ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ!

Αριστερό blog για τα κινήματα στις ...γειτονιές όλου του κόσμου!

Για επικοινωνία: antigeitonies@gmail.com

Δευτέρα, 28 Ιουλίου 2014

Ισραηλινές θηριωδίες ναζιστικού τύπου ενάντια στο λαό της Παλαιστίνης – Λαϊκή απαίτηση η διακοπή των σχέσεων της χώρας μας με το φασιστικό κράτος του Ισραήλ

Μια ακόμη τρανταχτή απόδειξη της ναζιστικής αντίληψης του ισραηλινού κράτους, του κράτους-δολοφόνου που στηρίζουν οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές, αποτελούν οι ανελέητοι βομβαρδισμοί εναντίον του άμαχου πληθυσμού της Λωρίδας της Γάζας, της μεγαλύτερης -όπως έχει ονομαστεί- φυλακής του πλανήτη. Μέχρι στιγμής ο παλαιστινιακός λαός έχει προσφέρει βαρύ φόρο αίματος, με τους νεκρούς να ξεπερνούν τους 220 -αρκετοί από τους οποίους είναι παιδιά- και τους τραυματίες να φτάνουν τους 1.500. (Α.σ.Γ: Το άρθρο γράφτηκε στις 18/7 για την Προλεταριακή Σημαία, από τότε η νεκροί και οι τραυματίες πενταπλασιάστηκαν, πάνω από 1000 οι πρώτοι και πάνω από 6.000 οι δεύτεροι μεταξύ και των δύο κατηγοριών τα παιδιά αποτελούν μεγάλο ποσοστό, μετέδιδαν τα μέσα ενημέρωσης το πρωί).
Είναι συνεισφορά στο έγκλημα αυτό η εξίσωση (όπως κάνει η Ευρωπαϊκή Ένωση και κάμποσα αραβικά αντιδραστικά καθεστώτα, αλλά και το ελληνικό κράτος) αυτής της μαζικής δολοφονίας που εξελίσσεται με τα πιο προηγμένα όπλα από την πλευρά των φασιστών εισβολέων και καταχτητών με τις ρίψεις ρουκετών από τη Χαμάς, την Ισλαμική Τζιχάντ και άλλες παλαιστινιακές οργανώσεις από την άλλη μεριά. Ρίψεις που στη συντριπτική τους πλειονότητα αναχαιτίζονται από την «αντιπυραυλική ασπίδα» και έχουν απειροελάχιστη στρατιωτική και μάλλον αρνητική πολιτική αποτελεσματικότητα.
Την ίδια στιγμή που το ενάμισι εκκατομύριο των κατοίκων της μαρτυρικής Γάζας ζει έναν καθημερινό εφιάλτη. Όπου βομβαρδίζονται σπίτια, νοσοκομεία και υποδομές ηλεκτρικού και ύδρευσης. Όπου δεκάδες οικογένειες ξεκληρίζονται. Την ίδια στιγμή δηλαδή που ένας ολόκληρος λαός αντιμετωπίζεται στην ίδια του την πατρίδα από τους φασίστες σιωνιστές ως «κάτι» που πρέπει να πάψει να υπάρχει.
Το κλίμα για αυτό το νέο έγκλημα των σιωνιστών-φασιστών δολοφόνων του Ισραήλ, προετοιμάστηκε από ψυχολογικής πλευράς διαμέσου της εκμετάλλευσης της απαγωγής και δολοφονίας τριών νεαρών ισραηλινών αγοριών. Η εθνικιστική υστερία που ακολούθησε και που είχε σαν αποτέλεσμα την απαγωγή και το κάψιμο -ενόσω ήταν ζωντανός- ενός νεαρού Παλαιστινίου ήταν το απαραίτητο υπόβαθρο για τις επόμενες κινήσεις του Ισραήλ. (Μέσα σ’ αυτό το κλίμα, μέχρι και εκτέλεση των μανάδων των βομβιστών αυτοκτονίας ζήτησε βουλευτής του ισραηλινού κοινοβουλίου, μιας και είναι για την ίδια σίγουρο ότι θα γεννήσουν «τρομοκράτες» (!!!), βάζοντας σε μπελάδες για τη ναζιστική της αντίληψη ακόμα και το ακροδεξιό κυβερνών κόμμα που έσπευδε να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα).
Έτσι, από την Τρίτη 8 Ιουλίου, οπότε και ανάβαθμισε τις στρατιωτικές δολοφονικές επιχειρήσεις του, ονομάζοντάς τις «Προστατευτική Αιχμή», το Ισραήλ σφυροκοπά ανελέητα από στεριά και θάλασσα την αποκλεισμένη από το ίδιο το ισραηλινό κράτος Λωρίδα της Γάζας.

Από τις αφορμές στις αιτίες
«Φεύγοντας» από τις αφορμές και την προετοιμασία, οι πραγματικές αιτίες του νέου σιωνιστικού εγκλήματος βρίσκονται αλλού. Σημαντικό ρόλο στις κινήσεις του Ισραήλ παίζει η προσπάθειά του να διασπάσει το εσωτερικό μέτωπο των Παλαιστινίων, που φάνηκε να δημιουργείται με τη συμφωνία Φατάχ-Χαμάς του περασμένου Μαΐου. Αν είναι σωστή μια εκτίμηση που αναφέρει πως το πλαίσιο μέσα στο οποίο κινείται στρατηγικά η ισραηλινή ηγεσία έχει στην καλύτερη εκδοχή της μια Παλαιστίνη υποχείριο του ισραηλινού κράτους, δηλαδή ένα παλαιστινιακό μη-κράτος, απόλυτα ελεγχόμενο από τους ίδιους, και στη χειρότερη μια ανοιχτά ναζιστικού τύπου άποψη για μια ολοκληρωτική εξάλειψη αυτού του «ιστορικού λάθους» που θέλει τους Παλαιστίνιους να ζουν στην… Παλαιστίνη, τότε μπορεί να εξηγηθεί αυτός ο εκνευρισμός του Ισραήλ. Διότι, άσχετα από το τι μπορεί να εκτιμά ο καθένας για τα όρια, το πόσο ευάλωτη αλλά και τον προσανατολισμό αυτής της συμμαχίας (τις εκτιμήσεις μας τις έχουμε εκθέσει σε άρθρο στην «Προλεταριακή Σημαία» της 10 Μαΐου της φετινής χρονιάς), το Ισραήλ εκτιμά πως αυτή η συμμαχία δυσκολεύει ή μπορεί να δυσκολέψει τους σχεδιασμούς του και σ’ αυτό, αν συνεξετάσει κανείς και κάποιους άλλους παράγοντες, δεν έχει άδικο.
Αυτοί «οι άλλοι παράγοντες» δεν είναι παρά η περιδίνιση της περιοχής της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής μέσα σε αλλεπάλληλους κύκλους ολοένα και μεγαλύτερης πολιτικής ή και κρατικής/πολιτειακής αστάθειας, εμφύλιων αντιπαραθέσεων, αναζωπύρωσης και εκμετάλλευσης από ιμπεριαλιστές και περιφερειακούς παίχτες παλιών και νέων αντιθέσεων ή «αντιθέσεων».  Αυτή η πραγματικότητα δεν μπορεί παρά να παράγει εκνευρισμό και θα λέγαμε μια μεγάλη δόση ανασφάλειας για το κράτος αυτό που φυτεύτηκε στο σώμα της αραβικής χερσονήσου για να παίζει το ρόλο του τοπικού χωροφύλακα των αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Ένα κράτος μισητό από όλους τους γειτονικούς λαούς το οποίο καταφέρνει να επιβιώνει χάρη στην προστασία των ιμπεριαλιστικών αεροπλάνων και βομβών με τα οποία τροφοδοτείται αφειδώς για πάνω από μισό αιώνα, αλλά και με την απλόχερη «τεχνογνωσία» που του προσφέρθηκε από τις ΗΠΑ σε όλα τα πεδία (κοινωνικά, πολιτικά, στρατιωτικά) ώστε και με τη σημαντική είναι αλήθεια προσπάθεια που οι ίδιοι οι ιθύνοντές του κατέβαλαν να δημιουργήσουν ένα σχετικά ισχυρό στρατοκρατικό-φασιστικό κράτος.
Έτσι, μπορεί το Ισραήλ να αισθάνεται ικανοποιημένο με τη στάση της σημερινής -στρατιωτικής ουσιαστικά- ηγεσίας της Αιγύπτου. Η οποία παίζει το ρόλο του Πόντιου Πιλάτου και, ακολουθώντας πολιτική «των ίσων αποστάσεων» ανάμεσα σε Ισραήλ και Παλαιστίνη, σε αντίθεση με την προηγούμενη ηγεσία (Μόρσι) που ανατράπηκε πραξικοπηματικά, κάνει ουσιαστικά «πλάτες» στις ισραηλινές θηριωδίες (κάτι που δεν μπορεί να αποκρύψει η τελευταία πρότασή της για εκεχειρία). Αλλά αυτό αποτελεί την εξαίρεση όσον αφορά τα τεκταινόμενα στην περιοχή, εξαίρεση που επίσης κανείς δεν γνωρίζει για πόσο θα διαρκέσει.
Η Τουρκία, παρά τα ανοίγματα της τελευταίας περιόδου από το Ισραήλ και την αποδοχή τους από την τούρκικη ηγεσία, αλλά και τις πιέσεις των ΗΠΑ προς αυτήν την τελευταία για «μάζεμα» της αντιισραηλινής της ρητορικής, δεν φαίνεται ακόμη έτοιμη για μια τέτοια φιλοϊσραηλινή (επι)στροφή και παραμένει άγνωστο εάν, σε ποιο βαθμό και πότε θα την πραγματοποιήσει. Η Συρία και το καθεστώς Άσαντ με το οποίο το Ισραήλ μπορούσε να έχει κάποιο είδος συνεννόησης βρίσκεται σε μια διαδικασία εμφύλιας διαμάχης που πριμοδοτείται από ιμπεριαλιστικά συμφέροντα και παίχτες της περιοχής, με κατάληξη που δεν μπορεί να προβλεφθεί από κανέναν.
Το Ιράκ βρίσκεται σε μια διαδικασία αποσύνθεσης ως κρατική οντότητα, η οποία ακόμα και αν διασωθεί δεν θα είναι παρά μια σκιά του παλιού εαυτού της. Πολύ περισσότερο αν τελικά διαλυθεί για να δώσει τη θέση του σε κρατίδια με διαφιλονικούμενα και ασταθή σύνορα δυνάμεων που θα βρίσκονται σε μια διαρκή εμπόλεμη κατάσταση. Ο Λίβανος ήδη ταρακουνιέται από τις βόμβες αλλά και τις ανακατατάξεις ισχύος στην περιοχή. Ακόμα και τα δήθεν «ατάραχα» καθεστώτα της Ιορδανίας και της Σαουδικής Αραβίας έχουν μπει ανεπιστρεπτί σ΄αυτόν τον ασταθή και συνεχώς διευρυνόμενο κύκλο της αστάθειας. Ενώ η προσέγγιση Δύσης (ΗΠΑ) με το Ιράν, ακόμα και αν είναι στα πρώτα της στάδια, προκαλεί σοβαρά ερωτηματικά στα ισραηλινά επιτελεία.
Με όλα αυτά να εξελίσσονται ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός, όπως εκφράζεται από την πολιτική Ομπάμα, επειδή ακριβώς τα «βλέπει» όλα αυτά, αν από τη μια στηρίζει «το δικαίωμα του Ισραήλ στην άμυνα» (!!), από την άλλη πιέζει για μια διαφορετική –μεσοπρόθεσμα- πολιτική αντιμετώπιση του παλαιστινιακού ζητήματος από την ισραηλινή ηγεσία. Και αυτός είναι ένας επιπλέον και μάλιστα ισχυρότατος λόγος για αυτήν την ηγεσία να αισθάνεται ανασφαλής. Δεν είναι τυχαίο που την ημέρα έναρξης της δολοφονικής επιχείρησης «Προστατευτική Αιχμή», φιλοξενούνταν από την μεγάλης κυκλοφορίας εφημερίδα “Haaretz” άρθρο-παρέμβαση του Ομπάμα που, παράλληλα με μια προσεκτική αναφορά στις ευθύνες και των δύο πλευρών, αφιέρωνε το μεγαλύτερο μέρος του άρθρου του στα δικαιώματα των Παλαιστινίων και υπογράμμιζε τη σημασία που έχει για το Ισραήλ η ετήσια αμερικανική βοήθεια ύψους 3 δισ. δολαρίων.
Οι ρουκέτες που άρχισαν να φεύγουν και από το Λίβανο, η εκ νέου σκληρή αντιισραηλινή αναφορά του Ερντογάν, η αναστάτωση και η οργή των αραβικών μαζών για αυτό το νέο έγκλημα των σιωνιστών ενάντια στον παλαιστινιακό λαό αλλά και για τη συνενοχή σ’ αυτό το έγκλημα των καθεστώτων τους μάλλον επιβεβαιώνουν τις αμερικανικές ανησυχίες για το πού μπορεί να οδηγήσει η ισραηλινή θηριωδία, σε ένα τοπίο που ήδη φλέγεται. Ταυτόχρονα βέβαια επιβεβαιώνουν (σαν ένα είδος αυτοεκπληρούμενης προφητείας) και τις ανησυχίες και τις εγγενείς ανασφάλειες του ισραηλινού κράτους.

