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Μνήμη Φώτη Αγγουλέ, ο προλετάριος ποιητής και αγωνιστής

Εισαγωγικό από την Εκδοχή, κυρίως κείμενο (του Οικοδόμου) από την ιστοσελίδα Ατέχνως

Ο ποιητής και αγωνιστής του κομμουνιστικού κινήματος Φώτης Αγγουλές πέθανε στις 28 Μαρτίου 1964. Γεννημένος το 1911 στον Τσεσμέ της Μικράς Ασίας, έζησε ως πρόσφυγας στη Χίο. Εργάστηκε ως τυπογράφος, εντάχθηκε στο ΚΚΕ, διώχτηκε από τη δικτατορία Μεταξά και στα χρόνια της Κατοχής συμμετείχε στο αντιφασιστικό κίνημα στη Μέση Ανατολή, όπου φυλακίστηκε από τους Βρετανούς στα 1944-46. Έχοντας επιστρέψει στη Χίο, φυλακίστηκε και πάλι στα 1948-56. Οι περιπέτειες αυτές είχαν ως συνέπεια τον κλονισμό της σωματικής και ψυχικής του υγείας.
Γράφει ο Οικοδόμος //
Τη νύχτα 26 προς 27 Μάρτη του 1964 βρίσκεται νεκρός στο κατάστρωμα του επιβατηγού πλοίου «Κολοκοτρώνης», που έκανε το δρομολόγιο από Χίο προς Πειραιά, ο προλετάριος ποιητής – λαϊκός αγωνιστής Φώτης Αγγουλές. Πέθανε μόλις 52 χρόνων και πάμφτωχος· στις τσέπες του βρέθηκαν μόλις είκοσι δραχμές…
Τέσσερις λέξεις είναι αρκετές για να περιγράψουν ολόκληρη τη ζωή του Αγγουλέ: «προλετάριος με ταξική συνείδηση». Από μικρό παιδί στη βιοπάλη, στο μόχθο του μεροκάματου, ένιωσε τον πόνο και γεύτηκε όλες τις στερήσεις του σκληρού αγώνα για την επιβίωση. Τότε φώλιασε στο πετσί του η αδικία που ξεπηδά από τις κοινωνικές ανισότητες και μαζί τα πρώτα σπέρματα της ταξικής συνείδησης που θα τον οπλίσει με απαράμιλλη δύναμη για να αντιμετωπίσει τις ακόμα μεγαλύτερες δυσκολίες που θα ακολουθήσουν.
Αν το λέμε…
Οι φτωχές μας καλύβες σηκώνουνε τις μεγάλες Πατρίδες.
Κι οι καλοί πατριώτες
τεχνουργούν για τα χέρια μας δυνατές αλυσίδες.
Αν πονούμε, μας δείρανε όμοια οχτροί κι όμοια φίλοι,
κι αν το λέμε, αν το ξέρουμε της ζωής το τραγούδι,
το μάθαμε απ’ του χάρου τα χείλη.
Φ. Αγγουλές
[«ΑΓΓΟΥΛΕΣ, ποιήματα», Σύγχρονη Εποχή, 2011]
Από τη Μικρά Ασία όπου γεννήθηκε το 1911, θα βρεθούν πρόσφυγες με την οικογένειά του, κυνηγημένοι από τους Τούρκους (1914), στα παράλια της Χίου. Το ακριτικό νησί του Αιγαίου θα γίνει η δεύτερη πατρίδα του, και ο ίδιος θα την αγαπήσει και θα την τιμήσει με τη στάση ζωής και το έργο του.
Ανυπόταχτο πνεύμα, αν και «τα ’παιρνε» τα γράμματα, θα παρατήσει το σχολείο μόλις στη δεύτερη τάξη και θα ριχτεί στο μεροκάματο για να βοηθήσει την πολυμελή οικογένειά του. Θα ψαρεύει με τον ψαρά πατέρα του και στη συνέχεια θα γυρίζει στους δρόμους του νησιού για να πουλήσει τον ιδρώτα του. Το πόσο σημαντικό ρόλο έπαιξε η οικογένειά του στη διαμόρφωση του ψυχικού κόσμου του Αγγουλέ και στην αγάπη του για τον άνθρωπο αντανακλάται στον χαρακτήρα του, στην αγωνιστική του στάση και στα ποιήματά του.
“Όσον καιρό ήτανε άρρωστος (σ.σ. ένα χρόνο πριν πεθάνει νοσηλεύεται σε ψυχιατρική κλινική) καθισμένη δίπλα του μια αδελφή του (σ.σ. ο Αγγουλές είχε τρεις αδελφές), αφήνανε τα σπίτια τους, σύμφωνοι κι οι άντρες και τα παιδιά τους χάρη του Φώτη, άμετρη, ασυζήτητη αφοσίωση, ανατολίτικη. Έλεγε κάποτε ο ίδιος πως αν ο ένας του σπιτιού δεν είχε ύπνο, κι οι άλλοι αγρυπνούσανε «…για συντροφιά…».” [Έλλη Παπαδημητρίου, «Φώτης Αγγουλές», εκδ. Κέδρος, 1975]
Σύντομα θα αφήσει τα δίχτυα και θα βρεθεί παιδί για όλες τις δουλειές σ’ ένα τυπογραφείο. Εκεί θα μάθει την τέχνη του τυπογράφου και, αργότερα, θα τυπώσει ο ίδιος με τα χέρια του τα πρώτα του ποιήματα.
Φώτης Αγγουλές Σχέδιο: Γ. Γ. Δήμου Πηγή: «ΑΓΓΟΥΛΕΣ, ποιήματα», Σύγχρονη Εποχή, 2011
Φώτης Αγγουλές
Σχέδιο: Γ. Γ. Δήμου
Πηγή: «ΑΓΓΟΥΛΕΣ, ποιήματα», Σύγχρονη Εποχή, 2011

