25 Ιουλ 2016

Μας καρτερούν μαστιγωτές και συμπληγάδες....


Στην πάλη για τη συγκρότηση της επαναστατικής κομμουνιστικής διεξόδου βρίσκεται η δύναμη και η αισιοδοξία των μαζών!

Φαρμακωμένος ο καιρός, ολοένα περισσότερο βγάζει τρόμο, θάνατο, εξαθλίωση για τους λαούς και τους εργάτες. Πείνα στη Βενεζουέλα. Μακελειό στη Νίκαια. Τάγματα πολέμου και ταχέων επεμβάσεων αποφάσισε το ΝΑΤΟ στη Βαρσοβία, και μαζί με όλα τα άλλα «επίταξε» και το Αουρόρα της Οκτωβριανής επανάστασης στη δύναμή του! Απόπειρα στρατιωτικού πραξικοπήματος και κατάσταση «έκτακτου» φασισμού από τον Ερντογάν στη χώρα που ποτίζεται από το αίμα των Κούρδων και βρίσκεται στην ημερήσια διάταξη το κυνήγι, η εξόντωση κάθε αγωνιστικής και προοδευτικής φωνής. Στη χώρα που, ιδιαίτερα τούτες τις μέρες, βρίσκεται «η μισή καρδιά μας», γιατί ξέρουμε πως έχουμε κοινό δρόμο και κοινή προοπτική με τους λαούς της και τους εργάτες της.
Πίσω –αλλά και φανερά- από όλα αυτά, ο καπιταλιστικός-ιμπεριαλιστικός κόσμος. Η επίθεσή του σε χώρες, λαούς, εργάτες, για να πάρει ιστορική παράταση και να ενισχυθεί η βαρβαρότητά του. Τα αδιέξοδα ενός συστήματος που δυσκολεύεται να αναπαραχθεί γιατί ληστεύει πολύ πλούτο, γιατί ανέβηκε η παραγωγικότητά του! Οι ανελέητοι ανταγωνισμοί των επικυρίαρχων ιμπεριαλιστών που γράφουν νέες συνοριογραμμές με το αίμα των λαών και αναζητούν σε ένα γενικευμένο όλεθρο το μέλλον του πλανήτη!
Αυτός ο κόσμος της αγριότητας είναι που κάνει κουμάντο και στη χώρα μας, και καταβυθίζει στη φτώχεια, την ανεργία, την απόγνωση τον λαό μας και τη νεολαία. Και είναι σημάδι των καιρών το ότι μέσα στη θύελλα που αρπάζει το ψωμί του λαού και απειλεί με τα χειρότερα τη ζωή μας και την ειρήνη στην περιοχή, είναι ο υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ αυτός που καταφτάνει για να «εγγυηθεί» το μέλλον μας! Αυτό παρουσιάζει ως επιτυχία της διαπραγμάτευσης και της «πολυδιάστατης» πολιτικής της η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αλλά και ολόκληρο το αντιδραστικό αστικό πολιτικό δυναμικό που υπηρετεί το κεφάλαιο και λειτουργεί στο πλαίσιο και με τους όρους της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης της χώρας.
Με αυτό και με όλα τα σημάδια της βαρβαρότητας που είναι αποτυπωμένα στο σώμα των δικαιωμάτων του, χρειάζεται ο λαός μας να υψώσει το ανάστημά του και να «δει» πως ο χορός της «διαπλοκής» και υπαγωγής της αστικής τάξης στα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα, είναι ο χορός του Ζαλόγγου για τα δικαιώματά του και την προοπτική του. Να ορθώσει το ανάστημά του, παλεύοντας να διεκδικήσει και να κατακτήσει με την πάλη του και μέσα από την πάλη του, την πολιτική και οργανωτική χειραφέτησή του από τους δυνάστες του. Έτσι μόνο θα ανοίξει τον δικό του δρόμο και θα ετοιμάσει τα δικά του καινούρια Αουρόρα, που οι ιμπεριαλιστές και οι αντιδραστικοί θέλουν να τα κλέψουν και να τα καταργήσουν από το παρελθόν των λαών για να φυλακίσουν το μέλλον τους!

Σε αναζήτηση διεύρυνσης της βάσης στήριξης
Η κυβέρνηση Τσίπρα-Καμένου είναι ασφαλώς το βασικό πολιτικό κέντρο στη χώρα με τις όποιες «στηρίξεις» και «αναφορές» -μέσω Παυλόπουλου- σε τμήματα της λεγόμενης Καραμανλικής πτέρυγας της ΝΔ. Ωστόσο και ενώ βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη η προσπάθειά της για ανάπτυξη της οργανικής διαπλοκής της με τα ντόπια οικονομικά κέντρα (βλέπε και τηλεοπτικές άδειες), και ενώ επίσης έχει (επάξια!) κερδίσει την αναγνώριση- υποστήριξη των ιμπεριαλιστικών κέντρων σε ΕΕ και ΗΠΑ, έχει επίγνωση ότι αυτά δεν αρκούν. Αντιλαμβάνεται ότι οι ευρύτερες συνθήκες, τα δεδομένα του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού και οι εξελίξεις που φέρνουν στην περιοχή και στη χώρα, τα αδιέξοδα της οικονομίας και βέβαια ο εχθρός –λαός για τον οποίο δεν έχει καθόλου «εξασφαλισμένη» την καθυπόταξή του είναι παράγοντες που αμφισβητούν έντονα τη σταθερότητά της. Στη δυναμική τους και στην αλληλεπίδρασή τους, οι παράγοντες αυτοί μπορούν να μετατρέψουν την κατάσταση αστάθειας σε κατάσταση πολιτικής κρίσης.
Γι αυτό –και όχι μόνο ή κυρίως με βάση τα γκάλοπ- η κυβέρνηση επιχείρησε, για λογαριασμό της βέβαια, με εργαλείο την αλλαγή του εκλογικού νόμου, την «προσεταιρισμό» δυνάμεων και σε μια προοπτική την αναδιάταξη του παρόντος κοινοβουλευτικού-πολιτικού συσχετισμού. Η κατάργηση του μπόνους, μαζί και δίπλα με την απαίτηση για 200 ψήφους, ήταν μια έμμεση αλλά σαφής πρόταση προς τα κόμματα της «μικρής» αντιπολίτευσης (ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι, Εν. Κεντρώων) για τη διαμόρφωση μιας εν δυνάμει νέας κυβερνητικής πλειοψηφίας. Η επιχείρηση αυτή βασικά απέτυχε, καθώς ανταποκρίθηκε μέχρι τέλους μόνο ο Λεβέντης και ο βουλευτής της ΔΗΜΑΡ από τη Δημοκρατική Συμπαράταξη, ενώ το Ποτάμι και το ΠΑΣΟΚ έστω και με ταλαντεύσεις αρνήθηκαν τη σύμπλευση και την προοπτική της με τον ΣΥΡΙΖΑ. Με αυτά τα δεδομένα, αποσύρθηκε από το ενδεχόμενο στήριξης του νέου εκλογικού νόμου και η φασιστική Χ.Α. ενώ ο ακροδεξιός Νικολόπουλος –που καλέστηκε και στο Μαξίμου- εξέφρασε βασικά τη στήριξή του στο κυβερνητικό σχέδιο.
Η αποτυχία του σχεδίου μπορεί να θεωρηθεί ως μια επιπλέον περιπλοκή στο έτσι κι αλλιώς ασαφές και ασταθές πολιτικό σκηνικό. Η κυβέρνηση συνεχίζει να αναζητά τη διεύρυνση της στήριξής της και το ενδεχόμενο –κατά κάποιο τρόπο- «προσφυγής» στον λαό, ώστε διατηρείται να ανοιχτό ως μια προσπάθεια ανανέωσης της πολιτικής της κυριαρχίας. Ο Κουβέλης είναι επίσης στα κέρδη της κυβερνητικής επιχείρησης αλλά δεν αλλάζει βέβαια ούτε λίγο τον συνολικό λογαριασμό, ενώ ερώτημα αποτελεί το αν η (δίωρη!) συνάντηση του Τσίπρα με τον Γ.Α.Π εκφράζει κάτι παραπάνω –από Ατλαντικού μεριά- από την προσωπική περιφορά του τελευταίου. Η ανησυχία περιπλοκής εκφράστηκε και από τις δηλώσεις του Βενιζέλου, που περίπου κατήγγειλε επιδίωξη διπλών εκλογών που μεθοδεύει ο ΣΥΡΙΖΑ και οι περί αυτόν, μιας και θα ισχύει στις μεθεπόμενες εκλογές έτσι κι αλλιώς ο νέος εκλογικός νόμος…

Και ανάγκη «εθνικής ομοψυχίας»
Από τη μια, λοιπόν, είναι ανοιχτός ο αντιδραστικός καυγάς και οι εκατέρωθεν ανάλογες καταγγελίες, μεταξύ της κυβέρνησης από τη μια και της ΝΔ (αλλά και του «βαθέος» ΠΑΣΟΚ) από την άλλη, για το ποιος θα κυριαρχήσει, ποιος έχει τα φόντα να υπηρετήσει όπως απαιτείται τα συμφέροντα του συστήματος. Από την άλλη, ωστόσο, και ακριβώς επειδή οι συνθήκες είναι πράγματι θερμές, δεν λείπουν και τα δείγματα «υπευθυνότητας» εκεί που η επίθεση και οι εξελίξεις το απαιτούν.
Πρώτο σημαντικό δείγμα αυτής της «εθνικά υπεύθυνης» στάσης είναι η κοινή απόφαση ΓΣΕΕ-ΣΕΒ και των άλλων «κοινωνικών εταίρων» σχετικά με την «αναγκαιότητα» προώθησης των αντιδραστικών ανατροπών στα εργασιακά. Βασικός και κύριος στόχος αυτής της απόφασης είναι να κρατηθούν οι εργάτες και ο λαός έξω από την υπόθεση της λεγόμενης διαπραγμάτευσης με τους «δανειστές» των μέτρων που σφαγιάζουν θεμελιώδεις κατακτήσεις τους στη δουλειά και στην απεργία! Δηλαδή είναι μια απόφαση που με όλους της τους ύμνους στις «βέλτιστες ευρωπαϊκές πρακτικές» και με όλες της τις ασάφειες, επιδιώκει να λειτουργήσει κατασταλτικά –παρουσιάζοντας ένα «εθνικό μέτωπο»- σε αυτό που όλοι οι κυρίαρχοι φοβούνται και ξορκίζουν: στο ξέσπασμα ενός μεγάλου λαϊκού εργατικού αγώνα αντίστασης και αποτροπής των μέτρων αυτών. Γι αυτό, ο Κατρούγκαλος έσπευσε να χαιρετήσει την απόφαση αυτή για την οποία σωστά εκτίμησε ότι ενέχει ήδη και την πολιτική συναίνεση των κομμάτων της αντιπολίτευσης (ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, κύρια και καταρχάς) στην ανάγκη σιωπηλής σφαγής των εργαζομένων. Και αν κανείς πάρει υπόψη του το πόσο «έγκαιρα» υπήρξε η απόφαση αυτή και με δεδομένο ότι οι ιμπεριαλιστές και από την ΕΕ και από τις ΗΠΑ επείγονται να περάσουν οι «μεταρρυθμίσεις» και να μην υπάρξουν «καθυστερήσεις» και εμπλοκές σε ένα τοπίο όπου στην Ευρώπη και στην περιοχή επικρατούν κρίσεις και αστάθειες, ίσως η απόφαση να προαναγγέλλει και την επιτάχυνση της επίθεσης.
Δεύτερο –όχι σε σημασία- αν και όχι θορυβώδες δείγμα της «εθνικής ομοψυχίας» είναι αυτό που αφορά τη στάση της κυβέρνησης και των κομμάτων του συστήματος έναντι των εξελίξεων στην Τουρκία. Το πρόβλημα με τους 8 Τούρκους στρατιωτικούς που προσγειώθηκαν στην Αλεξανδρούπολη, που αποτελεί μια εν δυνάμει σοβαρή περιπλοκή, ο κόκκινος συναγερμός του Λιμενικού και οι γενικότερες ανησυχίες για το τι θα φέρει στις ανταγωνιστικές σχέσεις των δύο αστικών τάξεων η βαθιά πολιτική κρίση στην Τουρκία, οδήγησαν έως και σε άτυπο συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών. Παράλληλα, βέβαια, με την «εθνική ομοψυχία», εκδηλώνεται ήδη έστω σε επίπεδο «αναλύσεων» των δημοσιολογούντων το κράμα υποτέλειας και εθνικισμού που χαρακτηρίζει την αστική τάξη. Με προσεγγίσεις που από την «παντοδύναμη Τουρκία» φτάνουν στην «Τουρκία που δεν υπάρχει πια ως χώρα» και που είτε έτσι είτε αλλιώς, καταλήγουν στο βασικό κοινό παρανομαστή: Να κάνουμε ότι πουν τα μεγάλα αφεντικά! Είτε για να «σωθούμε» είτε για να «επεκταθούμε» και να καλύψουμε το κενό της «εκλιπούσας» χώρας!

Πώς θα γίνει δοξασμένος ο σκοτεινός καιρός μας;
Στον σκοτεινό καιρό που ζούμε είναι αλήθεια πως περισσεύει η αίσθηση της αδυναμίας στους από κάτω, πως λείπει η αισιοδοξία. Όμως η αισιοδοξία που όλοι μας χρειαζόμαστε, όπως δεν μπορεί να πατά στα αντιδραστικά ψέματα και τους εκβιασμούς των κυρίαρχων δυνάμεων, άλλο τόσο δεν μπορεί να στηρίζεται σε μια ψεύδη ανάγνωση των ζητημάτων του κινήματος, σε μια παραποιημένη απόδοση της πραγματικότητάς του. Δεν μπορεί λόγου χάρη να χτιστεί αισιοδοξία από μια σοβαρή αντιδραστική εξέλιξη σαν αυτή στην Τουρκία, «ανακαλύπτοντας» μέσα σε αυτή την εξέλιξη τον «καθοριστικό» ρόλο του λαού που τάχα πρωτοστάτησε με την πάλη του για την αποτροπή του πραξικοπήματος, όπως συνέβη στις ανακοινώσεις μιας σειράς οργανώσεων! Οι εκτιμήσεις αυτές την επόμενη κιόλας μέρα επιστρέφουν ως μπούμερανγκ ακόμα και στο ηθικό αυτών που στόχευαν να ενισχύσουν! Μια τέτοια λογική που «δεν χρειάζεται» ούτε μια ανακοίνωση σωματείου, συλλόγου ή αριστερής οργάνωσης για να επιχειρηματολογήσει την «καθοριστική και νικηφόρα» λαϊκή παρέμβαση, είναι ηθελημένα ή όχι αποτέλεσμα προσαρμογής στον σημερινό αρνητικό συσχετισμό. Είναι άρνηση της αναγκαίας πορείας που πρέπει να διανύσει ο λαός και η πάλη του για να γίνει –στη χώρα μας και σε κάθε χώρα- δύναμη που θα μπορεί να επιδρά, να καθορίζει, ακόμα και να κυριαρχεί στις εξελίξεις.
Η πραγματική αισιοδοξία πηγάζει από την πεποίθηση ότι ο λαός και πρέπει και μπορεί να διανύσει αυτήν την πορεία. Βασίζεται στη θέση της επαναστατικής προοπτικής των μαζών, στην πάλη για τη συγκρότηση –«αρχίζοντας» εδώ και τώρα- των επαναστατικών κομμουνιστικών πολιτικών δυνάμεων, των αγωνιστικών, αντιιμπεριαλιστικών αντικαπιταλιστικών αντισυνδιαχειριστικών λαϊκών και εργατικών συλλογικοτήτων κάθε επιπέδου μέσα στην ταξική πάλη και υπηρετώντας την ανάπτυξή της. Με μια τέτοια κατεύθυνση και την αισιοδοξία αντοχής που αυτή δίνει, χρειάζεται να παλέψουμε μέσα στο λαό και στη νεολαία, για να υψωθεί Μέτωπο Πάλης απέναντι στη νέα βάρβαρη επίθεση στα εργασιακά που ήδη ξεκίνησε, για να αναπτυχθεί συνολικά η πάλη ενάντια στους δυνάστες, τρομοκράτες και φονιάδες του λαού μας και των λαών του κόσμου.