Να σταματήσει η made in USA σχέση της χώρας μας με το Ισραήλ
Και μέσα σε όλα αυτά, η αστική τάξη της χώρας μας εγκληματεί συνεργαζόμενη (ή συνεργάζεται εγκληματικά) με το Ισραήλ. Ονομάζει «στατηγική συνεργασία» την υποταγή της στους made in USA σχεδιασμούς, όπου το τρίγωνο Τελ Αβίβ-Λευκωσία-Αθήνα καλείται να παίξει το ρόλο του προωθητή των αμερικανικών συμφερόντων στην περιοχή. Και μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο να ασκηθεί η αναγκαία πίεση ώστε να ρυμουλκηθεί η Άγκυρα από την αντιισραηλινή πολιτική της ξανά σε φιλοϊσραηλινά «ύδατα».
Έτσι η άρχουσα τάξη της χώρας μας συνεχίζει απρόσκοπτα τις από κοινού στρατιωτικές ασκήσεις και συνεκπαιδεύσεις με το Ισραήλ. Στις αρχές Απριλίου διεξήχθη στη θαλάσσια περιοχή Κρήτης και Ανατολικής Μεσογείου η άσκηση «Noble Dina 14», με συμμετοχή μονάδων του Πολεμικού Ναυτικού και της Πολεμικής Αεροπορίας της Ελλάδας, των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Προηγουμένως Έλληνες πιλότοι από την 340 Μοίρα, που εδρεύει στην 115 Πτέρυγα Μάχης στη Σούδα, είχαν πάρει μέρος στην άσκηση «Blue Flag 2013», που διοργάνωσε η Πολεμική Αεροπορία του Ισραήλ στην αεροπορική βάση Ouvda στα νότια του Ισραήλ, με συμμετοχή και δυνάμεων από τις ΗΠΑ.
Είναι δε τόση η υποταγή της στα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα, που δεν τόλμησε να ζητήσει ούτε την αναβολή της τελευταίας και τέταρτης κατά σειρά άσκησης συνεκπαίδευσης με ισραηλινές πολεμικές ναυτικές μονάδες, την ίδια στιγμή που το ισραηλινό πολεμικό ναυτικό μαζί με την αεροπορία εντατικοποιούσαν τους βομβαρδισμούς αμάχων στη Λωρίδα της Γάζας.
Ο ελληνικός λαός δεκάδες χρόνια τώρα στο πλευρό του παλαιστινιακού λαού οφείλει να ξαναβάλει στην οπτική και τη δράση του την αντιιμπεριαλιστική πάλη, τμήμα της οποίας είναι η αλληλεγγύη στην πάλη του λαού της Παλαιστίνης για λεύτερη πατρίδα. Ιδιαίτερα και με τη συμβολή των αριστερών και κομμουνιστικών οργανώσεων που αντιλαμβάνονται την κατάσταση, οφείλει να καταγγείλει με τον πιο απόλυτο τρόπο την πολιτική της ελληνικής αστικής τάξης και να απαιτήσει τη διακοπή των σχέσεων της χώρας μας με το κράτος–τρομοκράτη του Ισραήλ. Και να διαδηλώσει μαζικά και αποφασιστικά, διατρανώνοντας τη δημοκρατική απαίτησή του για σταμάτημα των φασιστικών βομβαρδισμών και της εξελισσόμενης σφαγής.
Τ.Σ.

Προλεταριακή Σημαία - http://www.kkeml.gr/
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Ηγουμενίτσα
ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ Η ΣΦΑΓΗ ΣΤΗ ΓΑΖΑ
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ!

Το κράτος - δολοφόνος του Ισραήλ, με την υποστήριξη των ΗΠΑ και με την ανοχή της ΕΕ, κλιμακώνει τον πόλεμο στα μαρτυρικά εδάφη της Παλαιστίνης. Η κυβέρνηση του φασίστα Νετανιάχου με ανελέητους βομβαρδισμούς και χερσαίες επιχειρήσεις για αρκετές εβδομάδες συνεχίζει την εγκληματική επιχείρηση «προστατευτική αιχμή». Οι αποκλεισμένοι Παλαιστίνιοι στην ισοπεδωμένη, χωρίς ρεύμα και νερό, Γάζα συλλέγουν καθημερινά τα κατακρεουργημένα νεκρά κορμιά των παιδιών τους, των αντρών, των γυναικών, των ηλικιωμένων. Οι πιλότοι και τα αεροσκάφη - που αρκετές φορές έχουν έρθει στην Ελλάδα για κοινές ασκήσεις - βομβαρδίζουν ακόμα και σχολεία και νοσοκομεία.

ΝΑ ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ!
Η σφαγή στη Γάζα, ο πόλεμος ενάντια στην ηρωϊκή Παλαιστινιακή Ιντιφάντα είναι ένας κρίκος της αλυσίδας του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας», που έχει εξαπολύσει ο Αμερικάνικος ιμπεριαλισμός και οι συνεργάτες του εναντίον των λαών, που ξεκίνησε στην Γιουγκοσλαβία, συνεχίστηκε σε Ιράκ, Αφγανιστάν, απλώθηκε από τη Λιβύη και την Αίγυπτο ως τη Συρία, και σήμερα συνεχίζεται και στη Ευρώπη, όπως βλέπουμε με τις σοβαρότατες εξελίξεις στην Ουκρανία.
ΗΠΑ, ΕΕ και ΝΑΤΟ που δηλώνουν ότι υπερασπίζονται την «αυτοάμυνα» των σιωνιστών, ενθαρρύνουν τους εγκληματίες πολέμου του Ισραήλ. Πρακτικά στηρίζουν το διαρκές έγκλημα που συντελείται και το οποίο έχει όλα τα χαρακτηριστικά της γενοκτονίας.
Η συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ δίνει «γην και ύδωρ» στα βρώμικα πολεμικά σχέδιά τους, έχει στήσει άξονα συμμαχίας με το Ισραήλ, κάνοντας κοινά στρατιωτικά γυμνάσια, έχει δώσει στήριξη στην επέμβαση στη Συρία, έχει αναγνωρίσει τη φασιστική κυβέρνηση του Κιέβου, έχει αποδεχτεί τη ρίψη χημικών της Συρίας νότια της Κρήτης.

Η ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ ΣΥΜΒΟΛΟ ΑΓΩΝΑ!
Ο αγώνας του Παλαιστινιακού λαού για Πατρίδα και Ελευθερία, αποτελεί πηγή έμπνευσης και αγωνιστικής αισιοδοξίας, δίνει μαθήματα θάρρους, αξιοπρέπειας, αντίστασης σε όλους τους λαούς του κόσμου. Είναι ένας παρατεταμένος αγώνας, που για πάνω από έξι δεκαετίες δοκιμάζεται στις πιο σκληρές και απάνθρωπες συνθήκες κατοχής, αλλά δε λυγίζει, είναι ένας αγώνας ενός μικρού λαού, που «πολεμάει δίχως σπαθιά και βόλια» την κτηνώδη βία ενός νεοναζιστικού τέρατος. Ήδη ο αγώνας αυτός έχει συγκινήσει τους λαούς όλου του κόσμου, που καθημερινά διαδηλώνουν ενάντια σε ΗΠΑ-Ισραήλ. Τελικά παρά την φαινόμενη παντοδυναμία των ιμπεριαλιστών, "οι λαοί και μόνον οι λαοί είναι η κινητήρια δύναμη της ιστορίας".

ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΗ ΙΝΤΙΦΑΝΤΑ
Ο λαός μας είναι ανάγκη να καταγγείλει την κυβερνητική πολιτική της στήριξης των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και της στρατιωτικής συνεργασίας με το Ισραήλ, που στρέφεται ενάντια στα συμφέροντά του και ενάντια στα συμφέροντα των λαών της περιοχής.
• Να διαδηλώσουμε την αντίθεσή μας στη σφαγή του λαού της Παλαιστίνης
• Να σταματήσουν τώρα οι ισραηλινές επιδρομές
• Να αποκτήσουν οι Παλαιστίνιοι λεύτερη και ανεξάρτητη πατρίδα

Συγκέντρωση - συναυλία αλληλεγγύης στον αγώνα του Παλαιστινιακού λαού ενάντια σε σιωνισμό - φασισμό – ιμπεριαλισμό, την Τρίτη 29 Ιούλη, 8μμ, Πλατεία Δημαρχείου
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Λάρισα
ΝΑ ΚΑΤΑΓΓΕΙΛΟΥΜΕ ΤΟ ΦΑΣΙΣΤΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ

Η σφαγή των Παλαιστινίων από το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ συνεχίζεται. Για περισσότερες από 20 μέρες, η Λωρίδας της Γάζας σφυροκοπείται χερσαία και από αέρα. Ο στρατός του Ισραήλ, χτυπάει και δολοφονεί ανελέητα. Οι νεκροί ξεπερνούν τους 1000, και η συντριπτική πλειοψηφία τους είναι άμαχοι και παιδιά, ενώ βομβαρδίζονται ακόμα και νοσοκομεία!
Οι επιχειρήσεις του Ισραήλ στην λωρίδα της Γάζας χαίρουν της στήριξης των αμερικάνων ιμπεριαλιστών με τον υπουργό εξωτερικών των ΗΠΑ να υπογραμμίζει το δικαίωμα του Ισραήλ να υπερασπίζεται τον εαυτό του, ενώ η ΕΕ αρνείται να καταγγείλει και καλύπτει την εγκληματική επίθεση του Ισραήλ βάζοντας σε ίση μοίρα τον θύτη με το θύμα…
Η κυβέρνηση της χώρας μας αφού έδωσε και συνεχίζει να δίνει τα δικαιώματα του λαού μας θυσία στην ιμπεριαλιστική τρόικα και σε μια χούφτα πλουτοκράτες, υπηρετώντας πιστά τα μεγάλα αφεντικά ΗΠΑ-ΕΕ δίνει γη και ύδωρ και στα βρώμικα πολεμικά σχέδια τους και τις επεμβάσεις τους: Η συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ έχει στήσει άξονα συμμαχίας με το κράτος-φονιά του Ισραήλ, κάνοντας κοινά στρατιωτικά γυμνάσια μαζί του, έχει δώσει στήριξη στην συνεχιζόμενη ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Συρία, αναγνωρίζει την απαρτιζόμενη και από φασίστες κυβέρνηση του Κίεβου και αποδέχεται τη ρίψη των χημικών δηλητηρίων νότια της Κρήτης.
Ο λαός μας είναι ανάγκη να καταγγείλει την κυβερνητική πολιτική της στήριξης των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και της στρατιωτικής συνεργασίας με το Ισραήλ, που στρέφεται ενάντια στα συμφέροντα του και ενάντια στα συμφέροντα των λαών της περιοχής.
Τούτες τις ώρες αποτελεί στοιχειώδες καθήκον του δημοκρατικού κόσμου, των αγωνιστών, να διαδηλώσουν με όποιο τρόπο μπορούν την αντίθεσή τους στη σφαγή του λαού της Παλαιστίνης.

ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ
ΤΕΤΑΡΤΗ 30/7, 7μμ, ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΑΧΥΔΡΟΜΕΙΟΥ
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Χανιά: ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΟ ΛΑΟ

Πέμπτη 24 Ιούλη πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση και διαδήλωση στο κέντρο της πόλης, αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό και καταγγελίας των δολοφονικών επιθέσεων του κράτους του Ισραήλ με τις πλάτες των ιμπεριαλιστών, ενάντια στους κατοίκους της Γάζα.
Τα συνθήματα: Λευτεριά στην Παλαιστίνη, Θάνατος στο φασισμό και τον ιμπεριαλισμό, αλληλεγγύη στην πάλη των λαών, ΈΞΩ οι βάσεις ΗΠΑ –ΝΑΤΟ, ακούστηκαν στους δρόμους της πόλης και ενώθηκαν με αυτά των διαδηλωτών στην υπόλοιπη Ελλάδα, αλλά και σ’ όλο τον κόσμο στέλνοντας ένα μήνυμα συμπαράστασης στον δοκιμαζόμενο και ηρωικό λαό της Παλαιστίνης.
Η Συγκέντρωση καλέστηκε απ’ την Πρωτοβουλία ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ ενώ συμμετείχε και το Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης. Μέλη της Πρωτοβουλίας ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ απ’ το πρωί της Πέμπτης είχαν στήσει μεγαφωνική στην Πλατεία της Δημοτικής Αγοράς και μοίραζαν προκήρυξη που καλούσε στο απογευματινό συλλαλητήριο. Η συμμετοχή του ΣΥΡΙΖΑ ήταν δια αντιπροσώπου που όπως μάθαμε την άλλη μέρα απ’ τις δηλώσεις στελέχους του σε τοπική εφημερίδα συμμετείχε στη συγκέντρωση! Το δε ΚΚΕ καλούσε άλλη μέρα σε καμπάνια με μοίρασμα προκήρυξης.
Οι συνεχόμενες δολοφονίες του Παλαιστινιακού λαού, η όξυνση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, όπως εκφράζονται και στην ΝΑ Μεσόγειο, η διαρκής αναβάθμιση και επέκταση των στρατιωτικών εγκαταστάσεων των ΗΠΑ και ΝΑΤΟ στην Κρήτη κάνουν όλο και πιο αναγκαία την ανάληψη ευθύνης συγκρότησης μαζικού αντιιμπεριαλιστικού – αντιβασικού κινήματος απ’ αυτούς (οργανώσεις και αγωνιστές) που αναφέρονται στο κίνημα. Ενός κινήματος που θα διαχωρίζεται απ’ τις μεγαλόστομες διακηρύξεις που οδηγούν σε «ενέργειες για τη φωτογραφία», που θα εμπιστεύεται το λαό και θα στηρίζεται στο λαό.
Έτσι κι αλλιώς οι εξελίξεις στην περιοχή μας θα μας θέτουν όλο και πιο επιτακτικά αυτή την αναγκαιότητα..

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Κυριακή, 27 Ιουλίου 2014

Ένα πρώτο σχόλιο για τη διακήρυξη της
«Κίνησης Κομμουνιστών Εργατικός Αγώνας»

Δημοσιεύτηκε πριν από λίγες μέρες η πολιτική διακήρυξη της «Κίνησης Κομμουνιστών Εργατικός Αγώνας». Ο «Εργατικός Αγώνας», αφού αποτέλεσε συσπείρωση πρώην στελεχών και μελών του ΚΚΕ (που αποπέμφθηκαν ή αποχώρησαν) και εκφραζόταν εδώ κι ένα διάστημα μέσω ιστολογίου, έκρινε προφανώς ότι ωρίμασαν οι συνθήκες να μετεξελιχθεί σε πολιτική κίνηση. Φυσιολογική εξέλιξη, αλλά και θετική θα λέγαμε, καθώς το δυναμικό που συσπειρώνεται σε αυτήν την πολιτική κίνηση θα είναι περισσότερο «αναγκασμένο», από εδώ και στο εξής, να λαμβάνει έμπρακτη θέση στα διάφορα γεγονότα που συνδέονται με την ταξική πάλη. Θα αναφερθούμε με συντομία σε λίγα σημεία:

1) Η διακήρυξη φανερώνει σοβαρή αμηχανία (που θα την περιγράφαμε σαν έλλειψη ιδεολογικοπολιτικής χειραφέτησης) απέναντι στους δύο βασικούς πόλους του ρεφορμισμού: α) Από τη μια δεν υπάρχει καμία αναφορά στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και συνολικότερα στο ζήτημα της κυβερνητικής «λύσης» και της εκλογικής «διεξόδου», ζητήματα που σημαδεύουν τις εξελίξεις και η απάντησή τους από την πλειοψηφία της Αριστεράς εκτιμάμε ότι διαιωνίζουν τα αδιέξοδα και την κινηματική αδράνεια. Επίσης, η έλλειψη της παραμικρής αναφοράς σε ένα κόμμα που αυτοπροσδιορίζεται αριστερό και είναι ενδεχομένως η επόμενη κυβερνητική λύση, δεν μπορεί να θεωρηθεί χωρίς πρόθεση και σημασία. β) Από την άλλη, η διακήρυξη δεν ξέρει τι να κρατήσει και τι να πετάξει, σε τι να ελπίζει και τι να ξεπεράσει από το ΚΚΕ: «…με κύρια την ευθύνη της ηγεσίας του ΚΚΕ, και ειδικότερα μετά τις εκλογές του 2012, διαμορφώθηκαν οι όροι και οι προϋποθέσεις ώστε η έννοια της Αριστεράς να απεμπλακεί από ταξικές αναφορές» (γιατί μετά τις εκλογές του 2012;), «λύση ασφαλώς δεν μπορεί να υπάρξει έξω από τους κομμουνιστές και το ΚΚΕ», «…η κίνησή μας έχει σκοπό να συμβάλει στη διαμόρφωση των όρων ώστε το κόμμα της εργατικής τάξης όπως το γνωρίσαμε και όπως εκείνη το έχει ανάγκη να μην τελειώσει με το ΚΚΕ εφόσον η ηγεσία του συνεχίσει στον ίδιο καταστροφικό δρόμο» κ.λπ. Τι ρόλο ακριβώς επιφυλάσσει για τον εαυτό της η «ΚΚ Εργατικός Αγώνας»; Του από τα έξω «εισοδισμού» στο ΚΚΕ για να το ξαναφέρει στον ίσιο δρόμο; Και ποιος είναι άραγε αυτός ο ίσιος δρόμος; Γιατί οι (σωστές) επισημάνσεις κριτικής στο ΚΚΕ για «έλλειψη εμπιστοσύνης στην ίδια την εργατική τάξη, στο ταξικό της ένστικτο, στην αυτενέργεια και αυτοοργάνωσή της, στην ίδια της την αυτοτέλεια» χρεώνονται στο ΚΚΕ των τελευταίων ετών, λες και το ΚΚΕ της δεκαετίας του ’80 (και συνολικά μετά το ’56) δεν χαρακτηριζόταν από τις ίδιες ρεφορμιστικές ασθένειες;

2) Σε σχέση με το παραπάνω, η διακήρυξη προσθέτει την «ΚΚ Εργατικός Αγώνας» στη λίστα οργανώσεων που νομίζουν ότι θα λύσουν πρώτα το ζήτημα του κόμματος (επαναφέροντας μάλλον το ΚΚΕ στο σωστό δρόμο) και μετά θα αρχίσει η παραγωγή πολιτικής, η ιεράρχηση στόχων κ.λπ. Ο «Εργατικός Αγώνας» δεν μπορεί να αντιληφθεί ότι κόμμα της εργατικής τάξης, ότι κομμουνιστικό κόμμα δεν υπάρχει στη χώρα μας, ούτε και πρόκειται να δημιουργηθεί στους επόμενους μήνες. Σε κάθε περίπτωση –και με δεδομένο ότι σε κρίσιμες ιστορικές περιόδους ο χρόνος συμπυκνώνεται δραματικά– τα απαραίτητα (ίσως ανολοκλήρωτα, ίσως μισά) βήματα που συνδέονται με την όξυνση των αγώνων και της ταξικής πάλης θα είναι αυτά που θα ανοίξουν (με επώδυνο, μάλλον, τρόπο) έμπρακτα το ζήτημα της συγκρότησης του υποκειμένου.

3) Η διακήρυξη κάνει σε γενικές γραμμές μια σωστή ανάλυση των σχέσεων εξάρτησης του ελληνικού καπιταλισμού από τον αμερικανικό και ευρωενωσιακό ιμπεριαλισμό. Αλλά δεν μας κατατοπίζει καθαρά αν εκτιμάει ότι το ζήτημα της ανεξαρτησίας θα λυθεί με ομαλό-ειρηνικό τρόπο ή αν οι διεθνείς συνθήκες και η θέση της αστικής τάξης οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η ανεξαρτησία αποτελεί πρώτιστο καθήκον της επαναστατικής διαδικασίας. Η απάντηση στο ζήτημα αυτό δεν είναι δεύτερης σημασίας, αποτελεί τη βάση για μια σειρά πολιτικές απαντήσεις που δίνει κάποιος στη συνέχεια. Αντίστοιχα, η διακήρυξη δεν τοποθετείται σε μια σειρά σοβαρά ζητήματα που έχουν σημαδέψει το κίνημα: τη θεωρία του ειρηνικού περάσματος και των παραγωγικών δυνάμεων, το ιδεολόγημα της «παγκοσμιοποίησης», τη στόχευση μετατόπισης του αστικού κράτους και άλλα υποτίθεται ιδεολογικά αλλά εξόχως πολιτικά. Και δεν θα είμαστε άδικοι αν επισημάνουμε ότι διάφορες αναφορές στον ιστότοπο του «Εργατικού Αγώνα» μάς θυμίζουν πολύ το κλασικό ρεφορμιστικό (φλωρακικό θα λέγαμε) ΚΚΕ που δεν το θεωρούμε καλύτερο ή πιο αριστερό από το σημερινό (πουλιοπουλικού αρώματος!). Χρήζει εξήγησης άλλωστε η ώσμωση ενός πλατιού φάσματος πολιτικών τάσεων (τμήματα του ΣΥΡΙΖΑ, ΝΑΡ, ΑΡΑΝ, Παρέμβαση) που διαφωνούν σε κεφαλαιώδη ζητήματα, αλλά συνδιαλέγονται με μόνη ομπρέλα το λεγόμενο μεταβατικό πρόγραμμα.
Κλείνοντας, ελπίζουμε ότι η «Κίνηση Κομμουνιστών Εργατικός Αγώνας» θα κάνει σύντομα τις επεξεργασίες της και θα έχουμε έτσι περισσότερα πράγματα να πούμε. Ελπίζουμε, επίσης, ότι η συμμετοχή της στην ταξική πάλη θα κάνει πιο ουσιαστικό τον διάλογο. Δυστυχώς, πάντως, τα πρώτα σημάδια γραφής της (είτε μέσω της διακήρυξης είτε μέσω άλλων κειμένων) δεν μας κάνουν αισιόδοξους για την αποκοπή του δυναμικού αυτού από τον ομφάλιο λώρο που το δένει με τη μεγάλη ρεφορμιστική-ρεβιζιονιστική στροφή που συντελέστηκε σε μεγάλο τμήμα του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος, αλλά και του ελληνικού, πριν από δεκαετίες.