Ο Αγγουλές αν και εγκατέλειψε το σχολείο αγαπά τα γράμματα. Θα καταφέρει να αποσπάσει από τους υπεύθυνους της βιβλιοθήκης της Χίου την άδεια να κοιμάται τις νύχτες μέσα στη βιβλιοθήκη, για να μπορεί να διαβάζει τα αγαπημένα του βιβλία, ενώ θα αξιοποιεί τον ελεύθερο χρόνο του μετά τη δουλειά διαβάζοντας και «σκαλίζοντας» σε κομμάτια χαρτί δικούς του στίχους.
Γραφτό του θα δημοσιευτεί για πρώτη φορά σε μια σατιρική εφημεριδούλα που εκδίδει ο ίδιος μαζί με άλλους συνομήλικους συντοπίτες του. Από τις τοπικές αρχές θα θεωρηθεί υβριστικό, ο Αγγουλές θα συλληφθεί, θα σταμπαριστεί ως «επικίνδυνος» και θα μπει στο μάτι της κρατικής εξουσίας που στη συνέχεια δεν θα τον αφήσει ούτε λεπτό σε χλωρό κλαρί.
Καίγουνται
Αυτούς εγώ που τραγουδώ, δεν έχουνε φτερά.
Δεν τους μεθά καμιά φυγή, δεν τους τραβούν τ’ αστέρια,
έχουνε μια ζεστή καρδιά, δυο ροζιασμένα χέρια
κι είναι δεμένοι με τη γη.
Απ’ της αυγής το χάραγμα, ως του βραδιού τα θάμπη,
μοχθούν για δυο πικρές ελιές και μια μπουκιά ψωμί,
ιδρώνουν κι απ’ τον ίδρο τους ανθοβολούνε οι κάμποι,
καίγουνται κι απ’ τις φλόγες τους φωτίζεται η ζωή.
Φ. Αγγουλές
[«ΑΓΓΟΥΛΕΣ, ποιήματα», Σύγχρονη Εποχή, 2011]
Το ταλέντο του στην ποίηση είναι πηγαίο. Δεν προέρχεται από μια ιδεαλιστική αντίληψη για τη ζωή, εμπλουτισμένη με αγνά αισθήματα ―που κάθε άλλο παρά του λείπουν― ή απλά από διαβάσματα που τον συγκινούν. Η ανάγκη του να εκφραστεί αναβλύζει όπως ο ιδρώτας στη διάρκεια μιας κοπιαστικής μέρας, σαν την αγανάχτηση για την κοινωνική αδικία που αρχίζει να τον κυριεύει· όπως το όραμα για μια καλύτερη ζωή που αρχίζει από νωρίς κι αυτό να αποχτά διαστάσεις στη σκέψη του και περιμένει από τον Αγγουλέ να το χρωματίσει με το πινέλο του.
Στη διάρκεια της Κατοχής θα καταφύγει μαζί με άλλους συμπατριώτες του στη Μέση Ανατολή. Εκεί θα πολεμήσει το φασισμό με του τουφέκι στο χέρι και το στίχο στα χείλη. Οι στίχοι του θα «αφήσουν» το χαρτί και θα γίνουν σκοπός στα χείλη των στρατιωτών συναδέλφων του· θα τραγουδήσουν την πάλη ενάντια στο φασισμό  και τη δίψα για λευτεριά και καλύτερη ζωή σε μια δίκαιη κοινωνία. Η «επικίνδυνη» πένα του Αγγουλέ δεν θα περάσει απαρατήρητη από τους Έλληνες βαστάζους των Αγγλικών συμφερόντων.
“(…)Η ομάδα μας ελιγόστεψε. Τον τέταρτο φίλο μας τον θάψαμε κάτω από έναν αμμόλοφο. Τα τρόφιμά μας λιγόστεψαν. Το νερό μας τελειώνει. Αύριο, αν θα ζούμε, οι σιδηρόδρομοι θα ακολουθούνε το συντομότερο δρόμο από το σημείο Α ως το σημείο Λ… Εχτές καθυστερήσαμε από τον Σιμούν. Έβρεχε όλη μέρα άμμο και μικρομάμουνα που είχαν ένα σκληρό όστρακο. Οι αμμόλοφοι μετατοπιστήκανε. Τα καραβάνια εδώ είναι σπάνια. Θα προχωρήσομε μόνο με τη βοήθεια της πυξίδας μας προς το Νότο.” [Χιακός λαός, 19/10/1960 – πηγή: Απλωταριά]
Εξορίζεται και φυλακίζεται για μεγάλα χρονικά διαστήματα μαζί με άλλους αντιφασίστες σε διάφορες περιοχές της αχανούς αφρικανικής ερήμου. Ο ήδη ταλαιπωρημένος από τις κακουχίες οργανισμός του αρρωσταίνει βαριά. Απολύεται και επιστρέφει στην Ελλάδα, όπου από το επίσημο κράτος, με την αμέριστη συνδρομή των δοσίλογων, των ταγμάτων ασφαλείας και άλλων δυνάμεων που ανέχτηκαν ή συνεργάστηκαν με τους καταχτητές, έχει εξαπολυθεί ένα ανηλεές δολοφονικό κυνηγητό εναντίον των χιλιάδων κομμουνιστών, προοδευτικών και δημοκρατών αγωνιστών της εαμικής αντίστασης, που θα οδηγήσει στον εμφύλιο πόλεμο.

Ο Φώτης Αγγουλές πίσω από τα κάγκελα της φυλακής Φωτογραφία: Αρχείο Τρ. Μυλωνά Πηγή: Απλωταριά
Ο Φώτης Αγγουλές πίσω από τα κάγκελα της φυλακής
Φωτογραφία: Αρχείο Τρ. Μυλωνά
Πηγή: Απλωταριά

Ο «επικίνδυνος» Αγγουλές συλλαμβάνεται στη Χίο και κινδυνεύει να καταδικαστεί σε θάνατο. Με την πάνδημη διαμαρτυρία και συμπαράσταση του νησιού η ποινή του γίνεται φυλάκιση και αρχίζει τότε η περιπλάνησή του σε διάφορες φυλακές της χώρας που θα κρατήσει πολλά χρόνια. Η ακλόνητη πίστη του στον άνθρωπο, στη δύναμή του που βγαίνει από το δίκιο, και τα ιδανικά του θα τον κρατήσουν όρθιο απέναντι στην πολύ άσχημη κατάσταση της υγείας του που γίνεται ακόμα χειρότερη από τις κακουχίες και τα βασανιστήρια για να υπογράψει «δήλωση». Δεν λύγισε.
Μην καρτεράτε
Μην καρτεράτε να λυγίσουμε
μήτε για μια στιγμή,
μήδ” όσο στην κακοκαιριά
λυγά το κυπαρίσσι.
Έχουμε τη ζωή πολύ
πάρα πολύ αγαπήσει.
Φ. Αγγουλές
[«ΑΓΓΟΥΛΕΣ, ποιήματα», Σύγχρονη Εποχή, 2011]
Απολύεται και από αυτή τη φυλακή. Για να επιβιώσει ξαναπιάνει περιστασιακά τα δίχτυα, όταν δεν έχει μεροκάματο στο τυπογραφείο. Παράλληλα γράφει ασταμάτητα. Το 1958 κυκλοφορεί η ποιητική του συλλογή «Πορεία μέσα στη νύχτα», μια επιλογή ποιημάτων του που θα στοιχειοθετήσει ο ίδιος στο τυπογραφείο όπου έκανε μεροκάματα. Το 1963 θα κυκλοφορήσει η συλλογή «Φουτσιγιάμα», που θα είναι και η τελευταία του.
“Καλοκαίρι του ’63 τον φέρανε σε κλινική στα Μελίσσια, είχε πάθει μολυβδίαση, την ασθένεια των τυπογράφων. Αλλά και το μυαλό του είχε πάθει. Δεν έβγαλε μιλιά όταν με είδε, αν γνώριζε αν δε γνώριζε δεν κατάλαβα, το μάτι του όμως μας παρακολουθούσε, θαρρείς μας έκρινε. Μια στιγμή σηκώθηκε, πήγε ως το παράθυρο, ίδια η περπατησιά του πηδηχτή σαν έτοιμος για χορό. Το κεφάλι του τώρα κάτασπρο.” [Έλλη Παπαδημητρίου, «Φώτης Αγγουλές», εκδ. Κέδρος, 1975]
Το αντιμόνιο που τόσα χρόνια φωλιάζει στα πνευμόνια του του προκαλεί μολυβδίαση, τον καταβάλει. Παράλληλα, ζώντας διαρκώς στα όρια, το νευρικό του σύστημα καταρρέει. Από τη μια κλινική στην άλλη, επουλώνει όπως όπως τις πληγές του και καταφέρνει να γυρίσει να ζήσει στο αγαπημένο του νησί. Όμως όχι για πολύ. Το νήμα της τόσο ατσάλινης και εύθραυστης ταυτόχρονα ζωής του θα κοπεί πρόωρα στην «οικονομική θέση» του πλοίου της γραμμής σε κάποιο ταξίδι προς Πειραιά.

Ο Φώτης Αγγουλές Φωτογραφία του φωτογράφου-φωτορεπόρτερ της ΑΥΓΗΣ Στέλιου Κασιμάτη Πηγή: ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΖΟΝΤΑΣ
Ο Φώτης Αγγουλές
Φωτογραφία του φωτογράφου-φωτορεπόρτερ της ΑΥΓΗΣ Στέλιου Κασιμάτη
Πηγή: ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΖΟΝΤΑΣ

Ο Φώτης Αγγουλές έκλεισε τα μάτια του νέος, μα πρόλαβε να ζήσει δυο και τρεις ζωές, περισσότερο από άλλους που έζησαν γεράματα. Άφησε για κληρονομιά ένα υπέροχο παράδειγμα αγωνιστικής στάσης απέναντι στις μεγαλύτερες φουρτούνες της ζωής και ένα έργο φωτεινό σαν φάρο να σκίζει τα σκοτάδια που ακολούθησαν το μεγαλείο της ανάτασης του λαού μας στα χρόνια της αντίστασης.
Ο Αγγουλές αγάπησε τον άνθρωπο γιατί αγάπησε τη ζωή, γιατί μίσησε την εκμετάλλευση και κάθε τι που μπορεί να καταπιέσει το δικαίωμά του να ζήσει σαν άνθρωπος. Γι’ αυτό μισήθηκε ο ίδιος από τους διώκτες του, γι’ αυτό κυνηγήθηκε, φυλακίστηκε και βασανίστηκε χωρίς έλεος. Μα και γι’ αυτό δε λύγισε.
“(…)Καθώς περνούσανε τα χρόνια, με διδάσκανε… Είδα καρδιές λερωμένες και χέρια μουρντάρικα. Οι άρρωστοι που πέθαναν χωρίς γιατρό ήταν φίλοι μου. Για τους απελπισμένους που χάθηκαν, χωρίς υπεράσπιση, έκλαψα. Έβρεξα τα χείλη ενός διψασμένου, κράτησα συντροφιά ενός μελλοθάνατου… Τώρα μ’ αρέσει ν’ ακούω τους πεύκους να λένε το πεζοτράγουδο του καιρού: «εμάς το αύριο θα μας βρει. Και θα μας αναγνωρίσει από τα τατουάζ. Εμάς που δεν το καταδεχτήκαμε να κεντήσομε απάνω στα στήθη μας καμιά από τις παλιανθρωπιές του καιρού μας.” [Φώτης Αγγουλές – πηγή: Απλωταριά]
Άξιος γιος της εργατικής τάξης ο Αγγουλές αγαπήθηκε από το λαό ο ίδιος και αγαπήθηκε και το έργο του. Οι στίχοι του έγιναν τραγούδι στα χείλη των προλετάριων της Χίου και της Ελλάδας ολόκληρης. Το έργο του όσο περνάει ο χρόνος καταξιώνεται, αποχτά λόγο ύπαρξης όλο και περισσότερο. Η ποίηση του Αγγουλέ συνεγείρει τον σημερινό άνθρωπο της βιοπάλης, μιλάει τη γλώσσα του, αφυπνίζει τη σκέψη του, γιομίζει και τα πιο απόμερα της ψυχής του με πολύτιμα συναισθήματα και ταξικό κουράγιο. Χρωματίζει το όραμα για ζωή δίκαιη, χωρίς εκμετάλλευση.
ΡΟΥΜΠΙΝΙΑ
Οι νεκροί θα γυρίσουν στους τάφους τους
όταν ο ήλιος φανεί,
κι οι σκιές θα χαθούνε…
Στις βαθιές φυλλωσιές θα ξυπνήσουν τ’ αηδόνια,
στις καρδιές των ανθρώπων, θ’ ανθίσ’ η χαρά,
κι οι εχθροί των λαών ξεχασμένοι
αψηλά, στις κρεμάλες,
θα κοιτάζουν με μάτια, τρομάρα γιομάτα,
των φτωχών τους θυμάτων τις στερνές αιμοστάλες,
που θα λάμπουν στο φως, σαν ρουμπίνια φλογάτα.
Φ. Αγγουλές
[Γιώργης Σιδέρης, «ΦΩΤΗΣ ΑΓΓΟΥΛΕΣ», Κέδρος, 1981]
Όποιος δέχεται ότι χρέος των ποιητών είναι με το έργο τους να οδηγούν προς τα μπρος το λαό, δεν μπορεί να μην δεχτεί ότι ο Αγγουλές στάθηκε στην πρώτη γραμμή, ανάμεσα στους σημαντικότερους. Μέσα από αμέτρητες δυσκολίες, διωγμούς και κατατρεγμούς, μέσα από ποτάμια αίμα και ανείπωτο πόνο ξεπηδούν τα πιο φωτεινά χρώματα της ζωής που ανατέλλει. Της ζωής που γι’ αυτήν ονειρεύτηκε και αγωνίστηκε ο Φώτης Αγγουλές. Της ζωής που τίποτα δεν θα την εμποδίσει ν’ ανατείλει, τη μέρα που τα όνειρα και οι αγώνες των προλετάριων θα δικαιωθούν.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Για την περίπτωση του ΚΚΕ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ
Η αμηχανία ως αποτέλεσμα ιδεολογικών και πολιτικών αδιεξόδων