Προλεταριακή Σημαία - http://www.kkeml.gr/
0 ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΣΤΟ ΜΑΡΙΝΟΠΟΥΛΟ: Μονόδρομος η οργάνωση του απεργιακού αγώνα. Καμία αναμονή μπροστά στη σφαγή που ετοιμάζει η εργοδοσία

0
Συνεχόμενες παρεμβάσεις στους εργαζόμενους στα σούπερ-μάρκετ Μαρινόπουλος σε Αθήνα και Πειραιά έχει πραγματοποιήσει η Ταξική Πορεία μέχρι σήμερα, με στόχο να θέσει το ζήτημα της οργανωμένης πάλης και του απεργιακού αγώνα ως μονόδρομο για τους εργαζόμενους, να τους στηρίξει στις δύσκολες στιγμές που περνάνε εκφράζοντας την αλληλεγγύη της, και να ακούσει πώς βιώνουν το δράμα τους, πώς εκτιμούν τις εξελίξεις αλλά και προς τα πού βλέπουν τη διέξοδο.
Παρεμβάσεις έχουν πραγματοποιηθεί σε υποκαταστήματα της αλυσίδας στο Χαλάνδρι, στον Πειραιά, στους Αγ. Αναργύρους, στον Άλιμο, στον Υμηττό, στην Ηλιούπολη, στο Μπραχάμι, στο Περιστέρι και στη Νέα Ιωνία. Μια πρώτη εικόνα που αποκομίζει κανείς, πριν ακόμη μιλήσει με τους εργαζόμενους, ενδεικτική του προβλήματος, είναι τα άδεια από πελάτες καταστήματα και οι ελλείψεις προϊόντων. Καταθλιπτική η εικόνα, ιδιαίτερα στα υπερκαταστήματα της αλυσίδας που μέσα στους τεράστιους χώρους υπάρχουν πελάτες μετρημένοι στα δάκτυλα των δυο χεριών. Η εικόνα αυτή για τους εργαζόμενους έχει τη βαρύτητα της για τη πορεία των εξελίξεων, όταν ένα προηγούμενο διάστημα τα υπερκαταστήματα αυτά γέμιζαν από χιλιάδες κόσμου. Από την άλλη, το μειωμένο προσωπικό, αποτέλεσμα των ελαστικών σχέσεων εργασίας και του αντεργατικού θεσμικού πλαισίου που διαμορφώθηκε με τα μνημόνια, που σε συνδυασμό με την επιβολή αδειών δίνει τη δυνατότητα στην εργοδοσία να μειώσει «τα λειτουργικά έξοδα» σε βάρος των εργαζομένων.
Μέσα στα άδεια από πελάτες καταστήματα μάς δόθηκε η ευκαιρία εκτός από το μοίρασμα της προκήρυξης να ανοίξουμε συζητήσεις με τους εργαζόμενους οι οποίοι στην πλειοψηφία τους έδειχναν να το έχουν ανάγκη και είχαν πολλά να πουν. Υπήρχαν βέβαια και εργαζόμενοι που περιορίστηκαν στο να πάρουν την προκήρυξη χωρίς να αφήνουν περιθώρια για συζήτηση. Αυτό που φαίνεται να κυριαρχεί από τη μεριά τους είναι η απογοήτευση, η ηττοπάθεια και η μοιρολατρία. Αρκετοί εργαζόμενοι φαίνεται να έχουν πάρει απόφαση ότι θα πεταχτούν στην ανεργία και ότι αυτή είναι μια εξέλιξη που δεν μπορεί να ανατραπεί. Άλλοι έχουν περάσει όλοι τους τη ζωή μέσα σ’ ένα κατάστημα και λίγο πριν τη σύνταξη κινδυνεύουν να βρεθούν στο δρόμο. Άλλοι με αρκετά χρόνια, άλλοι πιο νέοι, νιώθουν να ζωντανεύει ο εφιάλτης της ανεργίας χωρίς να ξέρουν αν και πώς μπορούν να αντισταθούν. Αυτούς τους εργαζόμενους δεν τους πείθουν ούτε οι αυταπάτες που καλλιεργούν διάφοροι καλοθελητές της εργοδοσίας για εξαγορά της αλυσίδας από το «καλό αφεντικό», τον Σκλαβενίτη, που θα τους εξασφαλίσει τη δουλειά.
Παρά το βαρύ κλίμα, είναι αρκετά ξεκάθαρο στις συνειδήσεις των περισσοτέρων ότι «κάτι πρέπει να γίνει» και βέβαια ότι αυτό έχει καθυστερήσει. Και ενώ από κάποιους ακούγονταν εκκλήσεις για παρέμβαση της κυβέρνησης και διευθέτηση του ζητήματος σε συνεργασία με τις τράπεζες, γρήγορα οι ίδιοι εργαζόμενοι κατέληγαν στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για ένα προμελετημένο έγκλημα από τη μεριά της εργοδοσίας, του οποίου τις συνέπειες δεν μπορούν να φορτωθούν. Έτσι το «κάτι πρέπει να γίνει» τελικά προσδιορίζεται στο ότι οι μόνοι που μπορούν να κάνουν κάτι δεν μπορεί να είναι άλλοι από τους ίδιους τους εργαζόμενους.
Ιδιαίτερα σε καταστήματα που έχουν συμμετοχή στις στάσεις εργασίας που έχουν γίνει μέχρι σήμερα υπάρχει μια ορισμένη διαφοροποίηση του κλίματος. Ωστόσο, οι εργαζόμενοι έρχονται αντιμέτωποι με τον γενικότερο διαμορφωμένο αρνητικό συσχετισμό δύναμης, με τις αρνητικές συνέπειες της ήττας του εργατικού κινήματος, με την οργανωτική- πολιτική και ιδεολογική αποσυγκρότηση της εργατικής τάξης. Με την χρόνια κυριαρχία του εργατοπατερισμού, του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού που διάβρωσε και εκφύλισε τα σωματεία και τις οργανώσεις των εργαζομένων με τις πλάτες των ρεφορμιστικών δυνάμεων, μετατρέποντάς τα από όπλα τους σε εργαλεία των ξεπουλημένων στην εργοδοσία και το κεφάλαιο. Αυτό αποτυπώνεται γλαφυρά στη φράση της εργαζόμενης από το κατάστημα του Ρέντη: «δεν μάθαμε να αγωνιζόμαστε, δεν ξέρουμε να αγωνιζόμαστε, δεν ξέρουμε πώς να το κάνουμε». Τονίζοντας ταυτόχρονα τη θετική επίδραση που είχε στους ίδιους και στις σχέσεις τους το γεγονός ότι για πρώτη φορά οι εργαζόμενοι του συγκεκριμένου καταστήματος συμμετείχαν καθολικά στην 4ωρη στάση εργασίας που κηρύχτηκε στις 13 Ιούλη από τέσσερα κλαδικά σωματεία από το χώρο του εμπορίου.
Επίσης, κοινός τόπος των εργαζομένων είναι η έντονη κριτική απέναντι στο επιχειρησιακό σωματείο το οποίο «δεν κάνει τίποτα». Το συγκεκριμένο σωματείο με τη στάση του εξυπηρετεί ξεκάθαρα τα συμφέροντα της εργοδοσίας. Έβαλε πλάτη ως τώρα για να προχωρήσει ο Μαρινόπουλος απρόσκοπτα τις διαδικασίες πτώχευσης, χωρίς να έχει στα πόδια του τους εργαζόμενους. Έχει αναλάβει εργολαβικά να κρατήσει τους εργαζόμενους στη γωνία και κάνει οτιδήποτε για να μη σηκώσουν κεφάλι, για να μην υπάρχουν αγωνιστικές κινητοποιήσεις και απεργιακός αγώνας, ενώ υπονομεύει με κάθε τρόπο οποιαδήποτε κινητοποίηση αποφασίζονται. Είναι χαρακτηριστικό ότι στην 4ωρη στάση εργασίας που αναφέραμε, έστελνε τηλεφωνικά μηνύματα στους εργαζόμενους προκειμένου να μη συμμετέχουν.
Οι εργαζόμενοι πρέπει να πάρουν την υπόθεση στα δικά τους χέρια, να παλέψουν για τη δουλειά και τη ζωή τους. Η αναμονή δίνει στην εργοδοσία τη δυνατότητα να προχωρήσει απερίσπαστη τα σχέδιά της και ταυτόχρονα να «εκτελέσει» ανά πάσα στιγμή τους εργαζόμενους. Δίνει στον ταξικό εχθρό τους τη δυνατότητα να προωθήσει τα συμφέροντά του με διάφορους τρόπους και με τελική έκβαση οι εργαζόμενοι να πληρώσουν ακριβά το μάρμαρο.
Τίποτα δεν χαρίζεται από κανέναν, τα πάντα κατακτιούνται με αγώνες. Πρέπει να ξεπεραστούν οι ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες που τους κρατάνε όμηρους των εφιαλτικών διαθέσεων της εργοδοσίας. Ο απεργιακός αγώνας και η κλιμάκωσή του είναι μονόδρομος για να μπουν τα δικά τους συμφέροντα μπροστά. Για να πληρωθούν τα δεδουλευμένα τους και να διασφαλιστούν οι θέσεις εργασίας. Σε αυτόν τον αγώνα πρέπει να μπουν αποφασιστικά και ενωμένοι απέναντι στο κεφάλαιο, αλλά και την κυβέρνηση που υλοποιεί την αντεργατική πολιτική για να εξασφαλίζεται με κάθε τρόπο και μέσο η κερδοφορία του κεφαλαίου. Σε αυτήν την κατεύθυνση πρέπει να εκφραστεί η ταξική αλληλεγγύη όλων των εργαζομένων για το δικαίωμα στη μόνιμη και σταθερή δουλειά με δικαιώματα, και η 24ωρη απεργία που προκηρύχτηκε για την Παρασκευή 22 Ιούλη μπορεί να αποτελέσει ένα σημαντικό βήμα στην ενίσχυση του αγώνα τους.

Προλεταριακή Σημαία
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Σε 48ωρες απεργίες προχωρούν οι εργαζόμενοι στα Λιπάσματα Καβάλας

0
Σε 48ωρες επαναλαμβανόμενες απεργιακές κινητοποιήσεις προχωρούν οι εργαζόμενοι στη πρώην «Βιομηχανία Φωσφορικών Λιπασμάτων» από την Τρίτη 26 Ιούλη, όπως αποφάσισε ομόφωνα η Ομοσπονδία Εργατοϋπαλλήλων Χημικής Βιομηχανίας.
Οι εργαζόμενοι βγήκαν τον Ιούνη σε αναγκαστική άδεια και από την 1η Ιούλη σε 3μηνη διαθεσιμότητα, ενώ έχουν γίνει 45 απολύσεις (δείτε εδώ και εδώ). Οι περίπου 200 εργαζόμενοι απαιτούν ανάκληση των απολύσεων και υπογραφή ΣΣΕ με σύγχρονα δικαιώματα.
Όπως καταγγέλλουν, εδώ και τρεις μήνες το εργοστάσιο στην ουσία είναι κλειστό, παραγωγή λιπάσματος δεν υπάρχει, ενώ η προσπάθεια της εργοδοσίας στα Λιπάσματα Καβάλας έχει ένα και μοναδικό στόχο, να μετατρέψει το σύνολο των εργαζομένων σε εργολαβικούς χωρίς δικαιώματα, εργαζόμενους σε συνθήκες γαλέρας.
Απαιτεί την οικειοθελή παραίτηση με ταυτόχρονη μετατροπή όλων των συμβάσεων εργασίας αορίστου χρόνου σε ορισμένου. Τις προηγούμενες μέρες, η μεθόδευση του εργοδότη να δημιουργήσει απεργοσπαστικό μηχανισμό με νέες προσλήψεις δύο - τριών μηνών, έπεσε στο κενό.
Πολλοί είναι οι εργαζόμενοι που τη μια μέρα προσλήφθηκαν και την επόμενη αποχώρησαν αρνούμενοι να παίξουν αυτό το ρόλο.
Αλληλεγγύη στους εργαζόμενους της πρώην ΒΦΛ εκφράζουν με ανακοινώσεις τους σωματεία της περιοχής.

http://www.902.gr/
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΚΚ Τουρκίας/Μαρξιστικό - Λενινιστικό: Για την κατάσταση έκτακτης ανάγκης

0
Ανακοίνωση της ΚΕ του ΚΚ Τουρκίας/Μαρξιστικού-Λενινιστικού

Η δημοκρατία θα έρθει με την λαϊκή εξουσία και όχι με την κατάσταση έκτακτης ανάγκης!

Προς τον εργαζόμενο λαό του τουρκικού, του κουρδικού έθνους και των άλλων εθνοτήτων.

