Κυριακή, 30 Αυγούστου 2015

Ν’ αντιπαλέψουμε τα φαινόμενα απογοήτευσης και παραίτησης

Η ιμπεριαλιστική εξάρτηση και η καπιταλιστική κυριαρχία δεν είναι μονόδρομος!
Στους αγώνες και στο Αριστερό Μέτωπο Αντίστασης-Διεκδίκησης-Αναμέτρησης η ελπίδα του λαού μας!!

Είναι γεγονός πως η πορεία προσαρμογής και ευθυγράμμισης του ΣΥΡΙΖΑ και τελικά η προώθηση από την ηγεσία του, σε συνεργασία με τις καθαρόαιμες δυνάμεις του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι), ενός τρίτου βάρβαρου Μνημονίου, έχει προκαλέσει εκτός των άλλων, απογοήτευση και τάσεις παραίτησης, παράδοσης θα λέγαμε στον εμφανιζόμενο ως μονόδρομο της καπιταλιστικής κυριαρχίας και της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης. «Χαράς ευαγγέλια» για τους ντόπιους μεγαλοαστούς και τα ιμπεριαλιστικά αφεντικά τους, τα κόμματα της αντίδρασης και τα συστημικά Μέσα Μαζικής αποβλάκωσης και τρομοκράτησης του λαού μας.
Είναι και αυτή μια υπηρεσία που πρόσφερε απλόχερα στο σύστημα, η αριστερά τύπου ΣΥΡΙΖΑ. Μια αριστερά που έχει στα γονίδιά της, τον ρεφορμιστικό προσανατολισμό, το φτιασίδωμα και το μπάλωμα δηλαδή του συστήματος της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης, και όχι την ανατροπή του. Και έφτασε, από εκεί που αυταπατώταν αλλά και απατούσε για τις δυνατότητες εφαρμογής ενός αστικού προγράμματος «σωτηρίας» , δηλαδή περί μιας αστικής πρότασης κενσϋανού τύπου, σε συνθήκες άγριας επίθεσης και ιμπεριαλιστικών απαιτήσεων αλλά και σοβαρών ανταγωνισμών, να τετραγωνίζει τον κύκλο. Καλώντας δηλαδή τον λαό να νομιμοποιήσει μια πολιτική που λίγο έως πολύ παρουσιάζεται ως «βάρβαρο μνημόνιο με ανθρώπινο πρόσωπο». Και από δίπλα σαν να μην έγινε τίποτε, χωρίς ίχνος αυτοκριτικής και τσίπας για το γεγονός ότι συνέβαλλαν και από κυβερνητικά πόστα στην εξαπάτηση των λαϊκών μαζών μέχρι και πριν μια εβδομάδα, να πετάγονται νέοι Μεσσίες τύπου Λαφαζάνη, ξαναπουλώντας τις ίδιες αυταπάτες σε νέα συσκευασία («Λαϊκή Ενότητα»).

Ο δρόμος των αυταπατών και της αναχώρησης από την πάλη οδήγησε στην απογοήτευση
Ωστόσο οι ειδικότεροι όροι για τις τάσεις παραίτησης και απογοήτευσης δεν δημιουργήθηκαν μέσα σ’ ένα μήνα και επιπλέον δεν είναι «αγνώστου πατρός». Λέμε ειδικότεροι διότι υπάρχουν και οι γενικοί όροι απογοήτευσης και αποδοχής του καπιταλιστικού μονόδρομου που έχει δημιουργήσει η ήττα του κομμουνιστικού κινήματος, πάνω στους οποίους επικάθονται και αυτοί οι ειδικότεροι στους οποίους θέλουμε τώρα να αναφερθούμε. Για να μείνουμε λοιπόν στα τελευταία πέντε χρόνια, σημαντική συμβολή στην δημιουργία των τάσεων απογοήτευσης και παραίτησης, από την πλευρά του κινήματος έχουν οι κυρίαρχες δυνάμεις στην αριστερά, ενώ το χεράκι τους έβαλαν και μια σειρά εξωκοινοβουλευτικές δυνάμεις.
Στη διάρκεια της αγωνιστικής πλημμυρίδας 2010-2012, σημαντικές ευθύνες έχει ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ. Μόνο να θυμηθούμε τις «πλατείες» που ο μεν ΣΥΡΙΖΑ με την βοήθεια της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, έκανε πλάτη στο απολίτικο, ψάρευε στα θολά νερά, εξοβέλιζε την αριστερά και τα σωματεία, τραμπούκιζε απέναντι στο ΚΚΕ(μ-λ), ενώ παράλληλα έδινε χώρο στις εθνικιστικές φωνές. Ενώ το ΚΚΕ κρύβονταν πίσω από την «καθαρότητα», απείχε από την όλη διαδικασία και για να μην πάει κόντρα σε όλα αυτά και για να μην συμβάλλει στην «συνάντηση» των «πλατειών» με τους «δρόμους», δυνατότητα όχι μόνο αναγκαία αλλά και εφικτή στις τότε συνθήκες. Μια τέτοια πολιτική κατεύθυνση που θα το έβαζε στην ανάγκη να μπει σε μια τροχιά σύγκρουσης με το σύστημα –πράγμα που ούτε το διανοείται- ή να αποκαλυφθεί διάπλατα ο ρεφορμιστικός τους χαρακτήρας και η υποταγή του στην αστική νομιμότητα.
Τμήμα αυτών που ζούμε σήμερα, οικοδόμησαν από κοινού ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ όταν, αντί μετά την μεγάλη απεργία στις 12 Φλεβάρη του 2012 ενάντια στο δεύτερο μεσοπρόθεσμο να παλέψουν την κλιμάκωση των αγώνων, ζήτησαν την «πολιτικοποίηση» του κινήματος δηλαδή απαίτησαν την διενέργεια εκλογών. Άσε που το ενός του βγήκε (ΣΥΡΙΖΑ) και του άλλου όχι (ΚΚΕ). Μαζί τους βαυκαλίζονταν με εκλογικές αυταπάτες, με 3% και είσοδο στο «κέντρο των πολιτικών εξελίξεων» και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Ακόμα μεγαλύτερες ευθύνες έχουν πρώτα απ’ όλα ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά και το ΚΚΕ για το γεγονός της κινηματικής απραξίας που ξεκίνησε από τότε (Φλεβάρη του 2012) και συνεχίζεται μέχρι τις μέρες μας. Αυτή η «σιγή ασυρμάτου» δεν ήταν αντικειμενική, αλλά επιβλήθηκε στο κίνημα, στα σωματεία, στους εργαζόμενους και τη νεολαία, πρώτα απ’ όλα σαν το αναγκαίο δίδυμο της άλλης «αφήγησης» του ΣΥΡΙΖΑ. Δηλαδή όλης εκείνης της χίμαιρας περί αριστερών κυβερνητικών λύσεων, την οποία η Λαφαζανική εκδοχή συνεχίζει να εμπορεύεται. Που όσο πλησίαζε τον στόχο της αλλά και για να τον πλησιάσει, όχι μόνο ήθελε τον λαό στην γωνία, στο περιθώριο, παθητικό ακολουθητή και ψηφοφόρο της αδιέξοδης, όπως από τότε είχαμε επισημάνει, γραμμής του. Αλλά αποσυνδέονταν από όποιους δεσμούς είχε φτιάξει με τον λαό για να αρχίσει παράλληλα να οικοδομεί δεσμούς με τα ξένα και ντόπια κέντρα εξουσίας. Αλλά και το ΚΚΕ παρά τις δήθεν ταξικές μεγαλοστομίες του, όταν σε αυτή την περίοδο ξέσπασαν παρά και κόντρα στην «παύση κινήματος», αγώνες, στάθηκε από ουδέτερα έως εχθρικά στην ανάπτυξή τους (πχ απεργία καθηγητών). Η μόνη του έγνοια ήταν «να διορθώσει ο λαός την ψήφο του», να πλασαριστεί δηλαδή ξανά πρώτος στην ενδορεφορμιστική διαμάχη με τον ΣΥΡΙΖΑ. Στο μέτρο των δυνάμεων της, ευθύνες έχει και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ (αλλά και άλλες δυνάμεις) που με προμετωπίδα το «μεταβατικό πρόγραμμα» λειτούργησαν αντικειμενικά σαν συμπληρωματική δύναμη του ΣΥΡΙΖΑ, σαν την δύναμη εκείνη που τάχα θα επιδρούσε «διορθωτικά» στις «αντιφάσεις» του. Μια πολιτική ουράς που διογκώθηκε στην περίοδο της κυβερνητικής περιόδου του ΣΥΡΙΖΑ, για να απογειωθεί κατά την διάρκεια του κάλπικου δημοψηφίσματος όπου αυτοί που θα ρυμουλκούσαν τον ΣΥΡΙΖΑ σε μια αριστερή πορεία, βρέθηκαν ρυμουλκημένοι και χρησιμοποιήθηκαν για την επιβολή των πιο δεξιών επιλογών της συριζαίικης ηγεσίας. Έτσι τα επαναλαμβανόμενα «εδώ και τώρα» των δυνάμεων αυτών, αντί να φέρουν τις συνθήκες και τους όρους της ανατροπής, τις απομάκρυναν όλο και πιο βαθιά στον ορίζοντα!

