ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ!

Αριστερό blog για τα κινήματα στις ...γειτονιές όλου του κόσμου!

Για επικοινωνία: antigeitonies@gmail.com

Παρασκευή, 24 Οκτωβρίου 2014

Η αγωνία της Αριστεράς για την ψήφο εμπιστοσύνης

Πραγματοποιήθηκε η συγκέντρωση της Παρασκευής 10 Οκτώβρη έξω από τη Βουλή και όσο συζητιόταν η πρόταση για ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση. Μια συγκέντρωση η οποία, σύμφωνα με τις πιο αισιόδοξες εκτιμήσεις, μάζεψε 1.500 ανθρώπους. Στόχος του ΣΥΡΙΖΑ, που έσυρε σε αυτή και σωματεία, με πρώτη και καλύτερη την ΑΔΕΔΥ, να πιεστούν οι βουλευτές, ει δυνατόν και κυβερνητικοί, να μη δώσουν ψήφο εμπιστοσύνης, να ασκηθεί πίεση για να πέσει η κυβέρνηση, να πάμε σε εκλογές και να αναλάβει αυτός τα ηνία της χώρας. Αφού βέβαια, όπως έχουμε γράψει πολλές φορές, εδώ και σχεδόν τρία χρόνια έχει εγκαταλείψει κάθε κινηματική αναφορά, αφού έχει κάνει τις άπειρες υποχωρήσεις και προσπαθεί εναγωνίως να βρει κέντρα στήριξης στην ντόπια αστική τάξη και σε τμήματα των ιμπεριαλιστών και αφού έχει αναγάγει ως μείζον πολιτικό ζήτημα τη στάση που θα κρατήσουν οι ανεξάρτητοι βουλευτές στην εκλογή του προέδρου Δημοκρατίας και το αν αυτοί ή κάποιοι από αυτούς χρηματίζονται ή όχι. Συμμετέχοντας έτσι σε μια πολιτική αντιπαράθεση που, πέρα από την αθλιότητα που αναδίδει, είναι πλήρως ξεκομμένη από τα πραγματικά προβλήματα του λαού. Βέβαια, φρόντισε και αυτός από πριν να κοστολογήσει τη ζωή του λαού και να πει ότι στις συγκεκριμένες συνθήκες αυτά τα ψίχουλα που μοίρασε στη ΔΕΘ μπορεί να προσδοκά ο λαός, ο οποίος έχει μεγάλες ευθύνες γι’ αυτό, μια και δεν τον έκανε κυβέρνηση το 2012, όσο τα πράγματα ήταν καλύτερα στην ελληνική οικονομία και όσο η επίθεση δεν είχε προχωρήσει τόσο! Προειδοποιώντας μας μάλιστα ότι αν δεν φροντίσουμε να τον κάνουμε κυβέρνηση, σύντομα τα πράγματα θα είναι ακόμη πιο δύσκολα ως προς τι μπορεί να δώσει στον λαό! Ήδη τα πρώτα δείγματα τα δίνει πάντως ο ΣΥΡΙΖΑ στους δήμους και τις περιφέρεις που έχει αναλάβει τη διαχείρισή τους. Η όποια κόντρα δίνεται, έχει ένα όριο. Αυτό του κρατήματος της διοίκησης, μια και η κυβέρνηση απειλεί ακόμη και με παύσεις δημάρχους και περιφερειάρχες και η θέση –η καρέκλα– δεν πρέπει να χαθεί. Οπότε; Συμβολικές κόντρες, όπως με το ζήτημα της αξιολόγησης, και τελικά υποταγή στη νομιμότητα (π.χ. Αιγάλεω). Άλλωστε οι εκπρόσωποί του στα ΜΜΕ δείχνουν τα όριά του όταν τους ρωτούν τι θα κάνουν σε περίπτωση που οι ιμπεριαλιστές πάνε κόντρα σε αυτά που διακηρύττει. Οι απαντήσεις είναι γενικόλογες, του τύπου «θα δούμε τότε», προσπαθούν να αμβλύνουν τη στάση επιφανών εκπροσώπων και οργανισμών των ιμπεριαλιστών, καλλιεργώντας αυταπάτες ότι ακόμη και οι πιο σκληροί από αυτούς μπορεί να κάνουν πίσω, και κάπου εκεί αναφέρουν και τον λαό στον οποίο λένε ότι θα στραφούν! Με ποιον τρόπο; Και ποιον λαό; Αυτόν που κατά τα άλλα είναι του καναπέ και δεν καταλαβαίνει, ή με αυτόν που οι ίδιοι φρόντισαν να του κόψουν τη φόρα, όταν επί δύο και βάλε χρόνια έβγαινε στους δρόμους αντιστεκόμενος στις τροϊκανές πολιτικές;

Και καλά ο ΣΥΡΙΖΑ. Οι δυνάμεις τις εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τι ακριβώς προσδοκούσαν από αυτή τη συγκέντρωση; Ποια ακριβώς αγωνία εξέφραζαν; Να ξεμπερδεύουμε «από τον λαό και από τα αριστερά» με την κυβέρνηση, βάζοντας ως συμπλήρωμα και την πολιτική της, και όχι μέσω των βουλευτών, όπως θέλει ο ΣΥΡΙΖΑ; Ναι, εντάξει, αλλά με ποιον τρόπο; Με το να ακολουθεί η εξωκοινοβουλευτική Αριστερά τον ΣΥΡΙΖΑ κατά πόδας ως προς τις πολιτικές πρωτοβουλίες του, για να αντιπροτείνει έναν πιο αριστερό κυβερνητισμό; Γιατί τι άλλο προτείνει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, όταν στη σχετική της ανακοίνωση λέει:
«Για να έχουμε αξιοπρεπείς μισθούς, συντάξεις, εκπαίδευση, υγεία, πρέπει να καταργηθούν τα μνημόνια και οι τοκογλυφικές δανειακές συμβάσεις. Να διαγράψουμε το χρέος, όχι τις κοινωνικές και λαϊκές ανάγκες. Για να βρουν δουλειά οι άνεργοι πρέπει να γίνουν χιλιάδες προσλήψεις στον δημόσιο τομέα για εκπαίδευση, υγεία κ.λπ., να μειωθούν άμεσα οι ώρες δουλειάς και τα χρόνια για σύνταξη, να ξαναδουλέψουν οι επιχειρήσεις που κλείνουν, με εργατικό έλεγχο, έξω από τους νόμους της αγοράς και τις επιταγές της ΕΕ. Με εθνικοποίηση των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων μπορεί η κοινωνία να τις αξιοποιήσει για τις δικές της ανάγκες, να διαγραφούν τα δάνεια για τους άνεργους και τους φτωχούς, να μη χαθεί κανένα σπίτι. Με απειθαρχία στις συνθήκες και έξοδο από Ευρωζώνη και ΕΕ δεν θα είναι ο λαός κάτω από τους διαρκείς εκβιασμούς των τοκογλύφων και τις επιταγές των πολυεθνικών». «Παλεύουμε για να αλλάξει ριζικά η εφαρμοζόμενη πολιτική και όχι απλά η κυβέρνηση που τη διαχειρίζεται! Η ελπίδα του λαού δεν βρίσκεται σε μια κυβέρνηση και μια πολιτική, «διαπραγμάτευσης», συμβιβασμού και αποδοχής του πλαισίου και των δεσμεύσεων απέναντι στην ΕΕ και την ολιγαρχία του πλούτου. Δεν παρακαλάμε για κάποια ψίχουλα μέσα σε μια θάλασσα φτώχειας και ανεργίας. Αν η κοινωνία είναι ετοιμοθάνατη, δεν είναι παρηγοριά η ασπιρίνη».
Μετά έχουν άδικο όσοι λένε ότι η μόνη αγωνία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι το πώς θα διαφοροποιηθεί από τον ΣΥΡΙΖΑ, μήπως και γλιτώσει την ακόμη μεγαλύτερη εκλογική αφαίμαξη;
Τι είναι τελικά αυτό που διαφοροποιεί την εξωκοινοβουλευτική, επαναστατική, αντικαπιταλιστική, κομμουνιστική και ό,τι άλλο θέλετε Αριστερά από τη ρεφορμιστική; Οι πιο αριστερές προτάσεις, ένα πρόγραμμα παρόμοιο με αυτό των ρεφορμιστών αλλά πιο ριζοσπαστικό; Ή μήπως, πέρα από τις αναγκαίες αναλύσεις της, η δράση στην εργατική τάξη, στην υπαλληλία, στους μικρομεσαίους, στους αγρότες και στη νεολαία, έτσι ώστε ο λαός να ξεπεράσει την ήττα του και την αποσυγκρότηση και να διεκδικήσει πραγματικά αυτά που του ανήκουν, αντί να περιμένει τον Μεσσία με τη μεγαλύτερη… αποφασιστικότητα στα λόγια; Και όχι μόνο να διεκδικήσει, αλλά και να ανατρέψει πολιτικές, κυβερνήσεις, το ίδιο το σύστημα.
Πραγματικά κάνει εντύπωση στην ανακοίνωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που ενώ λέει «καμία αναμονή. Δεν περιμένουμε τις εκλογές, αν και όποτε γίνουν, ενώ αυτοί συνεχίζουν και κλιμακώνουν την επίθεση», στη συνέχεια, όπως θα ανέμενε κανείς, δεν λέει κουβέντα για το πώς ο λαός θα κλιμακώσει και αυτός την αντίστασή του, τη διεκδίκησή του, άντε την αντεπίθεσή του, αν προτιμάτε! Η όποια τέτοια αναφορά περιορίζεται στον τίτλο της ανακοίνωσης και μόνο. Για να καταλήξει: «παλεύουμε για να αλλάξει ριζικά η εφαρμοζόμενη πολιτική και όχι απλά η κυβέρνηση που τη διαχειρίζεται! Η ελπίδα του λαού δεν βρίσκεται σε μια κυβέρνηση και μια πολιτική, «διαπραγμάτευσης», συμβιβασμού και αποδοχής του πλαισίου και των δεσμεύσεων απέναντι στην ΕΕ και την ολιγαρχία του πλούτου». Άρα λοιπόν η ελπίδα του λαού πρέπει να βρίσκεται σε μιαν άλλη, διαφορετική από αυτή που προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ, κυβέρνηση; Αυτό θα είναι πλέον το αίτημα αιχμής του κινήματος; Συγγνώμη που θα το πούμε έτσι, αλλά το έχουμε ξαναδεί το έργο τη δεκαετία του ’80 στη χώρα και ξέρουμε τα αποτελέσματα, και χωρίς να θέλουμε να γινόμαστε μάντεις κακών, δεν έχουμε στοιχεία που να μας λένε ότι τώρα θα δούμε κάτι άλλο. Μάλλον χειρότερα θα είναι τα πράγματα, γιατί πέρα από τις διεθνείς και εσωτερικές συνθήκες που έχουμε αναλύσει διεξοδικά, οι προσδοκίες που αφήνουν στον λαό να έχει είναι πολύ κατώτερες, όπως πολύ κατώτερη των περιστάσεων είναι και η πλειοψηφία της Αριστεράς η οποία έχει καταντήσει κυνηγός όλων αυτών που λέει και κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ, για να αντιτείνει το αντίστοιχο σε πιο «επαναστατική» μορφή. Με τον δικό του τρόπο τα ίδια κάνει και το ΚΚΕ.
Στο δίπολο κοινοβουλευτικός - εξωκοινοβουλευτικός αγώνας, το προαιώνιο βάσανο του εργατικού, επαναστατικού και κομμουνιστικού κινήματος, η Αριστερά, και η… εξωκοινοβουλευτική, στον τόπο μας διάλεξε τον πρώτο πόλο, επιφυλάσσοντας στον δεύτερο τον ρόλο του κολαούζου! Η μεγάλη μάχη των ημερών και των επόμενων μηνών θα είναι να μην πιάσει η κυβέρνηση τους 180 βουλευτές για την εκλογή προέδρου και να πέσει η κυβέρνηση, ενώ οι άνεργοι, οι άστεγοι, η φτώχεια θα αυξάνουν, ενώ η χώρα θα ξεπουλιέται όσο όσο και ενώ γύρω μας οι επεμβάσεις των ιμπεριαλιστών δημιουργούν μια ζώνη πολέμου από τη Λιβύη μέχρι την Ουκρανία που τείνει να πνίξει και τη χώρα μας!
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Θεσσαλονίκη
ΔΙΑΓΡΑΦΟΥΝ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΙΣ ΣΠΟΥΔΕΣ!
ΝΑ ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΑΦΗΣΟΥΜΕ!

Το μέτρο των διαγραφών αποτελούσε για χρόνια διακαή πόθο του συστήματος. Ήδη στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης η Kυβέρνηση του «Εθνάρχη» Κ. Καραμανλή έκανε το πρώτο βήμα με το Νόμο 815 τον Αύγουστο του 1978. Μια από τις πολλές αντιδραστικές διατάξεις του ήταν κι αυτή του ορίου φοίτησης στα ν+2 έτη, που ήταν ο προάγγελος για τις πρώτες «εκκαθαρίσεις» των «αιώνιων» φοιτητών (από τότε κρατάει αυτή η κολόνια). Ωστόσο ο νόμος αυτός αποσύρθηκε το Γενάρη του 1980 έπειτα από τις διαρκείς και δυναμικές κινητοποιήσεις των φοιτητικών μαζών.
Και μετά από 36 χρόνια είμαστε πάλι αντιμέτωποι με το ζήτημα των διαγραφών, αλλά σε μια πιο δύσκαμπτη φάση για το φοιτητικό και γενικά για το λαϊκό κίνημα. Το χτύπημα αυτό ξαναέρχεται, λοιπόν, με ακόμη μεγαλύτερη ένταση σε μια περίοδο, όπου ο ιμπεριαλιστικός κλοιός των ΕΕ και ΗΠΑ στη χώρα μας στενεύει για τα καλά και η εξαρτημένη από αυτούς αντιλαϊκή κυβερνητική πολιτική των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ σαρώνει κατακτήσεις πολλών δεκαετιών. Μέσα σε αυτή τη σάρωση βρίσκεται και το δικαίωμα της νεολαίας στις σπουδές.
Γρανάζι αυτής της προσπάθειας είναι οι διαγραφές 180.000 φοιτητών στα ΑΕΙ-ΤΕΙ, οι οποίοι σκόπιμα χαρακτηρίζονται από την κυβερνητική προπαγάνδα ως «αιώνιοι» ή «λιμνάζοντες» ούτως ώστε να διασπάσει το φοιτητικό σώμα σε αυτούς που προσπαθούν και νοιάζονται για τις σπουδές τους (ενεργούς) και σε αυτούς που αδιαφορούν (ανενεργούς). Βέβαια, το ερώτημα «γιατί αυτοί οι φοιτητές άργησαν να αποφοιτήσουν;» αποκρύπτεται επιμελώς ή προσπερνιέται με τη γελοία απάντηση «επειδή είναι τεμπέληδες». Ποτέ κανένας από τους αστούς κονδυλοφόρους και τους κυβερνητικούς αξιωματούχους δεν είδε ή, καλύτερα, δε θέλησε να δει, πόσοι από αυτούς εργάζονται και κατά πόσο τα απαιτητικά προγράμματα σπουδών (αλυσίδες μαθημάτων, προαπαιτούμενα, απουσία εμβόλιμων εξεταστικών, υποχρεωτικά μαθήματα κ.α.) οδηγούν είτε στην παραίτηση των σπουδών είτε σε μακροχρόνια προσπάθεια για την απόκτηση πτυχίου. Μάλιστα μέχρι πρότινος χρησιμοποιούσαν ως βασικό επιχείρημα για τις διαγραφές το κόστος, κάτι που καταρρέει αυτόματα, καθώς η μόνη παροχή προς τους υπό διαγραφή φοιτητές-σπουδαστές είναι η κόλλα αναφοράς για την εξέταση (στις περιπτώσεις που δίνεται αυτή ακόμα και δεν καλούνται οι φοιτητές να τη φέρουν οι ίδιοι).
Οι 180.000 διαγραφές δεν είναι ο στόχος, αλλά το μέσο για να παγιωθούν οι διαγραφές ως καθεστώς στα ΑΕΙ-ΤΕΙ και να προχωρήσουν αργότερα σε νέα μείωση των ορίων σπουδών από τα ν+2 στα ν χρόνια φοίτησης, το οποίο με τη σειρά του θα φέρει νέο κύμα «εκκαθαρίσεων» στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση. Πρόκειται για ένα ισχυρό ταξικό χτύπημα-φραγμό για τους φοιτητές των φτωχών-λαϊκών στρωμάτων, καθώς αυτοί λόγω οικονομικής δυσκολίας αναγκάζονται είτε να εγκαταλείψουν την πόλη των σπουδών τους ή ακόμη και τις ίδιες τις σπουδές τους είτε να βρουν δουλειά για να μπορέσουν να σπουδάσουν. Ουσιαστικά, στερούν και θα συνεχίσουν να στερούν σε πολλές χιλιάδες φοιτητών το δικαίωμα στη μόρφωση και στη απόκτηση ενός πτυχίου-ρημαγμένου μεν- με το οποίο, όμως, θα μπορούν έστω ακόμα και τυπικά να αξιώνουν το δικαίωμα τους στη δουλειά. Αυτό το τελευταίο κυρίως στοχεύουν για να μπορέσει το πανεπιστήμιο να αντιστοιχηθεί με την «αγορά εργασίας-ανεργίας». Εν ολίγοις, όταν ένα κράτος έχει ανεργία στους νέους γύρω στο 65%, θέλει να ρίξει το ποσοστό αυτό μειώνοντας και τη ροή των αποφοίτων από τα ΑΕΙ και ΤΕΙ. Σε ένα τέτοιο πανεπιστήμιο που θα προσομοιάζει με τις μνημονιακές πολιτικές, η πρόσβαση θα αφορά πλέον μια μικρή μερίδα φοιτητών, η οποία θα έχει το προνόμιο να σπουδάζει.
Οι επιπτώσεις του μέτρου των διαγραφών δεν περιορίζονται, όμως, μόνο σε αυτό το σημείο, αλλά επεκτείνονται στην εντατικοποίηση των σπουδών και στο νέο γύρο συγχωνεύσεων-καταργήσεων τμημάτων και σχολών. Με τις διαγραφές να κρέμονται ως δαμόκλειος σπάθη, δε θα είναι λίγοι εκείνοι που θα αναγκαστούν να ακολουθήσουν το δρόμο της μελέτης και μόνο αυτής, καθώς πλέον οποιαδήποτε αντίδραση, οποιοδήποτε κινητοποίηση ή κατάληψη θα χρησιμοποιείται ως φόβητρο για την απώλεια εξαμήνων και εξεταστικών (βλ. κινητοποιήσεις διοικητικών υπαλλήλων και φοιτητών στο ΕΚΠΑ και το ΕΜΠ στο 1ο εξάμηνο του 2013), η οποία με τη σειρά της θα τους φέρνει ακόμα πιο κοντά στα όρια διαγραφής. Άρα, οι διαγραφές μπορούν να λειτουργήσουν διαλυτικά για το φοιτητικό κίνημα και τις συνδικαλιστικές ελευθερίες. Όσον αφορά το νέο «Σχέδιο Αθηνά» που ετοιμάζει το Υπουργείο οι διαγραμμένοι φοιτητές θα λειτουργήσουν ως «προσάναμμα» για να «κάψουν» σχολές ή να τις συγχωνεύσουν με άλλες, καθώς αυτές οι σχολές που θα μείνουν με λίγους φοιτητές θα βαφτιστούν «ανώφελες» και «ζημιογόνες» για την «εκπαιδευτική διαδικασία». Τέλος, οι διαγραφές θα μπορούσαν να ανοίξουν το δρόμο των διδάκτρων ως «εναλλακτική τιμωρία» (ελιγμός του Υπουργείου σε περίπτωση μιας πρώτης αντίδρασης) για μια μερίδα των υπό διαγραφή φοιτητών.
Βλέποντας, λοιπόν, κανείς το μέγεθος και τις προεκτάσεις αυτού του μέτρου θα ανέμενε να δει και μια αντίστοιχη απάντηση από την πλευρά του φοιτητικού κινήματος. Κι όμως, αντ’ αυτού υπάρχει νηνεμία στο χώρο του πανεπιστημίου και μια «εκνευριστική» αδράνεια, η οποία έχει τροφοδοτηθεί κυρίως από τις κυβερνητικές δυνάμεις ΔΑΠ και ΠΑΣΠ, αλλά και δυστυχώς από την αδυναμία της πλειοψηφίας των αριστερών δυνάμεων να δώσουν μια ουσιαστική απάντηση πάνω στο ζήτημα της ανασυγκρότησης του φοιτητικού κινήματος και της υπεράσπισης των φοιτητικών κεκτημένων. Ως ντροπιαστική και μικροαστική θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε τη θέση του ΜΑΣ-ΚΝΕ που είναι θιασώτης του συνθήματος «να μη διαγραφεί κανένας φοιτητής που θέλει να συνεχίσει τις σπουδές του», καθώς αυτό προσομοιάζει με την άποψη της ΔΑΠ «όχι στις διαγραφές φοιτητών που μετέχουν στην εκπαιδευτική διαδικασία».
Από την άλλη, ως αμήχανη θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε τη θέση της ΑΡΕΝ (νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ) που αφ’ ενός εναντιώνεται στις διαγραφές, αφ’ ετέρου, όμως, έρχεται να τη διαψεύσει η πραγματική ρεφορμιστική και τυχοδιωκτική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, που επιδιώκει να εξαργυρώσει κάθε αγώνα στο κυνήγι του για την ανάληψη της αστικής εξουσίας (βλ. δηλώσεις Κουράκη -βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ- για τη δίκαιη διαγραφή σε περίπτωση μη εγγραφής σε δυο συνεχόμενα εξάμηνα). Τέλος, η ΕΑΑΚ (φορέας της η ΑΝΤΑΡΣΥΑ) στρέφεται μεν ενάντια στο μέτρο των διαγραφών, χωρίς ωστόσο να διευκρινίζει ποιες είναι οι στοχεύσεις του, μιλώντας κυρίως για πειθάρχηση του φοιτητικού σώματος και αφήνοντας σε δεύτερη μοίρα το ταξικό χτύπημα ή προβάλλοντας το άστοχο ότι θα βρίσκουν χώρο ιδιωτικές εταιρίες, οι οποίες έχοντας πλέον την δυνατότητα αγοράς εδρών, θα παράγουν κατά παραγγελία έρευνα (λες και μέχρι πρότινος η έρευνα ήταν κατά παραγγελία των λαϊκών αναγκών).
Η Λαϊκή Αντίσταση-Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία (ΛΑ-ΑΑΣ) ως μετωπικό σχήμα που προσπαθεί να παρέμβει στους χώρους εργασίας και στους καθημερινούς αγώνες του λαού μας, επιδιώκει να συμβάλλει τηρουμένων των αναλογιών της και στα φοιτητικά ζητήματα καλώντας σε αγώνα για την υπεράσπιση των φοιτητικών κεκτημένων και την αποτροπή του μέτρου των διαγραφών. Η ανάδειξη του μέτρου των διαγραφών ως αιχμή την τρέχουσα περίοδο και η σύνδεσή του με τα υπόλοιπα φοιτητικά προβλήματα (σταδιακή κατάργηση της δημόσιας-δωρεάν σίτισης και στέγασης, των συγγραμμάτων, τα ν+2, τα ασφυκτικά προγράμματα σπουδών, τη διάσπαση του πτυχίου σε 2 κύκλους σπουδών και τους νέους αντιδραστικούς εσωτερικούς οργανισμούς λειτουργίας των ΑΕΙ-ΤΕΙ) ανοίγει στα μάτια του κόσμου το πλέγμα της σαρωτικής πολιτικής του Υπουργείου-Συγκυβέρνησης.
Βέβαια, μια τέτοια διαδικασία πρέπει να περνάει μέσα από τη λογική της συνεύρεσης και συμπόρευσης των φοιτητικών δυνάμεων αλλά και των πολιτικών δυνάμεων που αντιτίθενται συνολικά στις διαγραφές και στο νόμο Διαμαντοπούλου, προβάλλοντας το ταξικό χτύπημα των διαγραφών ως μείζον θέμα. Ως βάση για αυτήν την αντιπαράθεση με το σύστημα και τους εκπροσώπους του κρίνεται αναγκαία η ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος μέσω της ενεργοποίησης των συλλογικών διαδικασιών και των συνδικαλιστικών του οργάνων. Ένα φοιτητικό κίνημα αυτοδύναμο που θα στηρίζεται ουσιαστικά πάνω στις φοιτητικές μάζες και θα αναδεικνύει τον κάθε φοιτητή σε πραγματικό υποκείμενο του αγώνα, έχοντας πίστη στη συλλογική πάλη, την οργάνωσή της και τις δυνάμεις που αυτή απελευθερώνει. Να παλέψουμε, τελικά, για ένα φοιτητικό κίνημα μαζικό, στο πλευρό των λαϊκών αγώνων για ΔΟΥΛΕΙΑ-ΕΙΡΗΝΗ-ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ-ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ.


• ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΔΙΑΓΡΑΦΕΣ ΦΟΙΤΗΤΩΝ!
• ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟ, ΜΑΖΙΚΟ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ!

http://la-aas.blogspot.gr/
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Για την κατάσταση στους φοιτητικούς Συλλόγους και όχι μόνο

Τι είναι Σύλλογος; Οι Συλλογικοί Αγώνες είναι το όπλο μας!
Σύλλογος είναι το συλλογικό συνδικαλιστικό όργανο των φοιτητών, που φτιάχτηκε από τους ίδιους τους φοιτητές, για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους. Μακριά και έξω από οποιαδήποτε κρατική παρέμβαση, τα συλλογικά όργανα πάλης των φοιτητών αποτελούν σημαντικά όπλα για την οικοδόμηση αντίστασης της σπουδάζουσας νεολαίας.
Οι Γενικές Συνελεύσεις του Συλλόγου, αποτελούν την πιο αμεσοδημοκρατική διαδικασία, όπου δίνεται η δυνατότητα στον κάθε φοιτητή να πάρει το λόγο και να καταθέσει προς ψήφιση την άποψη του. Αποτελούν σημαντικό πυρήνα προβληματισμού και πολιτικοποίησης των φοιτητών, και ουσιαστικά είναι τα κύτταρα του φοιτητικού κινήματος. Αυτές οι Γενικές Συνελεύσεις είναι που οδήγησαν το φοιτητικό κίνημα σε νίκες, όπως στο Πολυτεχνείο του ‘73, στην ανατροπή του 815 το ‘79 και στην αναθεώρηση του άρθρου 16 το ’07.
Γι’ αυτό και είναι ανάγκη οι φοιτητές να υψώσουν το κεφάλι στην εντατικοποίηση, που αποκόπτει το δρόμο από την ενεργή συμμετοχή τους σε αυτές, στις λογικές απαξίωσης τους και στις λογικές μετατροπής τους σε «παιχνίδι εντυπώσεων» . Δεν παζαρεύουμε και δεν χαρίζουμε τα όργανα που κατακτήθηκαν με αίμα!