Είναι γεγονός ότι οι εξελίξεις τα τελευταία χρόνια ανέτρεψαν μια σειρά σταθερές σε όλους ανεξαιρέτως τους πολιτικούς σχηματισμούς, ενώ το πολιτικό σύστημα που είναι απαραίτητο για την ευστάθεια του συστήματος είναι υπό διαρκή ρευστότητα και ανατροπή. Το ΠΑΣΟΚ –βασικός πυλώνας επί δεκαετίες της πολιτικής σταθερότητας του συστήματος- από το 43% κοντεύει να γίνει εξωκοινοβουλευτική δεξιά, η ΝΔ –ο άλλος πυλώνας- πανηγυρίζει που έπιασε το 28%, οι νεοναζί εκτοξεύτηκαν σε μεγάλα νούμερα με αρκετή σταθερότητα και γεωγραφική ομοιογένεια, ενώ, από την άλλη αντιστράφηκε, με συντριπτικό μάλιστα τρόπο, ο εσωτερικός συσχετισμός των δύο βασικών εκδοχών του ρεφορμισμού ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ.
Στο φόντο, κόμματα-δεκανίκια εμφανίστηκαν υπό την αμέριστη προστασία και προβολή των αστικών ΜΜΕ και τα περισσότερα εξαφανίστηκαν (ΛΑΟΣ, ΔΗΜΑΡ, μένει να δούμε τι θα γίνει με το εμετικότερο όλων Ποτάμι που δείχνει για την ώρα να ανεβάζει τις σχέσεις του με τα κέντρα εξουσίας) στα γρήγορα, κάτω από το βάρος της χρέωσης της ανοιχτής και απροσχημάτιστης «χρησιμότητάς τους» στην αναγκαία κοινοβουλευτική συμπλήρωση ώστε να περνάνε –υπό διάφορες υποστηρικτικές εναλλαγές- τα μνημονιακά μέτρα. Όπως είναι γνωστό, τον ρουφιάνο κανείς δεν τον αγαπάει.
Το γεγονός ότι μέχρι τώρα «η δουλειά τελικά γίνεται» (με διάφορες εναλλαγές και συνδυασμούς) για λογαριασμό του εξαρτημένου ελληνικού καπιταλισμού δεν αναιρεί ότι ένα τέτοιο σύστημα (όταν μάλιστα είναι σε βαθιά κρίση αλλά και σε συνεχή υποβιβασμό από τα ξένα αφεντικά) δεν μπορεί για πολλά χρόνια να βασίζεται σε μια μόνιμα κινούμενη άμμο και σε απανωτό και ταχύτατο κάψιμο εφεδρειών. Ούτε και το γεγονός ότι οι περιπτώσεις «ατυχημάτων» –έξω και από τους στενούς σχεδιασμούς των κέντρων εξουσίας του συστήματος και ακριβώς επειδή τα κέντρα αυτά δεν είναι ενιαία- δεν μπορούν ούτε και πρέπει να αποκλειστούν.
Θα λέγαμε πως είναι πραγματικά κρίμα ότι σε τέτοιες συνθήκες ολοκληρωτικής κρίσης και όξυνσης όλων των σχέσεων στο ιμπεριαλιστικό–καπιταλιστικό σύστημα, όξυνση που φτάνει πολλαπλασιασμένη στον εξαρτημένο ελληνικό καπιταλισμό, το λαϊκό κίνημα παραμένει στη γωνία, ενώ οι συνέπειες της ιστορικής ήττας του κομμουνιστικού κινήματος είναι ακόμα εδώ και καθορίζουν απόλυτα τον τρόπο με τον οποίο κινούνται οι δυνάμεις που είναι ακριβώς απότοκα της ήττας αυτής. Μόνο που η ιστορία δεν γράφεται ούτε με «κρίμα» ούτε με «εάν». Βρισκόμαστε στο «εδώ» και στο «τώρα» και με αυτά τα δεδομένα πρέπει να δράσουμε.
Απέναντι σε αυτές τις εξελίξεις, το ΚΚΕ βρέθηκε όχι μόνο απροετοίμαστο αλλά καμωνόταν ότι δεν τρέχει και τίποτα σημαντικό. Έχοντας πιστέψει για τα καλά τα συστημικά παραμύθια της «ισχυρής Ελλάδας» και της «θωρακισμένης ελληνικής οικονομίας», βρέθηκε σε απόλυτο αιφνιδιασμό, κατάπιε στα γρήγορα τις «αντεπιθέσεις», προσπάθησε να εξηγήσει ότι «έτσι είναι ο καπιταλισμός γενικά» και να παρουσιάσει άνεση και χαλαρότητα. Για να δικαιολογήσει τη μόνιμη (τη σχετική με το ρεφορμιστικό DNA του) φοβία του να βγει ο λαϊκός παράγοντας στο προσκήνιο έστησε ένα θεωρητικό δημιούργημα περιγραφής της πραγματικότητας, που αποτελεί τη σοβαροφανή και «αριστερή» εκδοχή της παντοδυναμίας του συστήματος. Ούτε λίγο ούτε πολύ, για το ΚΚΕ βάσει σχεδίου έφτασε το 10% η Χρυσή Αυγή, βάσει σχεδίου ο ΣΥΡΙΖΑ πλησίασε το 40% και έγινε κυβέρνηση και τώρα τελευταία παρουσιάζει την εκδοχή ότι επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε τη θέση του ΠΑΣΟΚ, τα κέντρα εξουσίας προετοιμάζουν να στήσουν την ΑΝΤΑΡΣΥΑ να παίξει το ρόλο που έπαιζε ο ΣΥΡΙΖΑ. Και όλη αυτή ασφαλώς η τεράστια συνωμοσία είναι για να δημιουργηθεί ανάχωμα απέναντι στο ΚΚΕ!
Δεν έχει ίσως αξία να ασχοληθεί κανένας με τόσο ρηχές «εκτιμήσεις», που γίνονται ακριβώς για να δημιουργηθεί εσωκομματική κατάσταση έκτακτης ανάγκης και να αντέξει ένα κομματικό δυναμικό σε συνθήκες πίεσης. Αυτό όμως που έχει αξία είναι ότι η ανακριβής εκτίμηση ότι έγινε ένα (πάνω κάτω) κανονισμένο πέρασμα της διακυβέρνησης από ΝΔ-ΠΑΣΟΚ σε ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ αγνοεί το γεγονός ότι το στελεχιακό δυναμικό του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα μπορέσει να διαχειριστεί με επιτυχία τις υποθέσεις της αστικής τάξης, αν και πολύ θα το ήθελε! Οι λειψές του σχέσεις με την αστική τάξη (που τώρα οικοδομούνται σε συνθήκες επείγουσας ανάγκης), η μικρή του πρόσβαση στον κρατικό μηχανισμό αλλά και η απειρία–ερασιτεχνισμός του, σε συνδυασμό με τις πρωτοφανείς απαιτήσεις των ιμπεριαλιστών, αφήνουν ανοιχτό το ενδεχόμενο «μη κανονικών» εξελίξεων. Εξελίξεις οι οποίες, προφανώς, θα αφορούν –και ίσως με δραματική ένταση- το λαϊκό παράγοντα.
Το ΚΚΕ ούτε λίγο ούτε πολύ… μεταφέρει στην πολιτική και στο κίνημα τη ρεβιζιονιστική θεωρία των παραγωγικών δυνάμεων. Στο πολιτικό πεδίο όλα τα ρυθμίζει ο καπιταλισμός. Με ένα κουμπί γεννάει κόμματα, καταβαραθρώνει τα άλλα και γενικώς όλα τα μανιπουλάρει εύκολα. Ενώ οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις υποβιβάζονται από το ΚΚΕ ως παράμετροι που είναι σταθερά υπό έλεγχο και συνεννόηση. Δεν μπορούμε να φανταστούμε πιο αντιδιαλεκτική ανάλυση και ειδικά μια εποχή σαν τη σημερινή.
Με αυτή την ανάλυση, το ΚΚΕ «αποφεύγει» να αντιληφθεί τι θα μπορούσε να σημάνει σε τέτοιες συνθήκες η παρέμβαση ενός κινήματος αντίστασης και διεκδίκησης και φυλάγεται από αυτά ακριβώς τα καθήκοντα απέναντι στο κίνημα. Επιφυλάσσει για τον εαυτό του το ρόλο «σας τα 'λεγα εγώ» αν και εδώ έχουμε διάφορες προφανείς αντιρρήσεις σε σχέση με τι μας έλεγαν, αν θυμηθούμε τα φληναφήματα της ισχυρής Ελλάδας, τα «επιθετικά» αιτήματα των 1400€ και την άρνηση της αναφοράς σε μνημόνια αφού «παντού έχουμε καπιταλισμό». Μια άρνηση που ξεχάστηκε στα γρήγορα και χωρίς να δοθεί λογαριασμός πουθενά έδωσε τη θέση της στη σημερινή κεντρική στόχευση «ενάντια στα μνημόνια», τώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ υπογράφει νέα.
Επιφυλάσσει ακόμα για τον εαυτό του το στόχο της –διά της αναμονής- εκλογικής κεφαλαιοποίησης της δυσαρέσκειας από το ΣΥΡΙΖΑ. Δεν είναι τυχαίο ότι βασικός στόχος της πρώτης παρέμβασης του ΚΚΕ μετά τις εκλογές στη συγκέντρωση στο Σύνταγμα ήταν και η παρουσίαση της πρότασης νόμου του ΚΚΕ στη Βουλή για κατάργηση των μνημονίων. Την ίδια στιγμή που σε κανένα σωματείο δεν έχει βάλει απεργιακή πρόταση με τον παραπάνω στόχο! Στο ψέκασμα με κοινοβουλευτικές αυταπάτες υπάρχει τελικά τεράστια προσφορά!
Στην προσέγγιση του ΚΚΕ, η ταξική πάλη ως παράγοντας ωρίμανσης του λαού και όξυνσης των αντιφάσεων του συστήματος απουσιάζει. Ο λαός και η εργατική τάξη δεν είναι παρά οι «μαθητές» που παρακολουθούν τα μαθήματα πολιτικής και πολιτικής οικονομίας, μαθήματα με μπόλικη μέντα ρεβιζιονισμού και νεοτροτσκισμού. Οι δε κινήσεις του ΚΚΕ σε χώρους δουλειάς είναι κινήσεις δήλωσης παρουσίας και συσσώρευσης δυνάμεων χωρίς ποτέ να κλιμακώνονται.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, από την άλλη, έχει καταφέρει, είναι η αλήθεια, τα τελευταία χρόνια να είναι ένα μετωπικό σχήμα το οποίο γενικά γνωρίζει ο κόσμος ότι υπάρχει. Πατάει πάνω στη συνύπαρξη πολλών οργανώσεων, έχει εκμεταλλευτεί τις δυνάμεις της στους χώρους της νεολαίας και έχει βρει βήμα στα πολλαπλά κοινά φόρα που έχουν δημιουργηθεί τα τελευταία χρόνια με τις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ. Το «μεταβατικό της πρόγραμμα», είτε το θέλει είτε όχι (και η εκτίμησή μας είναι ότι το θέλει), αποτελεί τη δική της γέφυρα συνεννόησης με τις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ. Τα καθαρά φιλοΣΥΡΙΖΑ άρθρα κορυφαίων στελεχών της το προηγούμενο διάστημα, όσο και αν τα στελέχη αυτά υποτίθεται πως είναι αυτονομημένα (και τι σημαίνει άραγε αυτό;), στην πραγματικότητα εκφράζουν την κεντρική πολιτική γραμμή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ την περίοδο αυτή, καθώς και το ρόλο που επιφυλάσσει στον εαυτό της αλλά και στο ίδιο το λαϊκό κίνημα: αυτό του αριστερού ελεγκτή και διορθωτή της «αντιφατικής κυβέρνησης» (όπως η ίδια έλεγε) του ΣΥΡΙΖΑ. Στη συνέχεια της ρεφορμιστικής της μήτρας η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν μπορεί να δει για το λαϊκό κίνημα έναν ρόλο αυτόνομο από τις διεργασίες στις οποίες ηγεμονεύει το σύστημα.
Αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν η στάση της στις συγκεντρώσεις που κάλεσε (με διάφορα προκαλύμματα) ο ΣΥΡΙΖΑ στις πλατείες. Οι συγκεντρώσεις αυτές είχαν ως βασικό χαρακτηριστικό τη στήριξη της κυβέρνησης στη διαδικασία της διαπραγμάτευσης. Αυτό το χαρακτηριστικό δεν υπήρχε ο συσχετισμός να ανατραπεί και αυτό ήταν ολοφάνερο στον καθένα που παρακολουθεί τα πράγματα και έχει στοιχειώδεις πολιτικές εκτιμήσεις. Οι αιτιάσεις των στελεχών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ότι προσπάθησαν να οξύνουν το αντιΕΕ αίσθημα του λαού και όχι να στηρίξουν την κυβέρνηση υπονομεύονται από τα πλαίσια που κατέβασαν στα σωματεία για να συμμετέχουν αυτά στις κινητοποιήσεις. Στο πλαίσιο αυτό (εκτός της αναμενόμενης απουσίας οποιασδήποτε αναφοράς στην εξάρτηση και τον ιμπεριαλισμό), απουσίαζε και οποιαδήποτε αναφορά τόσο στην κυβέρνηση όσο και στη γραμμή της διαπραγμάτευσης. Αποτελούσε πλαίσιο υποτιθέμενης και έμμεσης πίεσης στο ΣΥΡΙΖΑ να μην κάνει πίσω στη διαπραγμάτευση, αλλά και ευκαιρία για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ να ξαναθέσει το γνωστό μεταβατικό της πρόγραμμα (το οποίο δεν απέχει πολύ από το να γίνει ανέκδοτο αν σκεφτεί κανείς, πέρα από το ρεφορμιστικό του πράγματος, ποιες είναι οι σχέσεις και η γείωση στο λαό αυτών που φιλοδοξούν να εφαρμόσουν αυτό το μεταβατικό πρόγραμμα).
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ με βάση το σταθερό οπορτουνισμό της, με βάση το ρεφορμιστικό ιδεολογικό και πολιτικό της φορτίο θα βρεθεί σε νέα αδιέξοδα το επόμενο διάστημα. Έχοντας βαθιά στο DNA της τη λογική του ειρηνικού περάσματος, δεν θα μας κάνει εντύπωση αν παρατήσει εντελώς οποιαδήποτε κινηματική αναφορά και ρίξει όλο της το βάρος σε συνέδρια για το χρέος, σε νέα ψαξίματα λογιστικού του ελέγχου αλλά και σε δημιουργία «αντιδομών» και προβολή αυτοδιαχειρίσεων. Όλη αυτή η φυγή από την πραγματικότητα δεν είναι, βέβαια, μια εύκολη υπόθεση για ένα δυναμικό βάσης που έχει κινηματικές αναφορές και αυτό είναι ένα γεγονός το οποίο επιτείνει τη σύγχυση στο δυναμικό της. Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο ότι ένα τμήμα της ουσιαστικά καλοβλέπει το ΣΥΡΙΖΑ και διακατέχεται από δέος απέναντί του, ενώ ένα άλλο (μικρότερο τμήμα) έχει την τάση να τα ακουμπήσει στο ΚΚΕ.
Δεν θεωρούμε βέβαια ότι όλα είναι κανονισμένα. Άλλωστε, τη δύσκολη περίοδο που είναι μπροστά μας πρέπει να ενταθούν οι προσπάθειες κοινής δράσης που θα διευκολύνουν το λαό να ξαναβγεί, να αντισταθεί και να διεκδικήσει. Γιατί η αντιλαϊκή επίθεση, τα μνημόνια, η συντριβή των βασικών δικαιωμάτων στη ζωή είναι εδώ!