Το άνοιγμα του «δικού μας δρόμου», όρος για την αντιμετώπιση και το ξεπέρασμα της απογοήτευσης
Αν έτσι ήρθαν τα πράγματα μέχρις εδώ, αυτό δεν σημαίνει πως δεν αλλάζουν! Το ζήτημα και αυτό που τελικά αποφεύγουν επιμελώς οι δυνάμεις που έφτασαν το κίνημα το λαό και την αριστερά σ’ αυτήν την θλιβερή κατάσταση, είναι το πώς, το που, και από ποιους αλλάζουν τα πράγματα.
Τα «πράγματα», οι καταστάσεις αλλάζουν με αγώνες! Με αγώνες ανειρήνευτους, κόντρα στο σύστημα της εκμετάλλευσης και της εξάρτησης. Αλλάζουν στο εργοστάσιο, στους χώρους δουλειάς, στη γειτονιά, στο σχολείο και τη σχολή στο «δρόμο». Και όχι στη Βουλή και στις εκλογές. Αλλάζουν με τον λαό μαχόμενο και οργανωμένο και όχι από Μεσσίες!
Μα, θα αντιγυρίσει και σωστά κάποιος, η πλειοψηφία των σωματείων είναι σε οικτρή κατάσταση. Άλλα είναι διαλυμένα, άλλα της εργοδοσίας και της ταξικής συνεργασίας, σφραγίδες περιφερόμενες, η συντριπτικά τους πλειοψηφία μακριά από τις αγωνίες των εργατών και των υπαλλήλων. Και αυτό όπου «υπάρχουν»! Και δεν έχουμε προσυνδικαλιστικές καταστάσεις που θυμίζουν αρχές του 19ου αιώνα, τότε δηλαδή που ξεκινούσε η πάλη, με νύχια και δόντια, των εργατών, να φτιάξουν σωματεία. Και στις γειτονιές, οι πρωτοβουλίες που μόλις άρχισαν ν’ απλώνονται και να αποκτούν μια καλύτερη βάση στήριξης μέσα στο λαό, στην μεγάλη πλειοψηφία τους, κι αυτές διαλύθηκαν ή εκφυλίστηκαν σε ένα είδος «αλληλεγγύης» που παραπέμπει σε αστική φιλανθρωπία. Που εκτός των άλλων «φροντίζει» να εμπεδώνει την παραίτηση από το να διεκδικείς τα κάποτε αυτονόητα δικαιώματα –καθόλου αυτονόητα βέβαια για το αστικό κράτος που στέκονταν εχθρικά απέναντί τους και γι’ αυτό κατεχτημένα με αγώνες- στην περίθαλψη, στο ψωμί, τη θέρμανση, τη στέγη. Λειτουργώντας έτσι, όχι απλά με την ανοχή, αλλά και με την βοήθεια των αστικών κρατικών μηχανισμών.
Έ, εάν είναι έτσι, τότε από αυτά πρέπει ν’ αρχίσουμε!, Να φτιάξουμε ξανά τα εργαλεία πάλης μας, τους χώρους συζήτησης και δράσης, που τόσο πολύ λείπουν από εμάς, από τον λαό. Να ξαναφτιάξουμε «τα άλογα» που θα σύρουν το κάρο της σύγκρουσης με τους ξένους και ντόπιους δυνάστες μας. Γιατί είναι σίγουρο, πως οι δυνάστες μας δεν πρόκειται εύκολα να παραιτηθούν από αυτά που έχουν κερδίζει, γκρεμίζοντας καταχτήσεις ενός αιώνα όπως λέει και ένα σύνθημα, ούτε φυσικά και πολύ περισσότερο από την εξουσία τους. Και το ζήτημα δεν είναι απλά οικονομικό, αλλά βαθιά πολιτικό. Διότι πρέπει «η πλέμπα» να μην σηκώνει πια κεφάλι. Να θεωρεί πως δεν μπορεί να τα βάζει με τα αφεντικά.
Αυτό που επείγει λοιπόν, μπροστά σ’ έναν χειμώνα και σ’ ένα «αύριο» που θα είναι πιο ζοφερός από τους ζοφερούς περσινούς «χειμώνες» που έζησε ο λαός μας, δεν είναι παρά η συμμετοχή μας στην οργάνωση της λαϊκής πάλης, στα σωματεία, στις γειτονιές, στα χωράφια, στα σχολεία και τις σχολές. Ξεκινώντας από τον διπλανό μας και από τον γείτονα, από τον συμμαθητή και τον συμφοιτητή μας.
Παλεύοντας για την δημιουργία σωματείων εκεί που δεν υπάρχουν, και συσπείρωσης εργαζομένων μέσα στα υπάρχοντα σωματεία με στόχο την δημιουργία εστιών αντίστασης. Για αυξήσεις στους μισθούς και τα μεροκάματα πείνας. Ενάντια στον εργοδοτικό δεσποτισμό και την κρατική τρομοκρατία. Παλεύοντας για την δημιουργία χώρων έκφρασης και δράσης μέσα στη νεολαία που στενάζει από την ανεργία ή που βιώνει -στην καλύτερη των περιπτώσεων- μεσαιωνικές συνθήκες ελαστικής εργασίας. Την συσπείρωση στη γειτονιά λαϊκών ανθρώπων και νέων που θέλουν να αντιπαλέψουν την πολιτική της φτώχειας, της ακρίβειας, της κάθετης υποβάθμισης της ζωής στις πόλεις τέρατα που έχει φτιάξει ο καπιταλισμός. Στους φτωχούς και μεσαίους αγρότες, που η πολιτική της Ευρωπαϊκής ‘Ενωσης τους έχει ξεκληρίσει συστηματικά και τα μνημόνια πάνε να τους αποτελειώσουν, πρέπει όσες δυνάμεις υπάρχουν, να πρωτοστατήσουν στην συσπείρωση τους σε ένα σύλλογο ανά χωριό, και το βγάλσιμο τους ξανά στο δρόμο της πάλης. Μέσα στα σχολεία αλλά και στις σχολές, που συνεχίζουν να ισχύουν και να εφαρμόζονται τα βασικά μέρη της πολιτικής των ταξικών φραγμών, ενώ είναι θέμα χρόνου να επανεμφανιστούν αντιδραστικά μέτρα που προσωρινά ανασταλθήκαν (π.χ.αξιολόγηση), να ξαναζωντανέψουν οι σύλλογοι, η μαθητική και η φοιτητική πάλη.
Μια τέτοια πολύμορφη διαδικασίας ανάπτυξης αγώνων αντίστασης δεν μπορεί παρά να συνενώνεται κεντρικά στο στόχο να ανατραπούν τα βάρβαρα μνημόνια και η αντιδραστική πολιτική κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ. Στόχος που είναι άρρηκτα δεμένος με την πάλη ενάντια στην φασιστικοποίηση, την αναβάθμιση της αντιαπεργιακής θωράκισης του κράτους και του μεγάλου κεφαλαίου και για την υπεράσπιση των δημοκρατικών ελευθεριών. Στόχος που είναι «δίδυμος αδερφός» της πάλης ενάντια στην ιμπεριαλιστική εξάρτηση της χώρας από την ΕΕ και τις ΗΠΑ, ενάντια στην εμπλοκή της χώρας και του λαού στα δολοφονικά σχέδια των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, και για την ειρήνη και την αλληλεγγύη με όλους τους λαούς της περιοχής.
Μια τέτοια πάλη θα γίνεται αποτελεσματικότερη όσο παράλληλα θα ευνοεί την οικοδόμηση προϋποθέσεων για αυτό που έχουμε περιγράψει ως Αριστερό Μέτωπο Αντίστασης-Διεκδίκησης -Αναμέτρησης. Ένα τέτοιο Αριστερό Μέτωπο, που θα βρίσκεται σε σχέση αλληλοτροφοδότησης αλλά και θα συμβάλλει στην ποιοτική αναβάθμιση και τον αγωνιστικό προσανατολισμό του μετώπου αντίστασης του λαού μας ενάντια στην επίθεση και την εξάρτηση.
Μέσα από αυτή την διαδικασία πάλης και όσο αυτή θα αναπτύσσεται αλλά και για να αναπτυχθεί, οι αγωνιστές και ο μαχόμενος λαός μας, θα «ανακαλύπτει» το πώς φτάσαμε ως εδώ. Μέσα από αυτή την πάλη, οι αγωνιστές, ο λαός και η νεολαία θα «ανακαλύπτουν» πως αυτό που βιώνουμε «σήμερα» είναι αποτέλεσμα της - εδώ και εξήντα χρόνια- ήττας του εργατικού επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος και της επικράτησης μιας αριστεράς υποταγμένης στο σύστημα και προσανατολισμένης στην επιδιόρθωσή του. Μιας αριστεράς που βοηθούσε το σύστημα στην συγκάλυψη των πραγματικών -δηλαδή των απάνθρωπων- χαρακτηριστικών του. Γιατί η «ανακάλυψη» αυτών των χαρακτηριστικών και των όρων λειτουργίας και κυριαρχίας του, θα οδηγούσε στο συμπέρασμα πως είναι ουτοπία ο εξανθρωπισμός του και πως η προοπτική για το λαό βρίσκεται στην ανατροπή του.
Και μέσα σ’ αυτήν την «διπλή» διαδικασία, που εμπεριέχει τόσο την πάλη για τα δικαιώματά μας και την δημιουργία των εργαλείων αυτής της πάλης όσο και την κατανόηση της αναγκαιότητας αλλά και της δυνατότητας ανατροπής, θα δημιουργείται και η αριστερή, κομμουνιστική πρωτοπορία που έχει ανάγκη το λαϊκό κίνημα. Σ’ αυτό το έδαφος, που η εργατική τάξη θα συγκροτείται εκ νέου σαν τάξη για τον εαυτό της, θα αναπτυχθούν παράλληλα και τα σημερινά κομμουνιστικά φύτρα, για να συγκροτήσουν το Εργατικό Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κίνημα της εποχής μας, το οποίο θα είναι επικεφαλής της λαϊκής πάλης για την ανατροπή του συστήματος, την συντριβή του κράτους και του καθεστώτος της εξάρτησης και εκμετάλλευσης, για την Ανεξαρτησία και τον Σοσιαλισμό!

Τάσος Σαπουνάς

http://www.kkeml.gr/
0 ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΟΛΟ

ΑΠΟ ΤΑ ΔΕΚΑ ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΝΟΥΝ ΤΑ ΔΥΟ….

0
Αντιστροφή των προεκλογικών συνθημάτων της 25ης του Γενάρη με την αριστερά στο και… πέντε να υποχρεώνεται σε άλλου είδους μεταβάσεις… 