Η επίθεση εδραιώνεται και στα πανεπιστήμια... και δια ροπάλου..
Την ίδια στιγμή που ολόκληρη η χώρα μετατρέπεται σε Ειδική Οικονομική Ζώνη, κάτεργο για τους εργαζόμενους και το φτωχοποιημένο λαό και ταυτόχρονα πεδίο κερδοφορίας για το κεφάλαιο και τους ιμπεριαλιστές, η επίθεση προχωρά και στα πανεπιστήμια. Στις συνθήκες του εργασιακού και κοινωνικού μεσαίωνα που επιβάλλονται, το πανεπιστήμιο και συνολικά η εκπαίδευση βρίσκεται σε διαδικασία αναπροσαρμογής σε αυτές. Πρέπει για το κεφάλαιο και τους εκπροσώπους του, να εδραιωθεί η ταξική επίθεση απέναντι στο λαό και στους εργαζόμενους, και στην εκπαίδευση, μέσα από το μαζικό ταξικό αποκλεισμό φοιτητών από αυτή. Για αυτό και οι ταξικοί φραγμοί προωθούνται σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, με βάση τις αντιλαϊκές διατάξεις του υπουργείου και το νόμο πλαίσιο. Στα πανεπιστήμια πραγματοποιούνται με το μαζικό πέταγμα φοιτητών μέσα από τις διαγραφές, την εισαγωγή όλων και περισσότερων φραγμών σε δωρεάν σίτιση, στέγαση, συγγράμματα, αλλά και την εντατικοποίηση των σπουδών που εξωθεί τους φοιτητές στην παραίτηση.
Για να μπορέσει το σύστημα να προωθήσει περαιτέρω την επίθεση, χρειάζεται να θωρακιστεί απέναντι στον αγωνιζόμενο λαό και στη νεολαία, να τους τρομοκρατήσει, να τους κάνει να σκύψουν το κεφάλι. Για αυτό και καταστέλλει κάθε εστία αντίστασης, και προσπαθεί με κάθε μέσο να καταστρατηγήσει τα συνδικαλιστικά και δημοκρατικά δικαιώματα. Στην κατεύθυνση αυτή βρίσκονται οι διμοιρίες των ματ έξω από τις σχολές του κέντρου και την πρυτανεία, το χτύπημα των αγώνων μας, η στοχοποίηση αγωνιστών και η κατεύθυνση ολοκληρωτικού τσακίσματος του ασύλου, ισχυρό όπλο για την ελεύθερη, δημοκρατική οργάνωση των αγώνων του λαού, αγκάθι αιχμηρό όμως για το σύστημα.

Οι εχθροί των συλλογικών αγώνων μας: ΔΑΠ, ΠΑΣΠ και λοιποί παρατρεχάμενοι
Οι εκπρόσωποι των αστικών επιτελείων στις σχολές, ΔΑΠ, ΠΑΣΠ και άλλες τέτοιου τύπου δυνάμεις, μεθοδευμένα προωθούν τη διάλυση των φοιτητικών συλλόγων, με σκοπό οι κυβερνήσεις τους να μπορούν ανεμπόδιστα να προωθούν την επίθεση στα πανεπιστήμια.
Προσπαθούν να μας πείσουν ότι οι συλλογικές μας διαδικασίες και οι γενικές συνελεύσεις δεν έχουν νόημα, αλλά ο ατομικός δρόμος του κάθε φοιτητή. Αποπροσανατολίζουν από τα καίρια προβλήματα των φοιτητών, που δεν είναι τίποτα άλλο από τις ανάγκες και τα δικαιώματα μας. Προωθούν την αποπολιτικοποίηση των συλλόγων και εγκαθιδρύουν ένα καθεστώς πελατειακών σχέσεων, με το προσωπείο «της δύναμης στο πλευρό του κάθε φοιτητή» (όταν πρόκειται για πάρτυ και σημειώσεις φυσικά), αλλά μακριά από τους συλλόγους και τις συλλογικές μας διεκδικήσεις. Έτσι, μερικές φορές διατυμπανίζουν και το «έξω οι παρατάξεις», γιατί δε θέλουν καμιά οργανωμένη φωνή αντίστασης στις σχολές.
Στην ίδια κατεύθυνση τάσσεται και το καθηγητικό κατεστημένο, και τα κρατικά όργανα συνδιοίκησης που στελεχώνουν, για να υλοποιήσουν τις αντιλαϊκές επιταγές του υπουργείου. Εδραιώνουν ένα κλίμα εντατικοποίησης, που μπαίνει εκβιαστικά απέναντι στις κινητοποιήσεις. Αφού οι φοιτητές πελαγώνουν μέσα στα μαθήματα, στα εργαστήρια με τις απουσίες, στις αλυσίδες μαθημάτων, στις εξεταστικές-σφαγεία, και δεν έχουν χρόνο να ανταπεξέλθουν στις συλλογικές διαδικασίες. Πολλές φορές αψηφούν τις αποφάσεις του συλλόγου, μπαίνουν ανάχωμα στη διεξαγωγή γενικών συνελεύσεων και φτάνουν στο σημείο να επιτίθενται σε συνδικαλιστές φοιτητές.

Το κίνημα δεν είναι εικόνα στις ειδήσεις...
Παρόλα αυτά η ενεργοποίηση των συλλόγων στην κατεύθυνση της νικηφόρας αντίστασης, εμποδίζεται έμμεσα και από κάποιες δυνάμεις της κυρίαρχης κοινοβουλευτικής και εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς στα πανεπιστήμια, που προωθούν για χρόνια τη λογική του εικονικού συνδικαλισμού. Το κίνημα για αυτούς είναι μια συμβολική κατάληψη σε μια κοσμητεία ή σε μια λέσχη, τα «πανό-ταμπέλες- κενά πραγματικών διαδικασιών» που περιφέρονται στις πορείες, οι επίπλαστοι και από τα πάνω συντονισμοί, μια εικονική σύγκρουση με τις δυνάμεις καταστολής, ένας ακτιβισμός, μια κινητοποίηση-τουφεκιά στον αέρα από το πουθενά, μια εικόνα στις ειδήσεις... Και όλα αυτά φυσικά όχι στη βάση ενημέρωσης και ουσιαστικής ενεργοποίησης ενός αγωνιστικού φοιτητικού δυναμικού ή στη λογική της κοινής δράσης.
Καμιά κίνηση όμως έξω από τις μάζες ή για «λογαριασμό» τους δεν μπορεί να είναι νικηφόρα. Αντιθέτως, είναι ευάλωτη στα χτυπήματα του κράτους και της καταστολής, αφού δεν εμπλέκει το σύνολο των φοιτητικών μαζών οργανωμένα στην κατεύθυνση υπεράσπισης. Το κίνημα δε δημιουργήθηκε ποτέ στη βάση συμβολισμών και εικόνων. Το θέαμα γεννά εντυπώσεις, όχι όμως συνειδήσεις! Οι συνειδήσεις χτίζονται στη βάση της πραγματικής κίνησης των φοιτητικών μαζών. Γι’ αυτό και οι δυνάμεις αυτές αφού αφοπλίζουν τους φοιτητές καλλιεργώντας τον εικονικό συνδικαλισμό και τις λογικές ανάθεσης, βιάζονται να αναρωτηθούν γιατί ο «κόσμος κοιμάται», και να βγάλουν συμπεράσματα ότι «κουράστηκε και δεν τραβάει», όπως συνήθως μας λένε.

Το κίνημα έχει τη δύναμη, δεν αναζητά σωτήρες
Πρέπει όμως να διερευνήσουμε την πηγή όλων αυτών των κινήσεων. Είναι τόσο απλό: οι δυνάμεις αυτές έχουν πλέον διαγράψει το κίνημα ως προοπτική.
Και ποια η προοπτική τους, που μάλιστα σε αυτή εγκλωβίζουν τους συλλόγους μας; Η εναγώνια προσμονή της αλλαγής διαχείρισης της εξουσίας, των κατάλληλων σωτήρων που θα υλοποιήσουν το αντίστοιχο (μεταβατικό ή όπως αλλιώς το ονομάζουν) πρόγραμμα σωτηρίας. Όλα αυτά είναι μια ευθεία αντανάκλαση της πεποίθησης τους ότι το σύστημα δεν αλλάζει, με αποτέλεσμα να γεμίζουν το λαό και τη νεολαία με αυταπάτες. Αυτές οι αυταπάτες, στηρίζονται στην ανεμπιστοσύνη τους στη δύναμη των αγωνιζόμενων μαζών και ταυτόχρονα δε δίνουν τη δυνατότητα στο λαό να συνειδητοποιήσει ότι με τις δικές του δυνάμεις μπορεί να πετύχει νίκες.
Η οργή της νεολαίας όμως δεν μπορεί να εγκλωβιστεί σε μια σωρεία αυταπατών περί προγραμμάτων σωτηρίας, μοντέλων εκπαίδευσης, επίδοξων σωτήρων. Η οργή της νεολαίας μπορεί να δημιουργήσει κίνημα στη βάση των δικαιωμάτων της, να πετύχει νίκες, να είναι πυροδότης για περαιτέρω λαϊκά κινήματα.