Προλεταριακή Σημαία 738
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Μια χώρα, δύο κόσμοι!

«Μια χώρα, μια φωνή» ήταν ο τίτλος της συναυλίας που διοργάνωσε στο ΟΑΚΑ ο ΑΝΤ1 στις 3 Ιουλίου. Σύμφωνα με τους διοργανωτές, τα έσοδα θα διατίθεντο στη ΜΚΟ «Αποστολή» της Αρχιεπισκοπής Αθηνών, για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Για την επιτυχία του εγχειρήματος, μάλιστα, επιστρατεύτηκαν διάφορα ηχηρά ονόμα
τα της μουσικής βιομηχανίας, όπως ο Ρέμος και η Βανδή. Ήταν δεδομένο, λοιπόν, ότι το γεγονός θα γινόταν πόλος έλξης για ένα αρκετά μεγάλο κομμάτι νεολαίας, πολλώ δε μάλλον μετά την καθημερινή προβολή που είχε από τα ΜΜΕ και τις αθρόες επιδείξεις υποκριτικής ευαισθησίας που τη συνόδευαν.
Υπολογίζοντας όλα αυτά τα δεδομένα, η σπουδάζουσα του ΚΚΕ(μ-λ) πήρε την απόφαση να παρέμβει πριν από την έναρξη της συναυλίας με μαζικό μοίρασμα προκήρυξης στον κοντινό σταθμό του μετρό. Αν θέλαμε να συνοψίσουμε τους στόχους μιας τέτοιας παρέμβασης, θα λέγαμε τα εξής:
  • Απέναντι στη λογική της φιλανθρωπίας, η οποία θέλει να μετατρέψει τον εξαθλιωμένο και χειμαζόμενο λαό σε επαίτη και να αθωώσει τους υπεύθυνους της κατάστασής του, παρουσιάζοντάς τους ως ευεργέτες του, πρέπει να αντιταχθεί η θέση ότι η μόνη πραγματική διέξοδος βρίσκεται στην κατεύθυνση της αντίστασης και διεκδίκησης.
  • Είναι σημαντικό να γίνει κατανοητό ότι πουθενά δεν μπορούν να βγάλουν τον λαό και τη νεολαία η διαχείριση της μιζέριας μας και η προσαρμογή των αναγκών μας προς τα κάτω. Ο κόσμος της δουλειάς οφείλει να μη γίνει συμμέτοχος όλης αυτής της υποκρισίας, με όποιο όχημα και αν προωθείται (ΜΚΟ, εκκλησίες, δήμοι κ.λπ.), που θέλει να τον καταστήσει συνένοχο, την ίδια ώρα που οι πραγματικοί υπαίτιοι, το κεφάλαιο και ο ιμπεριαλισμός, θα συνεχίζουν να θησαυρίζουν σε βάρος μας.
  • Αποφασιστικής σημασίας για εμάς είναι η αναγνώριση του γεγονότος ότι τα προβλήματα και οι αγωνίες μας δεν είναι κοινά με αυτά του συστήματος, ούτε δημιουργήθηκαν από κοινού, γι’ αυτό και δεν υπάρχει και ούτε μπορεί να υπάρξει κοινή λύση. Τα συμφέροντα της εργατικής τάξης είναι ανταγωνιστικά με αυτά του κεφαλαίου.
  • Κόντρα στη λογική της εγκαρτέρησης και της αναμονής της επουράνιας ανταμοιβής αντιπαρατάσσουμε την αντίληψη ότι πρέπει να δυναμώσει η πάλη των καταπιεσμένων για μια καλύτερη ζωή στον πραγματικό κόσμο. Γιατί η ζωή μας δεν κερδίζεται με προσευχές.
  • Τέλος, όπως ανέφερε και η προκήρυξη που μοιράστηκε, είναι ανάγκη να ακουστεί πλατιά η αλήθεια ότι «η πραγματική αλληλεγγύη χτίζεται στους κοινούς αγώνες για μια πιο δίκαιη κοινωνία. Για μια κοινωνία χωρίς ανισότητες, εκμετάλλευση, φτώχεια, φασισμό. Και όταν αυτοί οι αγώνες πραγματοποιούνται, τότε αυτοί που σήμερα στήνουν φιλανθρωπικά πανηγύρια βρίσκονται απέναντι!»
Είναι αλήθεια ότι τέτοιες δράσεις ξεφεύγουν αρκετά από τα καθιερωμένα πρότυπα παρέμβασης των δυνάμεων που αναφέρονται στο κίνημα και ίσως μερικούς να τους ξενίζουν. Άλλο τόσο είναι αλήθεια ότι δεν αντιμετωπίσαμε και το πιο βολικό πεδίο, ούτε την πιο θερμή υποδοχή από όλον αυτόν τον κόσμο, ο οποίος μάλλον περισσότερο μας έβλεπε με καχυποψία. Άλλωστε, μιλάμε κατά βάση για μερίδες της νεολαίας από τα πιο φτωχά και λαϊκά στρώματα που είναι μάλλον απίθανο να έχουν έρθει σε οποιαδήποτε επαφή με την Αριστερά, με ευθύνη προφανώς της τελευταίας. Ωστόσο, δεν έχουμε την πρόθεση να χαρίσουμε όλα αυτά τα κομμάτια στις ΜΚΟ, στους παπάδες, στις κάθε λογής «αγκαλιές» του συστήματος. Γιατί θα είναι κομβικής σημασίας το αν θα κερδηθούν οι συνειδήσεις τους με το μέρος της ταξικής πάλης ή όχι. Το σύστημα το έχει καταλάβει και βάζει μπρος τους διάφορους μηχανισμούς του. Ώρα να το αντιληφθούμε και εμείς…

Προλεταριακή Σημαία 738
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Σάββατο, 26 Ιουλίου 2014

Από την εκδήλωση Αγωνιστικών Κινήσεων-Μαθητικής Αντίστασης στα Χανιά

Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 23/07 η εκδήλωση των Αγωνιστικών κινήσεων και της Μαθητικής Αντίστασης με τίτλο «Να πολεμήσουμε τον φασισμό και τον ιμπεριαλισμό. Να διεκδικήσουμε τις σπουδές την δουλειά και την ζωή μας» στο καφέ «Κήπος» των Χανίων.
Δεκάδες νεολαίοι, φοιτητές και μαθητές, μαζεύτηκαν και συζήτησαν πάνω στις εξελίξεις, στην εκπαίδευση και στο μέλλον που ετοιμάζουν για τις νέες γενιές άλλα και γενικότερα, και στην ανάγκη να φτιαχτεί κίνημα αντίστασης και ανατροπής αυτής της κατάστασης.  
Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στην ανάγκη ύπαρξης και δυναμώματος της αντιιμπεριαλιστικής κατεύθυνσης μέσα στο κίνημα. Αυτή η ανάγκη προέκυψε τόσο από τις εξελίξεις στο διεθνές επίπεδο, με την σφαγή του Παλαιστινιακού λαού από το Ισραήλ και με τις συνεχόμενες εξελίξεις στην Ουκρανία, όσο και από τα τοπικά προβλήματα, με την υδρόλυση των χημικών στα νότια του νησιού αλλά και τις ΝΑΤΟϊκές βάσεις τις Σούδας.
Με βάση αυτά τα ζητήματα σχολιάστηκε και η στάση της Αριστεράς «μας» που από την μια δεν εμπιστεύεται τον λαό και τις δυνάμεις του και σκορπίζει κάθε λογής εκλογικές αυταπάτες και από την άλλη «σφυρίζει αδιάφορα» απέναντι στο ζήτημα της εξάρτησης και του ιμπεριαλισμού και δεν μπορεί να προετοιμάσει τον λαό για αυτά που αντιμετωπίζει και θα αντιμετωπίσει.
Τέλος τονίστηκε ότι παρόλο την κακή κατάσταση που υπάρχει στο κίνημα, τόσο ο λαός όσο και η νεολαία θα συνεχίζουν να αντιστέκονται για αυτό και πρέπει οι αριστεροί αγωνιστές να προετοιμάζονται και να προετοιμάζουν τον κόσμο για τις επόμενες μάχες που θα δοθούν.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Παρασκευή, 25 Ιουλίου 2014

Λάρισα: Συλλαλητήριο ενάντια στο αιματοκύλισμα του Παλαιστινιακού λαού

Συλλαλητήριο πραγματοποιήθηκε στη Λάρισα, ενάντια στο αιματοκύλισμα του Παλαιστινιακού λαού, από τη σφοδρή επίθεση που έχει εξαπολύσει το δολοφονικό και φασιστικό κράτος του Ισραήλ. Το κάλεσμα έγινε από την Πρωτοβουλία για την Παλαιστίνη και τη Γάζα και στηρίχθηκε από τις τοπικές οργανώσεις. Περισσότεροι από 100 άνθρωποι, συγκεντρώθηκαν στην Πλατεία Ταχυδρομείου, όπου στήθηκε μικροφωνική, με παρέμβαση όλων των οργανώσεων που συμμετείχαν. Ακολούθησε πορεία στο κέντρο της πόλης. Η Λαϊκή Αντίσταση- Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία, συμμετείχε στο συλλαλητήριο με δικό της μπλοκ και με συνθήματα υπέρ του Παλαιστινιακού λαού και ενάντια στο κράτος του Ισραήλ, και των ιμπεριαλιστών.



ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Θεσσαλονίκη. Μαζική συμμετοχή στο συλλαλητήριο για την Γάζα

Περισσότεροι από δύο χιλιάδες ήταν οι εργαζόμενοι και οι νέοι στην Θεσσαλονίκη που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα για την καταδίκη του μαζικού εγκλήματος που διαπράττει ο σιωνισμός και ο ιμπεριαλισμός ενάντια στον Παλαιστινιακό λαό. Η συγκέντρωση που καλέστηκε από κοινωνικούς και συνδικαλιστικούς φορείς της πόλης και πολιτικές οργανώσεις της αριστεράς πραγματοποιήθηκε στην πλατεία Αριστοτέλους, το βράδυ της Πέμπτης 24 του Ιούλη. Ακολούθησε πορεία στους κεντρικούς δρόμους, η οποία πέρασε μπροστά από το αμερικανικό προξενείο και κατέληξε στο μνημείο –σημείο της δολοφονίας του Λαμπράκη.
Στην διαδήλωση συμμετείχαν με μαζικά μπλοκ η Λαϊκή Αντίσταση- Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Πρωτοβουλία, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η ΟΚΔΕ, το ΕΕΚ, η πρωτοβουλία για την ΒΙΟΜΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ κ.α. Έντονη ήταν η παρουσία Παλαιστινίων που ζούνε στην Θεσσαλονίκη.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Πέμπτη, 24 Ιουλίου 2014

Ουκρανία – Οι κίνδυνοι της επόμενης μέρας

(μέρος τρίτο) (το πρώτο εδώ, το δεύτερο εδώ)