Η χρονική περίοδος από τις εκλογές του Γενάρη είναι μικρή. Και από τη μνήμη δεν μπορεί να σβηστεί το μεγάλο επιχείρημα της λαϊκής ψήφου «από τα δέκα να κάνουν τα δύο… θα είναι κάτι». Τότε αυτό αφήνονταν στον… αυτόματο πιλότο της από τα… κάτω διαμόρφωσης των όρων για την υποκλοπή της λαϊκής ψήφου και της ενσωμάτωσης της στο περίφημο «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» έστω και κουτσουρεμένου κατά τα δύο τρίτα! Τυπικά βέβαια κανένα επίσημο στέλεχος του Σύριζα δεν έβγαινε να υποστηρίξει κάτι τέτοιο. Όπως στο «παραμάθημα», στα «πίσω καθίσματα» » που λέμε και εμείς οι εκπαιδευτικοί, παράλληλα με το επίσημη «παράδοση διακινούνταν το «σκονάκι» του «από τα δέκα να κάνουν τα οκτώ». Αυτά βέβαια όσο ο Σύριζα είχε το ρεύμα που είχε…
Η απότομη μνημονιακή και αστική μετάλλαξη του Σύριζα δεν έχει πια αφήσει καθόλου περιθώρια για «σκονάκια». Επίσημα πια τα στελέχη που είναι επιφορτισμένα με την υποστήριξη των νέων του θέσεων έχουν αντιστρέψει τελείως τη ροή αυτής της προσμονής: «Από τα δέκα -σχήμα λόγου τα αντιλαϊκά μέτρα που έχουν υποσχεθεί και υπογράψει είναι πολλά περισσότερα- να μην κάνουν τα δύο ή έστω να λειάνουν το ένα κάτι θα είναι…».
Είναι αλήθεια πως αυτά που ακολουθούν είναι μια ατέλειωτη κοιλάδα δακρύων για τα λαϊκά δικαιώματα: το 2017 καταργείται ΕΚΑΣ και κάθε φορολογική απαλλαγή (ακόμα και ιατρικές δαπάνες), σε 1,8 δις υπολογίζονται οι περικοπές στο ασφαλιστικό (στο ένα τρίτο της σημερινής δαπάνης), συνέχιση του «έργου» της κινητικότητας και των απολύσεων, ομαδικές απολύσεις, νέες μειώσεις μισθών και συντάξεων κλπ.
Το μόνο που έχουν να υποσχεθούν είναι κάποια μείωση φορολογίας στο βαθμό που ο υπάκουος λαός αποδεχτεί να περάσει από αυτή την κοιλάδα των «αναδιαρθρώσεων».
Ηρακλειδείς του κατά…. τα δύο τρίτα μειωμένου προγράμματος της Θεσσαλονίκης είναι η κίνηση των 53 συν… Δρίτσας κίνηση εντός του Σύριζα και της καθαρής υπεράσπισης του η νεογέννητη από τα… πολύ παλιά του ρεφορμισμού Λαϊκή Ενότητα.
Ποιος θα μείνει να υπερασπιστεί τα περίφημα «μεταβατικά προγράμματα» όπου το κίνημα με την πίεση που θα ασκούσε θα υποχρέωνε -τάχα- την κυβέρνηση Σύριζα σε σημαντικές υποχωρήσεις και θα άνοιγε το δρόμο για βαθύτερους «μετασχηματισμούς»;
Οι κλασσικοί. Το φάσμα των δυνάμεων που υποστηρίζει την Ανταρσία και που με την… άκρη του ματιού χαιρετίζουν την αριστερή διαφοροποίηση της Λαϊκής Ενότητας ποντάροντας σε καλύτερους όρους για την πραγματοποίηση της λαϊκής συμμαχίας μετά τις εκλογές. Μην βιάζεστε! Δεν μιλάμε για τίποτε συσχετισμούς στο κίνημα αλλά για εκλογικά ποσοστά και αθροίσεις εκλογικών αποτελεσμάτων…
Όσο για το ΚΚΕ αφού έπαιξε όλο αυτό το ιδιόμορφο επτάμηνο τον συνεπή… Σύριζα προτείνοντας νομοθετήματα για κατάργηση των μνημονίων με παμίτικη λαϊκή υποστήριξη περιγράφει την…. απευθείας μετάβαση στη «λαϊκή εξουσία». Χωρίς τη μεσολάβηση της λαϊκής αντίστασης, διεκδίκησης, αυτοοργάνωσης σε παρόντα χρόνο και τόπο. Με αυτό τον «λάθος» λαό και σε αυτή τη χώρα. Η σωστή κατεύθυνση για δημιουργία λαϊκών επιτροπών σε γειτονιές και εργασιακούς χώρους υπονομεύεται τελικά από αυτή την κεντρική πορεία και θα κριθεί στο κρίσιμο μετεκλογικό διάστημα στο πεδίο της ταξικής και λαϊκής πάλης.
Για την αριστερά η «μετάβαση» σε μια άλλη κατάσταση και κατεύθυνση έπρεπε να συντελεστεί από καιρό.
Γιατί η αριστερά έπρεπε να είχε μεταβεί από… χτες, στη θέση του οργανωτή, εμπνευστή και καθοδηγητή των λαϊκών αντιστάσεων.
Έπρεπε να ματώσει πραγματικά - πρωθυπουργική ρήση ευρείας χρήσεως τελευταία - για να εξυψώσει αυτές τις αντιστάσεις στο επίπεδο της λαϊκής αυτοοργάνωσης και ανασυγκρότησης. Έπρεπε να αποτελεί από χθες τη ραχοκοκαλιά και τον κινητήρα της αναμέτρησης με τις πολιτικές συστήματος και να μην δραπετεύει σε «μεταβατικά προγράμματα», «αριστερούς κυβερνητισμούς» επικλήσεις κυβερνητικών ανατροπών και εφευρέσεις υποτιθέμενων νικών ή ανώδυνες ενατενίσεις του υποτιθέμενου μέλλοντος….
….Την ίδια στιγμή που θα άνοιγε τη μεγάλη συζήτηση για τις αιτίες της υποχώρησης και της ήττας που δεν περιορίζεται στην περίοδο των μνημονίων και πάει πολύ βαθιά στον χρόνο και διαπερνά τις σημερινές της θέσεις. Κάθε συμβολή στο μεγάλο αυτονόητο που… λείπει σήμερα, δηλαδή στην συγκρότηση και ανασύνθεση της αριστεράς σε αναμέτρηση με τον ταξικό αντίπαλο (ιμπεριαλισμός, κεφάλαιο) αλλά και με τον ίδιο της τον… εαυτό έχει να προσθέσει στην βασανιστική αλλά αναγκαία πορεία.
Η ενίσχυση αυτής της κατεύθυνσης και στις εκλογές που έρχονται - με πλήρη συνείδηση ότι αυτό δεν αρκεί - αποτελεί αναγνώριση της πολιτικής άποψης που με τον πιο σταθερό τρόπο αποκάλυψε ιδεολογικά και πολιτικά τις αυταπάτες του δήθεν αριστερού κυβερνητισμού. Που δεν χάιδεψε αυτιά, δεν έκανε εκπτώσεις και ανώδυνες υποδείξεις. Που διακήρυξε με τον πιο ρητό και κατηγορηματικό τρόπο πως δεν υπάρχει σήμερα από τη μεριά του κινήματος απάντηση σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο. Πως για να γίνει κάτι τέτοιο θα πρέπει να διανυθούν πολλές άλλες αποστάσεις και στάδια συγκρότησης. Και που όσοι την επικαλούνται ότι τις διαθέτουν στην αριστερά, εκόντες άκοντες, συμβάλλουν και βάζουν πλάτη σε αυτόν που έχει τις λύσεις σε κεντρικό επίπεδο: Στο σύστημα του κεφαλαίου και της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης. Που προετοίμασε - στο πλαίσιο των δυνάμεων που είχε και αυτό είναι δική της ευθύνη φυσικά - τον λαό και τους ανθρώπους της αριστεράς για το αδιέξοδο που σήμερα διαπιστώνεται με τον πιο κραυγαλέο και επώδυνο τρόπο. Που επιχειρεί να περιγράψει και την δυνατότητα μιας πραγματικά άλλης διεξόδου. Ενός άλλου «αφηγήματος» που αυτοί που το περιγράφουν το διαμορφώνουν πραγματικά… 

Δημήτρης Μάνος εκπαιδευτικός, μέλος της εκλογικής συνεργασίας ΚΚΕ(μ-λ) & Μ-Λ ΚΚΕ. 

http://mlekloges2015.blogspot.gr/
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΟΛΟ

Ξάνθη, Ανοιχτή Σύσκεψη

0
Για τις τρέχουσες πολιτικές εξελίξεις
Για το περιεχόμενο και τους στόχους της παρέμβασης της 
Εκλογικής Συνεργασίας ΚΚΕ(μ-λ) & Μ-Λ ΚΚΕ

ΤΡΙΤΗ 1 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ, 7:00 μ.μ στο ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ

Σε πρόωρες εκλογές οδηγείται η χώρα, με πρωτοβουλία της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ. Οι στόχοι των κέντρων του συστήματος, μέσα κι έξω από την Ελλάδα, είναι σαφείς:
Η διαμόρφωση πιο στέρεης κυβέρνησης, που θα εφαρμόσει απρόσκοπτα τα αντιλαϊκά μέτρα του 3ου «αριστερού» μνημονίου, η «νομιμοποίηση» αυτού του μνημονίου μέσα από την εκλογική διαδικασία, ο αποπροσανατολισμός και η καθήλωση του λαού.
Ο λαός πρέπει να αντισταθεί, να απορρίψει αυτή την προοπτική.

ΔΕΝ ΔΙΑΛΕΓΟΥΜΕ ποιος θα συνεχίσει την λεηλασία του λαού και της χώρας!
ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ στην ανακύκλωση των αυταπατών περί «συνεπούς ΣΥΡΙΖΑ»!
ΠΡΟΒΑΛΛΟΥΜΕ την ανάγκη οικοδόμησης του ΜΕΤΩΠΟΥ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ-ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ-ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗΣ ενάντια στο καθεστώς της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΟΛΟ

Θεσσαλονίκη: σύσκεψη για τις πολιτικές εξελίξεις και την εκλογική αναμέτρηση

0

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΟΛΟ

Μ-Λ ΚΚΕ: Μύθοι και πραγματικότητα της επτάμηνης ψευτοαριστερής διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ

0
Από τις 25 του Γενάρη, αλλά και το προηγούμενο διάστημα, όλη η κυβερνητική πορεία του ΣΥΡΙΖΑ συνοδεύτηκε από διαρκείς υποχωρήσεις και συμβιβασμούς για να καταλήξει στην πλήρη συμμόρφωση, ευθυγράμμιση και τελικά την υποταγή προς τις επιταγές και τα κελεύσματα των ξένων αφεντικών του σε ΕΕ και ΔΝΤ. Στους επτά μήνες της διακυβέρνησης ο ΣΥΡΙΖΑ κατόρθωσε να περάσει με απόλυτη επιτυχία όλες τις εξετάσεις ως η καταλληλότερη επιλογή της ντόπιας μεγαλοαστικής τάξης καθώς και των ευρωπαίων και αμερικάνων ιμπεριαλιστών για τη συνέχιση της βάρβαρης αντιλαϊκής πολιτικής και της διαιώνισης του καθεστώτος της ξένης εξάρτησης.
Στο εσωτερικό μέτωπο, αξιοποιώντας έντεχνα όλα τα τερτίπια της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας, επιχείρησε να μετατρέψει το μαύρο σε άσπρο, για να ρίξει στάχτη στα μάτια και να αποπροσανατολίσει τις πλατιές λαϊκές μάζες που συνεχίζουν να συνθλίβονται από τη συνεχιζόμενη αντιλαϊκή πολιτική των διαρκών μνημονίων. Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ με τη δημαγωγική ρητορεία των συνθημάτων του «πρώτη φορά Αριστερά» και του «καταργούμε τα μνημόνια με ένα νόμο και σε ένα άρθρο» πέρασε σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα στην αντίπερα όχθη. Μέσα σε μόλις επτά μήνες, διακυβέρνησης έβαλε στο «χρονοντούλαπο» της προεκλογικής ρητορικής όλες τις αντιμνημονιακές διακηρύξεις, «ξέχασε» το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, ακόμα και τις προγραμματικές του δεσμεύσεις για να επιβάλει τελικά μαζί με τα κόμματα των ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι το νέο τρίτο, ακόμα πιο δυσβάσταχτο για το λαό, μνημόνιο. Αποκαλύφθηκε έτσι το πραγματικό περιεχόμενο της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, ως υπηρέτη των συμφερόντων της ντόπιας μεγαλοαστικής τάξης και του ιμπεριαλισμού, που όμως παρουσιάστηκε στην κοινωνία με «αριστερό» και «φιλολαϊκό» περιτύλιγμα. Ποια ήταν όμως τα λεγόμενα επιτεύγματα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ στους επτά μήνες διαπραγμάτευσης για τα οποία δηλώνει τόσο υπερήφανος ο – πρώην – πρωθυπουργός Α. Τσίπρας;