Περί κοινής δράσης, κοινών πλαισίων...
Η κοινή δράση δεν έχει στείρο εργαλειακό χαρακτήρα, με αυτοσκοπό την επίτευξη του μέσου πάλης (κατάληψη κ.λπ.), και μάλιστα ξεκομμένου από την κοινή συνειδητοποίηση του στόχου πάλης. Δεν είναι μια ομπρέλα για τη μαζική προβολή μιας ταμπέλας. Δεν είναι ένα παζάρεμα μεταξύ δυνάμεων πάνω από ένα χαρτί πλαισίου λίγο πριν τη συνέλευση, στη βάση της μείζονος καταγραφής δύναμης για τον καθένα. Η κοινή δράση πρέπει να έχει ως σκοπό να εμπλέξει την ενεργό συμμετοχή ενός ευρύ αγωνιστικού δυναμικού, και όχι να το παρακάμψει, ούτε να το εγκλωβίσει σε μια ομπρέλα.
Ως Αγωνιστικές Κινήσεις ανέκαθεν παλεύουμε για την κοινή δράση, για τη συσπείρωση όλο και περισσότερων αγωνιστών και για τη νικηφόρα αντίσταση. Κατά την άποψη μας η κοινή δράση πρέπει να οικοδομείται στη βάση των πραγματικών αναγκών και αιχμών διεκδίκησης, και να επιτυγχάνεται με συναγωνιστικό τρόπο. Είναι αναγκαίο να υπάρχει κοινό κάλεσμα μεταξύ δυνάμεων και αγωνιστών πριν τη Γενική Συνέλευση για να μπορεί να υπάρξει αποτελεσματικά κοινή χάραξη των στόχων πάλης και να επιτευχθεί ένα υγιές κοινό πλαίσιο, μαχητικό απέναντι στις δυνάμεις της αντίδρασης στα πανεπιστήμια.

Για μια νίκη, για τη συγκρότηση κινήματος!
Ως Αγωνιστικές Κινήσεις από την αρχή της ακαδημαϊκής χρονιάς μπήκαμε δυναμικά στους συλλόγους, διεκδικήσαμε τη διεξαγωγή Γενικών Συνελεύσεων, και την επίτευξη κοινής δράσης, με αιχμή για το φοιτητικό κίνημα να μην υπάρχει καμιά διαγραφή φοιτητή, για να ανατραπεί ο νόμος πλαίσιο. Θεωρούμε ότι οι διαγραφές φοιτητών μπορούν να αποτελέσουν μια αιχμή για να πυροδοτήσουν μια κεντρικού τύπου αναμέτρηση με το σύστημα ενάντια στην πολιτική των ταξικών φραγμών. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι για την ανατροπή τους χρειάζεται μαζική απάντηση, μέσα από την οργάνωση των φοιτητών στους συλλόγους και την ουσιαστική ενεργοποίηση συλλόγων, ώστε μέσα από συνελεύσεις-καταλήψεις-διαδηλώσεις να απαντήσουμε στην τρομοκράτηση των αγώνων μας και να δυναμώσουμε την κατεύθυνση της αντίστασης.

http://www.agonistikeskiniseis.org/
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Εργαζόμενοι «Βιβλιοσυνεργατικής»: 24ωρη απεργία την Παρασκευή 24 Οκτώβρη και συγκέντρωση στο Υπουργείο Εργασίας

Εικοσιτετράωρη απεργία πραγματοποιούν σήμερα Παρασκευή 24 Οκτώβρη οι εργαζόμενοι της «Βιβλιοσυνεργατικής» απαιτώντας την άμεση καταβολή των δεδουλευμένων τους που φθάνουν τους 5 μήνες.
Στα πλαίσια της απεργιακής τους κινητοποίησης θα συγκεντρωθούν στις 10.30 το πρωί στο υπουργείο Εργασίας (οδός Σταδίου 29) έχοντας στο πλευρό τους την Πανελλαδική Ένωση Λιθογράφων.

http://www.902.gr/
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

5 μήνες με αναστολη στη πρόεδρο της Ένωσης Εμποροϋπαλλήλων Θεσσαλονίκης

Σε δύο σημερινές αναρτήσεις μας γράφουμε για τις αναβολές δικών αγωνιστών, του δικτύου Σπάρτακος και για την παρέλαση της 28ης Οκτώβρη του 2011 στη Θεσσαλονίκη, οι οποίς πήραν αναβολή! Οι αναβολές δικών αγωνιστών είναι μια από τις τακτικές του συστήματος εδώ και χρόνια για να τους κραττούν σε ομηρία, μιας και υποτίθεται ότι μέχρι την τελική δίκη οι αγωνιστές θα πρέπει να "κάθονται φρόνιμα" για να μην επιβαρύνουν τη θέση τους.
Από την άλλη υπάρχει και ο άλλος δρόμος. Αυτός της καταδίκης αγωνιστών σε μερικών μηνών φυλακίσεις με αναστολή και πάλι σε μια λογική ομηρίας τους μιας και η υποτροπή στο ..έγκλημα θα σημαίνει και άρση της αναστολής. Νομίζουν ότι έτσι θα τρομάξουν τους συγκεκριμένους αγωνιστές και ότι θα τους αναγκάσουν να αποσυρθούν από την αγωνιστική τους δράση.
Κύριος στόχος τους βέβαια είναι να στείλουν ένα μήνυμα στο λαό. Μήνυμα τρομοκράτησης για να μην υπάρξει ούτε καν η σκέψη της αντίστασης απέναντι στη πολιτική του. Οι δίκες και οι ολοένα και περισσότερες αποφάσεις καταδίκης εντάσσονται στη συνολική πολιτική φασιστικοποίησης της δημόσιας ζωής. Μια πολιτική που εντείνεται όσο εντείνεται η επίθεση στο λαό τον οποίο εξακολουθούν να φοβούνται ακόμη και όταν δείχνει ότι είναι υποταγμένος και τρομοκρατημένος. Φοβούνται και η κάθε είδους τρομοκρατία απέναντι σε όποιον τους αμφισβητεί είναι ο μόνος δρόμος που τους απομένει για να "πείσουν".
Μια περίπτωση καταδίκης είναι αυτή της προέδρου της Ένωσης Εμποροϋπαλλήλων Θεσσαλονίκης, Σοφία Καλαντίδου (και πρώην βουλευτής του ΚΚΕ), μετά από μήνυση της εργοδοσίας για κινητοποίηση που έγινε στις 13 Φλεβάρη του 2010, έξω από το κατάστημα της αλυσίδας σούπερ μάρκετ ΑΡΒΑΝΙΤΙΔΗΣ στη Θεσσαλονίκη. Η κινητοποίηση είχε γίνει με αίτημα την ανάκληση των απολύσεων που είχε κάνει η εργοδοσία δύο μέρες πριν. Η απόφαση καταδίκης είναι 5 μήνες φυλάκιση με 3ετή αναστολή.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

ΑΝΑΒΛΗΘΗΚΕ ΓΙΑ ΤΙΣ 22/1/2016 Η ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΩΝ

Ευχαριστούμε τους συναγωνιστές, τις συλλογικότητες της Αριστεράς και τα κοινωνικά κινήματα, αλλά και τους μαχόμενους δημοσιογράφους που στέκονται για χρόνια, όπως και τώρα αγωνιστικά στο πλευρό μας.
ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΙΚΟΥ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ:
ΔΗΛΩΣΤΕ ΥΠΟΤΑΓΗ ΣΤΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ!

Ό,τι κι αν κάνουν όμως, δε μας φοβίζουν!
ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΘΑ ΕΠΙΣΤΡΑΦΕΙ.

ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ, ΘΑ ΣΤΕΙΛΟΥΜΕ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΜΗΝΥΜΑ:
Η «ΒΑΣΙΛΕΙΑ» ΣΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΕΡΓΑ ΣΑΣ ΜΕΤΡΗΘΗΚΑΝ ΚΑΙ ΒΡΕΘΗΚΑΝ ΛΕΙΨΑ.
ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΣΑΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕΤΡΗΜΕΝΕΣ

Απαιτούμε την αθώωση και την οριστική παύση κάθε δίωξης
σε βάρος των αγωνιστών!

ΟΙ ΛΑΪΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΔΕ ΔΙΚΑΖΟΝΤΑΙ!
ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ-ΔΙΚΑΙΩΝΟΝΤΑΙ-ΝΙΚΟΥΝ!
ΔΙΚΤΥΟ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ
ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΩΝ
ΤΗΛ. ΕΠΙΚ. 6932955437 Diktiospartakos.blogspot.com
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Αναβλήθηκε η δίκη για την παρέλαση του λαού


Αναβολή για τις 6/10/2015 πήρε η δίκη για των δέκα εκ των 16 διωκόμενων για τα γεγονότα της 28ης Οκτωβρίου 2011.
Στη 1 Μαρτίου του 2012 στην πρώτη δίκη της υπόθεσης οι 6 εκ των δεκάεξι διωκόμενων αθωώθηκαν ενώ στο πλευρό τους βρέθηκαν δεκάδες μάρτυρες υπεράσπισης, συνδικαλιστικά στελέχη και προσωπικότητες από το χώρα της αριστεράς και του αθλητισμού.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Πέμπτη, 23 Οκτωβρίου 2014

Πολιορκία του Κομπάνι
Αλληλεγγύη στον Κουρδικό λαό! Μέτωπο ενάντια στον ιμπεριαλισμό!