Η φασιστική δικτατορία επέλεξε, ακόμη μια φορά να εμπαίξει τον λαό. Για άλλη μια φορά δεν δίστασε, ούτε για μια στιγμή, να φορτώσει τα σπασμένα της δικής της εσωτερικής αναμέτρησης στον λαό.
Η κυβέρνηση στις 20 Ιούλη κήρυξε κατάσταση έκτακτης ανάγκης σε όλη τη χώρα, ενάντια στην απόπειρα πραξικοπήματος των χουντικών στρατιωτικών της 15-16 Ιούλη, δήθεν εξ ονόματος της δημοκρατίας. Η φασιστική δικτατορία εφάρμοσε την κατάσταση έκτακτης ανάγκης, περιτυλιγμένη με την ρητορική περί δημοκρατίας και στο όνομα δήθεν της εθνικής βούλησης αφότου οι δημοκράτες και τμήματα των φιλελεύθερων δεν ενστερνίστηκαν τους κανόνες που έθεσε το ΑΚΠ ενάντια στην απόπειρα πραξικοπήματος.
Η φασιστική δικτατορία είναι αρκετά έμπειρη για να αντιγράφει τις χειρότερες πρακτικές των ιμπεριαλιστικών αφεντικών της. Δεν απέφυγε να κάνει αναφορά στην κατάσταση έκτακτης ανάγκης στην Γαλλία. Μ’ αυτόν τον τρόπο προσπαθεί να διασκεδάσει τις εντυπώσεις και να απαντήσει στην διεθνή δυσαρέσκεια. Η «έκτακτη ανάγκη της αστικής δημοκρατίας» είναι μια καθημερινή κατάσταση στην φασιστική δικτατορία.
Αυτά που διαδραματίστηκαν στον πόλεμο στο τουρκικό Κουρδιστάν μετά τις εκλογές της 7ης Ιούνη από την φασιστική δικτατορία χωρίς να έχει κηρυχθεί κατάσταση έκτακτης ανάγκης ξεπερνούν ακόμη και τον στρατιωτικό νόμο αναφορικά με τον τρόμο και την καταστολή που επιβλήθηκε. Οι κουρδικές πόλεις υπέστησαν στρατιωτικές επιθέσεις με τανκς, κανόνια και σε ορισμένες περιοχές δέχθηκαν αεροπορικές επιδρομές. Χιλιάδες Κούρδοι δολοφονήθηκαν βάναυσα, χιλιάδες βασανίστηκαν, χιλιάδες έχουν συλληφθεί, δήμαρχοι απολύθηκαν ή συνελήφθησαν. Στην Τουρκία ισχύει από καιρό η κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Αυτά που συμβαίνουν με επίκεντρο το τουρκικό Κουρδιστάν και σε άλλες περιοχές της χώρας υπερβαίνουν κατά πολύ τους όρους της κατάστασης έκτακτης ανάγκης.
Σ’ αυτό το πλαίσιο η κήρυξη και επίσημα κατάστασης έκτακτης ανάγκης θα ενισχύσει αυτήν την άτυπη κατάσταση. Είναι ψέμα ότι η κατάσταση έκτακτης ανάγκης δεν θα επηρεάσει την δημόσια ζωή. Με την κρίση που βιώνει το κράτος είναι ψέμα ότι θα παραμείνει περιορισμένη η εφαρμογή της. Η κατάσταση έκτακτης ανάγκης είναι ένα προληπτικό μέτρο για την διαχείριση της κρίσης που δημιουργήθηκε από το πραξικόπημα. Αλλά δεν περιορίζεται σ’ αυτό. Το κράτος για να ανασυγκροτηθεί γρήγορα και να θεραπεύσει τις πληγές του, παίρνει μέτρα που στοχεύουν στην φίμωση των δυσαρεστημένων μαζών, στην απόκρυψη της πραγματικότητας, στην κατάργηση της δυνατότητας υπεράσπισης των δημοκρατικών δικαιωμάτων και αιτημάτων. Οι καλύτερες μέθοδοι για την διαχείριση της πολιτικής κρίσης είναι η επιβολή μέτρων φίμωσης των διαφορετικών φωνών και παρεμπόδισης της έκφρασης και διεκδίκησης των δικών τους αιτημάτων στους δρόμους και τις πλατείες. Αυτό είναι το πιο σημαντικό πράγμα: «η διαιώνιση του κράτους».
Η κατάσταση έκτακτης ανάγκης σ’ αυτόν τον άξονα δεν μπορεί να εμποδίσει και να συσκοτίσει τους στόχους αυτών που διεκδικούν την δημοκρατία, την επανάσταση, που απαιτούν δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες. Δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι για το ξεπέρασμα της εσωτερικής σύγκρουσης στο κράτος, η μέθοδος που υιοθετήθηκε είναι η καταπίεση του λαού. Η φασιστική δικτατορία μετατρέπει την υπάρχουσα κρίση της σε ευκαιρία για τον περιορισμό των δικαιωμάτων και των ελευθεριών του λαού. Χρησιμοποιεί την επιστράτευση για να εμποδίσει την δημοκρατική και επαναστατική πάλη των καταπιεσμένων. Με την κατάσταση έκτακτης ανάγκης υπολογίζει να δημιουργήσει μια πραγματικότητα όπου ο λαός θα τρομοκρατηθεί, θα υποταχθεί, θα διαλύσει τις οργανώσεις του και δεν θα κινητοποιείται.
Με πρόσχημα την απόπειρα του στρατιωτικού πραξικοπήματος αίρονται θεμελιώδη δικαιώματα όπως η οργάνωση της εργατικής τάξης, η απεργία και οι κινητοποιήσεις. Τώρα όσοι συμμετέχουν στην πάλη για εργατικά δικαιώματα και ελευθερίες, θα στοχοποιούνται, θα αντιμετωπίζονται σαν εν δυνάμει εγκληματίες και θα απολύονται λόγω των πολιτικών τους φρονημάτων. Είναι σίγουρο ότι σ’ αυτήν την διαδικασία οι εργαζόμενοι στο δημόσιο τομέα θα δεχτούν την μεγαλύτερη επίθεση. Ήδη από πριν ήταν στην ημερήσια διάταξη οι αλλαγές στους νόμους που αφορούν τους εργαζόμενους στον δημόσιο τομέα. Καταργώντας το δικαίωμα της ένστασης, θα διευκολύνεται η δυνατότητα απόλυσης κλείνοντας τον δρόμο της επιστροφής. Ο κάθε εργαζόμενος είναι πρόσωπο με πρόσωπο με την ανεργία αν οι πολιτικές του προτιμήσεις δεν ταυτίζονται με αυτές της φασιστικής δικτατορίας και αν δεν οργανώνεται στα συνδικάτα που αυτή υποδεικνύει. Οι αγωνιστές και τα οργανωμένα τμήματα του δημόσιου τομέα θα δεχθούν πολύ γρήγορα νέες επιθέσεις. Οι αγρότες, οι επαγγελματίες, οι φοιτητές, η νεολαία, η ακαδημαϊκή κοινότητα θα βιώσουν μια παρόμοια έντονη πολιτική πίεση. Σ’ αυτή την διαδικασία θα προσπαθήσουν να ενισχύσουν την απόσυρση από τους πολιτικούς αγώνες όλων των τμημάτων της κοινωνίας. Σ’ αυτήν την πορεία ο λαός θα υποστεί οικονομικές απώλειες, με νέες φορολογικές επιθέσεις, μεγαλύτερη μείωση των μισθών και των ημερομισθίων, χειροτέρεμα των όρων εργασίας. Η πολιτική πίεση και ο εκφοβισμός θα γίνει το κύριο εργαλείο ώστε να περάσουν εύκολα και ανώδυνα αυτές οι αντεργατικές πολιτικές και τα μέτρα.
Αυτή η κατάσταση όμως δεν θα επηρεάσει μόνο τα δικαιώματα και τις ελευθερίες και τις οικονομικές διεκδικήσεις. Θα βαθύνει παραπέρα και τις πολιτικές αντιθέσεις και συγκρούσεις. Θα βοηθήσει τις πλατιές μάζες να ξεκαθαρίσουν και να πολιτικοποιηθούν σε ανώτερο επίπεδο. Η άρχουσα τάξη σ’ αυτήν την πολιτική κρίση, βρισκόμενη αντιμέτωπη με τον βαρύ τραυματισμό της επιδιώκει να αντιμετωπίσει τα αδιέξοδα με την σκλήρυνση της στάσης της ενάντια στον λαό. Ότι προβάλλει σαν λύση η φασιστική δικτατορία είναι προάγγελος μιας νέας πολιτικής κρίσης. Η αστική τάξη δεν θα καταφέρει να χειραγωγήσει τις λαϊκές μάζες και δεν θα μπορέσει να βρει λύση στο εσωτερικό της πρόβλημα με την εφαρμογή της κατάστασης έκτακτης ανάγκης. Η φασιστική δικτατορία για να εκτονώσει το κλίμα της πολιτικής κρίσης παίρνει αποφάσεις και πρωτοβουλίες και με κάθε βήμα διευρύνει την υπάρχουσα κρίση της ακόμη περισσότερο. Η απόφαση για την κατάσταση έκτακτης ανάγκης είναι μια χειροπιαστή απόδειξη γι' αυτό.
Ανάμεσα στις κραυγές για δημοκρατία και με προσκλήσεις στο λαό να ξεχυθεί στους δρόμους και να διεκδικήσει την δημοκρατία, η ψήφιση της φασιστικής κατάστασης έκτακτης ανάγκης ενάντια στον λαό δείχνει την αδυναμία του καθεστώτος.
Οι επαναστάτες, οι δημοκράτες, οι πατριώτες και οι προοδευτικές δυνάμεις πρέπει να κατανοήσουν την εφαρμογή της κατάστασης έκτακτης ανάγκης σαν μια εξέλιξη παραπέρα βαθέματος της κρίσης του καθεστώτος. Αυτές οι πρακτικές δεν θα τρομοκρατήσουν τους επαναστάτες, τους δημοκράτες και τους πατριώτες. Δεν μπορούν να εξαλείψουν την δυσαρέσκεια του λαού, δεν θα καταφέρουν να κάνουν τον λαό να καταπιεί τα ψέματα.
Η φασιστική δικτατορία με τον ισχυρισμό ότι θα πραγματοποιηθεί και νέα απόπειρα στρατιωτικού πραξικοπήματος, επιβάλλει μέσω του ΑΚΠ τις δικές της πολιτικές. Τι σημαίνει αυτό. Ότι όποτε απαιτείται για τις ανάγκες της αντιπαράθεσης μεταξύ των μερίδων της τουρκικής άρχουσας τάξης, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, θα επιβάλλουν τις πιο σκληρές και φασιστικές πολιτικές τους. Πρέπει να επισημάνουμε ότι σήμερα από το ίδιο το ΑΚΠ υλοποιείται το έργο της χούντας. Το ΑΚΠ με την στρατιωτική χούντα βρίσκονται σε έναν αγώνα δρόμου στην εφαρμογή της φασιστικής πολιτικής στην χώρα.
Η επαναστατική πάλη θα πρέπει να προχωρά κάθε ημέρα προς τα εμπρός. Η κρίση της άρχουσας τάξης δημιουργεί πρόσφορο έδαφος για την οργάνωση και την ισχυροποίησή της. Οι επαναστάτες δεν πρέπει να ξεχνούν ότι το νέο κύμα της επίθεσης σύντομα θα στραφεί ενάντια στον λαό και σ’ αυτούς. Όπως οι δυνατότητες διευρύνονται θα δυσκολεύουν και οι συνθήκες της διεξαγωγής της πάλης.
Επαναστάτες, δημοκράτες, πατριώτες, αυτές τις δύσκολες συνθήκες του αγώνα πρέπει να τις μετατρέψουμε σε μια γραμμή πάλης ενάντια στις επιθέσεις, στην γλώσσα που καταλαβαίνει ο φασισμός. Με τον σαφή και σημαντικό τρόπο που προχώρησε ο σκληρός και δύσκολος αγώνας στο τουρκικό Κουρδιστάν ενάντια στο κράτος. Πρέπει να ξεκινήσουμε μια καμπάνια για να δημιουργήσουμε εμπιστοσύνη στον λαό απέναντι στην κατάσταση έκτακτης ανάγκης, να τον οργανώσουμε, να τον δραστηριοποιήσουμε και να τον πείσουμε να κινητοποιηθεί. Όλες οι επαναστατικές και δημοκρατικές δυνάμεις πρέπει να σταθούμε ενάντια στην κατάσταση έκτακτης ανάγκης με ένα κοινό πρόγραμμα πάλης. Η αποφασιστικότητα του αγώνα μας πρέπει να γίνει το μαστίγιο ενάντια στην κατάσταση έκτακτης ανάγκης της δικτατορίας.
Την εσωτερική διαμάχη της άρχουσας τάξης δεν θα την πληρώσουν οι καταπιεσμένοι, να την πληρώσουν οι ίδιοι. Αυτό που θα συγκροτηθεί θα είναι οι λαϊκές δυνάμεις οργανωμένες υπό την ηγεσία των επαναστατών, των δημοκρατών και των πατριωτών.
Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι ο απελευθερωτικός αντάρτικος αγώνας ενάντια στην φασιστική χούντα, είναι μια πολιτική εφόδου της λαϊκής πάλης. Στην εποχή του ιμπεριαλισμού η πραγματική δημοκρατία, η δημοκρατία για τον λαό, είναι δυνατή και θα επιτευχθεί με την Λαϊκή Δημοκρατική Επανάσταση κάτω από την ηγεσία του προλεταριάτου πάλη για την λαϊκή δημοκρατική επανάσταση, τον σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό είναι η μοναδική κατεύθυνση για την απελευθέρωση των καταπιεσμένων.

Οργάνωση και αγώνας ενάντια στην κατάσταση έκτακτης ανάγκης της φασιστικής δικτατορίας και την απόπειρα πραξικοπήματος!
Στις γραμμές της λαϊκής δημοκρατικής εξουσίας ενάντια στην κατάσταση έκτακτης ανάγκης!
Κάτω η φασιστική δικτατορία!
Θάνατος στον φασισμό, τον ιμπεριαλισμό, την φεουδαρχία και κάθε είδους αντίδραση!
Θα γκρεμίσουμε το κράτος της κομπραδόρικης αστικής τάξης και θα χτίσουμε την λαϊκή εξουσία!
Ζήτω ο λαϊκός πόλεμος!
Ζήτω το κόμμα μας TKP/ML, ο TİKKO, και η TMLGB!

21 Ιούλη 2016
Κεντρική επιτροπή του TKP/ML
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

24 Ιουλ 2016

Για την απόπειρα πραξικοπήματος στην Τουρκία

0
Οι αντιθέσεις και οι δυσαρέσκειες που την παρήγαγαν παραμένουν ενεργές!
Αυξάνονται οι κίνδυνοι για τους λαούς της περιοχής!