Προλεταριακή Σημαία
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Μαρόκο: Απεργία πείνας διαρκείας μαοϊστών φοιτητών πολιτικών κρατούμενων (23/03/2015)

Προς την εγχώρια και τη διεθνή κοινή γνώμη
Απεργία πείνας διαρκείας από τις ομάδες πολιτικών κρατουμένων Αζίζ Ελ Χαλφάουι και Αζίζ Ελ Μπουρ, στις τοπικές φυλακές Μπουλμχάρεζ και Ουντάια Μαρακές
Συνεχίζουμε τον αγώνα μας στις τοπικές φυλακές Μπουλμχάρεζ και Ουντάια του Μαρακές ενάντια στην άθλια πραγματικότητα που ζούμε, και προκειμένου να αντιδράσουμε στη συστηματική άρνηση των διευθύνσεων των φυλακών να υλοποιήσουν τα αιτήματά μας, παρά τις πολλές απεργίες πείνας που έχουμε διεξάγει και τις ψεύτικες υποσχέσεις που μας δόθηκαν.
Μετά τις καθημερινές κακομεταχειρίσεις και απειλές μέσα στις φυλακές, τις ύβρεις και τους τραμπουκισμούς που τελικά μετατράπηκαν σε φυσικές επιθέσεις από υπαλλήλους και φύλακες, τους διευθυντές και τους προέδρους των φυλακών μας, εμείς, οι μαοϊστές πολιτικοί κρατούμενοι, αποφασίσαμε να κάνουμε ένα νέο, ανώτερο βήμα, διεξάγοντας μια νέα απεργία πείνας, αορίστου διαρκείας για την ομάδα Αζίζ Ελ Χαλφάουι και τριών ημερών για την ομάδα Αζίζ Ελ Μπουρ, ανανεώσιμη αν χρειαστεί. Αυτές οι απεργίες ξεκινούν τη Δευτέρα 23 Μάρτη, στην επέτειο της ένδοξης εξέγερσης της 23ης Μάρτη του 1965: με αυτές, επιδιώκουμε να επιβάλλουμε τις δίκαιες και νόμιμες διεκδικήσεις μας εντός των φυλακών, οι οποίες είναι οι ακόλουθες:
-η άνευ όρων απελευθέρωσή μας, όπως και όλων των πολιτικών κρατουμένων
-η απόσυρση όλων των κατασκευασμένων κατηγοριών και των διώξεων εναντίον μας
-η άνευ όρων άρση των κατηγοριών εναντίον των συντρόφων μας
-η εγκατάλειψη της στρατιωτικοποίησης των πανεπιστημίων και η ξεκάθαρη απόσυρση της τριμερούς εγκυκλίου*
-η απόδοση δικαιώματος επίσκεψης για τις οικογένειές μας, για τους φοιτητές και για όλους όσους θέλουν να μας επισκεφτούν κατά τη διάρκεια της εβδομάδας
-η βελτίωση της σίτισης, το δικαιώμα και η πρόσβαση στη φαρμακευτική αγωγή, την υγεία και την υγιεινή
-η παροχή βιβλίων και η άδεια να εισάγουμε στη φυλακή βιβλία, περιοδικά και εφημερίδες, καθώς και η δημιουργία κατάλληλου κλίματος για μελέτη
-η άδεια να γραφτούμε για τις εξετάσεις για το πτυχίο, για το μεταπτυχιακό και για την επαγγελματική άδεια
-η άδεια για επαρκή χρονικά χρήση τηλεφώνου
-ο επαρκής χρονικά και σε λογικές ώρες προαυλισμός
-η συγκέντρωση των πολιτικών κρατουμένων σε μία μόνο φυλακή και στις ίδιες πτέρυγες
-ο τερματισμός όλων των παρενοχλήσεων και των κατασταλτικών μέτρων που αντιμετωπίζουμε καθημερινά.
Δηλώνουμε στην εγχώρια και διεθνή κοινή γνώμη την ολόψυχη αλληλεγγύη μας:
-με όλους τους αγώνες του μαροκινού λαού σε όλες τις συνιστώσες του (εργάτες, αγρότες, φοιτητές, μαθητές, άνεργοι κλπ)
-σε όλους τους πολιτικούς κρατούμενους στη χώρα και το εξωτερικό.
Καταδικάζουμε έντονα:
-την καταστολή και την πολιορκία που υφίστανται οι οικογένειές μας, η Εθνική Ένωση Φοιτητών Μαρόκου, οι αγωνιστές του κινήματος της 20ής Φλεβάρη και όλοι οι δημοκράτες αγωνιστές
-τις επιθέσεις και την περιστολή που υφίστανται οι πολιτικές και συνδικαλιστικές ελευθερίες στο Μαρόκο.
Τέλος, διακηρύττουμε την αποφασιστικότητά μας να συνεχίσουμε τον αγώνα εντός της φυλακής με όλα τα μέσα που διαθέτουμε, για να υλοποιήσουμε τα δίκαια και σωστά αιτήματά μας. Καθιστούμε δε εξ ολοκλήρου υπεύθυνους για ό,τι μπορεί να μας συμβεί τη διεύθυνση των φυλακών και το υφιστάμενο καθεστώς του Μαρόκου.
Μπορείτε να κόψετε όλα τα λουλούδια, αλλά δεν μπορείτε να εμποδίσετε την Άνοιξη να ‘ρθει.”
Ζήτω ο αγώνας του φοιτητικού κινήματος!
Ζήτω η επανάσταση στο Μαρόκο!
Ζήτω η παγκόσμια προλεταριακή επανάσταση!
Ζήτω ο μαρξισμός-λενινισμός-μαοϊσμός!
Ομάδα Αζίζ Ελ Χαλφάουι
Αζίζ Ελ Χαλφάουι- ν.2375 (Ουντάια)
Ραντουάν Αλ Ααντίμι- ν.2376 (Ουντάια)
Ομάδα Αζίζ Ελ Μπούρ
Αζίζ Ελ Μπουρ- ν.12679 (φυλακή Ταζνίτ)
Μουχάμαντ Αλ Μουάδιν- ν.21409 (Μπουλμχάρεζ)
Χισάμ Αλ Μισκίνι- ν.21415 (Μπουλμχάρεζ)
Αμπντουλχάκ Α’ Ταλχάουι -ν.21853 (Μπουλμχάρεζ)
21/03/2015
Το κείμενο στα αραβικά:http://unem-marrakech.blogspot.gr/2015/03/blog-post_95.html
Tο κείμενο στα γαλλικά:http://www.pcr-rcp.ca/fr/3922