Η πολιορκία της κουρδικής πόλης Κομπάνι στην βόρειο Συρία, οι εκατόμβες των νεκρών γύρω και μέσα σε αυτήν και οι δεκάδες χιλιάδες Κούρδοι πρόσφυγες πολέμου που εκτοπίζονται από τις εστίες και την πατρίδα τους, είναι μια ακόμη, από τις πολλές, μαζική ανθρώπινη τραγωδία στην Μέση Ανατολή. Στον δρόμο των απεγνωσμένων Σύριων που κατέφυγαν κατά χιλιάδες κυρίως στην Τουρκία και στον Λίβανο, βρίσκονται τώρα οι Κούρδοι που διασχίζουν αναγκαστικά τα τούρκο-συριακά σύνορα και συνωθούνται στους πρόχειρους καταυλισμούς. Στις μέρες μας, σχεδόν σε όλη την περιοχή, από το Αφγανιστάν ως την Παλαιστίνη, στο Ιράκ και στην Συρία, στην Λιβύη, στην Υεμένη και αλλού, οι λαοί βρίσκονται μέσα σε έναν ατελείωτο πόλεμο, μια τεραστίων διαστάσεων κοινωνική καταστροφή και οπισθοδρόμηση. Έναν μεγάλο πόλεμο μέσα στον οποίο διεξάγονται πολλοί μικροί, και για τον οποίον ο αμερικάνος πρόεδρος, που ξέρει καλύτερα, υποσχέθηκε πως θα είναι μακροχρόνιος!
Εμφύλιοι πόλεμοι, σφαγές και μαζικά εγκλήματα, εκτοπίσεις και κύματα προσφύγων, ισοπέδωση πόλεων, υποδομών και οικονομιών, διάλυση κοινωνιών και διάσπαση κρατών. Αυτό είναι το τοπίο που διαμορφώνεται σε όλη την ευρύτερη Μέση Ανατολή. Κύριος υπεύθυνος για όλα αυτά είναι ο ιμπεριαλισμός! Και ιδιαίτερα ο αμερικάνικος! Οι εγκληματίες της Ουάσιγκτον, με την ανοικτή κατοχή και εισβολή στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ, την επιδρομή στην Λιβύη και την έμμεση επέμβαση στην Συρία, χρηματοδοτώντας και εξοπλίζοντας τους αντιδραστικούς φανατικούς μισθοφόρους του λεγόμενου Χαλιφάτου, πυροδότησαν τον πόλεμο και την τυφλή αλληλοσφαγή. Και τώρα δήθεν βομβαρδίζουν τα ανδρείκελά τους στην Συρία, ενώ στην πραγματικότητα σκοτώνουν αμάχους και καταστρέφουν τις υποδομές, με σκοπό να κάνουν και αυτή την χώρα προτεκτοράτο τους.
Η εξελισσόμενη τραγωδία στο Κομπάνι, πρωτεύουσα της μίας από τις τρεις επαρχίες της αυτόνομης κουρδικής περιοχής στην βόρεια Συρία, γνωστή σαν Ροζάβα, είναι μια ακόμη απόδειξη του κυνισμού και της υποκρισίας της ιμπεριαλιστικής πολιτικής. Πιο ξεκάθαρη δήλωση από αυτήν που έκανε ο υπουργός Εξωτερικών Κέρι, αναφορικά με τους στρατηγικούς στόχους της αμερικάνικης πολιτικής στην Συρία, δεν θα μπορούσε να γίνει. Για την Ουάσιγκτον, όπως δήλωσε, το Κομπάνι μπορεί να είναι μια τραγωδία (!), αλλά την παρατηρεί αποστασιοποιημένα, μιας και οι στόχοι της είναι ευρύτεροι αναφορικά με το Ισλαμικό κράτος και το καθεστώς της Συρίας. Δηλαδή, με απλά λόγια, οι Αμερικάνοι δεν θα στεναχωρηθούν καθόλου (για να μην πούμε πως το επιδιώκουν σε συνάρτηση με τα παζάρια που κάνουν με την Άγκυρα) εάν οι δυνάμεις του χαλιφάτου νικήσουν τους Κούρδους και διαλύσουν τις αυτόνομες δομές που έχουν δημιουργήσει τον τελευταίο καιρό σε αυτήν την περιοχή. Το μόνο που τους προβληματίζει είναι πως κάτι τέτοιο θα μεγάλωνε την ισχύ και την δυναμική των ισλαμιστών του ΙSIS, εξέλιξη που δεν θέλουν αυτήν την στιγμή και γι αυτό τους εμποδίζουν να καταλάβουν την πόλη, μέχρι τώρα τουλάχιστον.
Αυτό αποτελεί ένα εκ νέου δίδαγμα για τον χαρακτήρα της ιμπεριαλιστικής πολιτικής και όχι μόνο για το κουρδικό κίνημα αυτοδιάθεσης που δέχεται αυτές τις ώρες ισχυρή πίεση και αντιμετωπίζει μεγάλους κινδύνους. Το δίδαγμα είναι και επίκαιρο και διαχρονικό. Διαχρονικό μιας και πολλές φορές στο παρελθόν έχει αποδειχθεί πως οι ιμπεριαλιστές και οι κάθε λογής αντιδραστικοί δεν μπορούν και δεν θέλουν να εγγυηθούν την ανεξαρτησία, την ελευθερία και την ασφάλεια των λαών. Και κινήματα που πίστεψαν πως θα στηριχθούν σε αυτούς το πλήρωσαν με βαρύ φόρο αίματος και ιστορικές καταστροφές. Ειδικά οι Κούρδοι έχουν μια μακρόχρονη εμπειρία στο συγκεκριμένο ζήτημα και οι τωρινές εξελίξεις κάνουν επίκαιρες αυτές τις παλιές καταστάσεις. Σχεδόν από την αρχή της συριακής κρίσης και ενόσω βαθμιαία γινόταν φανερό πως το πάνω χέρι το έχουν βαθιά αντιδραστικές δυνάμεις που πατρονάρονται από τους ιμπεριαλιστές, ο κουρδικός πληθυσμός της χώρας (όπως και άλλες εθνοτικές και θρησκευτικές μειονότητες) έγινε υποψήφιο θύμα. Και όταν το καθεστώς Άσαντ αποφάσισε να αποσύρει τον στρατό του από την βορειανατολική Συρία, οι Κούρδοι βρέθηκαν σχεδόν αναγκαστικά μπροστά σε μεγάλα διλήμματα επιβίωσης. Η ανακήρυξη των αυτόνομων περιοχών ήταν μονόδρομος και πράγματι οι δομές και το κλίμα σε αυτές αποτελούν όαση δημοκρατίας και προόδου στο σκοτάδι που επικρατεί στην χώρα. Ταυτόχρονα όμως ενεργοποίησαν σημαντικές αντιδράσεις και αντιθέσεις.
Πρώτη και καλύτερη η Τουρκία. Παρά τα ανοίγματα που έκανε ο Ερντογάν τα τελευταία χρόνια, η Άγκυρα ξέρει καλά πως το κουρδικό συνεχίζει να αποτελεί τον πιο σοβαρό κίνδυνο εσωτερικής αποσταθεροποίησης. Τόσο με εσωτερικούς εθνο-κοινωνικούς όρους όσο και σαν εργαλείο εξωτερικών δυνάμεων. Η περίπτωση των αυτόνομων κουρδικών περιοχών στην Συρία θεωρήθηκε από την πρώτη στιγμή πολύ επικίνδυνη, στον βαθμό που και μη ελεγχόμενη ήταν και μπορούσε να επιδράσει στον κουρδικό πληθυσμό της Ανατολίας. Μπορεί ο Ερντογάν να έχει ανοίξει ένα σταθερό δίαυλο επικοινωνίας και παζαριών με τον Οτσαλάν, αλλά στα πλαίσια του Εργατικού Κόμματος (πολύ περισσότερο πέρα από αυτό) υπάρχουν δυνάμεις που δεν ελέγχονται από τον φυλακισμένο ηγέτη τους. Και με προϋποθέσεις μπορεί να πάρουν τον δρόμο μιας νέας αναμέτρησης με τον τουρκικό στρατό, σε μια πολύ δύσκολη στιγμή για την τουρκική εξωτερική πολιτική στην περιοχή. Η αναταραχή που εξαπλώθηκε ακαριαία σχεδόν σε όλη την Τουρκία από τους οργισμένους Κούρδους αποτελεί μια καλή επιβεβαίωση των φόβων του τουρκικού καθεστώτος. Η σκληρή καταστολή που είχε σαν αποτέλεσμα δεκάδες νεκρούς από τους πυροβολισμούς της αστυνομίας και της στρατό-χωροφυλακής καθώς και οι απαγορεύσεις κυκλοφορίας σε έξι επαρχίες με κουρδικό πληθυσμό έδειξαν τα όρια ανοχής του καθεστώτος και αντοχής των πρόσφατων πολυδιαφημισμένων ανοιγμάτων του Ερντογάν.
Η Τουρκία και ειδικά ο Ερντογάν και η κυβέρνηση του AKP προσπαθούν να ισορροπήσουν ανάμεσα σε αντικρουόμενα δεδομένα, επιχειρώντας να κερδίσουν από τις κυοφορούμενες ανακατατάξεις στην περιοχή. Έχουν σταθερό στόχο την ανατροπή του Άσαντ και την αναρρίχηση ενός φιλικού -σύμμαχου καθεστώτος στην Δαμασκό. Αν προκύψει ευκαιρία, θα επιζητήσουν ακόμη και την διεκδίκηση εδαφών, με η χωρίς το πρόσχημα της ζώνης ασφαλείας. Από την αρχή της συριακής κρίσης, στήριξαν και εξόπλισαν, με την ανοχή-υποστήριξη των Αμερικανών, την αντιπολίτευση και συγκεκριμένα τις ισλαμικές συμμορίες και πίστεψαν πως θα επαναλαμβανόταν σύντομα το λιβυκό σενάριο ανατροπής. Όταν αυτό δεν έγινε και το ISIS ενισχυμένο επέκτεινε τις φιλοδοξίες και την δυναμική του στο Ιράκ, τα δεδομένα άλλαξαν. Η αμερικάνικη πολιτική αναγκαστικά αναπροσανατολίστηκε, οι χθεσινοί φίλοι έγιναν αντίπαλοι και η Άγκυρα βρέθηκε στριμωγμένη να απολογείται και να φοβάται πως οι δυτικοί έχουν και άλλα σενάρια για αναμόρφωση των συνόρων κλπ. Η αναφορά του Ερντογάν στους νέους Λόρενς της Αραβίας είναι ενδεικτική των φόβων της τούρκικης άρχουσας τάξης για τις εξελίξεις οι οποίες έχουν πάρει απρόβλεπτες διαστάσεις.
Οι Κούρδοι, όπως και κάθε λαός, έχουν αναφαίρετο το δικαίωμα στην ελευθερία, στην ασφάλεια και στην αυτοδιάθεση. Δικαιώματα για τα οποία έχουν χύσει ποτάμια αίματος, επί δεκαετίες, στην Τουρκία, στο Ιράκ, στην Συρία και αλλού. Τα δικαιώματα αυτά, έχει αποδείξει η ιστορία, δεν τα χαρίζει κανείς, πολύ περισσότερο οι ιμπεριαλιστές, οι αντιδραστικές δυνάμεις και οι κάθε λογής υποκριτές και τυχοδιώκτες στην Δύση. Μόνο ένα κοινό μέτωπο των λαών της Μέσης Ανατολής ενάντια στον ιμπεριαλισμό και την ντόπια αντίδραση μπορεί να εγγυηθεί την ειρήνη, την ασφάλεια και την ευημερία σε όλους όσους ζουν σε αυτήν την περιοχή, ανεξάρτητα από εθνική καταγωγή και θρησκεία. Μόνο αν οι λαοί ανασηκωθούν, πετάξουν από το σβέρκο τους αντιδραστικούς, αστούς και φεουδάρχες που τους εξουσιάζουν, τσακίσουν τον ιμπεριαλισμό και πάρουν την τύχες τους στα δικά τους χέρια, θα μπορέσουν να δουν άσπρη μέρα. Να γίνουν αφέντες στις πατρίδες τους και στις πλουτοπαραγωγικές πηγές τους.

Δ.Π.

Προλεταριακή Σημαία - http://www.kkeml.gr/
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Να σταματήσουν οι διώξεις των αγωνιστών που συμμετείχαν στις παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου του 2011 στη Θεσσαλονίκη

Στο εδώλιο οδηγούνται και πάλι την Πέμπτη 23 Οκτωβρίου 2014 οι 10 συλληφθέντες αγωνιστές που κατά κυβερνητική παραγγελία «αναγνωρίστηκαν» και «ταυτοποιήθηκαν» από τη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Θεσσαλονίκης ως υπαίτιοι για τη ματαίωση της παρέλασης της 28ης Οκτωβρίου το 2011, με το χαρακτηρισμό «έκνομες ενέργειες». Μια κίνηση που άνοιγε από τότε τους ασκούς του Αιόλου για την ποινικοποίηση αγωνιστών και συνδικαλιστών, δεδομένου ότι στο στόχαστρο βρέθηκαν συνδικαλιστές του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, αγωνιστές της αριστεράς.
«Υπαίτιος» όμως είναι όλος ο λαός και «υποκινητής» η πολιτική της εξαθλίωσης και του εξανδραποδισμού κυβέρνησης, ΕΕ και ΔΝΤ. Οι επιχειρούμενες διώξεις στρέφονται ενάντια στο σύνολο του λαού, ενάντια στην λαϊκή έκρηξη που εκείνη τη μέρα μετέτρεψε τις παρελάσεις –όχι μόνο στη Θεσσαλονίκη αλλά σε όλη την Ελλάδα- από εκδηλώσεις υποταγής και κενής ρητορείας του καθεστώτος σε μαζικές εκδηλώσεις της γνήσιας λαϊκής οργής ενάντια στην εξόντωση των εργαζομένων, της νεολαίας, των συνταξιούχων και την υποδούλωση της χώρας, πανικοβάλλοντας το καθεστώς της  εκμετάλλευσης και υποτέλειας.  Τιμήθηκε έτσι με το καλύτερο τρόπο το μεγάλο ΟΧΙ ενάντια στον ιταλικό και γερμανικό φασισμό.
Πραγματικά έκνομη απέναντι στους εργαζόμενους είναι η πολιτική κυβέρνησης, κεφαλαίου, ΔΝΤ και ΕΕ που επιτίθεται βίαια στο λαϊκό εισόδημα και σε όποιο εργασιακό, κοινωνικό και δημοκρατικό δικαίωμα είχε απομείνει τα τελευταία χρόνια, χάνοντας κάθε ίχνος νομιμοποίησης.
Νόμιμη είναι η πάλη των λαϊκών μαζών και οι μορφές αντίστασης και έκφρασης που οι ίδιες θα επιλέγουν για να βάλουν φραγμό στην βίαιη εξόντωση του λαού και στην επίσης βίαιη υποδούλωση της χώρας.
Να σταματήσει κάθε ενέργεια δίωξης των αγωνιστών για την ματαίωση της παρέλασης της 28ης Οκτωβρίου! – Άμεση αθώωσή τους!
  • ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ, ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ, ΕΕ ΚΑΙ ΔΝΤ
  • ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ!
  • Η ΛΑΪΚΗ ΠΑΛΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΝΟΜΙΜΗ!
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Ανταπόκριση από την εκδήλωση για τα 50 χρόνια από την έκδοση του περιοδικού «Αναγέννηση»


Πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση των εφημερίδων «Λαϊκός Δρόμος» και «Προλεταριακή Σημαία» στο θέατρο Ακροπόλ στην Αθήνα για τα 50 χρόνια από την έκδοση του περιοδικού «Αναγέννηση».
Από νωρίς στον προθάλαμο του θεάτρου υπήρχαν τραπεζάκια με υλικά και ντοκουμέντα, ενώ το χώρο κοσμούσαν αφίσες και φωτογραφίες από τον πολύχρονo αγώνα στην Ελλάδα και την Πολιτική Προσφυγιά, ενάντια στον φασισμό, τον ιμπεριαλισμό την αντίδραση και τον ρεβιζιονισμό. Στην εκδήλωση τοποθετήθηκαν με τις ομιλίες τους οι σύντροφοι Ισαάκ Ιορδανίδης, Βασίλης Σαμαράς, Αντώνης Παπαδόπουλος και Γρηγόρης Κωνσταντόπουλος κάνοντας μια κριτική αποτίμηση του κομμουνιστικού κινήματος στην Ελλάδα και διεθνώς, κατατέθοντας τις απόψεις τους για τα γεγονότα και τις ιδεολογικοπολιτικές αντιπαραθέσεις που κυριάρχησαν εκείνη την περίοδο και τα χρόνια μετέπειτα. Στην εκδήλωση δεν κυριάρχησε η στεγνή καταγραφή προσώπων και γεγονότων παρά η άντληση πολίτιμων συμπερασμάτων από την πείρα, τα θετικά και τις αδυναμίες του μαρξιστικού λενινιστικού κινήματος, έτσι ώστε να συμβάλουν στην ανάπτυξη των αγώνων στις ιδιαίτερες συνθήκες του σήμερα. Στο τέλος κρατήθηκε ενός λεπτού σιγή στη μνήμη των κομμουνιστών που χάθηκαν στην υπόθεση του λαϊκού κινήματος, ενώ έγινε και ιδιαίτερη μνεία στους προσφάτως εκλειπόντες συντρόφους Ηλία Καμαρέτσο και Γιώργο Ταχτσή.
Ο κύκλος των εκδηλώσεων πανελλαδικά θα συνεχιστεί στα Γιάννενα, το Ηράκλειο, και θα κλείσει στην Θεσσαλονίκη.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Συνέλευση της Λαϊκής Αντίστασης-ΑΑΣ στην Ξάνθη

Έγινε την Κυριακή 19 Οκτώβρη η συνέλευση της Λαϊκής Αντίστασης-ΑΑΣ στην Ξάνθη. Εκτός από την συζήτηση σε σχέση με τις πολιτικές εξελίξεις διεθνώς και εσωτερικά, έγινε αναλυτικός απολογισμός για τη δράση της Λ.Α-ΑΑΣ το τελευταίο 20ήμερο (συμμετοχή στην αντιφασιστική συγκέντρωση στις 2/10, εκδήλωση για Ουκρανία-Μ. Ανατολή, εκδήλωση για Mihri Belli, παρέμβαση αλληλεγγύης στον Κουρδικό λαό στην κ. πλατεία), καθώς και προγραμματισμός της δράσης της το επόμενο διάστημα.
Γενική εκτίμηση ήταν ότι οι δύο εκδηλώσεις ήταν επιτυχημένες, με μαζικότητα και ουσιαστική συζήτηση. Προβληματισμοί εκφράστηκαν για το γεγονός ότι στην εκδήλωση για τον Mihri Belli οι ιστορικές αναφορές από κάποιες παρεμβάσεις ήταν εκτενείς, και ότι οι αναφορές στα προβλήματα της μειονότητας ήταν σχετικά περιορισμένες. Σα συνέπεια αυτών των παρατηρήσεων εκφράστηκε η σκέψη για διοργάνωση εκδήλωσης για τα μειονοτικά ζητήματα, ή η ανάδειξη κάποιων πλευρών τους π.χ. με βάση την ανεργία, που πλήττει με μεγαλύτερη ένταση τη μειονότητα, σκέψη που θα επανεξεταστεί σε επόμενη συνέλευση.
Επίσης εκφράστηκε η ανάγκη να ενισχύσει η Λαϊκή Αντίσταση-ΑΑΣ την παρουσία της «στο δρόμο» και από την άποψη της έντασης και από την άποψη της μαζικότητας, κάτι που είναι ιδιαίτερα αναγκαίο αν πάρουμε υπόψη την «κινηματική νηνεμία» και τη στάση των άλλων δυνάμεων της αριστεράς.
Σε σχέση με τη δράση της ΛΑ-ΑΑΣ το επόμενο διάστημα αποφασίστηκε:

1. Να αναδειχθούν τα ζητήματα που αφορούν συνολικά στην εκπαίδευση (εκπαιδευτικούς, μαθητές, φοιτητές), με άξονες πάλης τις απολύσεις-διαθεσιμότητα-αξιολόγηση, το νέο λύκειο, τις διαγραφές φοιτητών, τους ταξικούς φραγμούς στη μόρφωση. Η κατεύθυνση είναι να πραγματοποιηθεί μια εκδήλωση στα μέσα Νοέμβρη και να προγραμματιστούν από τώρα μέχρι τότε, δράσεις και παρεμβάσεις της ΛΑ-ΑΑΣ σε διάφορους χώρους.

2. Έγινε αποδεκτή η πρόταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για κινητοποίηση με αφορμή την επάνοδο της Τρόικα και μένει να γίνει πιο συγκεκριμένη συνεννόηση γι αυτό (ημερομηνία, μορφή κινητοποίησης, περιεχόμενο)

Βεβαίως τονίστηκε ότι με βάση τις γοργές και επικίνδυνες εξελίξεις στη Μ. Ανατολή και ευρύτερα, όπως με τη συνεχιζόμενη σφαγή του κουρδικού λαού, αλλά και με το γεγονός ότι η χώρα μας εμπλέκεται άμεσα με τις εξελίξεις αυτές (βάσεις, όξυνση με Τουρκία, ΑΟΖ, στρατηγικός άξονας με Αίγυπτο και Ισραήλ κλπ) οφείλουμε να έχουμε ανοιχτό το μέτωπο της αντιιμπεριαλιστικής, αντιπολεμικής μας δράσης.
Τέλος προσδιορίστηκε σαν ημερομηνία νέας συνέλευσης η 9η Νοέμβρη.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

ΛΑ-ΑΑΣ Φθιώτιδας: Ανακοίνωση για τις συλλήψεις των μαθητών του 1ου ΕΠΑΛ Λαμίας

Η Λαϊκή Αντίσταση – Αριστερή Αντιίμπεριαλιστική Συνεργασία Φθιώτιδας καταγγέλλει τις προσαγωγές και τις συλλήψεις των αγωνιζόμενων μαθητών του 1ο ΕΠΑΛ Λαμίας και των γονιών τους, το οποίο βρίσκονταν υπό κατάληψη.
Την ώρα που οι μαθητές και η συνολικά η νέα γενιά αντιμετωπίζουν μπροστά τους ένα απάνθρωπο κοινωνικό σύστημα που τους πετάει έξω από την εκπαίδευση, στην ανεργία, την υποαπασχόληση και την περιπλανώμενη μαθητεία - εργασία, με πτυχία ανεργίας για όσους καταφέρουν να φτάσουν στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, ενώ και οι γονείς τους στενάζουν κάτω από τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη, η υποτελή κυβέρνηση εκτελώντας τις εντολές των δανειστών της, το μόνο που έχει να τους προσφέρει είναι καταστολή και συλλήψεις.

Την ώρα που οι μαθητές με την συμπαράσταση των γονιών τους αγωνίζονται για δημόσια και δωρεάν παιδεία, για το δικαίωμα στην μόρφωση και στην εργασία η κυβέρνηση τους στέλνει την αστυνομία μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα για να τους συλλάβει θέλοντας να τους κρατήσει σκυφτούς και να επιβάλει «σιωπή» νεκροταφείου στην χώρα.
Η Λαϊκή Αντίσταση – Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία Φθιώτιδας συμπαραστέκεται στον δίκαιο αγώνα των μαθητών και των γονιών τους και καλεί τα σωματεία και τους μαζικούς φορείς να οργανώσουν συγκέντρωση συμπαράστασης και διαμαρτυρίας στις 20 Νοεμβρίου έξω από τα δικαστήρια, την ημέρα που έχει οριστεί η δικάσιμος.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Τετάρτη, 22 Οκτωβρίου 2014

Όχι στην ποινικοποίηση της αλληλεγγύης στους στρατεύσιμους!

Το ΚΚΕ (μ-λ) καταγγέλλει τη φρονηματική δίωξη, του Νίκου Αργυρίου, μέλους  της «Επιτροπής Αλληλεγγύης Στρατευμένων», με την κατηγορία της «συκοφαντικής δυσφήμισης».  Η δημοσίευση απ΄ την Επιτροπή, το Δεκέμβρη του 2009, καταγγελίας φαντάρων για την καταπίεση, τα καψώνια, τις ποινές, την προσβλητική συμπεριφορά που δέχονταν οι φαντάροι στο 586 Κέντρο Εκπαίδευσης Νεοσυλλέκτων Γρεβενών,  καθώς και τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης και υγιεινής εκεί, προκάλεσε τη μήνυση, απ΄ το διοικητή του στρατοπέδου. Ακολούθησαν απειλές,  ύβρεις, «ανώνυμα τηλεφωνήματα» και τρομοκράτηση σε μέλη της Επιτροπής, ενώ αποκαλύφθηκε και η παρακολούθηση των κινήσεων της Επιτροπής, απ’ τον κρατικό μηχανισμό, μέσω του «εμπλουτισμού» της δικογραφίας, απ’ τη λεγόμενη «Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος».
Η πραγματικές αιτίες της δίωξης αυτής, βρίσκονται στην προσπάθεια φίμωσης, κάθε δημοσιοποίησης και καταγγελίας, που αφορούν τις συνθήκες διαβίωσης και το κλίμα τρομοκρατίας απέναντι στους φαντάρους, που επικρατεί συνολικά  στα στρατόπεδα στης χώρας, τις αυτοκτονίες και τα λεγόμενα «ατυχήματα», την πειθάρχηση και τις εξοντωτικές ποινές, βρίσκονται στην προσπάθεια τρομοκράτησης κάθε φωνής που θα τολμήσει να εναντιωθεί  στο ρόλο που επιφυλάσσουν για το μηχανισμό αυτό, η ντόπια άρχουσα τάξη, η κυβέρνηση και τα ιμπεριαλιστικά αφεντικά. Το ρόλο του απεργοσπαστικού μηχανισμού απέναντι στους δίκαιους αγώνες των εργαζόμενων, το ρόλο του πειθήνιου οργάνου του ΝΑΤΟ και των πολεμοχαρών επιδιώξεων των Αμερικάνων και Δυτικών ιμπεριαλιστών ενάντια στους λαούς,  στην περιοχή και στο κόσμο, το ρόλο της εξυπηρέτησης των σχεδίων τους, απ’ την Ουκρανία έως τη Μέση Ανατολή.
Η δίωξη αυτή δεν πρέπει να περάσει! Ούτε και η τρομοκράτηση που τη συνοδεύει! Η υπεράσπιση των δικαιωμάτων των στρατεύσιμων αποτελεί μέρος της υπεράσπισης των δικαιωμάτων της νεολαίας, των εργαζόμενων και όλου του λαού!
Να αθωωθεί ο Νίκος Αργυρίου !
Η τρομοκρατία δε θα περάσει!
Έξω το ΝΑΤΟ, οι  Βάσεις και οι Αμερικάνοι!
Κάτω τα πολεμικά σχέδια των ιμπεριαλιστών ενάντια στους λαούς!
23 Οκτώβρη 2014


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>