«Όλα συγκλίνουν λοιπόν πως η Τουρκία μπαίνει σε μια παρατεταμένη περίοδο αστάθειας και σοβαρών εξελίξεων, με τις εξελίξεις στη Συρία και τη Μέση Ανατολή να αλληλεπιδρούν τόσο στην κατάσταση που διαμορφώνεται όσο και στο χαρακτήρα των αποφάσεων που παίρνονται στο εσωτερικό της χώρας. Η κυβέρνηση Ερντογάν θα λέγαμε πως βρίσκεται αντιμέτωπη με τα αδιέξοδα που δημιούργησε η δική της πολιτική.»
Αυτά συμπεραίναμε σε άρθρο στην «Προλεταριακή Σημαία» στις 26 Μαρτίου. Η απόπειρα πραξικοπήματος το βράδυ της 15ης Ιούλη, ακόμα και αν απέτυχε, επιβεβαίωσε αυτήν τη γενική εκτίμηση με τον πιο απόλυτο τρόπο. Και ανέδειξε το διχασμό ή τους διχασμούς που διατρέχουν το γεμάτο αντιθέσεις κοινωνικό και πολιτικό σώμα της Τουρκίας από «πάνω» μέχρι «κάτω». Διχασμοί οι οποίοι αυξήθηκαν από τα προφανή αδιέξοδα μιας πολιτικής που εξαγγέλθηκε με «όραμα» τα «μηδενικά προβλήματα» με τους γείτονες και κατέληξε στο να έχουν διαταραχθεί μια σειρά «σταθερές» δεκαετιών για την Τουρκία. Διχασμοί και αντιθέσεις που αλληλεπιδρούν έντονα πια με αυτές που γεννά το τέλος μιας περιόδου εξαρτημένης από τον δυτικοευρωπαϊκό ιμπεριαλισμό επέκτασης/«ανάπτυξης» και η οποία δίνει γοργά τη θέση της σε μια περίοδο με σοβαρά κρισιακά φαινόμενα.
Το σύντομο τέλος του πραξικοπήματος, που άφησε πίσω του πάνω από 290 νεκρούς και κοντά στους 1.500 τραυματίες, δεν πρέπει να ξεγελάσει κανέναn. Δεν είναι μόνο που ο Ερντογάν καλεί τον κόσμο να παραμείνει στο δρόμο, ούτε το ότι αγνοούνται ακόμα 42 ελικόπτερα και 14 πολεμικά πλοία (εικάζεται πως είναι με τους στασιαστές). Το μεγάλο κύμα συλλήψεων στο σκληρό πυρήνα του τούρκικου κράτους (στρατός, δικαστές) αλλά και η έκταση των εκκαθαρίσεων στον ευρύτερο κρατικό μηχανισμό (εκπαίδευση), η παραπέρα διατάραξη των σχέσεων με ΝΑΤΟ-ΗΠΑ αποδεικνύουν περίτρανα πως τα περισσότερα είναι μπροστά μας και όχι πίσω μας.
Ή, για να το διατυπώσουμε διαφορετικά και προκαταβολικά: δεν είμαστε παρά στο άνοιγμα ενός κύκλου ακόμα μεγαλύτερης αστάθειας, ανακατατάξεων στο εσωτερικό της Τουρκίας ανάμεσα στις διάφορες μερίδες της άρχουσας τάξης, σε αναφορά τόσο με το πολιτειακό σύστημα πάνω στο οποίο θα κινείται η χώρα (και τις δυνατότητες ελέγχου που δίνει στον καθένα) όσο και με την πολιτική που θ΄ακολουθηθεί στην περιοχή και φυσικά σε σχέση με τις δυνατότητες κίνησης μέσα στο πλαίσιο της εξάρτησης από τους ιμπεριαλιστές της Δύσης (με πρώτους απ’ όλους τις ΗΠΑ).
Η μόνη προδιαγεγραμμένη σταθερά σ’ αυτήν την εξαιρετικά ρευστή κατάσταση θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι η αντιδραστικοποίηση των εξελίξεων και η δημιουργία ακόμα μεγαλύτερων προβλημάτων και κινδύνων για τον λαϊκό παράγοντα τόσο στη γειτονική χώρα όσο και στην περιοχή.

Ποιοι και γιατί: σταθερές και ερωτήματα
Tο ποιοι και γιατί και με στήριξη/ανοχή ποιων προχώρησαν στο πραξικόπημα νομίζουμε πως πρέπει να αναζητηθεί σ’ ένα συνδυασμό, αφ’ ενός, των ενδοαστικών αντιθέσεων και διχασμών που εκφράζονται μέσω των δυσαρεσκειών τμημάτων της άρχουσας τάξης της Τουρκίας με σημαντικό ιστορικό βάθος -πολιτογραφημένο ως κεμαλιστών- με εντοπισμό μέσα στο στρατό, στους οποίους πιθανά να προστέθηκαν και άλλα δυσαρεστημένα ή ριγμένα τμήματα της στρατιωτικής -και όχι μόνο- ελίτ. Αφ’ ετέρου, των περιπλοκών και των δυσαρεσκειών που έχουν δημιουργήσει στην άσκηση των ιμπεριαλιστικών πολιτικών της Δύσης και ειδικότερα των ΗΠΑ οι «αποκλίνουσες» συμπεριφορές της τουρκικής ηγεσίας. Οπότε ενδεχομένως να αυξήθηκε η ανάγκη των ΗΠΑ είτε να στριμώξουν τον Ερντογάν και να στείλουν μήνυμα («ουδείς αναντικατάστατος») ή και παράλληλα να μετρήσουν δυνατότητες εκατέρωθεν (μην ξεχνάμε πως έχουμε μια δεκαπενταετία κυριαρχίας του AKP, γεγονός που το έχει μετατρέψει σε έναν ισχυρό πόλο μέσα στην άρχουσα τάξη), πράγμα που μπορεί να έγινε εμμέσως, ακόμα και με «κλείσιμο του ματιού», όπως λέγεται, στους πραξικοπηματίες.
Πολλοί αναλυτές επισημαίνουν το γεγονός πως το τελευταίο διάστημα είχαν γίνει κάποιες διορθωτικές κινήσεις από πλευράς Ερντογάν σε σχέση με τις δυσαρέσκειες που είχαν εκδηλωθεί τόσο από τη μεριά τμημάτων του στρατιωτικού κατεστημένου όσο και από τις ΗΠΑ, για την ακολουθούμενη πολιτική τόσο στο εσωτερικό όσο και στην περιοχή και τις διεθνείς σχέσεις της Τουρκίας. Η αποκαθήλωση του Νταβούτογλου ήταν η πρώτη από μια σειρά τέτοιες κινήσεις όπως η συγνώμη στη Ρωσία, η επιτάχυνση στην εξομάλυνση των σχέσεων με το Ισραήλ, μια πολιτική στο Συριακό όχι τόσο κραυγαλέα αποκλίνουσα από τις ΗΠΑ. Οι κινήσεις αυτές όντως εκ των πραγμάτων βοηθούσαν στην προσέγγιση Ερντογάν –«στρατηγών» αλλά και –ως ένα σημείο- του Ερντογάν με τις ΗΠΑ.
Είναι ωστόσο ζήτημα εάν όλα αυτά έγιναν από επιλογή ή κάτω από την πίεση που ασκούσαν αυτοί οι εξωτερικοί και εσωτερικοί παράγοντες ή και επειδή είχαν ανιχνευθεί ήδη διάφορες περίεργες κινήσεις και για να κατευνασθούν. Ας πούμε, η αποκαθήλωση του Νταβούτογλου, του δεξιού χεριού του Ερντογάν, περισσότερο σαν θυσία «αξιωματικού» έμοιαζε για να σωθεί ο «βασιλιάς» αλλά και ευρύτερα για κέρδισμα χρόνου, παρά για μια συντεταγμένη κίνηση αλλαγής πολιτικής από πλευράς Ερντογάν. Διότι «η πολιτική Νταβούτογλου» δεν ήταν παρά «η πολιτική Ερντογάν» στα κρίσιμα θέματα: προεδροποίηση του πολιτειακού συστήματος στην Τουρκία, Κουρδικό και Συριακό, σχέσεις με Ισραήλ και ευρύτερη πολιτική στη Μέση Ανατολή, «παρεκκλίσεις» από τους αμερικανικούς σχεδιασμούς κ.λπ.
Εύλογα λοιπόν θα μπορούσαμε να συμπεράνουμε πως τμήματα του κεμαλικού στρατιωτικού –κατά βάση- κατεστημένου θεώρησαν τόσο την αποπομπή Νταβούτογλου όπως και τις επόμενες κινήσεις του τελευταίου διαστήματος από τη μεριά Ερντογάν «λίγες» και πάντως όχι αρκετές για να μην προχωρήσουν σ’ αυτό που σχεδίαζαν από καιρό.
Επιπρόσθετα τα ακροτελεύτια «σήματα» Ερντογάν έδειχναν πως η προσπάθεια για συνταγματική αναθεώρηση και παροχή υπερεξουσιών στον εκάστοτε πρόεδρο, προσπάθεια που στη βάση των σημερινών δεδομένων θα επέκτεινε βαθιά μέσα στο χρόνο την κυριαρχία του AKP και του Ερντογάν προσωπικά, όχι μόνο δεν ανακόπτονταν αλλά κλιμακώνονταν. Κάτι που πιθανόν επιτάχυνε τους σχεδιασμούς των πραξικοπηματιών. Πρώτα απ’ όλα και κύρια αυτό αφορούσε την ανακοίνωση των κρίσεων για το στρατό για τον Αύγουστο και την παράλληλη διαρροή λίστας με προγραμμένους στρατιωτικούς κεμαλιστές και «γκιουλενικούς» (διαρροή που μπορεί να έγινε και για να μετρήσει –αν όχι να προκαλέσει- αντιδράσεις). Κατά δεύτερο, κάποιο ρόλο έπαιξε η εξαγγελία πως θα δοθεί τούρκικη υπηκοότητα σε έναν όχι ευκαταφρόνητο αριθμό Σύρων προσφύγων (από 200 έως 500 χιλιάδες) στη βάση βέβαια ορισμένων κριτηρίων (πόσο «χρήσιμοι» είναι στην τουρκική οικονομία σε συνδυασμό με μορφωτικό επίπεδο, ειδίκευση κ.λπ.) και οι οποίοι θα μπορούσαν να ψηφίσουν σε ένα έτος από τη χορήγηση της υπηκοότητας, γεγονός που καταφανώς θα άλλαζε τις εκλογικές ισορροπίες υπέρ του AKP.
Η ίδια η ονομασία αλλά και η ανακοίνωση της ομάδας «Συμβούλιο για την ειρήνη στην πατρίδα» των πραξικοπηματιών «δείχνει» κεμαλιστές. Η έκφραση «για την ειρήνη» στον τίτλο της ομάδας αποτελεί μια κλασική κεμαλική ρήση, όσο και η αναφορά στην «αποκατάσταση της συνταγματικής τάξης, της δημοκρατίας» καθώς και «του κοσμικού κράτους», αποτελούν τα σημεία πολεμικής των κεμαλιστών για την προωθούμενη πολιτική από το AKP και τον Ερντογάν.
Από τα μέχρι τώρα στοιχεία η κίνηση αυτή δεν έμεινε σε χαμηλόβαθμους ή μεσαίου βαθμού αλλά συμπεριέλαβε έναν σημαντικό αριθμό υψηλόβαθμων αξιωματικών (έχουν τεθεί σε κράτηση 25 στρατηγοί και 100 ανώτεροι αξιωματικοί) και σε όλα τα τμήματα του στρατού (ξηρά, αέρα, θάλασσα). Ωστόσο, εκ των πραγμάτων, ήταν μόνο ένα τμήμα του κεμαλικού κατεστημένου, το στρατιωτικό, και δεν γνωρίζουμε και αυτό εάν ήταν στην ολότητά του ή κάποιο κράτησε αποστάσεις από την αρχή ή βλέποντας τις εξελίξεις. Εδώ υπάρχει το εξής ερώτημα: το τμήμα που έδρασε δεν μπόρεσε να πείσει το άλλο, το «πολιτικό» -ας πούμε-, τμήμα των κεμαλιστών για το αξιόλογο της προσπάθειας αυτής ή δεν πρόλαβε να το κάνει μιας και «εκβιάστηκε» από τις καταστάσεις που έβλεπε να δρομολογούνται για να κινηθεί πιο γρήγορα απ’ ό,τι ήθελε και σχεδίαζε;
Όσον αφορά την πιθανότητα καθοδήγησης του πραξικοπήματος από τον Γκιουλέν, έχουμε να παρατηρήσουμε τα εξής. Υπάρχει ένας ορισμένος αριθμός αξιωματικών, από τους οποίους δύο υψηλόβαθμοι που θεωρούνται από τους πρωτεργάτες της απόπειρας πραξικοπήματος (γράφτηκε ότι στη Σχολή Αξιωματικών της Τουρκικής Αεροπορίας συνεδρίαζαν 25 εμπλεκόμενοι αξιωματικοί λίγο πριν από το πραξικόπημα, προετοιμάζοντας τις τελευταίες λεπτομέρειες) που χρεώνονται στους «γκιουλενικούς». Ο ένας, ο Μουχαρέμ Κοσέ, πρώην νομικός σύμβουλος του Γενικού Επιτελείου, είχε αποπεμφθεί πρόσφατα από το στράτευμα με την κατηγορία της διαρροής άκρως απόρρητων στρατιωτικών εγγράφων (λέγεται προς τον Γκιουλέν). Ο άλλος, ο Ακίν Οζτούρκ, ήταν πρώην επικεφαλής της αεροπορίας, αλλά αρνείται πεισματικά ότι είχε σχέση με την απόπειρα. Αυτό δείχνει πως, πιθανά και άσχετα με το αν πήραν έγκριση από τον Γκιουλέν ή όχι, υπήρξε ένας τακτικός συντονισμός δυσαρεστημένων «γκιουλενικών» με κεμαλιστές, χωρίς να μπορούμε να πάμε πιο πέρα.
Όμως οφείλουμε να σημειώσουμε πως από τα μέχρι τώρα στοιχεία που έχουμε στη διάθεσή μας και με όλες τις επιφυλάξεις μας για αυτά που βγαίνουν και φτάνουν σε εμάς, δεν εμφανίζεται καθοριστικός ο ρόλος των «γκιουλενικών» αλλά μάλλον υποστηρικτικός. Ένα δεδομένο, π.χ., είναι πως το δίκτυο Γκιουλέν έχει ισχνή επιρροή στο στρατό και ισχυρή επιρροή στην αστυνομία, το δικαστικό σώμα και την εκπαίδευση. Όμως όσες ειδήσεις έχουν βγει στο φως της δημοσιότητας για τις ώρες της απόπειρας δείχνουν πως η αστυνομία στάθηκε στο πλευρό του Ερντογάν. Ακόμα και οι μόλις 100 συλλήψεις αστυνομικών για συμμετοχή στο πραξικόπημα, σε μια στιγμή που ο Ερντογάν βρήκε την ευκαιρία για ευρύτερο ξεκαθάρισμα λογαριασμών, κάτι δείχνουν. Σ’ αυτό το ζήτημα όσο και σε αρκετά ακόμη η πορεία των εξελίξεων θα δείξει τι πλησιάζει πιο κοντά στην πραγματικότητα, αν και ορισμένα από αυτά μάλλον δεν θα μαθευτούν ποτέ.
Ένα δεύτερο ερώτημα αφορά τις εγκρίσεις που είχε από κάποιο ιμπεριαλιστικό κέντρο, και επειδή μιλάμε για την Τουρκία, από τις ΗΠΑ. Κάτι τέτοιο όχι μόνο δεν μπορεί να αποκλειστεί αλλά είναι μέσα στη φύση του ιμπεριαλισμού και των σχέσεων που διαμορφώνει με χώρες όπως η Τουρκία. Όταν φυσικά αναφερόμαστε σε «εγκρίσεις», όπως γράψαμε και πιο πριν, αυτή μπορεί να αφορά και ένα «κλείσιμο το ματιού», που σημαίνει προχωρήστε και εμείς μαζί σας.
Όσον αφορά την ουσία, οι ΗΠΑ εδώ και αρκετό καιρό έχουν εκδηλώσει δημόσια και με κάθε ευκαιρία τη δυσαρέσκειά τους για την πολιτική του Ερντογάν σε αναφορά με τη διάρρηξη των σχέσεων με το Ισραήλ (το άλλο μαντρόσκυλο στην περιοχή) αλλά και τις αποκλίνουσες συμπεριφορές της Τουρκίας όσον αφορά το Συριακό. Επιπρόσθετα, δεν μπορούμε να μη σημειώσουμε πως η συγνώμη στη Ρωσία, για την κατάρριψη του ρώσικου μαχητικού, συνοδεύτηκε από μια περίεργη δήλωση του Ερντογάν πως η βάση του Ιντσιρλίκ μπορεί να χρησιμοποιηθεί από την ίδια (τη Ρωσία) στα πλαίσια αντιμετώπισης του ISIS, κάτι που υπερέβαινε κατά πολύ τις κόκκινες–αμερικανικές γραμμές!
Αυτό ισχύει ακόμα και αν υποθέσουμε πως η συγνώμη μπορεί να θεωρηθεί σαν μέρος των διορθωτικών κινήσεων της Τουρκίας. Κάτι που βέβαια παραμένει ερωτηματικό, αφού παραμένει ερωτηματικό εάν η τότε κίνηση της Τουρκίας εξέφραζε κυρίως τη συνολική αντίθεση της Δύσης και των ΗΠΑ στη ρώσικη επέμβαση, οπότε ο Ερντογάν δεν διόρθωνε αλλά προκαλούσε με τη συγνώμη, ή εξέφραζε την αντίθεση της Τουρκίας και ενός μέρους της αμερικανικής αστικής τάξης στη διαφαινόμενη τότε τακτική –του Ομπάμα- προσέγγιση ΗΠΑ-Ρωσίας ώστε να προωθηθεί μια πρόσκαιρη ανάπαυλα στο Συριακό, οπότε και έχει ένα νόημα η συγνώμη ως διορθωτική κίνηση.
Η πρώτη δήλωση του ΥΠΕΞ των ΗΠΑ, Τζον Κέρι, καθώς το πραξικόπημα εξελισσόταν -και που έγινε από το τραπέζι των συνομιλιών με τον ομόλογό του της Ρωσίας, Σεργκέι Λαβρόφ- με την οποία εξέφρασε «την ελπίδα του πως θα υπάρξει ειρήνη, σταθερότητα και συνέχεια στην Τουρκία» χωρίς να κάνει αναφορά και να καταδικάσει την απόπειρα, εμφανώς περιμένοντας το πού θα γείρει η πλάστιγγα, είναι μια ένδειξη αλλά όχι αρκετή των παραπάνω εκτιμήσεων που περισσότερο εδράζονται σε μια πολιτική ανάλυση. Περισσότερες βέβαια ενδείξεις μάς προσφέρουν οι κατοπινές εξελίξεις τόσο για το τι έχει διαμειφθεί μεταξύ ΗΠΑ-Τουρκίας όσο και για το πώς περιπλέκονται οι αναμεταξύ τους σχέσεις, στις οποίες θα αναφερθούμε σε άλλη ενότητα.

Προλεταριακή Σημαία - http://www.kkeml.gr/
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Συνέντευξη Appa Rao (Chalapati), ηγετικού στελέχους του Κ.Κ. Ινδίας (Μαοϊκού) (21/07/2016)

0
Σε ποια κατάσταση βρίσκεται σήμερα το κίνημα των Μαοϊστών στην συνοριακή περιοχή Άντρα Πραντές – Ορίσσα; Και γιατί αντιμετωπίζει δυσκολίες;
Οι πολύμορφες επιθέσεις από την κυβέρνηση του κρατιδίου, μέσω των δυνάμεων ασφαλείας, καθώς και δικά μας λάθη, έχουν φέρει τους Μαοϊστές σε αυτή την κατάσταση τώρα. Έχουμε καποιες αδυναμίες κατά τη διεξαγωγή της ταξικής πάλης. Επιπλέον, δεν έχουμε ενεργά κινητοποιήσει το λαό καθώς και το δικό μας στελεχιακό δυναμικό για να εξαπολύσουμε αντεπιθέσεις ενάντια στις δυνάμεις ασφαλείας. Πρέπει να επανεξετάσουμε τις τεχνικές μας στον αντάρτικο πόλεμο, καθώς και να ενισχύσουμε το παράνομο δίκτυό μας.

 
Ο Ρratapareddy Ramchandrareddy Appa Rao (Chalapati) και γραμματέας της Ανατολικής μεραρχίας του Λαϊκού Απελευθερωτικού Αντάρτικου Στρατού Ινδίας, μαζί με τη σύζυγό του, Aruna

Επομένως, θα ήταν σωστό αν έλεγε καποιος ότι οι Μαοϊστές έχουν αποτύχει πλήρως στο να κινητοποιήσουν τις μάζες;
Αυτό δεν είναι σωστό. Αν είχαμε αποτύχει σε όλα τα σημεία, τότε θα είχαμε πάψει να υπάρχουμε. Παρότι παραδέχομαι ότι έχουμε καποιες υποχωρήσεις, θα ήθελα να σας υπενθυμίσω ότι το κόμμα αντιμετώπισε δύσκολες στιγμές και κατά το παρελθόν και ανάκτησε τη δύναμή του και τη χαμένη δόξα του. Ταυτόχρονα, μπορώ να δεχτώ ότι έχουμε καποιους περιορισμούς στην προσέλκυση του λαού σε όλα τα επίπεδα, στην κομματική ιδεολογία και πολιτική. Θα κινηθούμε ώστε να ενισχυθούμε πολιτικά και οργανωτικά.

Υπάρχουν φήμες ότι καποια από τα στελέχη του στρατού αποπροσανατολίζουν το κόμμα για ιδιοτελείς σκοπούς και προκαλούν το θάνατο αθώων ανθρώπων τους οποίους έχουν χαρακτηρίσει ως πληροφοριοδότες της αστυνομίας…
Το κόμμα μας είναι κόμμα των μαζών. Δεν θα λάβουμε υπόψη τα λόγια κανενός ότι καποιος είναι πληροφοριοδότης και πρέπει να τον σκοτώσουμε. Το κόμμα αυστηρά τηρεί την προβλεπόμενη διαδικασία που έχουν ορίσει οι ανώτερες επιτροπές. Ωστόσο, πρέπει να προσθέσω ότι, στα πλαίσια του συνωμοτικού σχεδίου για την εξάλειψη του κόμματος των Μαοϊστών, οι άρχουσες τάξεις και η κυβέρνηση του κρατιδίου εκμεταλλεύονται ανθρώπους στις περιοχές των ιθαγενών μετατρέποντάς τους σε πληροφοριοδότες και πράκτορες. Σε τέτοιους ανθρώπους δίνονται όπλα από την αστυνομία και έχει δημιουργηθεί ένα ειδικό αστυνομικό δίκτυο. Τέτοια στοιχεία είναι που εξαλείφουμε.


Το κόμμα σας έχει χάσει περιοχές – προπύργια όπως τη Ναραγιάνα πάτνα Μπαντουγκάον στην Οντίσσα και πολλά άλλα μέρη στις περιφέρειες Βισακαπατνάμ και Ανατολικού Γκοντάβαρι. Στελέχη του κόμματος δεν είναι σε θέση να επισκεφτούν πολλά χωριά τόσο στην περιφέρεια Βισάκα όσο και στη συνοριακή περιοχή Άντρα Πραντές – Ορίσσα, καθώς δεν έχουν υποστήριξη. Το κόμμα έχει αναλύσει αυτή την κατάσταση;
Το να διδασκόμαστε από τα λάθη και τις αποτυχίες είναι μια συνεχής διαδικασία. Οι ένοπλοι αγώνες του Ναξαλμπάρι και του Σρικακούλαμ διαμορφώθηκαν μέσα από τα διδάγματα από τον ένοπλο αγώνα της Τελανγκάνα. Ομοίως, τα κινήματα στη Νταντακαράνια, το Μπιχάρ και το Τζάρκχαντ βασίστηκαν στα διδάγματα από τους ένοπλους αγώνες του Ναξαλμπάρι και του Σρικακούλαμ. Το αν χάνουμε ή ανακτούμε την κυριαρχία σε μεμονωμένες περιοχές ή μέρη εξαρτάται από το σχετικό συσχετισμό δύναμης ανάμεσα στο κίνημα και τους αντιπάλους του. Επομενως, χρειάζεται να εξετάζουμε τη συνολική ισχύ του κινήματος. Για παράδειγμα, στην Κίνα, οι επαναστάτες αρκετές φορές είχαν χάσει προπύργιά τους προτού τελικά να επικρατήσουν σε ολόκληρη τη χώρα. Τα διδάγματα από αυτούς τους αγώνες θα καθοδηγούν τις μελλοντικές κινήσεις.


Υπάρχει καποιος ιδιαίτερος λόγος για τον οποίο το κόμμα έχασε την ισχύ του σε πολλά λεεγόμενα προπύργιά του στη συνοριακή περιοχή Άντρα Πραντές – Ορίσσα;
Το κράτος, μέσα από τις δυνάμεις ασφαλείας του, έχει εξαπολύσει μια μαζική καταστολή του κινήματος από το 1996 κι έπειτα, έχοντας μια ξεκάθαρη στρατηγική. Αποτύχαμε να την αντιμετωπίσουμε με το να εμπλέξουμε μαζικά το λαό. Αποτέλεσμα αυτού ήταν, από το 2006 και μετά το κίνημα να μεγαλώσει εκ νέου, μετά από πολλές υποχωρήσεις στη συνοριακή περιοχή Άντρα Πραντές – Ορίσσα. Περιορίσαμε τον αριθμό των ομάδων και τις μετατρέψαμε σε ουλαμούς για να αντιμετωπίσουν την αυξανόμενη ισχύ του εχθρού. Έκτοτε, ο λαός της συνοριακής περιοχής Άντρα Πραντές – Ορίσσα είναι σε μεγάλο βαθμό μαζί μας.


Αν το κίνημα είναι ισχυρό και υποστηρίζεται από το λαό, τότε γιατί βλέπουμε τόσα πολλά ηγετικά στελέχη να παραδίδονται στην αστυνομία και να βγαίνουν στη νομιμότητα;
Πολλοί από όσους παραδόθηκαν το έκαναν για λόγους υγείας. Θα χρειαστεί να σας υπενθυμίσω ότι το κίνημα απέκτησε νέα ισχύ το 2004, μετά τη συγχώνευση τριών κομμάτων. Χάσαμε πολλούς ανθρώπους και προπύργια εξαιτίας της Επιχείρησης Πράσινο Κυνήγι, η οποία ήταν μια ολομέτωπη επίθεση παραστρατιωτικών δυνάμεων και δυνάμεων των κρατιδίων το 2009 κατά μήκος των συνόρων της Τσατίσγκαρχ, Τσάρκχαντ, Άντρα Πραντές και Μαχαράστρα. Μετά από αυτό, η ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής μας το 2013 ανέλυσε τις δεδομένες συνθήκες και άλλαξε τη στρατηγική μας. Αυτές οι δύσκολες στιγμές είναι μόνο προσωρινές. Μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι το κόμμα θα ξεπεράσει αυτή την κατάσταση. Το κίνημα θα συνεχίσει μέχρι τα καταπιεσμένα τμήματα του λαού να αποκτήσουν τα δικαιώματα στη ζωή και την ιδιοκτησία της γης.

Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στα αγγλικά στους Times of India της 21 Ιούλη 2016

και εμείς την αναδημοσιεύουμε από το https://parapoda.wordpress.com/
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

34 προσαγωγές σε κυβερνητική φιέστα στον Άγιο Δημήτριο

0
Μετά τον εκλογικό νόμο ήρθε η σειρά του Ασυρμάτου στον Άγιο Δημήτριο για να τονώσει την ...αριστεροσύνη της η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός Τσίπρας. Την ώρα που ξεπουλάνε λίγο παραδίπλα το Ελληνικό, τη δημόσια περιουσία και τη ζωή μας όλη, με τυμπανοκρουσίες που θυμίζουν τα πάλαι ποτέ πολιτικάντικα εγκαίνια με τις κορδέλες πραγματοποίησαν ολόκληρη φιέστα με κλακαδόρους για τη παράδοση 33 στρεμμάτων του χώρου στο Δήμο.
Ενός χώρου που σώθηκε(;) χάρη στους αγώνες δεκαετιών των κατοίκων. Αγώνες που πήγε να καπηλευθεί ο Τσίπρας τώρα για να μας πείσει για τη ...συνέπειά του. Παρέα και χαριεντιζόμενος με τον Άδωνη Γεωργιάδη.
Μόνο που είχε κάποιες παρενέργειες αυτή η φιέστα. Φρόντισαν να καθαρίσουν το χώρο από τους ενοχλητικούς που εξακολουθούν να επιμένουν λαϊκά και αγωνιστικά. Ανεξάρτητα από το σε ποιο χώρο ανήκουν. 
33 τα στρέμματα, 34 οι προσαγωγές ανθρώπων που κρατήθηκαν για "εξακρίβωση στοιχείων" μέχρι να αποχωρήσει ο μέγας αρχηγός, αναμορφωτής της Ελλάδας και κυρίως την Ευρώπης. 
Φυσική κατάντια όσων επί χρόνια παριστάνοντας τους αριστερούς εκλιπαρούσαν για ρόλο στο σύστημα, πόσο μάλλον τώρα που τον πήραν και με το παραπάνω.
Βέβαια για το κατά πόσο ο χώρος θα ανήκει πραγματικά στο λαό και δεν θα γίνει άλλος ένας χώρος, όπως πολλοί άλλοι, κατ' επίφαση δημοτικός και ελεύθερος που θα τον εκμεταλλεύονται όμως διάφοροι ιδιώτες και θα τον ακριβοπληρώνουν οι επισκέπτες του μένει να το δούμε.  
Αναδημοσιεύουμε τη σχετική ανταπόκριση και την ανακοίνωση που μας έστειλαν από την Ανοιχτή Συνέλευση Κατοίκων Μπραχαμίου, ανεξάρτητα από το να συμφωνούμε σε όλα ή όχι μαζί της. 


Ενημέρωση για την εκδήλωση του Δήμου με τον Τσίπρα στον Ασύρματο

Την Παρασκευή το βράδυ στο πάρκο του Ασυρμάτου στον Άγιο Δημήτριο ο Δήμος είχε οργανώσει εκδήλωση-συναυλία για τον εορτασμό της παραχώρησης του τελευταίου κομματιού της έκτασης από το υπουργείο οικονομικών, πριν ένα μήνα. Πρόκειται για μια έκταση 33 στρεμμάτων ενός κάποτε στρατοπέδου. Άλλα 40 στρέμματα ανήκουν ήδη στον Δήμο από παραχωρήσεις προηγούμενων δεκαετιών.
Δυο μέρες πριν ανακοινώθηκε ότι στην εκδήλωση θα μιλήσει ο Τσίπρας. Την Παρασκευή το απόγευμα, μπροστά από την κεντρική είσοδο του πάρκου είχε στηθεί μια εντυπωσιακή πασαρέλα από κλούβες, ματατζήδες και ασφαλίτες. Κατά τις 18:00 άρχισε να έρχεται κόσμος από τις συλλογικότητες του πάρκου και αλληλέγγυοι/ες από τις γύρω περιοχές. Προσπαθήσαμε να συγκεντρωθούμε διαγώνια από την είσοδο (μέσα στο πάρκο ήταν αδύνατο να μπούμε) αλλά από τις 18:20 μέχρι τις 18:40 έγιναν αθρόες προσαγωγές όσων είχαμε ήδη μαζευτεί και όσων προσέγγιζαν το μέρος. Συνολικά 34 άτομα ενώ κάποιοι αναγκάστηκαν να κρυφτούν σε μαγαζιά. Όλα αυτά υπό τα απαθή (τουλάχιστον) βλέμματα των ντόπιων συριζαίων και των στελεχών από τα κεντρικά.
Η εξακρίβωση των στοιχείων ολοκληρώθηκε κατά τις 10 παρά, λίγη ώρα αφού τέλειωσαν οι ομιλίες του Τσίπρα και της δημάρχου. Παρακάτω το κείμενο που είχαμε σκοπό να μοιράσουμε:

ΤΣΙΠΡΑΣ ΣΤΟ ΜΠΡΑΧΑΜΙ. ΑΠ' ΤΑ ΣΑΛΟΝΙΑ ΣΤΑ ΑΛΩΝΙΑ

Μα πόσο φαντασμένοι είναι οι διαχειριστές της εξουσίας, μικροί και μεγάλοι; Και πόσο κορόιδα μας περνούν; Βγήκαν με τα αυτοκίνητα και τις ντουντούκες και πουλάνε σαν καρπούζι την επίσκεψη του πρωθυπουργού στο χωριό του Μπραχαμίου, για να γιορτάσουν λέει την επίσημη παραχώρηση του Ασυρμάτου, του ''γηπέδου'', όπως το αποκαλούσε ο κυνικός τεχνοκράτης μελετητής του σχεδίου ανάπλασης, αγνοώντας επιδεικτικά ό,τι πιο ζωντανό και ακηδεμόνευτο κινείται στην πόλη τα τελευταία χρόνια της απόλυτης παρακμής και αποδόμησης.
Γιατί εμείς, κομμάτι πολλών, δεν περιμέναμε την επίσημη υπογραφή για να θεωρήσουμε ότι νομιμοποιούμαστε να μαζέψουμε τα σκουπίδια τους, ούτε ζητήσαμε την άδεια της εξοχότητας κανενός για να φυτέψουμε δέντρα, να φτιάξουμε ανοιχτά κοινωνικά εγχειρήματα και δομές, με την ''υπογραφή'' και ''όλα τα ονόματα'', μέσα από τις αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες των συνελεύσεων, τις αδιαμεσολάβητες συλλογικές δράσεις και πρωτοβουλίες των ανθρώπων των γειτονιών. Γιατί εμείς δεν μετράμε στρέμματα, μετράμε τον άνθρωπο.
Γιατί εμείς δεν είμαστε οι ήρεμοι ή οι βιαστικοί διαβάτες ενός πάρκου,δεν είμαστε οι καταναλωτές θεαμάτων και γιορτών, οι χειροκροτητές και οι παρατρεχάμενοι. Εμείς δεν είμαστε αυτοί που αναθέτουν σε άλλους να τους βρουν λύση και σχέδιο, γιατί εμείς είμαστε η λύση, εμείς είμαστε οι γιορτές, εμείς το σχέδιο.
Η ισοτιμία, οι πολλαπλοί εναλλασσόμενοι ρόλοι, η απουσία ιεραρχίας, η αλληλοβοήθεια, η αλληλεγγύη, η ευαισθησία, η εγγύτητα, η αμεσότητα της δράσης δεν παραχωρούνται, δεν εκχωρούνται, ούτε δωρίζονται. Είναι το αιώνιο παρόν του αγώνα μας σε όλα τα κοινωνικά πεδία που αφορούν τις ζωές μας, είτε μερικά είτε ολικά.
Μαζί με τα υψηλά κυβερνητικά κλιμάκια για το γκράντε σουξέ τους, θα μας κουβαλήσουν και αυτούς που τους φυλάνε. Και γιατί χρειάζεται να τους φυλάνε; Γιατί ξεπουλήσανε τα πάντα για χάρη των τραπεζών, των εθνικών και διεθνών αφεντικών τους. Τολμάνε να εμφανιστούν με πανηγυρική διάθεση ενώ ξεπούλησαν το Ελληνικό, κάνουν πλάτες στην καταστροφή που επιφέρει η Eldorado Gold στις Σκουριές και απεργάζονται το ξεπούλημα του παραλιακού μετώπου. Τολμάνε να εμφανιστούν ενώ συνεχίζουν την επίθεση στις ζωές μας με μνημόνια, κατάργηση κυριακάτικης αργίας, επέλαση των ιδιωτικοποιήσεων. Ενώ εντείνουν την κατάσταση έκτακτης ανάγκης με μαζικούς εγκλεισμούς μεταναστών/προσφύγων σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, για να θυμόμαστε μερικά μόνο παραδείγματα.
Και νομίζουν ότι θα ξεπλυθούνε με τον μικρό και ταπεινό Ασύρματο, το ''γήπεδο''που θα το σπείρουνε και θα το θερίσουνε κερδίζοντας ψηφαλάκια και θεσούλες και αξιώματα και λεφτάκια.
Πόσο δυσανάλογο αλήθεια, πόσο ασύμμετρο, πόσο γραφικό!
Εμείς μοιραζόμαστε τη χαρά μας και γιορτάζουμε με όσους συναντιόμαστε ή συναντηθήκαμε, με όσους αγωνιστήκαμε μαζί και θα αγωνιστούμε, χωρίς αλαζονικές θριαμβολογίες, αλληλοσυγχαρητήρια και κερδοφόρες φιλοφρονήσεις. Είμαστε εδώ, είμαστε παντού σε κάθε γειτονιά της Αθήνας μια μεγάλη εικόνα ενός κόσμου με όραμα και δράση στο παρόν, δημιουργώντας μια ισχυρή παρακαταθήκη για το μέλλον των κοινωνικών αγώνων.
Περιφρουρούμε και υπερασπιζόμαστε τους αγώνες μας και το χαρακτήρα του πάρκου ως ένα χώρο αυτοοργάνωσης και ανασύστασης της κοινωνικής συνεύρεσης και πειραματισμού, δεν δωρίζουμε τους κόπους μας στους επίσημους διαχειριστές και δεν θα αφήσουμε να μετατραπεί σε έναν απονευρωμένο και στείρο χώρο κάτω από τον αποπνικτικό έλεγχο της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και των δημοτικών παρατάξεων και αρχών.

Ανοιχτή Συνέλευση Κατοίκων Μπραχαμίου
www.katadimadim.blogspot.gr
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

23 Ιουλ 2016

"ΑΡΓΟΣ": κινητοποιήσεις των εργαζόμενων ενάντια στις μειώσεις των μισθών τους

0
ΕΝΩΣΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΩΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΩΝ ΑΘΗΝΩΝ

ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΜΕΙΩΣΕΙΣ ΜΙΣΘΩΝ - ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΝΗΚΕΙ

ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΤΑΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ – ΤΡΙΤΗ 26/07
Από 02:00 έως 06:00 και από 09:00 έως 13:00
Συγκεντρώσεις στις 04:00 στην ΙΡΙΔΑ και 10:00 στην πύλη 10α στην ΆΡΓΟΣ

IMG_20160310_103612 
«Βάλτε πλάτη να σωθεί η εταιρεία». Αυτή τη φράση είπε ανερυθρίαστα στους εργαζόμενους της «Άργος» ο εκπρόσωπος της διοίκησης. Και αποφάσισε: Θα κοπούν επιδόματα από όλους τους εργαζόμενους. Ήδη έγινε αυτό αφού οι συνάδελφοι βλέπουν μειωμένα ποσά στους λογαριασμούς τους. Και βέβαια είναι τουλάχιστον ανέντιμο να προσπαθούν να αιφνιδιάσουν τους εργαζόμενους και το σωματείο, όταν εφαρμόζουν κάτι τέτοιο μέσα στο καλοκαίρι και όταν μεγάλο μέρος των συναδέλφων είναι στην καλοκαιρινή του άδεια.
Η διοίκηση της εταιρείας υπακούοντας τις εντολές των εκδοτών, αποφάσισε ότι οι μισθοί των εργαζομένων στα πρακτορεία είναι το εμπόδιο για την ανάπτυξή τους. Και αποφάσισαν να τους μειώσουν μονομερώς με παράνομο και καταχρηστικό τρόπο. Είναι ξεκάθαρο ότι κυβέρνηση και εργοδοσία βαδίζουν χέρι-χέρι αφού εφαρμόζουν την ίδια πολιτική. Υπόσχονται ανάπτυξη πάνω σε αποκαΐδια εργατικών δικαιωμάτων.
Δεν χρειάζεται να ψάξουμε πολύ για να αποκαλύψουμε τους στόχους τους, αρκεί να κοιτάξουμε και στα άλλα μαγαζιά των εκδοτών για να δούμε τι γίνεται. Βασιλεύει η απληρωσιά, οι απανωτές μειώσεις μισθών, η δουλειά μέσω εργολάβων. Στόχος δηλαδή είναι να απαλλαγούν από εργαζόμενους με συγκροτημένα εργατικά δικαιώματα. Κατηγορούν μάλιστα τη διοίκηση του σωματείου ότι δεν πήγε να συζητήσει με τις εταιρείες για το πόσο θα κοπούν οι μισθοί και έτσι τώρα κόβουν χωρίς κριτήρια και χωρίς να μπορούν να δείξουν το κοινωνικό τους πρόσωπο(!!!).
Λάθος πόρτα χτύπησαν!!! Εδώ, η διοίκηση του σωματείου και οι εργαζόμενοι, έχουν καταλάβει ότι μόνο με συνεχή και συνεπή ταξικό αγώνα μπορούν να  διασφαλίσουν τα δικαιώματά τους, αλλά και με τον ίδιο τρόπο διεκδικούν τις απώλειες που έχουν επιβληθεί από εργοδοσία και κυβέρνηση.
Στο επόμενο διάστημα σίγουρα θα ξαμολυθούν  τα γνωστά παπαγαλάκια της εταιρείας και θα σπέρνουν τα γνωστά πλαστά διλλήματα. Ότι η εταιρεία περνάει δύσκολα και θα κλείσει, ότι οι μισθοί αλλού είναι ακόμα πιο χαμηλοί άρα να είμαστε ευχαριστημένοι και ότι όλοι περνάμε δύσκολα γι’ αυτό και πρέπει να βάλουμε πλάτη.
Δεν περνάμε όλοι δύσκολα!!! Οι «ψυχάρηδες», οι «μπόμπολες» και οι «αλαφούζοι», έχουν εξασφαλίσει μέχρι και τα τρισέγγονά τους με την δικιά μας εργασία και τον δικό μας ιδρώτα, εμείς όμως, όταν μας κόβουν ένα επίδομα, κόβουμε το γάλα του παιδιού μας. Αυτό δεν είναι αποδεκτό!!!
Δεν μπαίνουμε στη λογική του πολέμου μεταξύ των εκδοτών. Αυτός, όταν υπάρχει είναι για τα μεταξύ τους ξεκαθαρίσματα. Δεν αποκλείουμε να δούμε και πάλι το γνωστό παιχνίδι της μετακίνησης των εντύπων για να αυξηθεί η πίεση.  Πάντα όμως τα βρίσκουν μια χαρά όταν πρόκειται να πετσοκόψουν εργατικά δικαιώματα και μισθούς. Αυτό αποδεικνύεται ξεκάθαρα με την σκανδαλώδη ίδια πολιτική που ακολουθούν τα δύο πρακτορεία απέναντι στους εργαζόμενους. Δεν ξεχνάμε ότι αυτές τις μειώσεις επέβαλλε με τον ίδιο τρόπο πριν από 3 χρόνια και η «Ευρώπη». Γι’ αυτό και ο αγώνας είναι κοινός και για τα δύο πρακτορεία.
Είναι τουλάχιστον προκλητικό, την ώρα που κόβονται μισθοί, να καλούνται οι εργαζόμενοι να δουλέψουν υπερωριακά για να βγει η δουλειά και να συμπληρώσουν το εισόδημά τους.
Σαν πρώτη απάντηση το Δ.Σ. αποφάσισε την κήρυξη 4ωρων προειδοποιητικών στάσεων εργασίας για την Τρίτη 26/07 από 02:00 έως 06:00 και από 09:00 έως 13:00. Κατά την διάρκεια της κινητοποίησης θα γίνουν συγκεντρώσεις στις 04:00 στην Ίριδα και στις 10:00 στην πύλη 10α στην «Άργος».
Το αίτημά μας είναι ένα: Να πάρει αμέσως πίσω η «Άργος» τις παράνομες και καταχρηστικές μειώσεις.
Η στάση εργασίας αφορά και τα δύο πρακτορεία και καλούμε τους συναδέλφους της «Ευρώπης» να συμμετέχουν μαζικά σε ένδειξη συμπαράστασης.
Άλλωστε ο αγώνας για την διεκδίκηση των κομμένων μισθών από την «Ευρώπη» συνεχίζεται και αυτό θα φανεί και στο αμέσως επόμενο διάστημα όταν θα συντονίσουμε τον αγώνα μας για την υπογραφή νέας ΣΣΕ.

ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΠΙΣΩ – ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΤΑ ΠΑΡΑΣΙΤΑ ΠΟΥ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΛΟΥΤΙΖΑΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΔΡΩΤΑ ΜΑΣ!!!
 Αγωνιστικά
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Θύτες και θύματα ενός “τρελού” φορτηγού

4
Όσο πιο απροσδιόριστα και ασαφή γίνονται τα κίνητρα που ωθούν αυτούς που οργανώνουν μοναχικές τυφλές επιθέσεις σε ευρωπαϊκές πόλεις, με την περίπτωση της γαλλικής Νίκαιας να είναι η μέχρι σήμερα τραγική κορύφωση, άλλο τόσο πιο έντονα και καθαρά είναι τα αποτελέσματα αυτών των αιματηρών επιθέσεων. Ένα διάχυτο κλίμα φόβου και μίσους απέναντι ειδικά στους μουσουλμάνους και γενικά στους μετανάστες απλώνεται στην Γαλλία αλλά και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Καλλιεργώντας συστηματικά αυτήν την ανασφάλεια οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις με επικεφαλής σε αυτήν την φάση την γαλλική πάνε να μετατρέψουν την υποτιθέμενη εξαίρεση στην αρχή σε κανόνα. Ταυτόχρονα οι φασιστικές δυνάμεις που γεννιούνται από τα σπλάχνα του καπιταλισμού αποκτούν ακροατήριο, απειλούν και βάζουν υποθήκες για το μέλλον. Η σφαγή στην Νίκαια υπήρξε μια πρώτης τάξης ενίσχυση στην Λεπέν και στο κόμμα της.
Η απόφαση της γαλλικής εθνοσυνέλευσης η οποία ξανά με μεγάλη πλειοψηφία αποφάσισε την επέκταση της κατάστασης έκτακτης ανάγκης για ένα ακόμη εξάμηνο ήταν ειλημμένη πριν το φορτηγό με οδηγό τον γαλλοτυνήσιο σκορπίσει τον θάνατο στην παραλιακή λεωφόρο της Νίκαιας. Πάρθηκε όμως άνετα και με την δημοσκοπική επιδοκιμασία της λεγόμενης κοινής γνώμης. Και όχι μόνο αυτό. Αλλά και εμπλουτίστηκε με νέα σκληρά προληπτικά μέτρα στον τομέα των ερευνών που δίνουν πλήρη ελευθερία στην αστυνομία να κινείται σε βάρος των στοιχειωδών ατομικών ελευθεριών και μάλιστα χωρίς την δικαστική έγκριση. Ένα αστυνομικό κράτος κτίζεται στα συντρίμμια του κοινωνικού, για το οποίο κάποτε έδειχνε υπερήφανη η πέμπτη γαλλική δημοκρατία. Στην επτάωρη σχεδόν συζήτηση ο πρωθυπουργός Βαλς δεν άφησε καμιά αμφιβολία για το μέλλον. «Παρόλο ότι είναι δύσκολο να προφέρω αυτά τα λόγια, είναι το καθήκον μου να το κάνω: Θα υπάρξουν και άλλες επιθέσεις και άλλοι αθώοι άνθρωποι θα σκοτωθούν». Αυτή η δήλωση δεν είναι ούτε αποτέλεσμα καλής πληροφόρησης, ούτε τμήμα μιας διορατικής ανάλυσης. Είναι μέρος μιας κυκλικής αυτό- εκπληρούμενης κίνησης, στην οποία θύτες και θύματα πρωταγωνιστούν πλέον σε ένα σκηνικό που τις περισσότερες φορές μοιάζει στημένο και υποκινούμενο.
Ποιοι είναι όμως οι θύτες και ποια τα θύματα; Το γοερό κλάμα του πατέρα όταν έμαθε για τον θάνατο του γιου του στον περίβολο του νοσοκομείου Παστέρ, υπέδειξε με τον χαρακτηριστικότερο τρόπο ποια είναι τα αληθινά θύματα αυτού του “τρελού κύκλου”. Ο Ταχάρ Μετζρί έχασε εκείνο το βράδυ στην Προμενάντ ντεζ Ανγκλέ, την γυναίκα και τον τετράχρονο Κίλιαν. Και τα δύο θύματα ήταν Τυνήσιοι στην καταγωγή και οι κηδείες τους έγιναν με το μουσουλμανικό τυπικό σε ένα τέμενος της πόλης. Μουσουλμάνοι ήταν αρκετά από τα θύματα του φορτηγού που οδηγούσε ο Μοχάμεντ Λαχουαέι Μπουχλέλ όπως και πολλοί τουρίστες. Απλοί δηλαδή άνθρωποι που ανεξάρτητα από εθνική καταγωγή και θρησκεία πληρώνουν με το αίμα τους τα αποτελέσματα των πολιτικών και των πράξεων αυτών που κυβερνούν και διαλύουν τον κόσμο. Αλλά και αυτός ο δράστης της αποτρόπαιας πράξης στην πραγματικότητα θύμα αυτού του “κύκλου” είναι που όλο και περισσότερο διευρύνεται και παίρνει τον χαρακτήρα της αυτο-εκπληρούμενης προφητείας. Κοινωνικά αποκλεισμένοι μουσουλμάνοι δεύτερης και τρίτης γενιάς, βυθισμένοι στην ανεργία και στην εγκατάλειψη, αντιμέτωποι καθημερινά με διακρίσεις και απόλυτα αδιέξοδα. Παραβατικοί νέοι που ψάχνουν να ενταχθούν σε μια ομάδα η να αποκτήσουν σκοπό στην ζωή τους, ωθούμενοι από μια καθημερινότητα στην οποία η αδικία και οι ανισότητες είναι συνεχώς μπροστά τους. Πρόσφυγες και μετανάστες που ζουν στις σκιές, εξαθλιωμένοι και απεγνωσμένοι που βλέπουν να καταρρέει το όνειρο μιας καινούριας καλύτερης ζωής. Μια μεγάλη δεξαμενή πραγματικής η φανταστικής στρατολόγησης στο τζιχάντ και σε διαδικτυακές εκκλήσεις του Χαλιφάτου και κάθε άλλης, πιθανής η απίθανης, αντιδραστικής συμμορίας που χρηματοδοτήθηκε από την Δύση για να πάρει συγκυριακή υπόσταση. Γιατί δεν πρέπει να παρασυρόμαστε από τις εικόνες που διασπούν την σκέψη και την ερμηνεία και με υψηλή καθοδήγηση θέλουν να κάνουν το μαύρο -άσπρο.
Σε αυτήν την αλυσίδα στην οποία Δυτικές ιμπεριαλιστικές κυβερνήσεις, μυστικές υπηρεσίες ΜΜΕ, φασιστικές ομάδες, δυνάμεις καταστολής, αντιδραστικοί ιμάμηδες, κάθε λογής υποκινούμενες συμμορίες στην Μέση Ανατολή, εγκληματικά φεουδαρχικά και διεφθαρμένα καθεστώτα στην Ανατολή αποτελούν κρίκους της, υπάρχει αρχή και τέλος! Αυτοί μπορούν να κατασκευάζουν εν μια νυκτί φανταστικούς εχθρούς, να ανακυκλώνουν τον φόβο και να σπέρνουν την φρίκη και τον θάνατο αλλά η πραγματική μήτρα αυτής της “τρέλας” δεν είναι ούτε ο θεός ούτε ο άνθρωπος. Είναι ο καπιταλισμός που βυθίζεται στην κρίση του και καταστρέφει την ζωή και ο ιμπεριαλισμός που αναζητά τρόπους να ξαναρίξει την ανθρωπότητα στην άβυσσο του πολέμου.

Από τη στήλη Προβολές της Προλεταριακής Σημαίας που κυκλοφορεί σήμερα 23/7/2016

http://www.kkeml.gr/
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Από την απεργία εργαζόμενων στον Μαρινόπουλο και Καρυπίδη στην Θεσσαλονίκη

0
Την Παρασκευή 22 Ιούλη, μέρα απεργίας των εργαζόμενων στα καταστήματα Μαρινόπουλου και τα καταστήματα Καρυπίδη (πρώην Αρβανιτίδη), έγιναν στην Θεσσαλονίκη δυο συγκεντρώσεις. Οι απεργοί του Καρυπίδη συγκεντρώθηκαν στο κατάστημα της Καρόλου Ντηλ και του Μαρινόπουλου στο κατάστημα του Βαρδάρη. Οι συγκεντρώσεις κατέληξαν σε πορεία που συναντήθηκαν στην γωνία Εγνατίας και Βενιζέλου και κατέληξαν στο Υπουργείο Μακεδονίας.
Οι εργαζόμενοι του Καρυπίδη είναι εδώ και 5 μήνες στον δρόμο διεκδικώντας την καταβολή των δεδουλευμένων 5 μηνών και διασφάλιση των θέσεων εργασίας, με συγκεντρώσεις και πορείες έξω από τα καταστήματα του ομίλου και έχουν προχωρήσει σε επίσχεση εργασίας.
Οι εργαζόμενοι του Μαρινόπουλου που διεκδικούν την καταβολή δεδουλευμένων και του επιδόματος αδείας και τις θέσεις εργασίας, είναι αντιμέτωποι με την εξυγίανση και το λουκέτο. Λίγο πριν την απεργία είδαν ακόμη μια φορά τον εμπαιγμό του εργοδότη απέναντί τους και αυτό στην διαδικασία εξυγίανσης, που είδαν αντί καταβολής δεδουλευμένων τους πλήρωσε με το 10% του μισθού του Ιουνίου, που μεταφράζεται σε 40 ευρώ για τους τετράωρους και 70 για τους πλήρους απασχόλησης!
Η Ταξική Πορεία συμμετείχε και στις δυο συγκεντρώσεις, τα μέλη της συζήτησαν με τους απεργούς, μοίρασαν προκηρύξεις και συμμετείχαν στην πορεία των απεργών. Πολλοί απεργοί έβλεπαν την ανάγκη συντονισμού του αγώνα των δυο σωματείων, την ανάγκη γνωστοποίησης του αγώνα σε όλη την πόλη με κινητοποιήσεις για να πειστούν περισσότεροι συνάδελφοί τους για την συμμετοχή τους στον αγώνα και να ξεδιπλωθεί η αλληλεγγύη του λαού.




ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

22 Ιουλ 2016

Απεργιακή κινητοποίηση των εργαζόμενων του Μαρινόπουλου

0
24ωρη απεργία έχουν σήμερα οι εργαζόμενοι του Μαρινόπουλου και πραγματοποίησαν συγκέντρωση στο υπουργείο Εργασίας. Στη συνάντηση που είχαν με την ηγεσία του υπουργείου αντιμετώπισαν την ίδια κατάσταση που αντιμετωπίζουν όλοι οι εργαζόμενοι του τόπου και ιδιαίτερα αυτοί που οι επιχειρήσεις τους κλείνουν και κινητοποιούνται διεκδικώντας το δικαίωμα στη δουλειά από τη μια αλλά και όλα όσα τους χρωστούν οι εργοδότες από την άλλη. Το μόνιμο μοτίβο αυτής της κυβέρνησης: "θέλουμε αλλά δεν μπορούμε", "δεν μας αφήνουν", "εσείς τι προτείνετε(!!!)" και τα γνωστά. Το ποιοι δεν τους αφήνουν να... μπορέσουν είναι τόσο γνωστό όσο και το ότι οι κυβερνητικοί υπάλληλοι των πρώτων δεν θέλουν. Αν θέλανε θα επιλέγανε τη κόντρα στηριζόμενοι στο λαό.
Στους εργαζόμενους του Μαρινόπουλου, όπως και σε όλους μας, αυτό που απομένει είναι ο δρόμος του αγώνα. Ενός δύσκολου και επίπονου αγώνα στον οποίο μόνο σύμμαχο μπορούν και θα έχουν τον εργαζόμενο λαό αυτού του τόπου. Να μην περιμένουν τίποτ' άλλο από κανένα "σωτήρα" γιατί οι σωτήρες τελικά διαλέγουν το αντίπαλο στρατόπεδο και γίνονται πιο φανατικοί από τους προκατόχους τους.
Το κλίμα είναι βαρύ ανάμεσα στους εργαζόμενους. Κάτι που το διαπιστώνουμε όλοι μας όσοι συμμετέχουμε σε εξορμήσεις και παρεμβάσεις στήριξής τους στα καταστήματα. Όσο περνούν οι μέρες, όλο και περισσότεροι συνειδητοποιούν τελικά ότι κάτι πρέπει να κάνουν, έτσι λέχθηκε και στη συγκέντρωση όπου η απόφαση όσων συμμετείχαν να συνεχίσουν ήταν διάχυτη. Ο δρόμος είναι μακρύς και χρειάζονται την αλληλεγγύη και την έμπρακτη στήριξη όλων μας.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Τι πρέπει να κάνουμε!! Οι ευκαιρίες είναι μπροστά μας!! Η μάχη από μας εξαρτάται αν θα ξεκινήσει!!