Η «έντιμη» διαπραγμάτευση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ
Από την πρώτη μέρα της διακυβέρνησης μέχρι και την ψήφιση του τρίτου μνημονίου, καταμεσίς του Αυγούστου, υποτίθεται πως η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ διεξήγαγε «σκληρές» και «έντιμες» διαπραγματεύσεις με τους «Θεσμούς», όπως ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ βάφτισε τα ξένα αφεντικά του σε ΕΕ και ΔΝΤ. Όλη η πορεία των υποτιθέμενων διαπραγματεύσεων με τους αμερικανοευρωπαίους ιμπεριαλιστές ήταν στην πραγματικότητα η πορεία της πειθήνιας προσαρμογής του στις απαιτήσεις των ξένων δυναστών.
Αρκεί να θυμίσουμε πως μόλις τρεις εβδομάδες μετά την εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ, η ίδια η κυβέρνηση που υποτίθεται πως θα καταργούσε τα μνημόνια, προσυπέγραψε με την ΕΕ και το ΔΝΤ τη γνωστή «συμφωνία του Φλεβάρη» για την τετράμηνη παράταση της εφαρμογής του προηγούμενου μνημονίου. Αντί δηλαδή να προχωρήσει στην κατάργηση των μνημονίων και των εφαρμοστικών νόμων όπως η ίδια διακήρυσσε, αντίθετα συνέχισε στην εφαρμογή της ίδιας αντιλαϊκής πολιτικής των προηγούμενων κυβερνήσεων ΝΔ – ΠΑΣΟΚ, ενώ ταυτόχρονα κατέθετε στα ξένα αφεντικά της τα διαπιστευτήρια για τον «ευρωπαϊκό προσανατολισμό» της και πως δεν θα προβεί σε «μονομερείς ενέργειες».
Την ίδια στιγμή στο κείμενο της συμφωνίας του Φλεβάρη, προσυπέγραφε τη γενική συμφωνία της στη συνέχιση της πολιτικής του «εκσυγχρονισμού του ασφαλιστικού συστήματος» και της παρατεταμένης φτώχειας μέσω της δημοσιονομικής προσαρμογής και πολλών άλλων αντιλαϊκών και αντεργατικών μέτρων. Αποδείχθηκε επίσης πως τα περί «δημιουργικής ασάφειας» δεν ήταν τίποτα περισσότερο από δημαγωγία εσωτερικής κατανάλωσης για να θολώσει τα νερά στο εσωτερικό μέτωπο και να αμβλύνει τις αντιστάσεις και τις αντιθέσεις στο ίδιο το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ.
«Είμαστε ευτυχείς να σημειώσουμε ότι είμαστε σε ευθεία συμφωνία με την πρωτοπόρα έρευνα διεθνών οργανισμών, όπως ο ΟΟΣΑ και το ΔΝΤ», δήλωνε ο Α. Τσίπρας μόλις στις 12 του Μάρτη, σφιχταγκαλιασμένος με τον Α. Γκουρία, επικεφαλής του ΟΟΣΑ, μετά την υπογραφή σχετικής συμφωνίας συνεργασίας. Η συμφωνία αυτή προέβλεπε την αξιοποίηση από τη μεριά της ελληνικής κυβέρνησης όλης της τεχνογνωσίας που διαθέτει ο ΟΟΣΑ για το σχεδιασμό και την εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων. Τα συμπεράσματα βγαίνουν αβίαστα αν λάβουμε υπόψη πως ο ΟΟΣΑ σαν διεθνής οργανισμός των κυρίαρχων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων «συμβουλεύει» τις εθνικές κυβερνήσεις σχετικά με τα μέτρα αποσάθρωσης και γκρεμίσματος των εργατικών και λαϊκών κατακτήσεων που πρέπει να επιβάλλουν, τα οποία βαφτίζονται ως «μεταρρυθμίσεις». Στη χώρα μας υπάρχει πλούσια εμπειρία από την εφαρμογή τέτοιων μέτρων από τις προηγούμενες κυβερνήσεις ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, τα οποία έγιναν κατόπιν εισηγήσεων και οικονομικών εκθέσεων του ΟΟΣΑ και οι οποίες παρότρυναν τις προηγούμενες κυβερνήσεις να προχωρήσουν σε κατεδάφιση των συλλογικών συμβάσεων, σε μειώσεις μισθών, ανατροπές στο ασφαλιστικό σύστημα και άλλα. Είναι ο ίδιος οργανισμός τον οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ κατήγγειλε ως αντιπολίτευση για την ακραία νεοφιλελεύθερη πολιτική του. Σήμερα το διεθνές «συμβουλευτικό» κέντρο των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων σε ΕΕ και ΗΠΑ, αποτελεί για το ΣΥΡΙΖΑ έναν ακόμα εταίρο και «καλό» συνεργάτη!
Η πιο πρόσφατη όμως πράξη της υποτιθέμενης «έντιμης» διαπραγμάτευσης της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ παίχτηκε τους τελευταίους τρεις μήνες με την κατάληξη της υπογραφής και της επιβολής του τρίτου κατά σειρά μνημονίου υποδούλωσης μαζί με τις ψήφους των κομμάτων της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του Ποταμιού. Η κυβέρνηση στο διάστημα αυτό υποτάχθηκε πλήρως σε όλες τις απαιτήσεις των ευρωπαίων ιμπεριαλιστών, προσυπογράφοντας το πιο βάρβαρο μνημόνιο τριετούς διάρκειας, που επιβάλλει ακόμα σκληρότερους και βαθύτερους όρους ιμπεριαλιστικής εξάρτησης ενώ ταυτόχρονα σαρώνει για μια ακόμα φορά τα πλατιά λαϊκά στρώματα (συνταξιούχοι, μισθωτοί, αγρότες) επιβάλλοντας τον αυξημένο φοροληστρικό ΦΠΑ και ακόμα μεγαλύτερη φορομπηχτική πολιτική στη φτωχομεσσαία αγροτιά, ενώ αυξάνει τις εισφορές των συνταξιούχων μειώνοντας έτσι το πραγματικό τους εισόδημα.
Όλο το διάστημα των υποτιθέμενων διαπραγματεύσεων με τα ξένα αφεντικά του ο ΣΥΡΙΖΑ επέδειξε την πολιτική της πλήρους υποταγής και ευθυγράμμισης στα ιμπεριαλιστικά κελεύσματα. Στο εσωτερικό μέτωπο επιχείρησε να παρουσιάσει την υπογραφή του νέου κατάπτυστου μνημονίου σαν «κατάκτηση» εξαιτίας των σκληρών διαπραγματεύσεών του με τους «εταίρους». Μόνο που η πραγματικότητα είναι εντελώς αντίστροφη. Ο ίδιος ο Τσίπρας μόλις πέντε ημέρες μετά την εξαγγελία του δημοψηφίσματος, δήλωνε ευθέως προς το λαό πως «σε 48 ώρες μετά θα έχουμε συμφωνία με τους εταίρους, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος». Και παρά το συντριπτικό αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, η ίδια η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ το έκανε κουρελόχαρτο μετατρέποντάς το σε ΝΑΙ για να υπογράψει την ταπεινωτική συνθηκολόγηση και την υποταγή της στα ιμπεριαλιστικά κελεύσματα και μάλιστα με τη μορφή του κατεπείγοντας και με το σύνδρομο του «διαρρήκτη» στη μέση του θέρους. Έφτασε μάλιστα στο επαίσχυντο σημείο να αξιοποιήσει όλη την τρομοκρατική προπαγάνδα που εξαπέλυσαν τα κέντρα της ντόπιας αντίδρασης, περί καταστροφής και χάους εάν δεν υπάρξει συμφωνία, για να παρουσιάσει το νέο μνημόνιο ως τη «μόνη ρεαλιστική λύση» εντός πάντα του πλαισίου της αντιδραστικής και ιμπεριαλιστικής ΕΕ.

Τα φιλολαϊκά «επιτεύγματα» της επτάμηνης διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - άνθρακες ο θησαυρός
Αλλά και στο εσωτερικό πεδίο, η κυβερνητική δημαγωγία δεν έχει τελειωμό. Αφού η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ παρουσίασε ως κατόρθωμα την τετράμηνη παράταση του δεύτερου μνημονίου της συγκυβέρνησης ΝΔ – ΠΑΣΟΚ καμώνεται τώρα, δια στόματος πρωθυπουργού, πως αποτελεί σπουδαίο κυβερνητικό έργο η κατάργηση του εισιτηρίου των 5 ευρώ στα δημόσια νοσοκομεία. Αλλά κι αν ακόμα αυτό αποτελεί μια πρόσκαιρη πτυχή της πραγματικότητας, ας δούμε ποια είναι η συνολική εικόνα που κρύβει περίτεχνα πίσω από τις δημαγωγίες της. Σύμφωνα με τους όρους του τρίτου Μνημονίου η κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να βρει ισοδύναμα δημοσιονομικά μέτρα. Σε διαφορετική περίπτωση υποχρεούται να επαναφέρει το μέτρο των 5 ευρώ. Και αυτό με χρονικό ορίζοντα έως τον Οκτώβρη του 2015. Σε κάθε περίπτωση, το μάρμαρο της – κατ’ όνομα – Δημόσιας και Δωρεάν Υγείας θα κληθούν να πληρώσουν για μια ακόμα φορά οι εργαζόμενοι και τα φτωχά λαϊκά στρώματα.
Στο στόχαστρο του νέου μνημονίου της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ μπαίνουν για μια ακόμα φορά στο σύνολό τους οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό και στο δημόσιο τομέα παρά τα κυβερνητικά ψεύδη και τη δημαγωγία για το αντίθετο. Οι μνημονιακές δεσμεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ προβλέπουν επανεξέταση όλου του πλαισίου των εργασιακών σχέσεων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα έως τον Οκτώβρη του 2015. Πιο συγκεκριμένα για τον ιδιωτικό τομέα προβλέπεται επανακαθορισμός του πλαισίου της αγοράς εργασίας συμπεριλαμβανομένων και των ομαδικών απολύσεων, πράγμα που προδιαγράφει τη δραματική χειροτέρευση της θέσης δεκάδων χιλιάδων εργαζομένων.
Και στο δημόσιο τομέα όμως τα πράγματα δεν κινούνται προς καλύτερες θέσεις, όπως διατείνεται ο ΣΥΡΙΖΑ. Αντίθετα μπαίνει σε ευθεία αμφισβήτηση η επιστροφή στην εργασία όλων των υπαλλήλων που τέθηκαν στο καθεστώς της διαθεσιμότητας. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ επεδίωξε τους προηγούμενους μήνες να δημιουργήσει ένα πέπλο ψευδούς αίσθησης εργασιακής ασφάλειας στο Δημόσιο τομέα. Από τη μια πλευρά λοιπόν ψήφιζε νόμο για την επιστροφή όσων τέθηκαν σε καθεστώς διαθεσιμότητας και από την άλλη προσυπέγραφε συμφωνίες με τους ευρωπαίους ιμπεριαλιστές πως δεν θα προβεί σε μονομερείς ενέργειες. Ακόμα μέσα από το τρίτο μνημόνιο η τρόικα αμφισβητεί ευθέως την επιστροφή των εργαζομένων από τη διαθεσιμότητα κάνοντας λόγο για απαρέγκλιτη εφαρμογή του προγράμματος των απολύσεων στο Δημόσιο τομέα.
Την ίδια στιγμή, όρος του τρίτου μνημονίου είναι ο επανακαθορισμός των δημοσίων δαπανών μέχρι τον Οκτώβρη του 2015. Το πλαίσιο που επέβαλαν τα ξένα αφεντικά και προσυπέγραψε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ προβλέπει τη μείωση του μισθολογικού κόστους στο Δημόσιο καθώς επίσης και τη μείωση του προσωπικού ώστε να επιτευχθούν οι στόχοι της μείωσης των δημοσίων δαπανών. Ακόμα δεν θα πρέπει να ξεχνάμε τη ρητή δέσμευση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ από τον περασμένο Φλεβάρη κιόλας, στη συνέχιση της μισθολογικής εκείνης πολιτικής που όμως «δεν θα θίγει το συνολικό κονδύλι» στο Δημόσιο. Μετά την ψήφιση του τρίτου μνημονίου η δέσμευση αυτή αποκτά ακόμα χειρότερα χαρακτηριστικά για τους εργαζομένους στο Δημόσιο αφού προβλέπει, εμμέσως πλην σαφώς, νέες μειώσεις στους μισθούς με την άμεση εφαρμογή νέου μισθολογίου – φτωχολογίου. Και φυσικά δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως στο όνομα των «ισοδύναμων» μέτρων οι εργαζόμενοι που επέστρεψαν έπειτα από σκληρούς αγώνες στις δουλειές τους (καθαρίστριες, σχ. φύλακες, εκπαιδευτικοί κλπ) συμψηφίζονται από την κυβέρνηση με ενδεχόμενους νέους διορισμούς ώστε να μην προκύπτουν αυξημένες δαπάνες, στερώντας ταυτόχρονα από χιλιάδες ανέργους το δικαίωμα στη δουλειά.
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ επίσης διατείνεται πως πέτυχε μια πολύ σπουδαία νίκη έναντι των δανειστών στο ζήτημα που αφορά το χρέος μιας και, όπως η ίδια ισχυρίζεται, κατόρθωσε να διαπραγματευτεί καλύτερους όρους για την αποπληρωμή του. Πίσω από την ασύστολη δημαγωγία για το χρέος και την υποτιθέμενη διαγραφή του, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ τα μόνα που πραγματικά κατόρθωσε ήταν να διαπραγματευτεί για λογαριασμό του ΔΝΤ, τους όρους ένταξής του στο νέο τριετές μνημόνιο. Άλλωστε αναγκαίος όρος που θέτει το ΔΝΤ για τη συμμετοχή του στο νέο μνημόνιο είναι η λεγόμενη «βιωσιμότητα του χρέους». Με άλλα λόγια ο αγώνας που έδωσε αφορούσε τους όρους διαιώνισης του καθεστώτος της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης στη μέγκενη του ΔΝΤ για πολλά ακόμα χρόνια σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων. Είναι προφανές πως η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, περπατώντας πάνω στα χνάρια των προηγούμενων κυβερνήσεων ΝΔ – ΠΑΣΟΚ, δεν προχώρησε σε καμία διαγραφή χρέους αντίθετα επέβαλλε τους όρους διαιώνισής του και με όχημα το χρέος τη συνέχιση της αντιλαϊκής πολιτικής και της βαθιάς και άγριας λιτότητας διαρκείας για τα λαϊκά στρώματα.