Οι εξελίξεις στην Ουκρανία δημιουργούν εύλογες ανησυχίες σε όλο τον κόσμο. Ανησυχίες που αφορούν την τύχη του λαού της ανατολικής Ουκρανίας, συνολικά του λαού της Ουκρανίας, των λαών της περιοχής αλλά και του κόσμου όλου, καθώς αυξάνονται οι κίνδυνοι ακόμη και μιας γενικευμένης ανάφλεξης.
Υπάρχει μια τέτοια πιθανότητα; Μας διασφαλίζει το ότι η λεγόμενη «ισορροπία του τρόμου» λειτουργεί αποτρεπτικά απέναντι σ’ ένα τέτοιο ενδεχόμενο;
Αναμφίβολα αποτελεί έναν ισχυρό αποτρεπτικό παράγοντα που «συγκρατεί» τις διαθέσεις δυνάμεων που με άλλους όρους θα είχαν ήδη προχωρήσει σε πόλεμο. Μπορούμε συνεπώς να εφησυχάζουμε ως προς αυτή την πλευρά του πράγματος; Όχι, καθόλου. Γνωρίζοντας τη φύση των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, ξέρουμε πόσο ισχυρή είναι στα πλαίσιά τους η αναζήτηση «λύσεων» με στρατιωτικά-πολεμικά μέσα. Αυτός είναι άλλωστε και ο λόγος που τέτοιου είδους ανησυχίες εκφράζονται και μέσα από αστικά ΜΜΕ που γενικά απέφευγαν να αναφέρονται σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο.
Πριν από ένα διάστημα μάλιστα ο «πρωθυπουργός» της Ουκρανίας Γιατσενούκ δήλωσε ότι η Ρωσία επιδιώκει έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο. Το γιατί έκανε αυτές τις δηλώσεις ο Γιατσενούκ, που με τις ενέργειές του τροφοδοτεί ακριβώς τις πιο επικίνδυνες των εξελίξεων, είναι ένα ζήτημα.
Το δεύτερο και πιο σοβαρό αφορά την ίδια την άποψη και το κατά πόσο αυτή ευσταθεί. Το αν δηλαδή υπάρχει ένας τέτοιος κίνδυνος και από ποιες δυνάμεις προέρχεται. Αναμφίβολα την πληρέστερη απάντηση στο ζήτημα μας τη δίνει η συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης, η εξέταση των εξελίξεων στην Ουκρανία και όσων συνδέονται με το «ουκρανικό ζήτημα».
Πριν φτάσουμε ωστόσο σ’ αυτό, θεωρούμε χρήσιμο και διαφωτιστικό να δούμε ορισμένες γενικότερες (και ιστορικές) διαστάσεις του ζητήματος.

Ποιος και γιατί υποκινεί τον πόλεμο
Ποιος υποκινεί λοιπόν τον πόλεμο, ποιος τον θέλει; Ποιες οι αιτίες και οι κύριες πηγές του πολέμου; Η απάντηση τουλάχιστον για τους κομμουνιστές είναι κατ’ αρχάς δεδομένη. Όταν έχουμε να κάνουμε με ιμπεριαλιστές δεν χρειάζεται να ψάξουμε και πολύ για αιτίες και ενόχους. Οι αιτίες βρίσκονται στην ίδια τη φύση του καπιταλιστικού ιμπεριαλιστικού συστήματος. Την ακόρεστη δίψα του κεφαλαίου για κέρδη. Την ασυγκράτητη τάση των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων για επέκταση και κυριαρχία.
Άλλωστε η ανθρωπότητα έχει κιόλας την πικρή εμπειρία δύο παγκόσμιων πολέμων και εκατοντάδων περιφερειακών (και πάντα τραγικών για τους λαούς) που επιδίωξαν, προκάλεσαν ή και πραγματοποίησαν άμεσα οι ιμπεριαλιστές. Ταυτόχρονα, και πέρα από αυτή τη γενική θέση, έχει και μια ορισμένη σημασία ο προσδιορισμός τού ποιος είναι ο πιο επιθετικός ιμπεριαλισμός ή ποιος είναι αυτός που κύρια υποκινεί τον πόλεμο. Αυτό όχι για να δώσουμε συγχωροχάρτι στους άλλους ιμπεριαλιστές που με τον δικό τους τρόπο και δυνατότητες ο καθένας τροφοδοτεί, δημιουργεί όρους για μια τέτοια εξέλιξη.
Από τη μεριά μας δεν έχουμε την παραμικρή αμφιβολία ότι η κάθε ιμπεριαλιστική δύναμη έχει -από τη φύση της- την τάση και τη διάθεση να προχωρήσει σε πόλεμο προκειμένου να έχει τα οφέλη που επιδιώκει και προσδοκά. Το μόνο κριτήριο και ο μόνος ανασταλτικός παράγοντας βρίσκεται στις εκτιμήσεις για το αν μπορεί να τον πραγματοποιήσει νικηφόρα. Αυτό, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι η ασυγκράτητη τάση για επέκταση τους οδηγεί πολλές φορές και σε «λάθος» εκτιμήσεις ή η πίεση των άλλων ιμπεριαλιστών σε εμπλοκές όχι και τόσο επιθυμητές.

 Η επιθετικότητα των ΗΠΑ και οι καταβολές της
Σε σχέση λοιπόν με το ποιος είναι ο πιο επιθετικός ιμπεριαλισμός, οι ΗΠΑ κατέχουν τα αδιαφιλονίκητα πρωτεία για το διάστημα από το 1945 μέχρι σήμερα και μάλιστα με τεράστια διαφορά από τις άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις.
Όχι ότι και οι άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις δεν εκδήλωσαν -στο μέτρο των δυνατοτήτων τους η κάθε μια- επιθετικές τάσεις. Η Αγγλία, η Γαλλία αλλά ακόμη και η Ολλανδία, το Βέλγιο έως και η Πορτογαλία ματοκύλησαν χώρες και λαούς στην προσπάθειά τους να διασώσουν τις αποικιακές τους κτήσεις. Αλλά και πιο πρόσφατα είχαμε την εκστρατεία της Αγγλίας στις Μαλδίβες (Φόκλαντ), της Γαλλίας στην Αφρική ή και τελευταία την αγγλογαλλική επέμβαση στη Λιβύη.
Ανάλογες τάσεις εκδήλωσε και η «άλλη πλευρά». Η μπρεζνιεφική σοσιαλιμπεριαλιστική πλέον ΣΕ, όπως στην περίπτωση της Τσεχοσλοβακίας το 1968 και ιδιαίτερα μετά το 1975, όταν επιχείρησε να αξιοποιήσει την ήττα των ΗΠΑ στο Βιετνάμ με επεμβάσεις στην Αφρική και το Αφγανιστάν, χωρίς ωστόσο επιτυχία. Όλα αυτά ωστόσο και άλλα που δεν αναφέρθηκαν δεν αναιρούν το ότι η κλίμακα της επιθετικότητας που ανέπτυξαν οι ΗΠΑ στο διάστημα αυτό δεν είναι συγκρίσιμη με κανενός άλλου.
Η βάση αυτής της επιθετικότητας που ανέπτυξαν σε τέτοια κλίμακα και διάρκεια οι ΗΠΑ βρίσκεται στην υιοθέτηση από μεριάς τους της στρατηγικής κατεύθυνσης για παγκόσμια κυριαρχία.
Αμέσως μετά τον πόλεμο επέβαλαν την ηγεμονία τους στους αποδυναμωμένους «συμμάχους» τους και τους υποκατέστησαν -όχι χωρίς τριβές- στις πρώην αποικιακές αυτοκρατορίες τους. Εγκατέστησαν ένα πλέγμα βάσεων σπαρμένων σε όλο τον πλανήτη και με τους στόλους τους ήλεγχαν και δυνάστευαν όλους τους θαλάσσιους δρόμους.
Ο μεγάλος στόχος βέβαια και το μεγαλύτερο εμπόδιο σ’ αυτή τη στρατηγική ήταν η ΣΕ και οι σοσιαλιστικές χώρες, απέναντι στις οποίες ανέπτυξαν τη στρατηγική της «ανάσχεσης»-«απελευθέρωσης». Αναρίθμητες στο διάστημα αυτό οι πολιτικές, οικονομικές και στρατιωτικές τους επεμβάσεις που ανέδειξαν τις ΗΠΑ σαν το μεγαλύτερο εχθρό των λαών και το μεγαλύτερο κίνδυνο για την παγκόσμια ειρήνη.

Από τη Χιροσίμα στην «ισορροπία του τρόμου»
Αξίζει να σταθούμε λίγο περισσότερο σ’ αυτό το τελευταίο, που άλλωστε αποτελεί και το ζήτημα που μας απασχολεί ιδιαίτερα σ’ αυτό το κείμενο.
Οι ΗΠΑ αποτελούν τη μοναδική δύναμη που χρησιμοποίησε σε ζωντανό στόχο την ατομική βόμβα, εξαφανίζοντας τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι και εξοντώνοντας εκατοντάδες χιλιάδες αμάχους.
Τη χρησιμοποίησαν μάλιστα χωρίς να υπάρχει σαφής στρατιωτική αναγκαιότητα, αλλά με στόχους: Την επίδειξη της ισχύος τους. Το ότι είναι αδίστακτοι στη χρησιμοποίησή της. Στην κατεύθυνση τρομοκράτησης των λαών και ιδιαίτερα της ΣΕ.

Αλλά υπήρξε και συνέχεια.
Αμέσως μετά την απόκτηση της ατομικής βόμβας αναπτύχθηκαν στους ιθύνοντες κύκλους των ΗΠΑ ισχυρές τάσεις που υποστήριζαν την αναγκαιότητα εξαπόλυσης ενάντια στη ΣΕ ενόσω είχαν το μονοπώλιο της ατομικής βόμβας. Αν δεν έγινε κάτι τέτοιο οφειλόταν κατ’ αρχάς στο ότι μια τέτοια μεταστροφή αμέσως μετά από έναν πόλεμο στον οποίο ΗΠΑ και ΣΕ ήταν σύμμαχοι δεν ήταν απλή υπόθεση. Ταυτόχρονα μέτρησε -ίσως και περισσότερο- το γεγονός οι ΗΠΑ την περίοδο εκείνη δεν διέθεταν ούτε το απόθεμα βομβών ούτε αεροπλάνα τέτοιου βεληνεκούς ώστε να γονατίσουν τη ΣΕ.
Παρ” όλα αυτά, παρόμοιες τάσεις και προτάσεις χρησιμοποίησης της πυρηνικής ισχύος των ΗΠΑ διατυπώθηκαν επανειλημμένα και στη συνέχεια.
Στη διάρκεια της κρίσης του Βερολίνου το 1948.
Στην περίοδο 1948-1949, όταν υποστηρίχθηκε ότι η χρήση ατομικών βομβών ήταν αναγκαία για να ανακοπεί η προέλαση των στρατιών του Κόκκινου Επαναστατικού Στρατού στην Κίνα.
Στον πόλεμο της Κορέας (1951-1953) όταν ο ίδιος ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τρούμαν σε συνέντευξη Τύπου δήλωσε ότι μέσα στο «λογαριασμό» είναι και η χρήση πυρηνικών όπλων.
Υπήρξαν ωστόσο και κάποιες «αλλιώτικες» εξελίξεις. Ήδη από το 1948 η ΣΕ είχε αποκτήσει και αυτή την ατομική της βόμβα, ενώ το 1953 φθάνει στην κατασκευή και της πυρηνικής. Περάσαμε έτσι στην περίοδο της λεγόμενης «ισορροπίας του τρόμου».
Θα έλεγε κανείς ότι αυτή η δυνατότητα αμοιβαίας καταστροφής και καταστροφής όλου του πλανήτη θα οδηγούσε σε ανάσχεση όλων των πολεμοκάπηλων αντιλήψεων και τάσεων. Μόνο που θα λογάριαζε χωρίς εκείνα τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν τη φύση, τις τάσεις και διαθέσεις των ιμπεριαλιστών. Επειδή, παρ” όλα αυτά, οι ΗΠΑ δεν σταμάτησαν ποτέ να «ερωτοτροπούν» με την ιδέα χρήσης και των πυρηνικών όπλων. Όπως πριν από λίγα χρόνια αποκαλύφθηκε, ο τότε (1968) πρόεδρος των ΗΠΑ Νίξον είχε προτείνει ανάμεσα σε άλλα και τη χρησιμοποίηση ατομικών βομβών ενάντια στο Β. Βιετνάμ.
Αλλά και για να ‘ρθουμε πιο κοντά, είναι οι ΗΠΑ που χρησιμοποίησαν βόμβες και πυραύλους «απεμπλουτισμένου» ουρανίου στους πολέμους ενάντια στο Ιράκ (1991 και 2003) καθώς και στους βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας, δολοφονώντας χιλιάδες ανθρώπους και μολύνοντας το έδαφος, τον κόσμο, έως και τους δικούς τους στρατιώτες. Άλλωστε, μόνο συμπτωματικό δεν είναι το ότι οι ΗΠΑ αρνήθηκαν να αναλάβουν τη δέσμευση που ανέλαβε επίσημα η τότε ΣΕ (που συνεχίζει να δεσμεύει και τη Ρωσία) ότι ποτέ δεν θα χρησιμοποιήσει πρώτη το πυρηνικό όπλο. Ακριβώς επειδή οι επιτελείς των ΗΠΑ δεν σταμάτησαν ούτε στιγμή να αναζητούν τον τρόπο που θα έκανε τον πόλεμο «εφικτό» και «νικηφόρο» για τις ίδιες, διατυπώνοντας σειρά προτάσεων και «δογμάτων πολέμου».