0
Το κείμενο μου αυτό δεν αναφέρεται και δεν αφορά τους παρωχημένους, τους παροπλισμένους, τους κάποτε, και τους δήθεν επαναστάτες, τους αδόλεσχους (ακατάσχετη λογοδιάρροια) που παρουσιάζονται ως λόγιοι, και κομπάζουν με αλαζονεία και χυδαιότητα ως δήθεν κάτοχοι κάποιας δικής τους σοφίας(έξω από την ιστορία και τη ζωή), τους αυτοαποκαλούμενους σοφίζοντες ή και σοφιστές, αλλά αυτούς που βρίσκονται και κυρίως αυτούς που θα βρεθούν κάποια στιγμή στην πάλη της ζωής για τα δικαιώματα τους, που θα πάρουν θέση στη γραμμή εκκίνησης, και δεν θα κρύβονται στους ίσκιους.
Δεν θα στηρίζουν ιδεολογικά, ολέθριους σύγχρονους πολιτικούς, δεν θα είναι συνένοχοι με τα τερτίπια τους, και δεν θα τους ανέχονται να καθορίζουν με το ψέμα και την απάτη τη ζωή τους.
Ο καθένας μας κατέχει μια τεράστια δύναμη για να καθορίσει τα γεγονότα!!
Μπροστά μας έχουμε την προοπτική να φέρουμε ένα άλλο καθεστώς 1000 φορές πιο όμορφο και πιο δίκαιο!!
Δεν πρέπει να υπάρχει πλέον το καθόμαστε πίσω και φοβόμαστε να καταπιαστούμε και ν’ αντιμετωπίσουμε τα πολιτικά ζητήματα.
Τι σε κρατάει εσένα πίσω άνθρωπε της εργασίας;
Γιατί δεν αντιδράς στην εξαθλίωση;
Στην καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σου;
Στην απαξίωση της ανθρώπινης ζωής σου;
Στην βία;
Στην ανασφάλεια της εργασίας και της ίδια σου ζωής;
Στην φτώχια;
Στα αντιδραστικά νομοσχέδια και σχέδια της αστικής τάξης και των κολαούζων τους;
Στις επιθέσεις του συστήματος που τις πληρώνεις με τον πιο βάρβαρο τρόπο;
Στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους που κινδυνεύεις πραγματικά να γίνεις κρέας στα κανόνια τους;
Η κυρίαρχη αστική τάξη που είναι στην εξουσία και το ξέρεις ότι όλα αυτά στα φορτώνει στην καμπούρα σου.
Στις μέρες που έρχονται πρέπει να ενωθούμε και να αγωνισθούμε.
Πρέπει να βγούμε μπροστά και ν’ αναλάβουμε την ευθύνη.
Δεν μπορούμε ν’ ανησυχούμε μήπως χάσουμε την αποδοχή ή για το ποιος θα μας κοιτάει σαν τρελούς.
Χρειάζεται οι φωνές μας ν’ ακουστούν.
Οφείλουμε να παλέψουμε με προοπτική και στόχο την αλλαγή με Επαναστατική ανατροπή.
Πρέπει να το θέλουμε.
Η ΩΡΑ μπορεί να είναι αυτή. Να αναλάβουμε την ευθύνη.
Να δράσουμε, παλέψουμε, αγωνιστούμε για κοινωνική ΑΛΛΑΓΗ.
Να παλέψουμε ώστε οι αγώνες μας στο σύνολο τους να έχουν ταξικούς στόχους όπως τα πολιτικά μας δικαιώματα, καθώς και τα οικονομικά, κοινωνικά και πολιτιστικά μας δικαιώματα, όπως το δικαίωμα στην εργασία, το δικαίωμα στην υγεία, το δικαίωμα στην τροφή, το δικαίωμα στην κατοικία, την ιατρική περίθαλψη, την εκπαίδευση και το δικαίωμα συμμετοχής στον πολιτισμό, (πέρα από ρεφορμιστικές σκέψεις και μεταβατικά προγράμματα μέσα στα πλαίσια του καπιταλισμού) και που οι αγώνες μας δεν θα είναι τίποτε άλλο από την ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ανατροπή αυτού του σάπιου καπιταλιστικού συστήματος της υποδούλωσης των ανθρώπων της δουλειάς, για μία άλλη κοινωνία ΑΤΑΞΙΚΗ-ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ, όπου θα πάψει η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και που θα συμβάλει στην απελευθέρωση, ανεξαρτησία, ευτυχία του Λαού για μια καλύτερη ζωή απαλλαγμένη από τους δυνάστες του!!
Απαιτείται και επείγει να συγκροτήσουμε το δικό μας αγώνα, το δικό μας κίνημα, για την ανάπτυξη ενός πλατιού Μετώπου Πάλης ενάντια στον ιμπεριαλισμό, τον πόλεμο και την καπιταλιστική εξαθλίωση και βαρβαρότητα.
Πρέπει ο καθένας μας με τον τρόπο του έτσι ή αλλιώς να συμβάλει στην απελευθέρωση, ανεξαρτησία, ευτυχία, του Λαού για μια καλύτερη ζωή απαλλαγμένη από τους δυνάστες του!!!
Και όσο πρέπει να μας αφορά, το πολιτικό πρόταγμα που θα μας έρχεται στο νου στην τωρινή κατάσταση της εκμετάλλευσης και της εξαθλίωσης είναι όλοι στους δρόμους με προοπτική την κοινωνική αλλαγή!!
Γιατί έτσι μόνο θα γίνουμε αφέντες της ζωής μας!!.
Οι καιροί είναι αυτοί που είναι, με δυσκολίες, και θέλει αρκετό δρόμο ακόμα με αρκετή δουλειά, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να προσπαθούμε για να μικρύνει ο δρόμος και να φτάσει αυτή η ώρα έστω και αν δεν είμαστε εμείς την ώρα εκείνη στη ζωή.
Ο άνθρωπος που αγωνίζεται παύει να είναι έρμαιο των περιστάσεων των αστάθμητων και μοιραίων παραγόντων και η γνώση και η ιστορική- ιδεολογική του ανάλυση συμβάλλει στην εξουδετέρωση υποκειμενικών περιορισμών όχι μόνο σε θεωρητικό, αλλά και σε πρακτικό επίπεδο.
Η γνώση του κοινωνικού ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΑ ΤΟΠΟΘΕΤΟΥΜΕΝΟ τοπίου τον βοηθάει να αντιμετωπίζει αποτελεσματικά τις δυσκολίες, να ξεπερνάει τα εμπόδια, να ανοίγει νέους δρόμους και νέους ορίζοντες εκεί όπου από άγνοια βλέπει αδιέξοδα.
Τότε και μόνο τότε θα μπορεί να αναπτύσσει τον ορθό λόγο, να καλλιεργεί τις πνευματικές δυνατότητες και υποβάλλοντας στη δοκιμασία της κριτικής κάθε πληροφορία, να απαλλάξει το πνεύμα του από τις κατασκευασμένες από άλλους δεσμεύσεις του, και προκαταλήψεις.
Δεν υπάρχει ασφαλέστερος τρόπος να αποσοβήσει και να ανατρέψει προς όφελος του ο άνθρωπος τους κινδύνους που συνεπάγεται η έντεχνη προσπάθεια χειραγώγησης και υποδούλωσής του από την κυρίαρχη τάξη, παρά μόνο από την πλήρη και σε βάθος γνώση των αιτιών, των κινήτρων, των σκοπιμοτήτων και των προθέσεων που κρύβονται πίσω από κάθε ενέργεια της κυρίαρχης τάξης, εφόσον κατανοεί και προσδιορίζει τη θέση του στη μεταβαλλόμενη που είναι πάντοτε σε κίνηση πραγματικότητα της ζωής.
Έτσι, διατηρώντας αναπαλλοτρίωτο το δικαίωμα της ελεύθερης κρίσης και βούλησης, μπορεί να διαμορφώνει τη ζωή του σύμφωνα με τις προσωπικές του ανάγκες και επιθυμίες που βέβαια θα βρίσκονται μέσα στα πλαίσια για το καλό του συνόλου του λαού που δεν είναι άλλο από την Ελευθερία, Ευτυχία, και ανεξαρτησία του χωρίς δεσμώτες, και να περιορίζει την έκταση των επιπτώσεων της αλλοτρίωσης που επικρατεί στην εποχή μας.
Ο καθένας όμως όπου κι 'αν βρίσκεται ότι κι' αν κάνει δεν θα μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν είχε και έχει ευθύνες γι' αυτά που ήρθαν και γι' αυτά τα χειρότερα που θα ‘ρθουν.
Λουκάς Σαγιάς
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Προφητείες και "στημένα πραξικοπήματα"

3
Κατά την διάρκεια των καταιγιστικών εξελίξεων στην Τουρκία, έγινε φανερό ότι βρισκόμαστε σε περιόδους σύνθετες που δεν μπορούν να ερμηνευτούν "με το μοιρογνωμόνιο". Όμοια φυσικά συνέβη και με το βρετανικό δημοψήφισμα.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

21 Ιουλ 2016

ΣΩΤΗΡΗΣ ΠΕΤΡΟΥΛΑΣ - ΑΦΙΕΡΩΜΑ

1
Ο Σωτήρης Πέτρουλας γεννήθηκε το 1942 στο Οίτυλο της Μάνης. Το 1946 η οικογένεια Πέτρουλα καταφεύγει στην Αθήνα για να διασωθεί από τη δολοφονική μανία των ένοπλων συμμοριών της Δεξιάς κατά την περίοδο του Εμφυλίου. 31 μέλη της οικογένειας Πέτρουλα δολοφονήθηκαν κατά την περίοδο 1943-1950. Ο Σωτήρης ήταν ο μοναδικός Πέτρουλας που κηδεύτηκε. Οι υπόλοιποι είχαν ταφεί σε ομαδικούς τάφους.



Σε μια Ελλάδα που σαπίζει μέρα με τη μέρα, εξ αίτιας της κρίσης, της σήψης και της παρακμής και των βάρβαρων καπιταλιστικών πολιτικών που επιβάλλονται από την εξουσία, είναι πολύ σημαντικό να θυμόμαστε τους ήρωες και τους νεκρούς μας.
Όχι μόνο για να παίρνουμε κουράγιο, αλλά ΚΥΡΙΩΣ έμπνευση.

Τιμώντας την μνήμη του Πέτρουλα αναδημοσιεύουμε ιστορικής σημασίας κείμενα - άρθρα για τα γεγονότα εκείνης της περιόδου (Ιουλιανά του 1965).

Τη ζωή έως και την δολοφονία του Σωτήρη Πετρούλα.
Ένα άρθρο του Σωτήρη Πέτρουλα που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο τεύχος 6, Αυγούστου- Σεπτεμβρίου 1965, σελ 422- 424 που εκδιδόταν από τους Φίλους των Νέων Χωρών.
Αποσπάσματα από το βιβλίο του Αντώνη Πέτρουλα «η οδύσσεια ενός αμετανόητου κομμουνιστή» -εκδόσεις Κέδρος.
Ένα κείμενο για την περιπέτεια του μνημείου του νεκρού φοιτητή αγωνιστή.
Και τους στοίχους ενός ποιήματος- τραγουδιού- αφιερωμένο στον Πέτρουλα.

Ίσως ξεφεύγει σε έκταση το ιστορικό αυτό αφιέρωμα, αλλά πιστεύουμε πως αξίζει τον κόπο να το διαβάσουμε ως το τέλος.

Οι φίλοι του Σωτήρη Πέτρουλα, η Εταιρεία Μελέτης της Ιστορίας της Αριστερής Νεολαίας (ΕΜΙΑΝ) μ’ ένα λουλούδι στο χέρι θα τιμήσουν τη μνήμη του την Πέμπτη 21 Ιουλίου 2016 και ώρα 20:00, στη γωνία Σταδίου και Εδουάρδου Λω

Η δολοφονία του Σωτήρη Πέτρουλα και η εποχή του
Του Αλέξανδρου Χατζηκώστα
xatzikostas.gr

Στις 21 Ιούλη του 1965, το βράδυ έπεφτε νεκρός στην Αθήνα από τα χτυπήματα των αστυνομικών ο νεολαίος αγωνιστής, στέλεχος της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη Σωτήρης Πέτρουλας. Το όνομα του γίνεται τραγούδι. Η μνήμη του τιμάται μέχρι σήμερα μαζί με άλλους αγωνιστές που πότισαν με το αίμα τους το δένδρο της λευτεριάς. Παρακάτω παρουσιάζουμε ένα μικρό αφιέρωμα στηριγμένο σε διάφορα αφιερώματα (π.χ ΠΟΝΤΙΚΙ, ΚΟΜΕΠ, ιστοσελίδες, βιβλία κ.α) για τη δράση του καθώς και την εποχή που αυτή πραγματοποιήθηκε.
Ο Σωτήρης Πέτρουλας γεννήθηκε στο Οίτυλο της Μάνης το 1942 από γονείς αγρότες. Το 1946 η οικογένεια Πέτρουλα καταφεύγει στην Αθήνα για να διασωθεί από τη δολοφονική μανία των ένοπλων συμμοριών της Δεξιάς.
Ο Σωτήρης Πέτρουλας εγγράφεται στο δημοτικό σχολείο της περιοχής Ακαδημία Πλάτωνος και ταυτόχρονα αρχίζει να εργάζεται και να μπαίνει στα βάσανα της καθημερινής βιοπάλης. Τελειώνοντας το δημοτικό το 1954 εγγράφεται στη Μέση Εμπορική Σχολή Εμποροϋπαλλήλων Αθηνών στην πλατεία Μητροπόλεως, και μετά από τη φοίτηση τριών τάξεων εγγράφεται στη Μέση Εμπορική στην πλατεία Κουμουνδούρου, την οποία και τελειώνει το 1960. Σ` όλα αυτά τα χρόνια εξακολουθεί να εργάζεται και παράλληλα να είναι άριστος μαθητής και να συμμετέχει στο μαζικό μαθητικό κίνημα.


Η τελευταία χρονιά της μαθητικής του ζωής αποτελεί βασικό σταθμό της ζωής του. Μαζί με άλλους συμμαθητές του αρνείται να γράψει έκθεση με σοβινιστικό και αντιλαϊκό περιεχόμενο.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Εργαζόμενοι Μαρινόπουλου: 24ωρη απεργία τη Παρασκευή 22/7

0
Κοινός τόπος όλων των εργαζομένων στα σούπερ μάρκετ του Μαρινόπουλου στο Περιστέρι, όπου πραγματοποίησε εξορμήσεις η Ταξική Πορεία, ήταν η απογοήτευση. Ούτε οι αυταπάτες, περί αγοράς της αλυσίδας από τον Σκλαβενίτη ή κυβερνητικής παρέμβασης, που σπέρνει το σωματείο που έχει την έδρα του στην Αθήνα πλέον δε συγκινούν τους εργαζόμενους οι οποίοι απ’ ότι φαίνεται το έχουν πάρει απόφαση ότι θα μείνουν χωρίς δουλειά. Μέρα Σαββάτου, σε ώρα που σε άλλες εποχές τα καταστήματα θα ήταν γεμάτα από κόσμο, η πελάτες ήταν μετρημένοι στα δάχτυλα και ακόμη λιγότεροι οι εργαζόμενοι. Το κλίμα βαρύ αλλά παρ’ όλα αυτά, και παρά την άρνηση που τους δημιουργείται από τη στάση των συνδικαλιστικών ηγεσιών, έγινε δυνατό να γίνουν συζητήσεις με τους εργαζόμενους οι οποίοι από τη μια αναγνώριζαν την ανάγκη της κινητοποίησής τους από την άλλη όμως ήταν πιο ισχυρή η αίσθηση της ματαιότητας των αγώνων.

Αντίφαση μεν, εξηγήσιμη δε μετά από χρόνια αποσυγκρότησης του εργατικού κινήματος, μετά από χρόνια συκοφάντησης του εργατικού-συνδικαλιστικού κινήματος από ηγεσίες που αναλάμβαναν ουσιαστικά το ρόλο περάσματος των εργοδοτικών επιδιώξεων, μετά από χρόνια κινηματικής νηνεμίας.

Εμείς καλούμε τους εργαζόμενους του Μαρινόπουλου να πάρουν κουράγιο, να πάρουν την υπόθεση του αγώνα τους στα χέρια τους και να απαιτήσουν δουλειά και όλα όσα δικαιούνται. Καλούμε και όλο τον υπόλοιπο εργαζόμενο λαό να δείξει την αλληλεγγύη του σε αυτούς τους εργαζόμενους γιατί αυτό που τώρα ζουν οι εργαζόμενοι του Μαρινόπουλου είναι αυτό έζησαν χιλιάδες εργαζόμενοι σε άλλα σούπερ μάρκετ και σε άλλες μικρές και μεγάλες επιχειρήσεις τα προηγούμενα χρόνια των μνημονιακών πολιτικών. Είναι αυτό που ετοιμάζουν για όλους μας οι ιμπεριαλιστές τροϊκανοί και η κυβέρνηση με την επερχόμενη και πολυδιαφημιζόμενη ανάπτυξη -συνέχιση- αυτών των πολιτικών.

Την Παρασκευή πραγματοποιείται πανελλαδικά 24ωρη απεργία των εργαζόμενων του Μαρινόπουλου καλούμε τους ίδιους να συμμετάσχουν αλλά και όποιον άλλο μπορεί να εκφράσει την έμπρακτη αλληλεγγύη του με την παρουσία του στις συγκεντρώσεις που θα πραγματοποιηθούν. Μέχρι τώρα έχουν ανακοινωθεί συγκεντρώσεις στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, το Ηράκλειο και το Βόλο.

ΑΘΗΝΑ: υπουργείο Εργασίας, στις 11.30 π.μ.
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: στις 10.30 στο κατάστημα του Βαρδάρη
HΡΑΚΛΕΙΟ: στις 10.30 στην Επιθεώρηση Εργασίας
ΒΟΛΟΣ: στις 09.00 π.μ. στο κατάστημα της 2ας Νοεμβρίου
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