Φύλλο και φτερό το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης και οι προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ
Από την περασμένη προεκλογική περίοδο, όλες οι διακηρύξεις και δεσμεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ έγιναν φύλλο και φτερό σε μια νύχτα. Οι απατηλές και δήθεν «φιλολαϊκές» υποσχέσεις περί επαναφοράς της 13ης σύνταξης στους χαμηλοσυνταξιούχους μεταφέρθηκε για το αβέβαιο μέλλον για να ξεχαστεί οριστικά με το τρίτο μνημόνιο. Το ίδιο φυσικά έγινε και με μια σειρά από υποτιθέμενες δεσμεύσεις της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ περί επαναφοράς του αφορολόγητου στα 12.000 ευρώ, του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ καθώς και των συλλογικών διαπραγματεύσεων. Όλα αυτά μπήκαν στο εικονοστάσι της απατηλής δημαγωγίας τους ΣΥΡΙΖΑ στο δρόμο προς την κυβερνητική διαχείριση.
Ακόμα και ο φοροληστρικός ΕΝΦΙΑ, τον οποίο υποτίθεται πως θα καταργούσε η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, παραμένει σε πλήρη ισχύ ενώ τα πρώτα «χαρτάκια» θα έρθουν στα λαϊκά νοικοκυριά αμέσως μετά τις εκλογές.
Ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ, που υποτίθεται πως υπεράσπιζε με σθένος τη δημόσια περιουσία κάνοντας λόγο για επανακρατικοποίηση όσων τομέων ξεπούλησαν οι κυβερνήσεις ΝΔ – ΠΑΣΟΚ, μέσα από το μνημόνιο που προσυπέγραψε, επιβάλλει νέους ακόμα χειρότερους νεοαποικιοκρατικούς όρους εκποίησης της δημόσιας περιουσίας. Λιμάνια, αεροδρόμια, ενέργεια, κλπ βγαίνουν στο σφυρί και τα έσοδα από το «μεγάλο παζάρι» θα μεταφέρονται ευθέως στα ταμεία των ξένων δανειστών για την αποπληρωμή του νέου δανείου!!
Από την επτάμηνη κυβερνητική πορεία του ΣΥΡΙΖΑ, αποκαλύπτεται η σταθερή προσήλωση της ηγεσίας του στη στρατηγική της ντόπιας ολιγαρχίας στην πρόσδεσή της στο άρμα των Ευρωπαίων και Αμερικάνων ιμπεριαλιστών και στη διαιώνιση του καθεστώτος της εξάρτησης. Αποδεικνύεται έμπρακτα και με τον πλέον δραματικό τρόπο πως ο δήθεν αντιμνημονιακός λόγος του ΣΥΡΙΖΑ αποτελούσε το «αριστερό» άλλοθι και περιτύλιγμα πίσω από το οποίο κρυβόταν η διαρκής πορεία προσαρμογής, ευθυγράμμισης και συνθηκολόγησης στους ξένους δυνάστες. Σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ, αφήνοντας πίσω του τα «αριστερά» αναχώματα της πλατφόρμας, μετατρέπεται ραγδαία σε μια σκληρή μνημονιακή δύναμη που μαζί με ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι υπερασπίζουν τα συμφέροντα ντόπιας ολιγαρχίας και διαιωνίζουν το καθεστώς της ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας και υποδούλωσης του λαού και του τόπου.
Μπροστά στις εκλογές της 20ης Σεπτέμβρη αλλά και πολύ περισσότερο την επόμενη ημέρα ο λαός οφείλει να ορθώσει το ανάστημά του. Να αποκρούσει και να απορρίψει τη δημαγωγική ρητορεία του ΣΥΡΙΖΑ, τον ρεαλισμό του μονόδρομου της ΕΕ και του ευρώ, της εξάρτησης και της υποδούλωσης που από κοινού με τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι υπερασπίζουν. Να ορθώσει το αγωνιστικό ανάστημά του, να δυναμώσει την πάλη του για να αποκρούσει τις επιθέσεις και τα τελεσίγραφα των ιμπεριαλιστών, για την ανατροπή των αντεργατικών μέτρων και των μνημονίων. Να συνδέσει άμεσα την πάλη του αυτή με τον αγώνα για την έξοδο από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ και το γκρέμισμα του καθεστώτος της ντόπιας πλουτοκρατικής ολιγαρχίας.
Το Μ-Λ ΚΚΕ και το ΚΚΕ(μ-λ) αυτή την κατεύθυνση υπηρετούν και καλούν το λαό στις επερχόμενες εκλογές αλλά και σε ολόκληρο το επόμενο διάστημα να ενώσουμε όλες μας τις δυνάμεις, στον αγώνα ενάντια στους ξένους και ντόπιους δυνάστες και εκμεταλλευτές και τα πολιτικά τους φερέφωνα.

Μ-Λ ΚΚΕ
Γραφείο Τύπου
30/8/2015
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΟΛΟ

Απολυμένοι Χαλυβουργοί: κάλεσμα σε θεατρική παράσταση

0
ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Η Επιτροπή Απολυμένων Αγωνιστών Χαλυβουργών Ασπροπύργου σας καλεί στην θεατρική παράσταση που θα παρουσιάσει η θεατρική ομάδα ''Φάντης Μπαστούνι'' με το έργο του Howard Zinn
Ο ΜΑΡΞ ΣΤΟ ΣΟΧΟ
στις 12 Σεπτεμβρίου και ώρα 7.30' μ.μ. στο 4ο Δημοτικό Σχολείο Ν. Ιωνίας (Επί της Πατριάρχου Ιωακείμ) κοντά στον ΗΛ. Σταθμό.

Είσοδος Ελεύθερη (θα
υπάρχει κουτί αλληλεγγύης)
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΟΛΟ

Σάββατο, 29 Αυγούστου 2015

Οι πρόσφυγες κι οι μετανάστες, είναι κι αυτοί θύματα των ίδιων εχθρών που έχει κι ο λαός μας: Του ιμπεριαλισμού κι ενός συστήματος σε αγιάτρευτη κρίση!