 Τα «δόγματα του πολέμου»
Για το ζήτημα αυτό από τη μεριά μας ήδη από το 1984 γράφαμε σε απόφαση του ΚΚΕ(μ-λ):
«Το πόσο ισχυρή είναι η τάση του συστήματος να αναζητά τη διέξοδό του στον πόλεμο (πέρα από τα όσα κιόλας αναφέραμε) φαίνεται στις αγωνιώδεις προσπάθειες, και παρά το φάσμα του πυρηνικού ολέθρου, να διατυπωθεί ένα δόγμα, να βρεθεί ένας δρόμος που θα κάνει τον πόλεμο εφικτό και πραγματοποιήσιμο.
Έτσι, κατά καιρούς είχαμε:
  • Το δόγμα του κεραυνοβόλου κτυπήματος. Την προβολή δηλαδή εκείνης της «λογικής» κατά την οποία ένα μαζικό αιφνιδιαστικό χτύπημα αφενός θα κατέστρεφε τον αντίπαλο και αφετέρου θα «προλάβαινε» την απάντησή του, καταστρέφοντας στο έδαφός του τους πυραύλους του. Οι διάφορες εκτιμήσεις ωστόσο απέδειξαν αρκετά πειστικά ότι όσο «κεραυνοβόλο» και να ‘ναι το κτύπημα, πάντα ο αντίπαλος θα προλάβαινε να απαντήσει.
  • Την «αμυντική» θωράκιση σε συνδυασμό με το «κεραυνοβόλο» κτύπημα που υποτίθεται ότι θα συμπλήρωνε αποτελεσματικά. Και πάλι ωστόσο οι εκτιμήσεις δίναν διαφορετικά δεδομένα.
  • Διατυπώθηκε στη συνέχεια το δόγμα του «περιορισμένου ατομικού πολέμου». Κατά το δόγμα αυτό ο πόλεμος θα διεξαγόταν σε «περιορισμένη» κλίμακα (π.χ. στον ευρωπαϊκό χώρο). Μια τέτοια εξέλιξη θα προκαλούσε τέτοια φθορά και τόσες καταστροφές στη ΣΕ (αλλά και στην Ευρώπη), που στη συνέχεια θα αναγκαζόταν να δεχτεί τους αμερικανικούς όρους. Χωρίς να εγκαταλειφθεί το δόγμα αυτό, έχει γίνει ωστόσο στο μεταξύ αρκετά καθαρό (οι Ρώσοι το ‘χουν δηλώσει ξεκάθαρα) ότι ένας τέτοιος πόλεμος δεν μπορεί να παραμείνει «περιορισμένος». Κατά κάποιον τρόπο δηλαδή επανερχόμαστε στα γνωστά μέτρα.
  • Μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες, ρίχνεται το βάρος στο διαστημικό πρόγραμμα, σε συνδυασμό (και μέσω του διαστημικού προγράμματος) με την «αμυντική» θωράκιση.
Εδώ, πριν προχωρήσουμε, θα θέλαμε να κάνουμε δύο παρατηρήσεις:
α) Ο όρος «αμυντικός» σήμερα είναι από τους πιο υποκριτικούς που έχουν υπάρξει στην ιστορία. Αν κάτι «αποτρέπει» (αναστέλλει) σήμερα την αναμέτρηση, είναι ακριβώς η δυνατότητα του αντιπάλου να «απαντήσει» (η λεγόμενη «ισορροπία του τρόμου»). Από την ώρα που μια υπερδύναμη διασφαλίσει την «άμυνά» της -πράγμα για την ώρα ανέφικτο- θα περάσει αμέσως στην επίθεση.
β) Η δεύτερη παρατήρηση είναι όσον αφορά το πόσο «σίγουρη» είναι αυτή η «ισορροπία του τρόμου» (και το αντίστοιχο δόγμα πάνω στο οποίο πορεύτηκε η «ύφεση») ως παράγοντας ειρήνης. Αλλά η πυραυλική ισορροπία αφορά ένα τεχνικό, στρατιωτικό, στρατηγικό ζήτημα. Σημαντικό πάντα -ιδιαίτερα σήμερα αποκτά πολύ μεγαλύτερη σημασία- ωστόσο, ποτέ δεν είναι (και ποτέ δεν ήταν) αυτό που «αποφασίζει». Ο πόλεμος είναι στη βάση του πολιτικό ζήτημα κι έτσι θα κριθεί».
Ως προς την πολιτική πλευρά του ζητήματος, στην ίδια απόφαση δινόταν ιδιαίτερη σημασία στη δήλωση του τότε προέδρου των ΗΠΑ Ρίγκαν με την οποία έθετε ζήτημα «Γιάλτας». Εκείνο που επισημαινόταν σε σχέση με αυτή τη δήλωση ήταν ότι αφορούσε «στην κύρια πλευρά της την αμφισβήτηση του πολιτικού χάρτη της Ευρώπης». Ότι «σημαίνει αμφισβήτηση της εδαφικής ακεραιότητας πολλών χωρών». Ότι με βάση μια τέτοια κατεύθυνση «δεν μπορούν καθόλου να αποκλειστούν ενέργειες και εξελίξεις που μπορούν να προκαλέσουν επιτάχυνση όλων των προτσές με απρόβλεπτες (ή μάλλον προβλεπτές) συνέπειες.

 Οι ανατροπές του 1989-1991 και οι συνέπειές τους
Και οι εξελίξεις, όπως κιόλας μας είναι γνωστό, γνώρισαν μια απότομη και μεγάλη επιτάχυνση με τις ανατροπές του 1989-1991. Για το πώς και το γιατί αυτών των ανατροπών έχουμε αναφερθεί τόσες φορές, που δεν χρειάζεται να προσθέσουμε τίποτε εδώ.
Άλλο τόσο έχουμε αναφερθεί στις συνέπειες αυτών των ανατροπών, το τι σήμαιναν για τη διαμόρφωση των παγκόσμιων συσχετισμών, τις κινήσεις των ιμπεριαλιστών και τις συνέπειες που είχαν για τους λαούς.
Από τη μεριά μας δεν περιμέναμε κανέναν Μπρεζίνσκι να μας «φωτίσει». Ακριβώς γι’ αυτό δεν σαγηνευτήκαμε από θεωρίες για το «τέλος της Ιστορίας» και άλλες παρόμοιες, ούτε ενδώσαμε στη γενική ευφορία που κατέλαβε σύμπασα την «Αριστερά» για το νέο ειρηνικό και ελπιδοφόρο μέλλον που μας επιφυλάσσουν οι κρατούντες στα πλαίσια της «παγκοσμιοποίησής» τους.
Αυτά που «είδαμε» να ‘ρχονται μέσα από αυτή την ανατροπή των παγκόσμιων συσχετισμών ήσαν: Η κλιμάκωση της επίθεσης του κεφαλαίου ενάντια στην εργατική τάξη και η οποία συνεχίζεται χωρίς όρια. Η εκστρατεία επανακατάκτησης-επαναποικιοποίησης του κόσμου από τις (δυτικές στη φάση εκείνη) ιμπεριαλιστικές δυνάμεις με σειρά επεμβάσεων που μακέλεψαν λαούς και κομμάτιασαν χώρες. Την κυριάρχηση του δυτικού ιμπεριαλιστικού μπλοκ που προχώρησε στην κατάκτηση-προσάρτηση στη σφαίρα κυριαρχίας τους των χωρών του πρώην ανατολικού μπλοκ. Την ανάδειξη των ΗΠΑ σε μοναδική υπερδύναμη και σε θέση «οδηγού» των εξελίξεων.

 Η στρατηγική της κυριαρχίας και τα αδιέξοδά της
Στη βάση αυτών των εξελίξεων ισχυροποιήθηκαν στις ΗΠΑ οι τάσεις και δυνάμεις που θεωρούσαν ότι δίνεται στις ΗΠΑ η ιστορική ευκαιρία να προωθήσουν και υλοποιήσουν το στόχο της παγκόσμιας κυριαρχίας.
Η προώθηση ωστόσο αυτής της πολιτικής συνάντησε την αντίθεση και αντίσταση των λαών και ιδιαίτερα σε Ιράκ και Αφγανιστάν.
Την αντίθεση Ρωσίας, Κίνας, με καθοριστική εξέλιξη τον παραμερισμό του προσφιλούς στη Δύση Γιέλτσιν και την πορεία ανασυγκρότησης της ρωσικής ισχύος υπό τον Πούτιν.
Ταυτόχρονα προκάλεσε την όξυνση των αντιθέσεων ανάμεσα στις ΗΠΑ και ευρωπαίους ιμπεριαλιστές και βασικά Γαλλία-Γερμανία.
Το συνολικό αποτέλεσμα, πέρα από τα δεινά που επισώρευσε στους λαούς αυτή η πολιτική των ΗΠΑ να συναντήσει τις αντιφάσεις και τα αδιέξοδά της. Ακριβώς στη βάση αυτών των αδιεξόδων οι ιθύνοντες των ΗΠΑ οδηγήθηκαν στον παραμερισμό της ομάδας Τσένι-Μπους και στην ανάδειξη του Ομπάμα ως προέδρου των ΗΠΑ.
Αυτή η εξέλιξη δεν σήμαινε βέβαια ότι οι ΗΠΑ παραιτήθηκαν από τους στόχους και κατευθύνσεις τους. Σήμαινε ωστόσο ότι με βάση τους πραγματικούς συσχετισμούς όφειλαν να αναπροσαρμόσουν τις τακτικές, τις ιεραρχήσεις, τις μεθόδους τους. Κεντρικό στοιχείο αυτών των αναπροσαρμογών είχε η κατεύθυνση αναθέρμανσης των σχέσεων με τους ευρωπαίους ιμπεριαλιστές, η επανασυσπείρωση, δραστηριοποίηση του ΝΑΤΟ, της στρατηγικής εκείνης συμμαχίας στην οποία βασίζεται η ισχύς και ο ηγετικός ρόλος του δυτικού ιμπεριαλιστικού μπλοκ. Ταυτόχρονα, οι προσπάθειες αποτροπής δημιουργίας αντίπαλων στρατηγικών συμμαχιών, όπως Ρωσίας-Κίνας, καθώς και της συμμαχίας που εδώ και μερικά χρόνια επιχειρεί να οικοδομήσει η Ρωσία με τις Λευκορωσία, Καζακστάν, Ουκρανία.