*σημείωση parapoda: Η “τριμερής εγκύκλιος” αφορά στο δικαίωμα των κατασταλτικών αρχών να εισέρχονται στους πανεπιστημιακούς χώρους για να αποτρέψουν τη βία εναντίον “της ζωής και των αγαθών”. Αρχικά, είχε επιβληθεί πριν 25 χρόνια, μετά από δολοφονίες φοιτητών από ισλαμιστές, και επανήλθε πέρσι, μετά από συγκρούσεις μεταξύ αριστερών φοιτητών και ισλαμιστών φοιτητών, που οδήγησαν στο θάνατο ισλαμιστή φοτητή στο πανεπιστήμιο του Φεζ.

https://parapoda.wordpress.com/
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Η Περουβιάνικη νεολαία γιορτάζει τη νίκη της ενάντια στην κυβέρνηση και το μεγάλο κεφάλαιο.

Της Lynda Sullivan

Η νεολαία του Περού ξεκίνησε το 2015 δείχνοντας σε όλη τη χώρα ότι μπορεί να σπάσει ο νεοφιλελευθερισμός. Κατάφεραν μέσα σε ένα μήνα να κινητοποιήσουν δεκάδες χιλιάδες κόσμου σε πέντε διαφορετικές πορείες και να αναγκάσουν την κυβέρνηση να πάρει πίσω το νόμο που θα διέλυε τα εργατικά τους δικαιώματα.
Ο νόμος 30288, ή Νόμος για τη Νεανική Εργασία, ή πιο γνωστός σαν “Νόμος Πουλπίν”, εγκρίθηκε από το Κογκρέσο [Η Βουλή του Περού, στμ] στις 11 Δεκέμβρη 2014 με 68 ψήφους υπέρ, 12 κατά και 11 αποχές. Ο επίσημος στόχος του ήταν να επισημοποιήσει την εργασία και να μειώσει την ανεργία στους νέους από 18 ως 24 ετών. Όμως οι νέοι περουβιάνοι δεν είδαν σε αυτόν το νόμο μια αγαθοεργία της κυβέρνησης όπως ήθελε να παρουσιαστεί. Αντίθετα είδαν μια επίθεση στα εργατικά τους δικαιώματα και μια προσπάθεια να χορτάσουν οι άπληστες απαιτήσεις του μεγάλου κεφαλαίου.
Αυτοί που προώθησαν το “νόμο Πουλπίν” (ο όρος “Πουλπίν” προέρχεται από ένα ποτό που απευθύνεται κύρια στους νέους και έχει υιοθετηθεί πλατιά με την έννοια του νέου και άπειρου) ισχυρίζονταν ότι θα φέρει σταθερότητα, - καθιέρωνε μια μίνιμουμ σύμβαση ενός έτους στο διάστημα του οποίου η κυβέρνηση θα κάλυπτε την υγειονομική περίθαλψη του εργαζόμενου. Η κυβέρνηση επίσης πρόσφερε φοροαπαλλαγές στους συμβαλλόμενους εργάτες. Ταυτόχρονα όμως αυτές οι θέσεις συνοδεύονταν από μια σειρά περικοπών στα ισχύοντα δικαιώματα σύμφωνα με την εργατική νομοθεσία. Οι αλλαγές περιλάμβαναν περικοπές στις άδειες στο μισό, δραστικές περικοπές στις αποζημιώσεις (στο 22% των ισχυουσών), καμιά αποζημίωση για υπερωρίες, οικογενειακά επιδόματα, δώρα και ασφάλιση ζωής, που σήμαιναν μια σημαντική περικοπή στο κόστος εργασίας για τις μεγάλες επιχειρήσεις.
Η κυβέρνηση ισχυρίζονταν ότι αυτό θα έκανε τους νέους “πιο ελκυστικούς” στις επιχειρήσεις και έτσι θα δημιουργούσε περισσότερη εργασία. Όμως οι επικριτές του νόμου ισχυρίζονταν ότι απλά θα μετέφερε την εργασία από το ένα μέρος του πληθυσμού στο (φτηνότερο) άλλο. Ο νόμος απαγόρευε την απόλυση εργαζόμενου για να προσληφθεί άλλος με το νέο νόμο, όμως επέτρεπε τη μη ανανέωση σύμβασης προσωρινά εργαζόμενων για την πρόσληψη νέων. Δεδομένου ότι 7 στους 10 εργαζόμενους δουλεύουν με προσωρινή σύμβαση, αυτό θα δημιουργούσε εργασιακή ανασφάλεια στους εργαζόμενους άνω των 25 ετών.

Οι επικρίσεις
Ο Διεθνής Οργανισμός Εργασίας (ΔΟΕ) επέκρινε το νόμο τονίζοντας ότι το πρόβλημα στο Περού είναι η ποιότητα κι όχι η ποσότητα της ανεργίας. Η ανεργία στους νέους είναι στο 8% - όχι ιδιαίτερα ψηλή σε σχέση με ορισμένες Ευρωπαϊκές χώρες (στην Ισπανία το Δεκέμβρη του 2014 η ανεργία στους νέους έφτασε το 51%). Επομένως ο νόμος Πουλπίν θα χειροτερέψει την ανεργία καθώς θα μειωθεί η ποιότητα της εργασίας ακόμη περισσότερο. Επιπλέον ο ΔΟΕ επισήμανε ότι η μείωση των παροχών δεν οδηγεί σε μείωση αυτών που δουλεύουν “μαύρα”. Ένα παράδειγμα είναι η απόπειρα της κυβέρνησης να μειώσει το κόστος στις μικρές επιχειρήσεις περιορίζοντας τα εργασιακά δικαιώματα. Μετά την ψήφιση του Νόμου για την Προώθηση και την Απλοποίηση των Μικρομεσαίων Επιχειρήσεων το 2013 ο αριθμός των ατόμων που δουλεύουν στη μαύρη εργασία παρέμεινε στο 90% παρά το πετσόκομμα των εργασιακών δικαιωμάτων.
Η νεολαία της χώρας, ιδιαίτερα όσοι ζουν στην πρωτεύουσα, επέκρινε επίσης το νόμο. Δήλωσαν ότι ο νόμος παραβιάζει το δικαίωμα σε μια αξιοπρεπή εργασία και το δικαίωμα της μη διάκρισης βάσει της ηλικίας.
Για να διαπιστώσουμε καλύτερα ποιοι είναι αυτοί που επωφελούνταν από το νόμο θα έπρεπε να δούμε ποιοι ήταν αυτοί που καλέστηκαν να τον συντάξουν και από που προήλθε η αρχική πρόταση. Η νεολαία, που θα ήταν οι επίσημοι ωφελούμενοι του νόμου Πουλπίν δεν κλήθηκαν καθόλου. Δεν έγινε ούτε μια συζήτηση, ούτε έρευνα στην οποία να κλήθηκαν. Ποιοι τότε ήταν οι συμβουλάτορες;

Οι πραγματικά ωφελούμενοι
Στις 6 Οκτώβρη 2014, η ADEX, δηλαδή η συντεχνία των εξαγωγικών εταιριών, παρουσίασε κάποιες προτάσεις για τη μεταρρύθμιση της εργασίας στην Επιτροπή Εξαγωγών του Κογκρέσου με τίτλο “Οι μεταρρυθμίσεις που χρειάζεται το Περού”. Συζήτησαν επίσης για το ίδιο θέμα με την Επιτροπή Εργασίας της Βουλής. Στις 13 Οκτώβρη 2014 ο Εθνικός Σύνδεσμος Επιχειρήσεων (ΕΣΕ) συναντήθηκε με τον Υπουργό Παραγωγής για να παρουσιάσουν κι αυτοί τις προτάσεις τους. Οι προτάσεις αυτές συμπεριλήφθηκαν σχεδόν αυτούσιες στον Νόμο Πουλπίν. Η μόνη διαφορά ήταν ότι η πρόταση της ADEX για επτά μέρες άδειας ανέβηκε στις 15 μέρες. Αυτά τα πανίσχυρα επιχειρηματικά λόμπι δεν ήταν απλοί σύμβουλοι αλλά οι πραγματικοί συντάκτες του νόμου.
Η Επιτροπή Εργασίας, καθήκον της οποίας ήταν να εγκρίνει το νόμο προτού πάει στη Βουλή συναντήθηκε απρόθυμα και με τη Γενική Συνομοσπονδία Εργατών του Περού (ΓΣΕΠ) η οποία παρουσίασε τους λόγους για τους οποίους αυτό το νομοσχέδιο θα έπρεπε να απορριφθεί. Η Επιτροπή Εργασίας όχι μόνο δεν έλαβε υπ΄ όψη της αυτές τις αντιρρήσεις αλλά δεν τις συμπεριέλαβε ούτε στα πρακτικά. Η μόνη επίσημη τεχνική γνωμοδότηση που μπήκε στα πρακτικά ήταν οι απόψεις του Εμπορικού Επιμελητηρίου της Λίμα (ΕΕΛ).
Η εφημερίδα της Λίμα La Republica ανάφερε επίσης ότι η Επιτροπή Εργασίας ενέκρινε το νόμο σε μια μόνο μέρα και με αμφισβητήσιμο τρόπο. Μετά τις αποκαλύψεις της ΓΣΕΠ η Επιτροπή αποφάσισε να καλέσει τον Υπουργό Εργασίας και Προώθησης της Απασχόλησης του Περού, Fredy Otárola Peñaranda, να καταθέσει μεταθέτοντας την απόφαση για άλλη μέρα. Όμως, αφού πάρθηκε αυτή η απόφαση, δυο βουλευτές που διαφωνούσαν με το νόμο έφυγαν για την ολομέλεια της Βουλής που συνεδρίαζε την ίδια ώρα. Μόλις έφυγαν ο Agustin Molina, μέλος του Εθνικιστικού Κόμματος του Ollanta Humala, βρήκε την ευκαιρία να προτείνει επανάληψη της ψηφοφορίας η οποία εγκρίθηκε. Στη Βουλή ο νόμος πέρασε με παρόμοια βιασύνη. Στις 5 Νοέμβρη ο Humala [Πρόεδρος του Περού, στμ] παρουσίασε το νόμο Πουλπίν σαν πρόταση της Εκτελεστικής Εξουσίας και τον χαρακτήρισε “Επείγοντα”. Χωρίς καμιά συζήτηση με το Εθνικό Συμβούλιο Εργασίας, ο νόμος πέρασε στα γρήγορα και στις δυο ψηφοφορίες (4 και 11 Δεκέμβρη 2014) μετά από ελάχιστη συζήτηση.

Η Μεγάλη Εικόνα
Ο νόμος Πουλπίν δεν είναι ένας μοναδικός και εξαιρετέος νόμος ούτε ο τρόπος που πήγε να επιβληθεί ήταν μοναδικός. Στην πράξη είναι τμήμα μιας σειράς “πακέτων νόμων” που η κυβέρνηση Humala έχει εφαρμόσει με ταχύτητα και αδιαφάνεια, με σκοπό την “επανεκκίνηση της οικονομίας”. Τον Ιούλη της περασμένης χρονιάς το αντι-οικολογικό “πακέτο” πέρασε γρήγορα - γρήγορα από τη Βουλή με σκοπό να διαλύσει τους οικολογικούς κανονισμούς, μειώνοντας δραστικά τις εξουσίες του Υπουργείου Περιβάλλοντος, δίνοντας τεράστιες φοροαπαλλαγές στις μεγάλες επιχειρήσεις και περικόπτοντας τα εργασιακά δικαιώματα. Κι εκείνος ο νόμος δεν συζητήθηκε με τις κοινότητες και τα άτομα που επηρεάζονται. Δυστυχώς όμως δεν προκάλεσε ανάλογες κινητοποιήσεις και έτσι ο νόμος αυτός παραμένει σε ισχύ. Ίσως παίρνοντας θάρρος απ΄ αυτήν την επιτυχία της η κυβέρνηση θεώρησε ότι θα περάσει και το νόμο Πουλπίν. Όμως υποτίμησε σοβαρά τη δύναμη και την δυνατότητα κινητοποίησης της νεολαίας.

Ξέσπασμα Διαμαρτυρίας
Η πρώτη μαζική κινητοποίηση έγινε στις 18 Δεκέμβρη 2014. Χιλιάδες νέοι βγήκαν στους δρόμους της Λίμα με πανό που διακήρυσσαν “Όχι στο Νόμο Πουλπίν”. Η αστυνομία, που διοικούνταν από τον αμφιλεγόμενο Υπουργό Εσωτερικών Daniel Urresti, έκανε επίδειξη δύναμης τραυματίζοντας δυο διαδηλωτές και συλλαμβάνοντας 23 οι οποίοι αφέθηκαν ελεύθεροι αργότερα χωρίς κατηγορίες. Ακολούθησαν άλλες τρεις διαδηλώσεις (22 και 29 Δεκέμβρη και 6 Γενάρη) με τους διαδηλωτές να κυμαίνονται από 10 ως 25 χιλιάδες. Πορείες έγιναν και στις πόλεις Arequipa, Iquitos, Pisco, Tarapoto, Trujillo, Huraz, Piura, Huancayo, Cusco, Lambayeque και Cajamarca.
Οι διαδηλωτές της Λίμα όμως ήταν αυτοί που δέχτηκαν τη μεγαλύτερη καταστολή. Διάφορα βίντεο που δημοσιεύτηκαν και κυκλοφόρησαν στα social media, δείχνουν την αστυνομία να έχει απρεπή και βίαιη συμπεριφορά απέναντι στους διαδηλωτές. Σε ένα βίντεο μια ομάδα αστυνομικών περικυκλώνουν και επιτίθενται σε δυο νέους με τα γκλομπ και μετά φεύγουν. Άλλο βίντεο δείχνει μια ομάδα νεαρών αντιμέτωπη με ομάδα αστυνομικών. Και οι δυο ομάδες πετούν η μια στην άλλη πέτρες, ξύλα και ότι άλλο βρουν μπροστά τους. Η αντιπαράθεση αυτή εμφανίζεται σαν μια σύγκρουση ανάμεσα σε αντίπαλες συμμορίες παρά σαν μια αστυνομική επιχείρηση.
Ξυλοκοπήθηκε επίσης ένας δημοσιογράφος και κατασχέθηκε η φωτογραφική του μηχανή του στην οποία είχαν αποτυπωθεί σκηνές αστυνομικής βίας. Όταν αργότερα αφέθηκε ελεύθερος διαπίστωσε ότι είχε χαθεί η κάρτα μνήμης. Μετά από δυο ώρες του επιστράφηκε η κάρτα μνήμης όμως απ΄ αυτήν έλειπαν οι φωτογραφίες. Γυναίκες διαδηλώτριες που συνελήφθησαν κατήγγειλαν ότι τους έγιναν άσεμνες χειρονομίες από τους αστυνομικούς.
Η αστυνομία ισχυρίστηκε ότι απλά αντιμετώπισε τη βία των διαδηλωτών. Όμως υπάρχουν μαρτυρίες για αστυνομικούς με πολιτικά που ξεκινούσαν τα επεισόδια με σκοπό να απονομιμοποιήσουν τις πορείες. Ένα βίντεο που κυκλοφορεί στα κοινωνικά δίκτυα δείχνει μια ομάδα νέων να παίρνουν εντολές από ένστολους αστυνομικούς. Ο υπουργός Urresti αρνείται τους ισχυρισμούς αυτούς και ρίχνει το φταίξιμο σε διάφορες εργατικές οργανώσεις όπως την ΓΣΕΠ και την ΣΠΕ (Συνομοσπονδία Περουβιάνων Εργατών). Κατηγόρησε επίσης τη Movadef [Κίνηση για την Αμνηστία και τα Θεμελιώδη Δικαιώματα, στμ], πολιτικό σκέλος του Φωτεινού Μονοπατιού, ότι ήταν παρούσα και προκαλούσε τις βιαιότητες. Δεν παρουσίασε όμως καμιά απόδειξη για αυτούς τους ισχυρισμούς.

Νίκη
Η πέμπτη πορεία έγινε στις 26 Γενάρη 2015. Στην αρχή είχε προγραμματιστεί για τις 28 για να συμπέσει με τη συζήτηση στη Βουλή όπου θα επανεξεταζόταν ο νόμος Πουλπίν. Όμως την τελευταία στιγμή, ο Πρόεδρος Humala συγκάλεσε έκτακτη συνεδρίαση για δυο μέρες νωρίτερα. Το νεολαιίστικο κίνημα ανταποκρίθηκε άμεσα και μετέφερε την πορεία για το ίδιο πρωί της Δευτέρας. Η πορεία είχε προγραμματιστεί να φτάσει στη Βουλή όπου θα κατέθεταν επίσημα τις αντιρρήσεις τους, όμως ο Humala ξεκαθάρισε ότι “δεν θα επέτρεπε στην πορεία να ολοκληρώσει τους στόχους της” και έκλεισε όλους τους δρόμους που οδηγούσαν στη Βουλή. “Αυξήσαμε σημαντικά τον αριθμό των αστυνομικών και περικυκλώσαμε τους 10.000 διαδηλωτές”, δήλωσε. Είπε επίσης οι αστυνομία ήταν εκεί για να αμυνθεί αλλά θα ήταν έτοιμοι και να χρησιμοποιήσουν δακρυγόνα αν κρινόταν αναγκαίο.
Παρά τη στρατιωτικοποίηση της πόλης, ο Urresti και η αστυνομία βρέθηκαν αντιμέτωποι με πολλές χιλιάδες ενθουσιώδεις διαδηλωτές που τραγουδούσαν, χόρευαν και κρατούνταν απ΄ τα χέρια. Η δύναμη της νεολαίας και η παρατεταμένη αντίσταση της, οδήγησαν 42 βουλευτές που είχαν ψηφίσει υπέρ του νόμου να αλλάξουν γνώμη και να ψηφίσουν υπέρ της κατάργησης του.

Τώρα τι;
Πολλοί συζητούν τώρα για το αν αυτή η επιτυχία ήταν ένα αυθόρμητο κύμα προς ένα συγκεκριμένο στόχο και ότι τώρα θα ξεφουσκώσει και θα εξαφανιστεί αφού ο στόχος έχει επιτευχθεί ή ότι θα σημάνει την εμφάνιση ενός κινήματος που θα μπορέσει να αλλάξει την πολιτική ατζέντα της χώρας. Ο Raphael Hoetmer, ιστορικός και ερευνητής, ελπίζει για το δεύτερο. Αυτές οι διαμαρτυρίες, δηλώνει, ήταν το αποτέλεσμα επίπονων προσπαθειών για οργάνωση πολλών σχημάτων ή αναδυόμενων ομάδων και οργανώσεων. Εκεί μέσα συμπεριλαμβάνονται εργατικές ενώσεις, φοιτητικές οργανώσεις, κοινωνικές συλλογικότητες, πολιτικά κόμματα, οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, πολιτιστικές ομάδες και Ζώνες – επιτροπές γειτονιάς. Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα είναι η δυνητικά πολιτική ισχύς των Ζωνών καθώς αντιπροσωπεύουν οργανώσεις σε τοπικό και όχι κλαδικό επίπεδο και έτσι λειτουργούν σαν αυτόνομα σώματα με εβδομαδιαίες συνελεύσεις όπου λαμβάνονται συναινετικές αποφάσεις.
Η ποικίλη και αποκεντρωμένη δομή αυτών των κοινωνικών κινημάτων πέτυχαν αυτό που η κυβέρνηση Humala και η επιχειρηματική κοινότητα δεν περίμεναν - “έριξαν ένα γαλλικό κλειδί στα γρανάζια” και ανάγκασαν την κυβέρνηση να οπισθοχωρήσει στην νεοφιλελεύθερη ατζέντα της. Το ερώτημα τώρα είναι: Μπορεί να διατηρηθεί αυτή η ορμή και αυτά τα αιτήματα να απλωθούν; Ο Hoetmer καταγράφει διάφορες πιθανές κατευθύνσεις που θα μπορούσε να πάρει το αναδυόμενο κίνημα: 1) Θα μπορούσαν τα κινήματα να απαιτήσουν ένα νέο Γενικό Εργασιακό Καθεστώς (μια από τις ανεκπλήρωτες προεκλογικές υποσχέσεις του Humala) που θα εγγυάται αξιοπρεπή εργασία για όλους και αναδιανομή του πλούτου της χώρας 2) Θα μπορούσαν να απαιτήσουν το σταμάτημα της διαφθοράς και τις καταχρήσεις της εξουσίας και να βάλουν ένα τέλος στην ποινικοποίηση και την καταστολή των διαδηλώσεων 3) Θα μπορούσαν απαιτήσουν την κατάργηση των προηγούμενων αντι-περιβαλλοντικών, αντι-αγροτικών και αντεργατικών “πακέτων”. ή 4) Ακόμη πιο πλατιά, θα μπορούσαν να απαιτήσουν το σταμάτημα του νεοφιλελεύθερου εξορυκτικού μοντέλου ανάπτυξης που παγιδεύει τη χώρα σε ένα μη βιώσιμο μέλλον που καταστρέφει το περιβάλλον και εκμεταλλεύεται εργαζόμενους και κατοίκους.
Ζωτικό για το μέλλον του κινήματος θα είναι να μην τεθεί υπό την ηγεμονία των παλιών, γραφειοκρατικών, συγκεντρωτικών οργανώσεων που έχουν τη δική τους ιδιαίτερη ατζέντα. Η δύναμη και οι δυνατότητες αυτού του κινήματος προέρχονται από την δυναμική, αποκεντρωμένη και αυτόνομη δομή του. Όμως χρειάζεται αυξημένη συνάρθρωση και οργάνωση τόσο στο εσωτερικό όσο και έξω από το κίνημα καθώς και συγχρονισμός με άλλα κινήματα της χώρας που αντιπαλεύουν την επιβλημένη νεοφιλελεύθερη ατζέντα. Ένα τέτοιο κίνημα είναι το Λαϊκό Κίνημα για να Ζούμε Καλά, το οποίο συνενώνει αγρότες και αυτόχθονες που αγωνίζονται να προστατέψουν τις περιοχές τους από τα καταστροφικά μεγάλα έργα.
Όποια κατεύθυνση κι αν πάρει το νεολαιίστικο κίνημα θα κουβαλά μαζί του μια νίκη που δείχνει στην κυβέρνηση Humala και σε άλλες κυβερνήσεις, που επιβάλλουν μεροληπτικές και εκμεταλλευτικές πολιτικές, ότι η πραγματική δύναμη είναι με το λαό και ότι η καταπίεση γεννά αντίσταση.

Η Lynda Sullivan είναι Ιρλανδή ακτιβίστρια για τα ανθρώπινα δικαιώματα και ζει στο Περού. Προηγουμένως απασχολούταν σε εκστρατείες και ερχόταν σε επαφή με διάφορες οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ιρλανδία. Από κει άρχισε να ενδιαφέρεται για τους αγώνες ενάντια στην εξορυκτική βιομηχανία. Ταξιδεύοντας στη Λατινική Αμερική επισκέφτηκε κοινότητες που αγωνίζονταν ενάντια στις εξορύξεις, όπως ο αγώνας του λαού της Cajamarca ενάντια στο μεγάλο εξορυκτικό έργο Conga. Εδώ έχει τη βάση της τα τελευταία δυο χρόνια στηρίζοντας τον αγώνα τους με άρθρα και διατηρώντας το μπλογκ www.congaconflict.wordpress.com. Έχει μπάτσελορ στην Ψυχολογία από το Πανεπιστήμιο του Μπέλφαστ και μάστερ στις Αναπτυξιακές Σπουδές από το Πανεπιστήμιο του Λιντς.

• Το άρθρο δημοσιεύτηκε στις 10 του Φλεβάρη 2015 στην ηλεκτρονική διεύθυνση upsidedownworld.org/main/peru-archives-76/5213-peruvian-youth-celebrates-victory-over-government-and-big-business-ley-pulpin. Η αναδημοσίευση δεν σημαίνει απαραίτητα πως συμφωνούμε με όλες τις εκτιμήσεις και θέσεις που διατυπώνει η συγγραφέας. Την μετάφραση για λογαριασμό του «Αντίσταση στις Γειτονιές» έκανε ο Α.Λ.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>