0
Οι εικόνες με τα κύματα των προσφύγων - αυτή τη φορά κυρίως απ΄ τη Συρία - να εισρέουν καθημερινά κατά χιλιάδες στα ελληνικά νησιά, προς αναζήτηση καλύτερης τύχης στη λεγόμενη πολιτισμένη Δύση, δεν θα μπορούσαν ν’ αποδώσουν καλύτερα τις συνέπειες της εγκληματικής πολιτικής του ιμπεριαλισμού απέναντι στους λαούς. Συνέπειες που έχουν ξαναζήσει οι λαοί -μαζί και ο δικός μας- στο κοντινό και στο μακρινό παρελθόν.
Μέχρι χθες, οι πρόσφυγες κι οι μετανάστες προέρχονταν κυρίως από χώρες όπου βασίλευαν η εξαθλίωση, η ερημοποίηση, οι πόλεμοι κι οι βομβαρδισμοί, οι εθνικιστικές έριδες, και οι φασιστικές δικτατορίες. Δεινά, που προκάλεσαν οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, κυρίως των ΗΠΑ και της Ε.Ε. Σήμερα, που στο «μάτι του κυκλώνα» των ανταγωνισμών τους, βρίσκεται ξανά η Μέση Ανατολή και η Συρία, νέα κύματα ξεριζωμένων λαών γεννιούνται καθημερινά.
Μέχρι χθες, όσοι κατόρθωναν να επιβιώσουν απ’ τα διάφορα «ναυάγια» των σαπιοκάραβων και τις «Λαμπεντούζες», αντιμετώπιζαν στις «χώρες-υποδοχής», την κρατική και παρακρατική βία, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και κυρίως (στις λεγόμενες «καλές εποχές») την καπιταλιστική υπερεκμετάλλευση και το ξεζούμισμα της φτηνής, ανασφάλιστης, αλλά πολύ κερδοφόρας, νέας αυτής εργατικής δύναμης. Τόσο στην εξαρτημένη Ελλάδα, όσο και στις ιμπεριαλιστικές μητροπόλεις της Ε.Ε. Μετά, με την όξυνση της κρίσης του συστήματος της εκμετάλλευσης, η «στρόφιγγα» υποδοχής ανοιγόκλεινε σύμφωνα με τις ανάγκες των κυρίαρχων αστικών τάξεων του συστήματος αυτού.
Πώς στάθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ κι η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ απέναντι στο ζήτημα αυτό; Δέσμιοι της αντίφασης ανάμεσα στο να ευελπιστούν να φύγουν οι πρόσφυγες προς τις χώρες της Ευρώπης, και στη συνειδητή αποδοχή του όλου πλαισίου εξάρτησης από την Ε.Ε. και τις ΗΠΑ (στις οποίες έσπευσαν μάλιστα να «τάξουν» και νέα στρατιωτική βάση), αναγκασμένοι να υποταχθούν στο όλο πλαίσιο (πολιτικό, οικονομικό και νομικό) που έχουν επιβάλει οι ιμπεριαλιστές και αναμένοντας τα «ευρωπαϊκά κονδύλια», την «κατανόηση» και τη «βοήθειά» τους, άφησαν τους ανθρώπους αυτούς στην τύχη τους (μια «τύχη» εξαθλίωσης και περιθωριοποίησης) για να καταφύγουν στο τέλος και στην ανοικτή αστυνομική καταστολή, όπως έγινε στην Κω. Οι πρόσφυγες κι οι μετανάστες όμως, δεν αποτελούν ούτε ένα ακόμα «περιττό βάρος», ούτε ένα «μπαλάκι» ανάμεσα στους ιμπεριαλιστές, που δημιούργησαν το πρόβλημα, και στους υποτελείς τους.
Κι αν το καθήκον για ν’ αναδειχθεί αυτό, για ν’ αναδειχθεί η ταξική και η αντιιμπεριαλιστική αλληλεγγύη στους βασανισμένους λαούς, πέφτει όντως στην Αριστερά, πού βρίσκονταν οι δυνάμεις της «ανυπακοής» και της «ρήξης», ή έστω οι διάφορες αντιρατσιστικές κινήσεις, όταν τα κύματα των Σύρων προσφύγων έφταναν στην ηπειρωτική χώρα; Παντελής ή απουσία (αλλά επίσης και του ΚΚΕ). Χαρακτηριστικό κι αυτό για το πού έχει οδηγήσει την υπόλοιπη Αριστερά η πολιτική δορυφοριοπόιησή της γύρω απ’ το ΣΥΡΙΖΑ και η συνολικότερη αποσυγκρότησή της, λόγω των τελευταίων εξελίξεων σ’ αυτόν. Περιπλεγμένη στις αυταπάτες για μια δήθεν αριστερή φιλολαϊκή διαχείριση στα πλαίσια του συστήματος, παρακάμπτει εσκεμμένα και αποκρύπτει τις κρίσιμες πτυχές και τα καυτά ζητήματα που γεννά το καθεστώς της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης.
Θεωρώντας ιδιαίτερα κρίσιμο το ζήτημα της ανάπτυξης του αντιιμπεριαλιστικού κινήματος και της διεθνιστικής αλληλεγγύης των λαών, η Λαϊκή Αντίσταση – Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία, προχώρησε σε έμπρακτες παρεμβάσεις και πρωτοβουλίες, τόσο στο λιμάνι του Πειραιά, όσο και στην Ειδομένη.
Πέρα απ΄ τον κάλπικο «ρεαλισμό» λύσεων που προβάλλει το σύστημα της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης, (το ίδιο δηλαδή που δημιουργεί αλλά και τροφοδοτεί καθημερινά κι αμείωτα, όλα τα προβλήματα για το λαό) και ενάντια στη ρατσιστική φιλο-ιμπεριαλιστική προπαγάνδα, οι πραγματικά επαναστατικές αριστερές δυνάμεις πρέπει να προβάλουν το ότι ο ελληνικός λαός, η εργατική τάξη, οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, η νεολαία, δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα με τους πρόσφυγες και τους μετανάστες. Αντίθετα, έχουν κοινούς αντίπαλους: αυτούς που επιβάλλουν καθημερινά νέα αντιλαϊκά μέτρα και «μνημόνια» στο λαό μας, αλλά και που οδηγούν άλλους λαούς στο ξερίζωμα απ΄ τις πατρίδες τους. Και που επιφυλάσσουν για όλους, ένα μαύρο μέλλον! Και να διεκδικήσουν όλα τα νόμιμα έγγραφα (παραμονής ή ταξιδιωτικά), άσυλο, τροφή, στέγη, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, δουλειά και ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης, για τους ανθρώπους αυτούς, κάτι που αποτελεί και τη μοναδική απάντηση στην περιθωριοποίησή τους.

Γιάννης Βάρλας
Στέλεχος του ΚΚΕ(μ-λ)
29.8.2015
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΟΛΟ

Η Λαϊκή Αντίσταση-ΑΑΣ δίπλα στους πρόσφυγες στην Ειδομένη

0
Μαζική παρέμβαση αλληλεγγύης πραγματοποίησε η Λαϊκή Αντίσταση-ΑΑΣ, το πρωί του Σαββάτου 29 /8 στην Ειδομένη, στο συνοριακό πέρασμα των προσφύγων δίπλα στην σιδηροδρομική γραμμή. Αντιπροσωπεία της ΛΑ-ΑΑΣ από Θεσσαλονίκη και Κιλκίς παρέδωσε φάρμακα και ρούχα στους Γιατρούς του Κόσμου που βρίσκονται εκεί με μια κινητή μονάδα και μοίρασε είδη πρώτης ανάγκης στους πρόσφυγες που ήταν έτοιμοι να περάσουν τα σύνορα με κατεύθυνση την Γευγελή. Ταυτόχρονα μοιράστηκε η προκήρυξη της ΛΑ-ΑΑΣ στα αραβικά και στα αγγλικά. Τρόφιμα δόθηκαν επίσης σε ομάδα αλληλέγγυων πολιτών από το Κιλκίς, οι οποίοι οργανώνουν συχνά συσσίτιο για τους πρόσφυγες.
Η κατάσταση αυτές τις ημέρες έχει εκτονωθεί μιας και οι πρόσφυγες κατά ομάδες πενήντα ατόμων περνάνε τα σύνορα και μπαίνουν στην ΠΓΔΜ αλλά όλοι φοβούνται πως αν αυτό δεν συνεχιστεί, θα δημιουργηθεί μεγάλη συγκέντρωση ανθρώπων και τα προβλήματα θα μεγαλώσουν γρήγορα. Τα λεωφορεία και τα τρένα φέρνουν συνεχώς νέο κόσμο, πολλές οικογένειες με μικρά παιδιά και οι περισσότεροι είναι εξουθενωμένοι από την μέχρι τώρα περιπέτεια τους. Έχουν ανάγκη κυρίως από είδη πρώτης ανάγκης για την συνέχιση του ταξιδιού, φάρμακα, είδη υγιεινής, ξηρά τροφή και νερό.
Αν εξαιρέσουμε μια αστυνομική δύναμη που επιτηρεί και οργανώνει το πέρασμα των συνόρων δεν είδαμε πουθενά καμιά άλλη παρουσία κρατικών υπηρεσιών αρωγής και βοήθειας. Δείγμα πως όλα έχουν αφεθεί στην αλληλεγγύη των πολιτών και των ομάδων που αυτοί μόνοι τους οργανώνουν και μερικών ΜΚΟ. Γι' αυτό χρειάζεται ακόμη και με τις λιγοστές δυνάμεις που διαθέτουμε να συνεχίσουμε τις προσπάθειες για την οργάνωση της αλληλεγγύης αλλά και της καταγγελίας όλων όσων ευθύνονται για το δράμα των προσφύγων του πολέμου και της ιμπεριαλιστική ς λεηλασίας.

δ.π.


http://la-aas.blogspot.gr/
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΟΛΟ

Εμείς, το ΚΚΕ(μ-λ) και το Μ-Λ ΚΚΕ, ζητούμε περήφανα την ψήφο του κόσμου.

0
Εμείς, το ΚΚΕ(μ-λ) και το Μ-Λ ΚΚΕ, ζητούμε περήφανα την ψήφο του κόσμου.

Εμείς, οι «δογματικοί».
Εμείς με τις δήθεν «παλιές και ξεπερασμένες» αλήθειες της ταξικής πάλης, που παλέψαμε για μια Αριστερά έξω από τα τείχη του συστήματος. Που δεν είδαμε τις δήθεν «μεγάλες ευκαιρίες για αλλαγή», και δεν γοητευτήκαμε από την «τέχνη του ρεαλιστικά εφικτού». Εμείς, που δεν καταλήξαμε να χορεύουμε αγκαλίτσα με τους φονιάδες, και δεν γίναμε πολιτικοί υπηρέτες του κεφαλαίου.

Εμείς, οι «γκρινιάρηδες».
Εμείς, που επιμείναμε να βλέπουμε σαν φωνή του λαού το κίνημα, τον δρόμο, τον σύλλογο, την πρωτοβουλία. Που δεν γίναμε τσόντα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, δεν αφομοιωθήκαμε, δεν γίναμε νεροκουβαλητές όλων αυτών που χαντακώνουν το όνομα της Αριστεράς.

Εμείς, οι «αμυντικοί».
Που δεν μας άρεσαν τα «εδώ και τώρα», οι τάχα άμεσες λύσεις, τα μεγάλα και εύκολα προγράμματα και σχέδια επί χάρτου. Εμείς που δεν προσμένουμε σε ένα γρήγορο «κόλπο» εκλογικής συνεργασίας, για να μας υιοθετήσουν και να μας αναδείξουν εκείνοι που δούλεψαν τον κόσμο του κινήματος, στο «κεντρικό σκηνικό».

Εμείς, οι «πουθενάδες».
Που δεν υποτιμήσαμε κανέναν αγώνα, δεν λείψαμε από κανένα μέτωπο, και θέσαμε όλες μας τις δυνάμεις στην υπηρεσία του κινήματος, επιδιώκοντας σε κάθε ευκαιρία την κοινή δράση, χωρίς καπελώματα και υποκρισία. Σε αντίθεση με εκείνους που σνόμπαραν και γύρισαν την πλάτη σε ό, τι ξέφευγε από τον άμεσο έλεγχο τους.

Εμείς, οι «δυσνόητοι».
Εμείς με τα «κομμουνιστικά», που δεν έχουμε μια λύση-μαντζούνι για να πούμε «τι θα κάνουμε αν βγούμε», και επιμένουμε στην μοναδική άμεση, στην μοναδική ρεαλιστική, στην μοναδική πραγματική πολιτική πρόταση για το λαό: Το Μέτωπο Αντίστασης, Διεκδίκησης και Πάλης, για την Αναμέτρηση με το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα και τους υποτακτικούς του. Για την μαζική, κινηματική ανατροπή των μέτρων που εξαθλιώνουν την χώρα μας.

Εμείς, ζητούμε περήφανα την ψήφο του κόσμου.
Για να δυναμώσει και να στηριχθεί η κατεύθυνση της Αντίστασης. Για να πυκνώσουν οι γραμμές της κομμουνιστικής άποψης. Για να μην ξαναμαντρώσουν τον κόσμο στα ίδια ψέματα με άλλο περιτύλιγμα. Για να μπορέσουμε, από ισχυρότερες πολιτικά θέσεις, να συμβάλλουμε στην ανασυγκρότηση του λαϊκού κινήματος.

Κώστας Καμαρέτσος


ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΟΛΟ

Γιάννενα 1/9: Πρόσκληση σε Σύσκεψη για τη διοργάνωση Συγκέντρωσης – Πορείας στα ΓΙΑΝΝΕΝΑ την ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 4/9 εν όψει της ΔΕΘ

0
Πρόσκληση σε Σύσκεψη
ΤΡΙΤΗ 1/9 19.00΄
ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ
Προς κάθε πολιτική και συνδικαλιστική συλλογικότητα,
προς κάθε κομμουνιστή, αριστερό, προοδευτικό και λαϊκό άνθρωπο, προς κάθε αγωνιστή του κινήματος.
Για τη διοργάνωση Συγκέντρωσης – Πορείας
στα ΓΙΑΝΝΕΝΑ
την ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 4/9 εν όψει της ΔΕΘ
Μετά την  ψήφιση του τρίτου μνημόνιου,
μπροστά στο νέο γύρω της βάρβαρης αντιλαϊκής επίθεσης του συστήματος με φορείς παλιά και νέα κόμματα,
μπροστά στην ανακύκλωση παλιών και νέων αυταπατών για δήθεν φιλολαϊκές κυβερνητικές λύσεις και λαϊκές εξουσίες εντός συστήματος, επιμένουμε στο δύσκολο αλλά αναγκαίο και ελπιδοφόρο δρόμο του αγώνα, της αντίστασης, της οργάνωσης του λαού, της οικοδόμησης μετώπου αντίστασης, διεκδίκησης, αναμέτρησης
ενάντια στο σύστημα της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και βαρβαρότητας.