 Η ουκρανική κρίση
Με βάση αυτά τα δεδομένα (και πολλά που δεν αναφέρθηκαν) διαμορφώνεται η παγκόσμια κατάσταση με την ουκρανική κρίση στο επίκεντρό της. Και βρίσκεται στο επίκεντρο επειδή συγκεντρώνει όλα εκείνα τα στοιχεία που την καθιστούν βασικό κρίκο για το ποια τροπή θα πάρουν οι εξελίξεις και το πώς θα διαμορφωθούν οι παγκόσμιοι συσχετισμοί.
Και για να τεθεί το ζήτημα όσο πιο σύντομα, απλά και αδρά γίνεται. Η επικράτηση των δυνάμεων του Κιέβου θα αποτελεί στρατηγικού χαρακτήρα νίκη της Δύσης και πρώτα και κύρια των ΗΠΑ και αντίστοιχα στρατηγική ήττα της Ρωσίας.
Η συνολική αποδοχή των όρων που θέτει η Ρωσία (αυτονομία των νοτιοανατολικών επαρχιών, ομοσπονδιοποίηση της Ουκρανίας κ.λπ.), χωρίς να αποτελεί ολοκληρωτική νίκη της Ρωσίας, της αφήνει ωστόσο τα περιθώρια να διεκδικήσει στο μέλλον την Ουκρανία, μια και διαθέτει σημαντικά πλεονεκτήματα και δυνατότητες στην περιοχή.
Εδώ μπορεί να τεθεί το ερώτημα για τη δυνατότητα μιας ενδιάμεσης λύσης, ενός (προσωρινού πάντα) συμβιβασμού. Ας σταθούμε λίγο σ’ αυτό.
Έναν τέτοιο συμβιβασμό φαίνεται να τον αποδέχεται κατ’ αρχάς η Ρωσία και για λόγους που έχουν εξηγηθεί σε προηγούμενα σχετικά άρθρα. Ανάλογα δείχνουν να τον υποστηρίζουν ευρωπαϊκές δυνάμεις (και κύρια η Γερμανία) και για λόγους που επίσης έχουν εξηγηθεί.
Από την άλλη μεριά, δεν τον θέλουν καθόλου οι δυνάμεις που κυριάρχησαν στο Κίεβο με την ανατροπή Γιανουκόβιτς καθώς αντιλαμβάνονται ότι σ’ έναν τέτοιο συμβιβασμό δεν θα ‘χαν τον κύριο ρόλο. Όσον αφορά την ουκρανική ολιγαρχία, παρ” όλο που φαίνεται να συντάσσεται με τη Δύση, αντιμετωπίζει ήδη σοβαρά προβλήματα και διλήμματα.
Ωστόσο δεν είναι αυτοί που θα αποφασίσουν. Οι βασικοί παράγοντες εναντίωσης ενός τέτοιου συμβιβασμού βρίσκονται στις ΗΠΑ. Οι ΗΠΑ και στα πλαίσια της γενικότερης στρατηγικής τους θεωρούν ότι έχουν την ευκαιρία να προωθήσουν τις θέσεις τους πολιτικά, οικονομικά, στρατιωτικά, στρατηγικά στα σύνορα της Ρωσίας. Να ξεμπερδέψουν μια και καλή με τον κίνδυνο προσθήκης της Ουκρανίας στη συμμαχία που επιδιώκει η Ρωσία.
Να υπονομεύσουν, περιορίσουν κάθε είδους δεσμούς και σχέσεις (οικονομικές κατ’ αρχάς αλλά και την όποια πολιτική τους προοπτική) ανάμεσα σε Ευρώπη και Ρωσία. Να σύρουν μέσω της έντασης που δημιουργούν και να προσδέσουν περισσότερο τους ευρωπαίους ιμπεριαλιστές στο άρμα της στρατηγικής τους. Γενικότερα να αποδυναμώσουν όσο γίνεται περισσότερο τη Ρωσία, να την καταστήσουν ευάλωτη, να δημιουργήσουν όρους συνολικής εξουδετέρωσής της με τον έναν ή τον άλλον τρόπο μια και την αντιμετωπίζουν σαν το κύριο εμπόδιο στην κατεύθυνσή τους για παγκόσμια κυριαρχία (θα επανέλθω σ’ αυτό). Ταυτόχρονα οι πρόσφατες εξελίξεις στο πεδίο των μαχών (κατάληψη Σλαβιάνσκ κ.λπ.) θεωρούν ότι τους δίνουν τη δυνατότητα να πετύχουν αυτούς τους στόχους χωρίς υποχωρήσεις ή παραχωρήσεις και συμβιβασμούς με οποιαδήποτε πλευρά.

 Αναμέτρηση και διαπραγματεύσεις
Αυτά τα δεδομένα είναι που καθιστούν, όπως ήδη έχουμε γράψει, κρίσιμη και αποφασιστικής σημασίας την εξέλιξη και έκβαση των μαχών στην ανατολική Ουκρανία. Θεωρούσαμε και θεωρούμε πως αν το Κίεβο μπορέσει να χρησιμοποιήσει τον τακτικό ουκρανικό στρατό θα βρεθεί σε θέση υπεροχής απέναντι στον μόλις συγκροτούμενο και χωρίς βαρύ οπλισμό στρατό των ρωσόφωνων. Πολύ περισσότερο καθώς οι ουκρανικές δυνάμεις συγκροτούνται ενισχυόμενες συνεχώς από τη Δύση, ενώ δεν φαίνεται να συμβαίνει το ίδιο και στην άλλη πλευρά.
Το ερώτημα συνεπώς αφορά το αν και πώς θα απαντήσει η Ρωσία σ’ αυτή την εξέλιξη.
Θα συνεχίσει την τακτική αναζήτησης δρόμων συμβιβασμού;
Θα προχωρήσει σε μαζική ενίσχυση των ρωσόφωνων με όπλα και «εθελοντές»;
Θα επέμβει στρατιωτικά η ίδια με «ειρηνευτικές» στρατιωτικές δυνάμεις;
Σε σχέση με την τελευταία εκδοχή -της άμεσης ρωσικής επέμβασης- έχουμε αναφερθεί στο γιατί δεν τη θέλουν ούτε το Κίεβο, ούτε η Δύση, ούτε και η …Ρωσία.
Το ερώτημα ωστόσο βρίσκεται στο ποια περιθώρια έχει ο Πούτιν και ποια του αφήνουν οι Δυτικοί (ΗΠΑ). Επειδή, αν μια τέτοια επέμβαση τον βάζει μπροστά σε προβλήματα που έχουν αναφερθεί, άλλα τόσα του βάζει η πλήρης επιβολή των σχεδιασμών των ΗΠΑ. Η αποδοχή μιας νέας (μετά την τραγική περίοδο Γέλτσιν) στρατηγικής ήττας θα έχει σοβαρές συνέπειες για τη Ρωσία αλλά και για την ηγετική ομάδα του Κρεμλίνου ή και του ίδιου του Πούτιν. Θα πληγεί καθοριστικά το κύρος, η θέση και ο ρόλος της Ρωσίας στο διεθνές ταμπλό. Θα ενισχυθούν οι φυγόκεντρες τάσεις σε χώρες του ρωσικού περίγυρου. Θα οξυνθούν εσωτερικές αντιφάσεις και αντιθέσεις.
Ήδη υπάρχουν σοβαρά ερωτήματα για το χειρισμό της όλης υπόθεσης από μεριάς Πούτιν. Ερωτήματα που αφορούν την ντε φάκτο αναγνώριση της πραξικοπηματικής «κυβέρνησης» του Κιέβου μέχρι τη μη αξιοποίηση της νομιμότητας της προεδρίας Γιανουκόβιτς.
Από την αναγνώριση των προεδρικών «εκλογών» και του Ποροσένκο μέχρι την απόσυρση των ρωσικών στρατευμάτων από τα σύνορα αλλά και το εύρος ενίσχυσης των ρωσόφωνων στην ανατολική Ουκρανία, που θέτουν εντέλει το πόσο βάσιμο είναι το σκεπτικό με βάση το οποίο -κατά το μάλλον- κινείται ο Πούτιν ότι θα βρει τελικά δρόμο συνεννόησης κατά πρώτον με τους ευρωπαίους ιμπεριαλιστές.
Όσον αφορά τις συμφωνίες με Βουλγαρία, Σερβία, Αυστρία για τον αγωγό, ακόμη και αν ολοκληρωθούν ξεπερνώντας τα εμπόδια που βάζουν Ευρωπαίοι-ΗΠΑ, δεν αντισταθμίζουν τις συνέπειες μιας συνολικής ήττας στην Ουκρανία. Ιδιαίτερο βάρος έχουν οι συμφωνίες με Κίνα, αλλά και αυτές απαντούν κατ’ αρχάς κύρια στην οικονομική πλευρά του ζητήματος. Το αν θα ολοκληρωθούν στο πολιτικό-στρατηγικό πεδίο αποτελεί ένα ερώτημα που μόνο εύκολα και απλά δεν πρόκειται να απαντηθεί. Βεβαίως, όλα αυτά θα κριθούν με βάση το τελικό αποτέλεσμα, το οποίο κανείς για την ώρα δεν γνωρίζει, ωστόσο τα ερωτήματα αυτά και άλλα που δεν αναφέραμε ήδη απασχολούν τη ρωσική κοινή γνώμη όσο και ιθύνοντες πολιτικούς, οικονομικούς και στρατιωτικούς κύκλους.

 Οι κίνδυνοι που μας απειλούν
Εδώ, ας ξαναγυρίσουμε στο ερώτημα που εξ αρχής τέθηκε σ’ αυτό το κείμενο σε σχέση με το ζήτημα του πολέμου. Έχουμε την άποψη ότι όσους κινδύνους εγκυμονεί για την παγκόσμια ειρήνη μια ρωσική στρατιωτική επέμβαση άλλους τόσους εμπεριέχει και η εκδοχή τού να αφεθούν οι δυτικοί να επιβάλουν το «νόμο τους». Ας εξηγηθούμε.
Όσον αφορά μια ρωσική επέμβαση, δεν χρειάζονται πολλές εξηγήσεις για το ποιους κινδύνους φέρνει μαζί της. Είναι γενικά παραδεχτό ότι ο ουκρανικός στρατός δεν θα μπορέσει να την αντιμετωπίσει.
Από την άλλη μεριά, ούτε το ΝΑΤΟ μπορεί στη φάση αυτή να αναπτύξει άμεσα στην περιοχή δυνάμεις ικανές να αντιμετωπίσουν το ρωσικό στρατό.
Το πιθανότερο μάλιστα -όπως διαφαίνεται και στις δηλώσεις εκπροσώπων του όπου απουσιάζει κάθε αναφορά σε κάτι τέτοιο- είναι να αποφύγει να το κάνει για να μην αντιμετωπίσει μια από κάθε άποψη επώδυνη στρατιωτική ήττα.
Αυτό ωστόσο καθόλου δεν σημαίνει ότι δεν θα αντιδράσει. Το ερώτημα είναι μέχρι ποιου σημείου και με ποια μέσα, μια και στη συγκεκριμένη περίπτωση η μόνη αποτελεσματική στρατιωτική αντίδραση που διαθέτει συνδέεται με τη χρήση πυρηνικών. Οι κίνδυνοι προφανείς.
Από την άλλη μεριά και ως προς το τι θα σήμαινε σε σχέση με το ζήτημα αυτό, η ολοκληρωτική επικράτηση της Δύσης-ΗΠΑ. Επέκταση του ΝΑΤΟ στα σύνορα της Ρωσίας, εγκατάσταση αμερικανικών στρατιωτικών πυραυλικών βάσεων στις πύλες της Μόσχας.
Και εδώ ας ξαναγυρίσουμε σ’ εκείνα τα δόγματα πολέμου στα οποία προαναφερθήκαμε.
Ελαχιστοποίηση του χρόνου προσβολής (το «κεραυνοβόλο χτύπημα») και του χρόνου αντίδρασης του αντιπάλου. Ανάπτυξη των βάσεων «αμυντικής πυραυλικής ασπίδας» που, όπως αναφέραμε, αποτελούν έκφραση της πιο επιθετικής λογικής.
Όσο για το «περιορισμένο» της αναμέτρησης στο ευρωπαϊκό πεδίο, αυτό δεν διασφαλίζει την επέκταση των πληγμάτων και σε αμερικανικό έδαφος, συμβάλλει ωστόσο στην απορρόφηση μεγάλου μέρους των ρωσικών πληγμάτων σ’ αυτό το πεδίο. Σε σχέση, τέλος, με την πολιτική βάση αυτής της λογικής και της επικινδυνότητάς της. Αυτή βρίσκεται στη στρατηγική της παγκόσμιας κυριαρχίας που κατευθύνει την πολιτική των ΗΠΑ και για την οποία το κύριο εμπόδιο αποτελεί η ύπαρξη της -πυρηνικής- Ρωσίας.

 Για τους όρους απάντησης
Τελικά και όσο μας αφορά για το τι θα βλέπαμε (και θα θέλαμε) σαν απάντηση στο όλο ζήτημα και τους κινδύνους που μας απειλούν, έχουμε κιόλας αναφερθεί επανειλημμένα.
Χρειάζεται ωστόσο να υπενθυμίσουμε αυτό που αναφέρθηκε σε προηγούμενο κείμενο. Οτι ο λαός της Ουκρανίας (και συνολικά οι λαοί) υφίστανται τις συνέπειες της ήττας του εργατικού επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος.
Αυτή είναι και η βασική αιτία που οι δυνάμεις που θα ήθελαν και θα μπορούσαν (και όχι μόνο στην Ουκρανία) να αποτελέσουν το φορέα μιας σωστής κατεύθυνσης είναι αδύναμες και συνθλίβονται ανάμεσα σε αντιδραστικές ή και αδιέξοδες τάσεις που κυριαρχούν.
Αυτές οι διαπιστώσεις εμπεριέχουν και μορφές των απαντήσεων που απαιτούνται. Όσο κι αν οι συνθήκες και οι συσχετισμοί είναι δυσμενείς, οφείλουμε να υποστηρίζουμε το δικαίωμα του λαού της Ουκρανίας να ορίζει τη μοίρα του έξω και ενάντια σε ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. Να εναντιωθούμε στο φασισμό που αναβιώνει (και όχι μονάχα στην Ουκρανία) με την καθοριστική υποστήριξη του κεφαλαίου και ιμπεριαλιστικών δυνάμεων.
Να αγωνιστούμε ενάντια στον πόλεμο και τις δυνάμεις που τον υποκινούν και τον προετοιμάζουν. Ταυτόχρονα οφείλουμε να θέσουμε στην πρώτη γραμμή την αναγκαιότητα ανασύστασης-ανασυγκρότησης του εργατικού επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος στη βάση των απαιτήσεων της εποχής μας.
Αυτό αποτελεί τον αποφασιστικό όρο αποτελεσματικής παρέμβασης στις εξελίξεις, στην Ουκρανία, την επόμενη Ουκρανία και τις επόμενες Ουκρανίες που αναπόφευκτα θα υπάρξουν.
 Βασίλης Σαμαράς

Προλεταριακή Σημαία 738 - http://www.kkeml.gr/
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Για την απαγόρευση του ΚΚ Ουκρανίας

Οι εξελίξεις στην Ουκρανία μπορεί να επισκιάστηκαν κατά κάποιο τρόπο από τη σφαγή του Παλαιστινιακού λαού αλλά δεν χάνουν φυσικά σε τίποτα τη σπουδαιότητά τους. Και στο εσωτερικό της χώρας, στα πλαίσια της πάλης που γίνεται μεταξύ των μερίδων της εκεί αστικής τάξης αλλά και γενικότερα στα πλαίσια του ανταγωνισμού των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων.
Τελευταία σημαντική εξέλιξη, πέρα από την παραίτηση των δύο φασιστικών κομμάτων που συναποτελούν την κυβέρνηση για να οδηγηθεί η χώρα σε βουλευτικές εκλογές, είναι η σε εξέλιξη απαγόρευση του ΚΚ Ουκρανίας. Πέρα από τις εκτιμήσεις που μπορεί να έχει ο καθένας μας για το εν λόγω κόμμα, που μόνο κατ' όνομα είναι κομμουνιστικό, και για το ρόλο που παίζει στα πολιτικά πράγματα (ξεκάθαρα φιλορώσικο και αντικινηματικό στο αποκορύφωμα της κρίσης πρότεινε τον εαυτό του ως λύση σταθερότητας για τη διακυβέρνηση της χώρας!) δεν μπορούμε παρά να καταδικάσουμε το γεγονός αυτό.
Η απαγόρευση αυτή κρύβει και ένα άλλο συμβολισμό. Αυτόν τις απαγόρευσης των πραγματικών κομμουνιστικών ιδεών, της πραγματικής λαϊκής δράσης που μπορεί να προκύψει και που πάντα θα φοβούνται οι αστοί και οι ιμπεριαλιστές. Ιδιαίτερα σε μια χώρα που οι μνήμες είναι νωπές. Δεν είναι τυχαία άλλωστε η ύπαρξη των κόκκινων σημαιών στις διαδηλώσεις και εξεγέρσεις του λαού της ανατολικής Ουκρανίας. (Προφανώς και αυτό σηκώνει πολύ κουβέντα για την έκταση αλλά και για τις αυταπάτες που μπορεί να κρύβονται πίσω από την ύπαρξη αυτών των σημαιών και της ανακήρυξης των "λαϊκών δημοκρατιών" ακόμη και για το ρόλο της Ρωσίας αλλά δεν είναι της ώρας!). Μη ξεχνάμε ότι υπάρχουν και δυνάμεις οι οποίες με πολύ κόπο και κόστος μπαίνουν στην μάχη, δηλώνοντας μαρξιστές και κομμουνιστές, προσπαθούν να παίξουν σημαντικό ρόλο και καλούν το λαό της Ουκρανίας, άσχετα από εθνικότητες, να παλέψει κατά των επεμβάσεων όλων των ιμπεριαλιστών, υπέρ της ανεξαρτησίας της χώρας και να πάρει τα ηνία της τύχης του ο ίδιος. Με πιο σημαντική ίσως το γνωστό σε μας Borotba. Οι δυνάμεις αυτές παρά τις μεγάλες αντιθέσεις με το ΚΚ Ουκρανίας δεν δίστασαν να καταδικάσουν εδώ και καιρό τις προσπάθειες απαγόρευσής του γνωρίζοντας ότι επί της ουσίας άλλος είναι ο στόχος.
Μπορεί ο λαός της Ουκρανίας στο σύνολό του να μη φαίνεται στο προσκήνιο, παρά τις εξεγέρσεις στην ανατολή και παρά κάποιες εργατικές κινητοποιήσεις που υπήρξαν, αλλά όπως κάθε αστική τάξη που σέβεται τον εαυτό της έτσι και η Ουκρανική ετοιμάζεται για παν ενδεχόμενο.
Η καταδίκη λοιπόν της απαγόρευσης του ΚΚ Ουκρανίας από όλους μας είναι δεδομένη. Όπως και η αλληλεγγύη μας στο λαό της Ουκρανίας και στις δυνάμεις που παλεύουν κόντρα στον καταστροφικό για το λαό ανταγωνισμό των ιμπεριαλιστών, στον εμφύλιο και στο φασισμό που του επιβάλουν.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Τετάρτη, 23 Ιουλίου 2014

Χανιά
Συγκέντρωση αλληλεγγύης στους Παλαιστίνιους

Οι λαοί όλου του κόσμου με κομμένη την ανάσα γίνονται μάρτυρες της νέας δολοφονικής επιχείρησης ενάντια στον Παλαιστινιακό λαό από το σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ. Πάνω από 600 οι νεκροί, χιλιάδες οι σακατεμένοι δεκάδες χιλιάδες οι ξεσπιτωμένοι που αναζητούν καταφύγιο για να γλιτώσουν από την φασιστική θηριωδία.
Το χειρότερο: ο βαρύς φόρος αίματος του πολύπαθου λαού της λωρίδας της Γάζας συνεχίζεται αμείωτος από τα μαντρόσκυλα των ιμπεριαλιστών και ιδιαίτερα των Αμερικάνων. Γιατί δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτές οι στρατιωτικές επιχειρήσεις από την μεριά του Ισραήλ έχουν την στήριξη των ΗΠΑ και την κάλυψη της ΕΕ αλλά και μια σειρά άλλων κυβερνήσεων και αντιδραστικών καθεστώτων.
Δεν υπάρχει επίσης καμιά αμφιβολία ότι οι ειρηνευτικές προτάσεις της Αιγύπτου (καθ υπαγόρευση των ΗΠΑ) δεν αποβλέπουν σε καμία περίπτωση στο δικαίωμα του παλαιστινιακού λαού να ζήσει όπως δικαιούται λεύτερος στην πατρίδα του.
Η νέα αναζωπύρωση του πολέμου δημιουργεί ακόμα εκρηκτικότερο το τοπίο στην διεθνή σκηνή σε μια περίοδο που οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις οξύνονται και οι λαοί της Ουκρανίας, του Αφγανιστάν, του Ιράκ, της Αφρικής, της Αιγύπτου (και ο κατάλογος δεν τελειώνει) δεν έχουν σταματήσει να θυσιάζουν αθώους.
Η κυβέρνηση της χώρας μας υπηρετώντας πιστά τα μεγάλα αφεντικά ΗΠΑ και ΕΕ δεν διστάζει να κάνει ακόμα μεγαλύτερες παραχωρήσεις, και προσαρμογή της πολιτικής, εφόσον το απαιτήσουν οι Ιμπεριαλιστές. Αυτή η πολιτική της εξάρτησης είναι μια επικίνδυνη πολιτική για τον λαό σε μια χώρα που έχει στήσει άξονα συμμαχίας με το κράτος δολοφόνο του Ισραήλ.
Αυτές τι κρίσιμες ώρες αποτελεί στοιχειώδες καθήκον για κάθε δημοκράτη για κάθε αριστερή συλλογικότητα να βγει στον δρόμο και να εκφράσει την αλληλεγγύη του στον δοκιμαζόμενο Παλαιστινιακό λαό. Να συμβάλλει μ όλες του τις δυνάμεις στο δυνάμωμα του αντιιμπεριαλιστικού κινήματος. Απευθυνόμαστε σε συλλογικότητες και αγωνιστές σε συγκέντρωση την Πέμπτη 24/07 στις 19:30 στην Πλατεία της Αγοράς
ΝΑ ΑΠΑΙΤΗΣΟΥΜΕ:
• Να σταματήσουν άμεσα οι βομβαρδισμοί ενάντια στον Παλαιστινιακό λαό
• Να καταγγείλουμε το κράτος δολοφόνο του Ισραήλ
• Να διακοπεί κάθε σχέση της χώρας μας με το φασιστικό κράτος του Ισραήλ


ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ
ΧΑΝΙΑ 23/07/2014
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΕΣ 20 ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