 
 
http://taxpor.blogspot.gr/2015/08/49.html
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΟΛΟ

Εκλογές. Τι κάνουμε;

0
Εκλογές ξανά λοιπόν. Στο όνομα του λαού και της κυριαρχίας του. Ενός λαού που ξεπουλιέται όσο όσο και από τους παλιούς πολιτικούς ηγέτες του ντόπιου κεφαλαίου αλλά και από τους "νέους" που θα κάνουν τα πάντα και θα φανούν ακόμη πιο σκληροί για να πάρουν τα εχέγγυα ότι μπορούν να το εκπροσωπήσουν επάξια. Εξετάσεις δίνει η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ στο ντόπιο κατεστημένο και πολύ περισσότερο στους ιμπεριαλιστές πάτρωνές του που πλέον τη θαυμάζουν για το θάρρος της. Και δεν θα διστάσει μπροστά σε τίποτα προκειμένου να τις περάσει με άριστα.
Το γαμώτο στην υπόθεση είναι ότι τις καλύτερες επιδόσεις σε αυτές τις εξετάσεις της είχε στο μάθημα του αφοπλισμού του λαού, της ύπνωσης του λαϊκού κινήματος. Ένας λαός που επί δύο και βάλε χρόνια ήταν στους δρόμους, που απεργούσε, διαδήλωνε και συγκρούονταν με τις δυνάμεις καταστολής, που με τη στάση του μπόρεσε και διέλυσε το παλιό πολιτικό σύστημα που κυριαρχούσε με διάφορες μορφές επί δεκαετίες, έγινε κατορθωτό να πεισθεί στο να εναποθέσει τις ελπίδες του, τις αγωνίες του και τους αγώνες του σε μια ομάδα αχρείων που παρίσταναν τους αριστερούς και να μπει στη γωνιά. Από πρωταγωνιστής έγινε θεατής.
Δεν είναι βεβαίως τυχαίο όλο αυτό. Ετοιμαζόταν χρόνια τώρα. Από μια αριστερά που επί δεκαετίες του πιπίλαγε το κεφάλι ότι η εποχή του αγώνα, της οργάνωσής του, της ταξικής πάλης έχει τελειώσει ή έστω έχει πάρει άλλα χαρακτηριστικά. Από μια αριστερά που στο όνομα της υπευθυνότητας και των προτάσεων, υποτίθεται για το λαό αλλά στη πραγματικότητα για το σύστημα, φρόντισε να διαλύσει ότι είχε κατακτήσει αυτός ο λαός σε οργάνωση και αγωνιστικότητα. Φρόντισε με τις πραγματικές αλλαγές και τις ...δημοκρατίες του λαού, τις ΕΑΔΕ και ότι άλλο, να πείσει το λαό ότι δεν μπορεί να πάρει τις τύχες του στα χέρια του, ότι πρέπει να έχει κάποιο σωτήρα πάνω από το κεφάλι του, που τότε λεγόταν ΠΑΣΟΚ, και στη καλύτερη περίπτωση να κέρδιζε κάτι παραπάνω αν έδινε δύναμη στους φορείς αυτών των μεγάλων προτάσεων υποταγής στο σύστημα και διάλυσης της συγκρότησής του.
Για να φτάσουμε μέσα από μια πορεία αντεπιθέσεων, ανασυγκροτήσεων και δήθεν μετωπικών συγκροτήσεων, δήθεν ενοτήτων και δημουργίας πόλων, ενώ το σύστημα προχωρούσε ακάθεκτο στην επίθεσή του και στην αφαίρεση κατακτήσεων, στα σημερινά μεταβατικά προγράμματα και τις λαϊκές εξουσίες που άνοιξαν το δρόμο στο ΣΥΡΙΖΑ να πάρει το πάνω χέρι στην αριστερά και να γίνει κυβέρνηση. Στο αυθεντικότερο παιδί του ΚΚΕ (και όχι μόνο του Φλωράκη) της προ, κατά και μετά χουντικής περιόδου, και της παντρειάς του με το ΚΚΕ(εσωτερικού) με κουμπάρους κάποιους πρώην του μ-λ χώρου -απολογητές και βολεμένους του κάθε είδους κυβερνητισμού από τη δεκαετία του '80- και καμπόσους τροτσκιστές.
Και τι έχουμε σήμερα; Μετά το ξεβράκωμα του ΣΥΡΙΖΑ; Και πάλι μια αριστερά που επί μήνες, ιδιαίτερα τους δύο τελευταίους μετά το δημοψήφισμα, να μην ασχολείται με τίποτ' άλλο από το πως να πείσει ότι αυτό που δεν έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να το κάνει αυτή. Ενώ πριν πάσχιζαν να τον πείσουν να κάνει αυτά που υποσχέθηκε! Άλλοι βέβαια πασχίζουν για νέες συγκολήσεις,  άλλοι όμως μαζεύουν υπογραφές δικαίωσης. Πάνε και έρχονται οι 12 θέσεις, τα 35 ερωτήματα, τα 10+1 σημεία, ποιος ξέρει τι άλλο θα προκύψει, που συγκλίνουν στο ίδιο. Πως θα φτιαχτεί ένας καλύτερος ΣΥΡΙΖΑ! Και στο βάθος οι υπογραφές στήριξης αυτών που μας τα λέγανε αλλά δε μας λένε τι κάνανε, κυρίως όομς δεν μας λένε γιατί τώρα υιοθέτησαν τις πρακτικές και τις προτάσεις του αντιμνημονιακού ΣΥΡΙΖΑ!
Ξανά καλούν το λαό να τους ψηφίσει για να αποκτήσει δύναμη. Ξανά  καλούν το λαό να εναποθέσει τις ελπίδες του σε αυτούς που με τον τρόπο τους βοήθησαν τον ΣΥΡΙΖΑ να γίνει κυβέρνηση, είτε με τα ούλτρα επαναστατικά μεταβατικά προγράμματά τους είτε με τις λαϊκές εξουσίες του κοινοβουλευτισμού και του κυβερνητισμού. Δίνουν και παίρνουν τα κείμενα γύρω από τον ΣΥΡΙΖΑ που κάποιους τους πρόδωσε και κάποιους τους δικαίωσε. Που άφησε τη δουλειά στη μέση και πρέπει κάποιοι άλλοι, οι ίδιοι που τον στήριξαν με τις άλλου τύπου αυταπάτες δηλαδή, να τη συνεχίσουν. Δίνουν και παίρνουν τα κείμενα αναζήτησης νέων συγκολλήσεων, με παμπάλαιη κόλα όμως, αλλά και ...μεγαλόψυχης υποδοχής των παρασυρμένων. Συγκολλήσεις που όμως δεν περπατούν λόγω της αλαζονείας του νέου επίδοξου αυθεντικού εκφραστή του κυνερνητισμού. Αυτού που μέχρι πριν λίγο ετοιμαζόταν να "αξιοποιήσει" λιμάνια και αεροδρόμια, που ψήφιζε ότι του έλεγε η ηγετική ομάδα του και που έκανε τα στραβά μάτια ότι χτυπιόντουσαν οι κάτοικοι της Χαλκιδικής από τα ΜΑΤ, αν δεν τα έστελνε ο ίδιος!
Κατά τα άλλα μισθοί μειώνονται, χιλιάδες απολύονται, μισθοί δεν πληρώνονται, χιλιάδες δουλεύουν εκ περιτροπής, συντάξεις και μειώνονται και καταργούνται, επιδόματα ανεργίας δεν υπάρχουν αλλά φορολογούνται, οι σπουδές της νεολαίας πάνε κατά διαόλου και τα νοσοκομεία γίνονται όλο και λιγότερα όλα και πιο άθλια. Η ζωή του λαού γίνεται ακόμη πιο άθλια και αυτοί ψάχνουν νέες συγκολλήσεις σε παλιά προγράμματα, ψάχνουν δικαιώσεις, νομίσματα και παραλλαγές "ρήξεων" με την Ε.Ε.! Ενώ παράλληλα ετοιμάζονται οι κατασταλτικές δυνάμεις να τον αντιμετωπίσουν με νέους πιο αποτελεσματικούς και σύγχρονους τρόπους. Ενώ το ΝΑΤΟ και οι Αμερικάνοι αλωνίζουν στο Αιγαίο, αιματοκυλούν λαούς και δημιουργούν εκατομμύρια πρόσφυγες.
Πρόσφυγες των ιμπεριαλιστικών πολέμων που τους φέρνει, οικονομόντας αδρά οι εφοπλιστάδες, η κυβέρνηση στην ενδοχώρα αφήνοντάς τους στη τύχη τους και ότι κάτσει. Και η αριστερά μας; Μιλιά, άχνα δε βγάζει!
Και ο λαός; Το κίνημά του; Αφήνεται στη τύχη του ...θεού. Ο ρόλος του λαού γι' αυτούς είναι αυτός του θεατή, αυτός του ανθρώπου που για να δυναμώσει αντί να ενεργοποιηθεί, αντί να βγει στο δρόμο και να τρέξει, θα πρέπει να παίρνει τα διάφορα δυναμωτικά χάπια, τα υποκατάστατα και να κάθεται απαθής στο σπίτι του. Με τη διαφορά ότι εδώ τα δυναμωτικά χάπια λέγονται ψήφια. Στη καλύτερη περίπτωση θα πρέπει να βγαίνει στου δρόμους για να στηρίξει τις διάφορες παραλλαγές τους, να γίνεται κομπάρσος των σχεδιασμών τους. Αν βέβαια αποφασίσει να το πάει παραπέρα τα ...δυναμωτικά του στρέφονται εναντίον του, γίνονται αδυναμίες του, όπως έγινε σε πολλούς αγώνες, στην εκπαίδευση, στα εργοστάσια, στα λιμάνια, στα χωράφια, στις σχολές, στις γειτονιές και τα σχολεία του. Του λένε ότι είναι αδύναμος και ανήμπορος, ότι είναι κουρασμένος πριν καν ακόμη κινηθεί καλά καλά, ότι δεν μπορεί να ρισκάρει ήττα και πως πρέπει να κάνει πίσω για να πάρει φόρα κάποια άλλη στιγμή που θα του την ορίσουν αυτοί που ξέρουν. Δηλαδή ποτέ! Δηλαδή άντε στη κάλπη! Οι ...πρωτοπορίες!
Με όλα αυτά τα βαρίδια που τον κολακεύουν όταν τον χρειάζονται και τον βρίζουν όταν τους γυρνάει τη πλάτη, με όλους αυτούς που πασχίζουν να τον πείσουν ότι έχουν ένα πρόγραμμα που θα το εφαρμόσουν έτσι απλά αν πάρουν τα κατάλληλα ψήφια και χωρίς ιδαίτερες δυσκολίες, χωρίς μάχες, χωρίς κόπο, χωρίς να χυθεί αίμα, χωρίς αντιδράσεις από αμερικάνους, ευρωπαίους ιμπεριαλιστές και ντόπιους καπιταλιστές, ο λαός μας θα πρέπει να ξεμπερδέψει. Πολιτικά και ιδεολογικά. Με τις αντιλήψεις τους, αν αντιλαμβάνονται κάτι! Να τους πάει κόντρα και να τους αναγκάσει είτε να πάνε στο σπίτι τους είτε να αλλάξουν ρότα και αυτοί και να αποκτήσουν πραγματικά το ρόλο για τον οποίο επικαλούνται ότι υπάρχουν. Αν και το τελευταίο μοιάζει μάλλον δύσκολο έως αδύνατο!
Ο λαός τα μηνύματά του τα έδωσε. Πρωτ' απ' όλα με τους αγώνες του τα χρόνια  από τον Δεκέμβρη του 2008 μέχρι τον Φλεβάρη του 2012. Τα έδωσε και στη κάλπη. Τον Μάη και τον Ιούνη του 2012. Τον Γενάρη του 2015 αλλά και στο δημοψήφισμα του περασμένου Ιούλη με το ΌΧΙ και με τη μεγάλη αποχή. Το μήνυμα το έδωσαν οι από πολλούς ξεχασμένες καθαρίστριες, οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ, οι απολυμένοι εκπαιδευτικοί που παρά τις προσπάθειες να τους μαζέψουν νωρίς ή την εγκατάληψή τους από πολιτικές και συνδικαλιστικές ηγεσίες μπόρεσαν και πέτυχαν τη δικαίωσή τους, όπως και όσο την πέτυχαν και όχι με δική τους ευθύνη για τα προβλήματα, και δεν τους το έδωσε κανένας ΣΥΡΙΖΑ που αν χρειαζόταν "για το καλό μας" θα τους ξανάδιωχνε!
Το ζητούμενο είναι ποιος τα λαμβάνει τα μηνύματα. Ποιος αναλαμβάνει να του δώσει την απαραίτητη στήριξη να τα μπολιάσει σε αγώνα ενάντια σε όλους τους ιμπεριαλιστές και το ντόπιο κεφάλαιο, σε αντίσταση σε όσα του ετοιμάζουν, σε διεκδίκηση όλων όσων δικαιούται, σε ανατροπή των πολιτικών που τον εξαθλιώνουν και σε ετοιμασία για την τελική αναμέτρηση! Μια αναμέτρηση που δεν θα είναι στρωμένη με ...ροδοπέταλα και πολύ περισσότερο δεν θα έρθει με διαπραγματεύσεις!
Έχει τη σημασία της λοιπόν η συμμετοχή σε αυτές τις εκλογές. Γιατί δεν είναι εκλογές νομιμοποίησης ενός ιμπεριαλιστικού οργανισμού, δεν είναι εκλογές συνδιαχειριστικής συμμετοχής σε κρατικούς οργανισμούς. Προφανώς για εμάς δεν είναι καν εκλογές συμμετοχής σε φιλοκυβερνητικά παιχνίδια, ούτε σπέρνουμε αυταπάτες ότι αν μπούμε στη Βουλή θα αλλάξει κάτι συγκλονιστικά! Ότι δια μαγείας θα αλλάξουν χαρακτήρα οι ιμπεριαλιστές και οι αστοί ή ότι ξαφνικά από την επόμενη μέρα ο λαός θα βγει μαζικά στους δρόμους. Είναι όμως εκλογές που αφορούν την κεντρική πολιτική σκηνή της χώρας και ο λαός αυτής της χώρας πρέπει να στείλει ένα μήνυμα. Μήνυμα που δεν μπορεί να αφεθεί σε ψευδεπίγραφες λαϊκές ενότητες, ανταρσίες και λαϊκές εξουσίες των αυταπατών, της ανάθεσης, του κυβερνητισμού, του σκόντου σε πράξεις και θέσεις μπας και παρθούν, πάση θυσία, οι πολυπόθητες έδρες. Σε αυτές τις εκλογές πρέπει να ενισχυθεί το ρεύμα αυτό που δεν είναι παραδομένο στην ανάγκη να πλασαριστεί στη κεντρική αστική πολιτική σκηνή, που θεωρεί το εργατικό και λαϊκό κίνημα όχι κομπάρσο αλλά τη μοναδική δύναμη που μπορεί να αλλάξει τα πράγματα χωρίς αναθέσεις σε σωτήρες.
Να δωθεί ένα μήνυμα ότι η κομμουνιστική αριστερά (ή όσοι θεωρούν εαυτούς ως τέτοια) θα ξαναγίνει αυτό για το οποίο γεννήθηκε ή θα αφανιστεί. Εμείς παλεύουμε για το πρώτο και αφήνουμε άλλους να στεναχωριούνται και να μυξοκλαίνε γιατί δεν τους παίζει ο Λαφαζάνης, παραβλέποντας την 7μηνη αποφασιστική συμμετοχή του στη κυβέρνηση, με αποτέλεσμα να χάνουν τις πολυπόθητες έδρες στη Βουλή που κατά τα άλλα απαξιώνουν!
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΟΛΟ

Αριστερά και κυβερνητισμός

0
Του Γιώργου Κ. Καββαδία*

Στην Ελλάδα είσαι ό, τι δηλώσεις, έλεγε παλαιότερα ο Γ. Τσαρούχης και είναι αλήθεια ότι ο καθένας έχει το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού. Η Αριστερά, πάντα, ως έννοια ήταν ελκυστική κουβαλώντας το φορτίο των ανθρωπιστικών αξιών με αναφορά στους «κοινωνικά αδύνατους» που παράγουν τον πλούτο και γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης. Για αυτό και ουκ ολίγοι χρησιμοποιούν ασυστόλως τον τίτλο της διαστρεβλώνοντας τις ιδέες της.
Το ΠΑΣΟΚ το 1981 με σύνθημα «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» και τόσα άλλα αντιιμπεριαλιστικά εμφανίζεται ως το κόμμα της Αριστεράς που θα οικοδομήσει τον σοσιαλισμό και μάλιστα πολύ γρήγορα: «στις 18 σοσιαλισμό», δηλαδή ακριβώς την επομένη των εκλογών της 17 Οκτώβρη! Το ΠΑΣΟΚ μετά από μια τετραετία «φιλολαϊκής» διαχείρισης του καπιταλισμού μεταλλάσσεται σε βασικό στήριγμά του και στιγματίζεται ως κόμμα διαπλοκής και διαφθοράς.
Σήμερα οκτώ περίπου μήνες μετά την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση, η μετάλλαξή του σε μνημονιακό κόμμα, αν και αναμενόμενη, είναι τόσο ραγδαία που φέρνει το τέλος των ψευδαισθήσεων και επαναφέρει τη συζήτηση για την Αριστερά και το ρόλο της.
Πέρα από το ιδεολογικό και πολιτικό DNΑ, ένα από τα κοινά σημεία ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι επιδίωξαν πάση θυσία την άνοδο στην κυβέρνηση με την εξασφάλιση της συναίνεσης των οικονομικών ελίτ και των ξένων επικυρίαρχων. Αυτό συνεπάγεται την εγκατάλειψη της ταξικής πάλης και την ψευδαίσθηση ότι χωρίς ρήξεις και ανατροπές αρκεί η αναρρίχηση στην κυβέρνηση για να αλλάξει η κοινωνία.
Από εκεί και ύστερα αρχίζει μια - μια κάθε προγραμματική θέση να «ξεχνιέται», οι «κόκκινες γραμμές» να γίνονται ανέκδοτα και οι ιδέες της Αριστεράς να ευτελίζονται, να ξεπουλιούνται όσο - όσο στους πάγκους της κυβερνώσας Αριστεράς που αποτελεί τον Δούρειο Ίππο για την χειραγώγηση και αλλοτρίωση των μαζών και την αναπαραγωγή της καπιταλιστικής κοινωνίας.
Η Αριστερά, όμως, δεν έχει καμιά σχέση με όσους ασελγούν και εμπορεύονται τις ιδέες της. Ο λόγος της πρέπει να είναι καθαρός και ειλικρινής απαλλαγμένος από ψέματα και ευφημισμούς, από προγράμματα «Θεσσαλονίκης» ή οποιοδήποτε «παράλληλο πρόγραμμα». Εξ ορισμού η Αριστερά δε έχει ως στόχο τη διαχείριση και στήριξη του σημερινού καθεστώτος εκμετάλλευσης και υποτέλειας στο όνομα του ρεαλισμού αναμασώντας τα ιδεολογήματα στων συστημικών κομμάτων, αλλά η ανατροπή του. Για την πραγματική Αριστερά δεν αρκεί η επίκληση ή ακόμα χειρότερα η χειραγώγηση και καπηλεία των κοινωνικών κινημάτων, αλλά η ουσιαστική παρέμβαση σε αυτά, ώστε να αποτελέσουν τους μοχλούς ανατροπής αυτής τη κοινωνίας, όπως αποδεικνύει ιστορικά η εξέλιξη της ανθρωπότητας.

*Ο Γιώργος Κ. Καββαδίας είναι φιλόλογος, μέλος του ΔΣ της ΕΛΜΕ Πειραιά, μέλος της ΣΕ του περιοδικού «Αντιτετράδια της εκπαίδευσης» και αρθρογράφος στο «ΕΘΝΟΣ».
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΟΛΟ

«Το Κάψιμο του Χορτιάτη. Στον Ουρανό Πηδούν Φωτιές» από τη θεατρική ομάδα Ληνός

0
Η Θεατρική Ομάδα ΛΗΝΟΣ των εργαζομένων του νοσοκομείου «Γεώργιος Παπανικολάου» της Θεσσαλονίκης, με συνεργασίες φίλων και με την υποστήριξη της εφημερίδας ‘’ Χορτιάτης 570 ‘’ και της Κίνησης Πολιτών Χορτιάτη, παρουσιάζει το έργο της Χαρούλας Αποστολίδου «Το Κάψιμο του Χορτιάτη. Στον Ουρανό Πηδούν Φωτιές».
Πρόκειται για ένα έργο που καταδύεται στην ψυχή των ανθρώπων, θυτών και θυμάτων του Ολοκαυτώματος του Χορτιάτη της 2ας Σεπτεμβρίου 1944.
Η συγγραφέας, ενώ προσεγγίζει τους χαρακτήρες με ίχνος τα ιστορικά γεγονότα και τις προσωπικές μνήμες, αφήνει ταυτόχρονα προεκτάσεις νημάτων προς τις σημερινές και τις διαχρονικές κοινωνικές συνθήκες, προσπαθώντας να νοηματοδοτήσει ενέργειες της ανθρώπινης φύσης.Το έργο θα παρουσιαστεί στον Χορτιάτη στο πλαίσιο των εκδηλώσεων Μνήμης του Ολοκαυτώματος του 1944.
Η σκηνοθεσία είναι της Βούλας Γεωργιάδου, σκηνικά – κουστούμια του Λουκά Δαγδηλέλη και της Σοφίας Σκουλίδη και μουσική του Μιχάλη Τραχαλιού. Παίζουν: Βαγγέλης Μίχος, Σταύρος Μπαρτζόκας, Κλαίρη Κώστογλου, Λουκάς Δαγδηλέλης, Γεράσιμος Μπαμίχας, Κατερίνα Φωτιάδου.

Παραστάσεις:
31 Αυγούστου 2015 και από 2 ως 6 Σεπτεμβρίου 2015
Ώρα 8.30μμ
Χώρος Θυσίας, Οικία Νταμπούδη, Χορτιάτης
Κρατήσεις θέσεων: 6979925763


http://www.alterthess.gr/
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΟΛΟ