ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ!

Αριστερό blog για τα κινήματα στις ...γειτονιές όλου του κόσμου!

Για επικοινωνία: antigeitonies@gmail.com

Πέμπτη, 24 Ιουλίου 2014

Ουκρανία – Οι κίνδυνοι της επόμενης μέρας

(μέρος τρίτο) (το πρώτο εδώ, το δεύτερο εδώ)


Οι εξελίξεις στην Ουκρανία δημιουργούν εύλογες ανησυχίες σε όλο τον κόσμο. Ανησυχίες που αφορούν την τύχη του λαού της ανατολικής Ουκρανίας, συνολικά του λαού της Ουκρανίας, των λαών της περιοχής αλλά και του κόσμου όλου, καθώς αυξάνονται οι κίνδυνοι ακόμη και μιας γενικευμένης ανάφλεξης.
Υπάρχει μια τέτοια πιθανότητα; Μας διασφαλίζει το ότι η λεγόμενη «ισορροπία του τρόμου» λειτουργεί αποτρεπτικά απέναντι σ’ ένα τέτοιο ενδεχόμενο;
Αναμφίβολα αποτελεί έναν ισχυρό αποτρεπτικό παράγοντα που «συγκρατεί» τις διαθέσεις δυνάμεων που με άλλους όρους θα είχαν ήδη προχωρήσει σε πόλεμο. Μπορούμε συνεπώς να εφησυχάζουμε ως προς αυτή την πλευρά του πράγματος; Όχι, καθόλου. Γνωρίζοντας τη φύση των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, ξέρουμε πόσο ισχυρή είναι στα πλαίσιά τους η αναζήτηση «λύσεων» με στρατιωτικά-πολεμικά μέσα. Αυτός είναι άλλωστε και ο λόγος που τέτοιου είδους ανησυχίες εκφράζονται και μέσα από αστικά ΜΜΕ που γενικά απέφευγαν να αναφέρονται σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο.
Πριν από ένα διάστημα μάλιστα ο «πρωθυπουργός» της Ουκρανίας Γιατσενούκ δήλωσε ότι η Ρωσία επιδιώκει έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο. Το γιατί έκανε αυτές τις δηλώσεις ο Γιατσενούκ, που με τις ενέργειές του τροφοδοτεί ακριβώς τις πιο επικίνδυνες των εξελίξεων, είναι ένα ζήτημα.
Το δεύτερο και πιο σοβαρό αφορά την ίδια την άποψη και το κατά πόσο αυτή ευσταθεί. Το αν δηλαδή υπάρχει ένας τέτοιος κίνδυνος και από ποιες δυνάμεις προέρχεται. Αναμφίβολα την πληρέστερη απάντηση στο ζήτημα μας τη δίνει η συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης, η εξέταση των εξελίξεων στην Ουκρανία και όσων συνδέονται με το «ουκρανικό ζήτημα».
Πριν φτάσουμε ωστόσο σ’ αυτό, θεωρούμε χρήσιμο και διαφωτιστικό να δούμε ορισμένες γενικότερες (και ιστορικές) διαστάσεις του ζητήματος.

Ποιος και γιατί υποκινεί τον πόλεμο
Ποιος υποκινεί λοιπόν τον πόλεμο, ποιος τον θέλει; Ποιες οι αιτίες και οι κύριες πηγές του πολέμου; Η απάντηση τουλάχιστον για τους κομμουνιστές είναι κατ’ αρχάς δεδομένη. Όταν έχουμε να κάνουμε με ιμπεριαλιστές δεν χρειάζεται να ψάξουμε και πολύ για αιτίες και ενόχους. Οι αιτίες βρίσκονται στην ίδια τη φύση του καπιταλιστικού ιμπεριαλιστικού συστήματος. Την ακόρεστη δίψα του κεφαλαίου για κέρδη. Την ασυγκράτητη τάση των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων για επέκταση και κυριαρχία.
Άλλωστε η ανθρωπότητα έχει κιόλας την πικρή εμπειρία δύο παγκόσμιων πολέμων και εκατοντάδων περιφερειακών (και πάντα τραγικών για τους λαούς) που επιδίωξαν, προκάλεσαν ή και πραγματοποίησαν άμεσα οι ιμπεριαλιστές. Ταυτόχρονα, και πέρα από αυτή τη γενική θέση, έχει και μια ορισμένη σημασία ο προσδιορισμός τού ποιος είναι ο πιο επιθετικός ιμπεριαλισμός ή ποιος είναι αυτός που κύρια υποκινεί τον πόλεμο. Αυτό όχι για να δώσουμε συγχωροχάρτι στους άλλους ιμπεριαλιστές που με τον δικό τους τρόπο και δυνατότητες ο καθένας τροφοδοτεί, δημιουργεί όρους για μια τέτοια εξέλιξη.
Από τη μεριά μας δεν έχουμε την παραμικρή αμφιβολία ότι η κάθε ιμπεριαλιστική δύναμη έχει -από τη φύση της- την τάση και τη διάθεση να προχωρήσει σε πόλεμο προκειμένου να έχει τα οφέλη που επιδιώκει και προσδοκά. Το μόνο κριτήριο και ο μόνος ανασταλτικός παράγοντας βρίσκεται στις εκτιμήσεις για το αν μπορεί να τον πραγματοποιήσει νικηφόρα. Αυτό, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι η ασυγκράτητη τάση για επέκταση τους οδηγεί πολλές φορές και σε «λάθος» εκτιμήσεις ή η πίεση των άλλων ιμπεριαλιστών σε εμπλοκές όχι και τόσο επιθυμητές.

 Η επιθετικότητα των ΗΠΑ και οι καταβολές της
Σε σχέση λοιπόν με το ποιος είναι ο πιο επιθετικός ιμπεριαλισμός, οι ΗΠΑ κατέχουν τα αδιαφιλονίκητα πρωτεία για το διάστημα από το 1945 μέχρι σήμερα και μάλιστα με τεράστια διαφορά από τις άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις.
Όχι ότι και οι άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις δεν εκδήλωσαν -στο μέτρο των δυνατοτήτων τους η κάθε μια- επιθετικές τάσεις. Η Αγγλία, η Γαλλία αλλά ακόμη και η Ολλανδία, το Βέλγιο έως και η Πορτογαλία ματοκύλησαν χώρες και λαούς στην προσπάθειά τους να διασώσουν τις αποικιακές τους κτήσεις. Αλλά και πιο πρόσφατα είχαμε την εκστρατεία της Αγγλίας στις Μαλδίβες (Φόκλαντ), της Γαλλίας στην Αφρική ή και τελευταία την αγγλογαλλική επέμβαση στη Λιβύη.
Ανάλογες τάσεις εκδήλωσε και η «άλλη πλευρά». Η μπρεζνιεφική σοσιαλιμπεριαλιστική πλέον ΣΕ, όπως στην περίπτωση της Τσεχοσλοβακίας το 1968 και ιδιαίτερα μετά το 1975, όταν επιχείρησε να αξιοποιήσει την ήττα των ΗΠΑ στο Βιετνάμ με επεμβάσεις στην Αφρική και το Αφγανιστάν, χωρίς ωστόσο επιτυχία. Όλα αυτά ωστόσο και άλλα που δεν αναφέρθηκαν δεν αναιρούν το ότι η κλίμακα της επιθετικότητας που ανέπτυξαν οι ΗΠΑ στο διάστημα αυτό δεν είναι συγκρίσιμη με κανενός άλλου.
Η βάση αυτής της επιθετικότητας που ανέπτυξαν σε τέτοια κλίμακα και διάρκεια οι ΗΠΑ βρίσκεται στην υιοθέτηση από μεριάς τους της στρατηγικής κατεύθυνσης για παγκόσμια κυριαρχία.
Αμέσως μετά τον πόλεμο επέβαλαν την ηγεμονία τους στους αποδυναμωμένους «συμμάχους» τους και τους υποκατέστησαν -όχι χωρίς τριβές- στις πρώην αποικιακές αυτοκρατορίες τους. Εγκατέστησαν ένα πλέγμα βάσεων σπαρμένων σε όλο τον πλανήτη και με τους στόλους τους ήλεγχαν και δυνάστευαν όλους τους θαλάσσιους δρόμους.
Ο μεγάλος στόχος βέβαια και το μεγαλύτερο εμπόδιο σ’ αυτή τη στρατηγική ήταν η ΣΕ και οι σοσιαλιστικές χώρες, απέναντι στις οποίες ανέπτυξαν τη στρατηγική της «ανάσχεσης»-«απελευθέρωσης». Αναρίθμητες στο διάστημα αυτό οι πολιτικές, οικονομικές και στρατιωτικές τους επεμβάσεις που ανέδειξαν τις ΗΠΑ σαν το μεγαλύτερο εχθρό των λαών και το μεγαλύτερο κίνδυνο για την παγκόσμια ειρήνη.

Από τη Χιροσίμα στην «ισορροπία του τρόμου»
Αξίζει να σταθούμε λίγο περισσότερο σ’ αυτό το τελευταίο, που άλλωστε αποτελεί και το ζήτημα που μας απασχολεί ιδιαίτερα σ’ αυτό το κείμενο.
Οι ΗΠΑ αποτελούν τη μοναδική δύναμη που χρησιμοποίησε σε ζωντανό στόχο την ατομική βόμβα, εξαφανίζοντας τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι και εξοντώνοντας εκατοντάδες χιλιάδες αμάχους.
Τη χρησιμοποίησαν μάλιστα χωρίς να υπάρχει σαφής στρατιωτική αναγκαιότητα, αλλά με στόχους: Την επίδειξη της ισχύος τους. Το ότι είναι αδίστακτοι στη χρησιμοποίησή της. Στην κατεύθυνση τρομοκράτησης των λαών και ιδιαίτερα της ΣΕ.

Αλλά υπήρξε και συνέχεια.
Αμέσως μετά την απόκτηση της ατομικής βόμβας αναπτύχθηκαν στους ιθύνοντες κύκλους των ΗΠΑ ισχυρές τάσεις που υποστήριζαν την αναγκαιότητα εξαπόλυσης ενάντια στη ΣΕ ενόσω είχαν το μονοπώλιο της ατομικής βόμβας. Αν δεν έγινε κάτι τέτοιο οφειλόταν κατ’ αρχάς στο ότι μια τέτοια μεταστροφή αμέσως μετά από έναν πόλεμο στον οποίο ΗΠΑ και ΣΕ ήταν σύμμαχοι δεν ήταν απλή υπόθεση. Ταυτόχρονα μέτρησε -ίσως και περισσότερο- το γεγονός οι ΗΠΑ την περίοδο εκείνη δεν διέθεταν ούτε το απόθεμα βομβών ούτε αεροπλάνα τέτοιου βεληνεκούς ώστε να γονατίσουν τη ΣΕ.
Παρ” όλα αυτά, παρόμοιες τάσεις και προτάσεις χρησιμοποίησης της πυρηνικής ισχύος των ΗΠΑ διατυπώθηκαν επανειλημμένα και στη συνέχεια.
Στη διάρκεια της κρίσης του Βερολίνου το 1948.
Στην περίοδο 1948-1949, όταν υποστηρίχθηκε ότι η χρήση ατομικών βομβών ήταν αναγκαία για να ανακοπεί η προέλαση των στρατιών του Κόκκινου Επαναστατικού Στρατού στην Κίνα.
Στον πόλεμο της Κορέας (1951-1953) όταν ο ίδιος ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τρούμαν σε συνέντευξη Τύπου δήλωσε ότι μέσα στο «λογαριασμό» είναι και η χρήση πυρηνικών όπλων.
Υπήρξαν ωστόσο και κάποιες «αλλιώτικες» εξελίξεις. Ήδη από το 1948 η ΣΕ είχε αποκτήσει και αυτή την ατομική της βόμβα, ενώ το 1953 φθάνει στην κατασκευή και της πυρηνικής. Περάσαμε έτσι στην περίοδο της λεγόμενης «ισορροπίας του τρόμου».
Θα έλεγε κανείς ότι αυτή η δυνατότητα αμοιβαίας καταστροφής και καταστροφής όλου του πλανήτη θα οδηγούσε σε ανάσχεση όλων των πολεμοκάπηλων αντιλήψεων και τάσεων. Μόνο που θα λογάριαζε χωρίς εκείνα τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν τη φύση, τις τάσεις και διαθέσεις των ιμπεριαλιστών. Επειδή, παρ” όλα αυτά, οι ΗΠΑ δεν σταμάτησαν ποτέ να «ερωτοτροπούν» με την ιδέα χρήσης και των πυρηνικών όπλων. Όπως πριν από λίγα χρόνια αποκαλύφθηκε, ο τότε (1968) πρόεδρος των ΗΠΑ Νίξον είχε προτείνει ανάμεσα σε άλλα και τη χρησιμοποίηση ατομικών βομβών ενάντια στο Β. Βιετνάμ.
Αλλά και για να ‘ρθουμε πιο κοντά, είναι οι ΗΠΑ που χρησιμοποίησαν βόμβες και πυραύλους «απεμπλουτισμένου» ουρανίου στους πολέμους ενάντια στο Ιράκ (1991 και 2003) καθώς και στους βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας, δολοφονώντας χιλιάδες ανθρώπους και μολύνοντας το έδαφος, τον κόσμο, έως και τους δικούς τους στρατιώτες. Άλλωστε, μόνο συμπτωματικό δεν είναι το ότι οι ΗΠΑ αρνήθηκαν να αναλάβουν τη δέσμευση που ανέλαβε επίσημα η τότε ΣΕ (που συνεχίζει να δεσμεύει και τη Ρωσία) ότι ποτέ δεν θα χρησιμοποιήσει πρώτη το πυρηνικό όπλο. Ακριβώς επειδή οι επιτελείς των ΗΠΑ δεν σταμάτησαν ούτε στιγμή να αναζητούν τον τρόπο που θα έκανε τον πόλεμο «εφικτό» και «νικηφόρο» για τις ίδιες, διατυπώνοντας σειρά προτάσεων και «δογμάτων πολέμου».

 Τα «δόγματα του πολέμου»
Για το ζήτημα αυτό από τη μεριά μας ήδη από το 1984 γράφαμε σε απόφαση του ΚΚΕ(μ-λ):
«Το πόσο ισχυρή είναι η τάση του συστήματος να αναζητά τη διέξοδό του στον πόλεμο (πέρα από τα όσα κιόλας αναφέραμε) φαίνεται στις αγωνιώδεις προσπάθειες, και παρά το φάσμα του πυρηνικού ολέθρου, να διατυπωθεί ένα δόγμα, να βρεθεί ένας δρόμος που θα κάνει τον πόλεμο εφικτό και πραγματοποιήσιμο.
Έτσι, κατά καιρούς είχαμε:
  • Το δόγμα του κεραυνοβόλου κτυπήματος. Την προβολή δηλαδή εκείνης της «λογικής» κατά την οποία ένα μαζικό αιφνιδιαστικό χτύπημα αφενός θα κατέστρεφε τον αντίπαλο και αφετέρου θα «προλάβαινε» την απάντησή του, καταστρέφοντας στο έδαφός του τους πυραύλους του. Οι διάφορες εκτιμήσεις ωστόσο απέδειξαν αρκετά πειστικά ότι όσο «κεραυνοβόλο» και να ‘ναι το κτύπημα, πάντα ο αντίπαλος θα προλάβαινε να απαντήσει.
  • Την «αμυντική» θωράκιση σε συνδυασμό με το «κεραυνοβόλο» κτύπημα που υποτίθεται ότι θα συμπλήρωνε αποτελεσματικά. Και πάλι ωστόσο οι εκτιμήσεις δίναν διαφορετικά δεδομένα.
  • Διατυπώθηκε στη συνέχεια το δόγμα του «περιορισμένου ατομικού πολέμου». Κατά το δόγμα αυτό ο πόλεμος θα διεξαγόταν σε «περιορισμένη» κλίμακα (π.χ. στον ευρωπαϊκό χώρο). Μια τέτοια εξέλιξη θα προκαλούσε τέτοια φθορά και τόσες καταστροφές στη ΣΕ (αλλά και στην Ευρώπη), που στη συνέχεια θα αναγκαζόταν να δεχτεί τους αμερικανικούς όρους. Χωρίς να εγκαταλειφθεί το δόγμα αυτό, έχει γίνει ωστόσο στο μεταξύ αρκετά καθαρό (οι Ρώσοι το ‘χουν δηλώσει ξεκάθαρα) ότι ένας τέτοιος πόλεμος δεν μπορεί να παραμείνει «περιορισμένος». Κατά κάποιον τρόπο δηλαδή επανερχόμαστε στα γνωστά μέτρα.
  • Μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες, ρίχνεται το βάρος στο διαστημικό πρόγραμμα, σε συνδυασμό (και μέσω του διαστημικού προγράμματος) με την «αμυντική» θωράκιση.
Εδώ, πριν προχωρήσουμε, θα θέλαμε να κάνουμε δύο παρατηρήσεις:
α) Ο όρος «αμυντικός» σήμερα είναι από τους πιο υποκριτικούς που έχουν υπάρξει στην ιστορία. Αν κάτι «αποτρέπει» (αναστέλλει) σήμερα την αναμέτρηση, είναι ακριβώς η δυνατότητα του αντιπάλου να «απαντήσει» (η λεγόμενη «ισορροπία του τρόμου»). Από την ώρα που μια υπερδύναμη διασφαλίσει την «άμυνά» της -πράγμα για την ώρα ανέφικτο- θα περάσει αμέσως στην επίθεση.
β) Η δεύτερη παρατήρηση είναι όσον αφορά το πόσο «σίγουρη» είναι αυτή η «ισορροπία του τρόμου» (και το αντίστοιχο δόγμα πάνω στο οποίο πορεύτηκε η «ύφεση») ως παράγοντας ειρήνης. Αλλά η πυραυλική ισορροπία αφορά ένα τεχνικό, στρατιωτικό, στρατηγικό ζήτημα. Σημαντικό πάντα -ιδιαίτερα σήμερα αποκτά πολύ μεγαλύτερη σημασία- ωστόσο, ποτέ δεν είναι (και ποτέ δεν ήταν) αυτό που «αποφασίζει». Ο πόλεμος είναι στη βάση του πολιτικό ζήτημα κι έτσι θα κριθεί».
Ως προς την πολιτική πλευρά του ζητήματος, στην ίδια απόφαση δινόταν ιδιαίτερη σημασία στη δήλωση του τότε προέδρου των ΗΠΑ Ρίγκαν με την οποία έθετε ζήτημα «Γιάλτας». Εκείνο που επισημαινόταν σε σχέση με αυτή τη δήλωση ήταν ότι αφορούσε «στην κύρια πλευρά της την αμφισβήτηση του πολιτικού χάρτη της Ευρώπης». Ότι «σημαίνει αμφισβήτηση της εδαφικής ακεραιότητας πολλών χωρών». Ότι με βάση μια τέτοια κατεύθυνση «δεν μπορούν καθόλου να αποκλειστούν ενέργειες και εξελίξεις που μπορούν να προκαλέσουν επιτάχυνση όλων των προτσές με απρόβλεπτες (ή μάλλον προβλεπτές) συνέπειες.

 Οι ανατροπές του 1989-1991 και οι συνέπειές τους
Και οι εξελίξεις, όπως κιόλας μας είναι γνωστό, γνώρισαν μια απότομη και μεγάλη επιτάχυνση με τις ανατροπές του 1989-1991. Για το πώς και το γιατί αυτών των ανατροπών έχουμε αναφερθεί τόσες φορές, που δεν χρειάζεται να προσθέσουμε τίποτε εδώ.
Άλλο τόσο έχουμε αναφερθεί στις συνέπειες αυτών των ανατροπών, το τι σήμαιναν για τη διαμόρφωση των παγκόσμιων συσχετισμών, τις κινήσεις των ιμπεριαλιστών και τις συνέπειες που είχαν για τους λαούς.
Από τη μεριά μας δεν περιμέναμε κανέναν Μπρεζίνσκι να μας «φωτίσει». Ακριβώς γι’ αυτό δεν σαγηνευτήκαμε από θεωρίες για το «τέλος της Ιστορίας» και άλλες παρόμοιες, ούτε ενδώσαμε στη γενική ευφορία που κατέλαβε σύμπασα την «Αριστερά» για το νέο ειρηνικό και ελπιδοφόρο μέλλον που μας επιφυλάσσουν οι κρατούντες στα πλαίσια της «παγκοσμιοποίησής» τους.
Αυτά που «είδαμε» να ‘ρχονται μέσα από αυτή την ανατροπή των παγκόσμιων συσχετισμών ήσαν: Η κλιμάκωση της επίθεσης του κεφαλαίου ενάντια στην εργατική τάξη και η οποία συνεχίζεται χωρίς όρια. Η εκστρατεία επανακατάκτησης-επαναποικιοποίησης του κόσμου από τις (δυτικές στη φάση εκείνη) ιμπεριαλιστικές δυνάμεις με σειρά επεμβάσεων που μακέλεψαν λαούς και κομμάτιασαν χώρες. Την κυριάρχηση του δυτικού ιμπεριαλιστικού μπλοκ που προχώρησε στην κατάκτηση-προσάρτηση στη σφαίρα κυριαρχίας τους των χωρών του πρώην ανατολικού μπλοκ. Την ανάδειξη των ΗΠΑ σε μοναδική υπερδύναμη και σε θέση «οδηγού» των εξελίξεων.

 Η στρατηγική της κυριαρχίας και τα αδιέξοδά της
Στη βάση αυτών των εξελίξεων ισχυροποιήθηκαν στις ΗΠΑ οι τάσεις και δυνάμεις που θεωρούσαν ότι δίνεται στις ΗΠΑ η ιστορική ευκαιρία να προωθήσουν και υλοποιήσουν το στόχο της παγκόσμιας κυριαρχίας.
Η προώθηση ωστόσο αυτής της πολιτικής συνάντησε την αντίθεση και αντίσταση των λαών και ιδιαίτερα σε Ιράκ και Αφγανιστάν.
Την αντίθεση Ρωσίας, Κίνας, με καθοριστική εξέλιξη τον παραμερισμό του προσφιλούς στη Δύση Γιέλτσιν και την πορεία ανασυγκρότησης της ρωσικής ισχύος υπό τον Πούτιν.
Ταυτόχρονα προκάλεσε την όξυνση των αντιθέσεων ανάμεσα στις ΗΠΑ και ευρωπαίους ιμπεριαλιστές και βασικά Γαλλία-Γερμανία.
Το συνολικό αποτέλεσμα, πέρα από τα δεινά που επισώρευσε στους λαούς αυτή η πολιτική των ΗΠΑ να συναντήσει τις αντιφάσεις και τα αδιέξοδά της. Ακριβώς στη βάση αυτών των αδιεξόδων οι ιθύνοντες των ΗΠΑ οδηγήθηκαν στον παραμερισμό της ομάδας Τσένι-Μπους και στην ανάδειξη του Ομπάμα ως προέδρου των ΗΠΑ.
Αυτή η εξέλιξη δεν σήμαινε βέβαια ότι οι ΗΠΑ παραιτήθηκαν από τους στόχους και κατευθύνσεις τους. Σήμαινε ωστόσο ότι με βάση τους πραγματικούς συσχετισμούς όφειλαν να αναπροσαρμόσουν τις τακτικές, τις ιεραρχήσεις, τις μεθόδους τους. Κεντρικό στοιχείο αυτών των αναπροσαρμογών είχε η κατεύθυνση αναθέρμανσης των σχέσεων με τους ευρωπαίους ιμπεριαλιστές, η επανασυσπείρωση, δραστηριοποίηση του ΝΑΤΟ, της στρατηγικής εκείνης συμμαχίας στην οποία βασίζεται η ισχύς και ο ηγετικός ρόλος του δυτικού ιμπεριαλιστικού μπλοκ. Ταυτόχρονα, οι προσπάθειες αποτροπής δημιουργίας αντίπαλων στρατηγικών συμμαχιών, όπως Ρωσίας-Κίνας, καθώς και της συμμαχίας που εδώ και μερικά χρόνια επιχειρεί να οικοδομήσει η Ρωσία με τις Λευκορωσία, Καζακστάν, Ουκρανία.

 Η ουκρανική κρίση
Με βάση αυτά τα δεδομένα (και πολλά που δεν αναφέρθηκαν) διαμορφώνεται η παγκόσμια κατάσταση με την ουκρανική κρίση στο επίκεντρό της. Και βρίσκεται στο επίκεντρο επειδή συγκεντρώνει όλα εκείνα τα στοιχεία που την καθιστούν βασικό κρίκο για το ποια τροπή θα πάρουν οι εξελίξεις και το πώς θα διαμορφωθούν οι παγκόσμιοι συσχετισμοί.
Και για να τεθεί το ζήτημα όσο πιο σύντομα, απλά και αδρά γίνεται. Η επικράτηση των δυνάμεων του Κιέβου θα αποτελεί στρατηγικού χαρακτήρα νίκη της Δύσης και πρώτα και κύρια των ΗΠΑ και αντίστοιχα στρατηγική ήττα της Ρωσίας.
Η συνολική αποδοχή των όρων που θέτει η Ρωσία (αυτονομία των νοτιοανατολικών επαρχιών, ομοσπονδιοποίηση της Ουκρανίας κ.λπ.), χωρίς να αποτελεί ολοκληρωτική νίκη της Ρωσίας, της αφήνει ωστόσο τα περιθώρια να διεκδικήσει στο μέλλον την Ουκρανία, μια και διαθέτει σημαντικά πλεονεκτήματα και δυνατότητες στην περιοχή.
Εδώ μπορεί να τεθεί το ερώτημα για τη δυνατότητα μιας ενδιάμεσης λύσης, ενός (προσωρινού πάντα) συμβιβασμού. Ας σταθούμε λίγο σ’ αυτό.
Έναν τέτοιο συμβιβασμό φαίνεται να τον αποδέχεται κατ’ αρχάς η Ρωσία και για λόγους που έχουν εξηγηθεί σε προηγούμενα σχετικά άρθρα. Ανάλογα δείχνουν να τον υποστηρίζουν ευρωπαϊκές δυνάμεις (και κύρια η Γερμανία) και για λόγους που επίσης έχουν εξηγηθεί.
Από την άλλη μεριά, δεν τον θέλουν καθόλου οι δυνάμεις που κυριάρχησαν στο Κίεβο με την ανατροπή Γιανουκόβιτς καθώς αντιλαμβάνονται ότι σ’ έναν τέτοιο συμβιβασμό δεν θα ‘χαν τον κύριο ρόλο. Όσον αφορά την ουκρανική ολιγαρχία, παρ” όλο που φαίνεται να συντάσσεται με τη Δύση, αντιμετωπίζει ήδη σοβαρά προβλήματα και διλήμματα.
Ωστόσο δεν είναι αυτοί που θα αποφασίσουν. Οι βασικοί παράγοντες εναντίωσης ενός τέτοιου συμβιβασμού βρίσκονται στις ΗΠΑ. Οι ΗΠΑ και στα πλαίσια της γενικότερης στρατηγικής τους θεωρούν ότι έχουν την ευκαιρία να προωθήσουν τις θέσεις τους πολιτικά, οικονομικά, στρατιωτικά, στρατηγικά στα σύνορα της Ρωσίας. Να ξεμπερδέψουν μια και καλή με τον κίνδυνο προσθήκης της Ουκρανίας στη συμμαχία που επιδιώκει η Ρωσία.
Να υπονομεύσουν, περιορίσουν κάθε είδους δεσμούς και σχέσεις (οικονομικές κατ’ αρχάς αλλά και την όποια πολιτική τους προοπτική) ανάμεσα σε Ευρώπη και Ρωσία. Να σύρουν μέσω της έντασης που δημιουργούν και να προσδέσουν περισσότερο τους ευρωπαίους ιμπεριαλιστές στο άρμα της στρατηγικής τους. Γενικότερα να αποδυναμώσουν όσο γίνεται περισσότερο τη Ρωσία, να την καταστήσουν ευάλωτη, να δημιουργήσουν όρους συνολικής εξουδετέρωσής της με τον έναν ή τον άλλον τρόπο μια και την αντιμετωπίζουν σαν το κύριο εμπόδιο στην κατεύθυνσή τους για παγκόσμια κυριαρχία (θα επανέλθω σ’ αυτό). Ταυτόχρονα οι πρόσφατες εξελίξεις στο πεδίο των μαχών (κατάληψη Σλαβιάνσκ κ.λπ.) θεωρούν ότι τους δίνουν τη δυνατότητα να πετύχουν αυτούς τους στόχους χωρίς υποχωρήσεις ή παραχωρήσεις και συμβιβασμούς με οποιαδήποτε πλευρά.

 Αναμέτρηση και διαπραγματεύσεις
Αυτά τα δεδομένα είναι που καθιστούν, όπως ήδη έχουμε γράψει, κρίσιμη και αποφασιστικής σημασίας την εξέλιξη και έκβαση των μαχών στην ανατολική Ουκρανία. Θεωρούσαμε και θεωρούμε πως αν το Κίεβο μπορέσει να χρησιμοποιήσει τον τακτικό ουκρανικό στρατό θα βρεθεί σε θέση υπεροχής απέναντι στον μόλις συγκροτούμενο και χωρίς βαρύ οπλισμό στρατό των ρωσόφωνων. Πολύ περισσότερο καθώς οι ουκρανικές δυνάμεις συγκροτούνται ενισχυόμενες συνεχώς από τη Δύση, ενώ δεν φαίνεται να συμβαίνει το ίδιο και στην άλλη πλευρά.
Το ερώτημα συνεπώς αφορά το αν και πώς θα απαντήσει η Ρωσία σ’ αυτή την εξέλιξη.
Θα συνεχίσει την τακτική αναζήτησης δρόμων συμβιβασμού;
Θα προχωρήσει σε μαζική ενίσχυση των ρωσόφωνων με όπλα και «εθελοντές»;
Θα επέμβει στρατιωτικά η ίδια με «ειρηνευτικές» στρατιωτικές δυνάμεις;
Σε σχέση με την τελευταία εκδοχή -της άμεσης ρωσικής επέμβασης- έχουμε αναφερθεί στο γιατί δεν τη θέλουν ούτε το Κίεβο, ούτε η Δύση, ούτε και η …Ρωσία.
Το ερώτημα ωστόσο βρίσκεται στο ποια περιθώρια έχει ο Πούτιν και ποια του αφήνουν οι Δυτικοί (ΗΠΑ). Επειδή, αν μια τέτοια επέμβαση τον βάζει μπροστά σε προβλήματα που έχουν αναφερθεί, άλλα τόσα του βάζει η πλήρης επιβολή των σχεδιασμών των ΗΠΑ. Η αποδοχή μιας νέας (μετά την τραγική περίοδο Γέλτσιν) στρατηγικής ήττας θα έχει σοβαρές συνέπειες για τη Ρωσία αλλά και για την ηγετική ομάδα του Κρεμλίνου ή και του ίδιου του Πούτιν. Θα πληγεί καθοριστικά το κύρος, η θέση και ο ρόλος της Ρωσίας στο διεθνές ταμπλό. Θα ενισχυθούν οι φυγόκεντρες τάσεις σε χώρες του ρωσικού περίγυρου. Θα οξυνθούν εσωτερικές αντιφάσεις και αντιθέσεις.
Ήδη υπάρχουν σοβαρά ερωτήματα για το χειρισμό της όλης υπόθεσης από μεριάς Πούτιν. Ερωτήματα που αφορούν την ντε φάκτο αναγνώριση της πραξικοπηματικής «κυβέρνησης» του Κιέβου μέχρι τη μη αξιοποίηση της νομιμότητας της προεδρίας Γιανουκόβιτς.
Από την αναγνώριση των προεδρικών «εκλογών» και του Ποροσένκο μέχρι την απόσυρση των ρωσικών στρατευμάτων από τα σύνορα αλλά και το εύρος ενίσχυσης των ρωσόφωνων στην ανατολική Ουκρανία, που θέτουν εντέλει το πόσο βάσιμο είναι το σκεπτικό με βάση το οποίο -κατά το μάλλον- κινείται ο Πούτιν ότι θα βρει τελικά δρόμο συνεννόησης κατά πρώτον με τους ευρωπαίους ιμπεριαλιστές.
Όσον αφορά τις συμφωνίες με Βουλγαρία, Σερβία, Αυστρία για τον αγωγό, ακόμη και αν ολοκληρωθούν ξεπερνώντας τα εμπόδια που βάζουν Ευρωπαίοι-ΗΠΑ, δεν αντισταθμίζουν τις συνέπειες μιας συνολικής ήττας στην Ουκρανία. Ιδιαίτερο βάρος έχουν οι συμφωνίες με Κίνα, αλλά και αυτές απαντούν κατ’ αρχάς κύρια στην οικονομική πλευρά του ζητήματος. Το αν θα ολοκληρωθούν στο πολιτικό-στρατηγικό πεδίο αποτελεί ένα ερώτημα που μόνο εύκολα και απλά δεν πρόκειται να απαντηθεί. Βεβαίως, όλα αυτά θα κριθούν με βάση το τελικό αποτέλεσμα, το οποίο κανείς για την ώρα δεν γνωρίζει, ωστόσο τα ερωτήματα αυτά και άλλα που δεν αναφέραμε ήδη απασχολούν τη ρωσική κοινή γνώμη όσο και ιθύνοντες πολιτικούς, οικονομικούς και στρατιωτικούς κύκλους.

 Οι κίνδυνοι που μας απειλούν
Εδώ, ας ξαναγυρίσουμε στο ερώτημα που εξ αρχής τέθηκε σ’ αυτό το κείμενο σε σχέση με το ζήτημα του πολέμου. Έχουμε την άποψη ότι όσους κινδύνους εγκυμονεί για την παγκόσμια ειρήνη μια ρωσική στρατιωτική επέμβαση άλλους τόσους εμπεριέχει και η εκδοχή τού να αφεθούν οι δυτικοί να επιβάλουν το «νόμο τους». Ας εξηγηθούμε.
Όσον αφορά μια ρωσική επέμβαση, δεν χρειάζονται πολλές εξηγήσεις για το ποιους κινδύνους φέρνει μαζί της. Είναι γενικά παραδεχτό ότι ο ουκρανικός στρατός δεν θα μπορέσει να την αντιμετωπίσει.
Από την άλλη μεριά, ούτε το ΝΑΤΟ μπορεί στη φάση αυτή να αναπτύξει άμεσα στην περιοχή δυνάμεις ικανές να αντιμετωπίσουν το ρωσικό στρατό.
Το πιθανότερο μάλιστα -όπως διαφαίνεται και στις δηλώσεις εκπροσώπων του όπου απουσιάζει κάθε αναφορά σε κάτι τέτοιο- είναι να αποφύγει να το κάνει για να μην αντιμετωπίσει μια από κάθε άποψη επώδυνη στρατιωτική ήττα.
Αυτό ωστόσο καθόλου δεν σημαίνει ότι δεν θα αντιδράσει. Το ερώτημα είναι μέχρι ποιου σημείου και με ποια μέσα, μια και στη συγκεκριμένη περίπτωση η μόνη αποτελεσματική στρατιωτική αντίδραση που διαθέτει συνδέεται με τη χρήση πυρηνικών. Οι κίνδυνοι προφανείς.
Από την άλλη μεριά και ως προς το τι θα σήμαινε σε σχέση με το ζήτημα αυτό, η ολοκληρωτική επικράτηση της Δύσης-ΗΠΑ. Επέκταση του ΝΑΤΟ στα σύνορα της Ρωσίας, εγκατάσταση αμερικανικών στρατιωτικών πυραυλικών βάσεων στις πύλες της Μόσχας.
Και εδώ ας ξαναγυρίσουμε σ’ εκείνα τα δόγματα πολέμου στα οποία προαναφερθήκαμε.
Ελαχιστοποίηση του χρόνου προσβολής (το «κεραυνοβόλο χτύπημα») και του χρόνου αντίδρασης του αντιπάλου. Ανάπτυξη των βάσεων «αμυντικής πυραυλικής ασπίδας» που, όπως αναφέραμε, αποτελούν έκφραση της πιο επιθετικής λογικής.
Όσο για το «περιορισμένο» της αναμέτρησης στο ευρωπαϊκό πεδίο, αυτό δεν διασφαλίζει την επέκταση των πληγμάτων και σε αμερικανικό έδαφος, συμβάλλει ωστόσο στην απορρόφηση μεγάλου μέρους των ρωσικών πληγμάτων σ’ αυτό το πεδίο. Σε σχέση, τέλος, με την πολιτική βάση αυτής της λογικής και της επικινδυνότητάς της. Αυτή βρίσκεται στη στρατηγική της παγκόσμιας κυριαρχίας που κατευθύνει την πολιτική των ΗΠΑ και για την οποία το κύριο εμπόδιο αποτελεί η ύπαρξη της -πυρηνικής- Ρωσίας.

 Για τους όρους απάντησης
Τελικά και όσο μας αφορά για το τι θα βλέπαμε (και θα θέλαμε) σαν απάντηση στο όλο ζήτημα και τους κινδύνους που μας απειλούν, έχουμε κιόλας αναφερθεί επανειλημμένα.
Χρειάζεται ωστόσο να υπενθυμίσουμε αυτό που αναφέρθηκε σε προηγούμενο κείμενο. Οτι ο λαός της Ουκρανίας (και συνολικά οι λαοί) υφίστανται τις συνέπειες της ήττας του εργατικού επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος.
Αυτή είναι και η βασική αιτία που οι δυνάμεις που θα ήθελαν και θα μπορούσαν (και όχι μόνο στην Ουκρανία) να αποτελέσουν το φορέα μιας σωστής κατεύθυνσης είναι αδύναμες και συνθλίβονται ανάμεσα σε αντιδραστικές ή και αδιέξοδες τάσεις που κυριαρχούν.
Αυτές οι διαπιστώσεις εμπεριέχουν και μορφές των απαντήσεων που απαιτούνται. Όσο κι αν οι συνθήκες και οι συσχετισμοί είναι δυσμενείς, οφείλουμε να υποστηρίζουμε το δικαίωμα του λαού της Ουκρανίας να ορίζει τη μοίρα του έξω και ενάντια σε ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. Να εναντιωθούμε στο φασισμό που αναβιώνει (και όχι μονάχα στην Ουκρανία) με την καθοριστική υποστήριξη του κεφαλαίου και ιμπεριαλιστικών δυνάμεων.
Να αγωνιστούμε ενάντια στον πόλεμο και τις δυνάμεις που τον υποκινούν και τον προετοιμάζουν. Ταυτόχρονα οφείλουμε να θέσουμε στην πρώτη γραμμή την αναγκαιότητα ανασύστασης-ανασυγκρότησης του εργατικού επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος στη βάση των απαιτήσεων της εποχής μας.
Αυτό αποτελεί τον αποφασιστικό όρο αποτελεσματικής παρέμβασης στις εξελίξεις, στην Ουκρανία, την επόμενη Ουκρανία και τις επόμενες Ουκρανίες που αναπόφευκτα θα υπάρξουν.
 Βασίλης Σαμαράς

Προλεταριακή Σημαία 738 - http://www.kkeml.gr/
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Για την απαγόρευση του ΚΚ Ουκρανίας

Οι εξελίξεις στην Ουκρανία μπορεί να επισκιάστηκαν κατά κάποιο τρόπο από τη σφαγή του Παλαιστινιακού λαού αλλά δεν χάνουν φυσικά σε τίποτα τη σπουδαιότητά τους. Και στο εσωτερικό της χώρας, στα πλαίσια της πάλης που γίνεται μεταξύ των μερίδων της εκεί αστικής τάξης αλλά και γενικότερα στα πλαίσια του ανταγωνισμού των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων.
Τελευταία σημαντική εξέλιξη, πέρα από την παραίτηση των δύο φασιστικών κομμάτων που συναποτελούν την κυβέρνηση για να οδηγηθεί η χώρα σε βουλευτικές εκλογές, είναι η σε εξέλιξη απαγόρευση του ΚΚ Ουκρανίας. Πέρα από τις εκτιμήσεις που μπορεί να έχει ο καθένας μας για το εν λόγω κόμμα, που μόνο κατ' όνομα είναι κομμουνιστικό, και για το ρόλο που παίζει στα πολιτικά πράγματα (ξεκάθαρα φιλορώσικο και αντικινηματικό στο αποκορύφωμα της κρίσης πρότεινε τον εαυτό του ως λύση σταθερότητας για τη διακυβέρνηση της χώρας!) δεν μπορούμε παρά να καταδικάσουμε το γεγονός αυτό.
Η απαγόρευση αυτή κρύβει και ένα άλλο συμβολισμό. Αυτόν τις απαγόρευσης των πραγματικών κομμουνιστικών ιδεών, της πραγματικής λαϊκής δράσης που μπορεί να προκύψει και που πάντα θα φοβούνται οι αστοί και οι ιμπεριαλιστές. Ιδιαίτερα σε μια χώρα που οι μνήμες είναι νωπές. Δεν είναι τυχαία άλλωστε η ύπαρξη των κόκκινων σημαιών στις διαδηλώσεις και εξεγέρσεις του λαού της ανατολικής Ουκρανίας. (Προφανώς και αυτό σηκώνει πολύ κουβέντα για την έκταση αλλά και για τις αυταπάτες που μπορεί να κρύβονται πίσω από την ύπαρξη αυτών των σημαιών και της ανακήρυξης των "λαϊκών δημοκρατιών" ακόμη και για το ρόλο της Ρωσίας αλλά δεν είναι της ώρας!). Μη ξεχνάμε ότι υπάρχουν και δυνάμεις οι οποίες με πολύ κόπο και κόστος μπαίνουν στην μάχη, δηλώνοντας μαρξιστές και κομμουνιστές, προσπαθούν να παίξουν σημαντικό ρόλο και καλούν το λαό της Ουκρανίας, άσχετα από εθνικότητες, να παλέψει κατά των επεμβάσεων όλων των ιμπεριαλιστών, υπέρ της ανεξαρτησίας της χώρας και να πάρει τα ηνία της τύχης του ο ίδιος. Με πιο σημαντική ίσως το γνωστό σε μας Borotba. Οι δυνάμεις αυτές παρά τις μεγάλες αντιθέσεις με το ΚΚ Ουκρανίας δεν δίστασαν να καταδικάσουν εδώ και καιρό τις προσπάθειες απαγόρευσής του γνωρίζοντας ότι επί της ουσίας άλλος είναι ο στόχος.
Μπορεί ο λαός της Ουκρανίας στο σύνολό του να μη φαίνεται στο προσκήνιο, παρά τις εξεγέρσεις στην ανατολή και παρά κάποιες εργατικές κινητοποιήσεις που υπήρξαν, αλλά όπως κάθε αστική τάξη που σέβεται τον εαυτό της έτσι και η Ουκρανική ετοιμάζεται για παν ενδεχόμενο.
Η καταδίκη λοιπόν της απαγόρευσης του ΚΚ Ουκρανίας από όλους μας είναι δεδομένη. Όπως και η αλληλεγγύη μας στο λαό της Ουκρανίας και στις δυνάμεις που παλεύουν κόντρα στον καταστροφικό για το λαό ανταγωνισμό των ιμπεριαλιστών, στον εμφύλιο και στο φασισμό που του επιβάλουν.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Τετάρτη, 23 Ιουλίου 2014

Χανιά
Συγκέντρωση αλληλεγγύης στους Παλαιστίνιους

Οι λαοί όλου του κόσμου με κομμένη την ανάσα γίνονται μάρτυρες της νέας δολοφονικής επιχείρησης ενάντια στον Παλαιστινιακό λαό από το σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ. Πάνω από 600 οι νεκροί, χιλιάδες οι σακατεμένοι δεκάδες χιλιάδες οι ξεσπιτωμένοι που αναζητούν καταφύγιο για να γλιτώσουν από την φασιστική θηριωδία.
Το χειρότερο: ο βαρύς φόρος αίματος του πολύπαθου λαού της λωρίδας της Γάζας συνεχίζεται αμείωτος από τα μαντρόσκυλα των ιμπεριαλιστών και ιδιαίτερα των Αμερικάνων. Γιατί δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτές οι στρατιωτικές επιχειρήσεις από την μεριά του Ισραήλ έχουν την στήριξη των ΗΠΑ και την κάλυψη της ΕΕ αλλά και μια σειρά άλλων κυβερνήσεων και αντιδραστικών καθεστώτων.
Δεν υπάρχει επίσης καμιά αμφιβολία ότι οι ειρηνευτικές προτάσεις της Αιγύπτου (καθ υπαγόρευση των ΗΠΑ) δεν αποβλέπουν σε καμία περίπτωση στο δικαίωμα του παλαιστινιακού λαού να ζήσει όπως δικαιούται λεύτερος στην πατρίδα του.
Η νέα αναζωπύρωση του πολέμου δημιουργεί ακόμα εκρηκτικότερο το τοπίο στην διεθνή σκηνή σε μια περίοδο που οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις οξύνονται και οι λαοί της Ουκρανίας, του Αφγανιστάν, του Ιράκ, της Αφρικής, της Αιγύπτου (και ο κατάλογος δεν τελειώνει) δεν έχουν σταματήσει να θυσιάζουν αθώους.
Η κυβέρνηση της χώρας μας υπηρετώντας πιστά τα μεγάλα αφεντικά ΗΠΑ και ΕΕ δεν διστάζει να κάνει ακόμα μεγαλύτερες παραχωρήσεις, και προσαρμογή της πολιτικής, εφόσον το απαιτήσουν οι Ιμπεριαλιστές. Αυτή η πολιτική της εξάρτησης είναι μια επικίνδυνη πολιτική για τον λαό σε μια χώρα που έχει στήσει άξονα συμμαχίας με το κράτος δολοφόνο του Ισραήλ.
Αυτές τι κρίσιμες ώρες αποτελεί στοιχειώδες καθήκον για κάθε δημοκράτη για κάθε αριστερή συλλογικότητα να βγει στον δρόμο και να εκφράσει την αλληλεγγύη του στον δοκιμαζόμενο Παλαιστινιακό λαό. Να συμβάλλει μ όλες του τις δυνάμεις στο δυνάμωμα του αντιιμπεριαλιστικού κινήματος. Απευθυνόμαστε σε συλλογικότητες και αγωνιστές σε συγκέντρωση την Πέμπτη 24/07 στις 19:30 στην Πλατεία της Αγοράς
ΝΑ ΑΠΑΙΤΗΣΟΥΜΕ:
• Να σταματήσουν άμεσα οι βομβαρδισμοί ενάντια στον Παλαιστινιακό λαό
• Να καταγγείλουμε το κράτος δολοφόνο του Ισραήλ
• Να διακοπεί κάθε σχέση της χώρας μας με το φασιστικό κράτος του Ισραήλ


ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ
ΧΑΝΙΑ 23/07/2014
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Αθήνα
Για τη χθεσινή πορεία αλληλεγγύης στους Παλαιστίνιους

Μεγάλη διαδήλωση αλληλεγγύης στη παλαιστινιακή αντίσταση πραγματοποιήθηκε χθες το απόγευμα (22/7) στο κέντρο της Αθήνας. Πάνω από 3000 διαδηλωτές βροντοφώναξαν «λευτεριά στη Παλαιστίνη» και απαίτησαν να σταματήσουν οι βομβαρδισμοί, το αιματοκύλισμα και η γενοκτονία των παλαιστινίων, οι σιωνιστικές θηριωδίες που πραγματοποιούνται με τη κάλυψη και τη στήριξη των αμερικάνων και ευρωπαίων ιμπεριαλιστών.
Από το Σύνταγμα ξεκίνησε λίγο μετά τις 7:30 η διαδήλωση με κατεύθυνση τα γραφεία της ΕΕ (όπως είχε ανακοινωθεί (;)).
Όμως η μαζική συμμετοχή του κόσμου «επέβαλε» τη συνέχισή της μέχρι την αμερικανική πρεσβεία, όπου και ολοκληρώθηκε. Ωστόσο αξίζει να σημειωθεί ότι η αγωνιστική διάθεση των διαδηλωτών ήταν τέτοια που ακόμα και όταν έκλεισαν αρκετά πανό μπροστά στην αμερικανική πρεσβεία ο κόσμος δεν έφευγε, ενώ από ένα σημαντικό κομμάτι έμπαινε το ζήτημα της συνέχισης ως την ισραηλινή πρεσβεία.
Στη κεφαλή της πορείας οι παλαιστινιακές οργανώσεις, ενώ με πανό συμμετείχαν η «Συμμαχία σταματήστε τον πόλεμο», η «ΑΝΤΑΡΣΥΑ», το «Ένα καράβι για τη Γάζα», η «Λαϊκή Αντίσταση-ΑΑΣ», η «Δικτύωση Αλληλεγγύης στη Παλαιστινιακή Αντίσταση», η «ΟΚΔΕ», οι «Κύκλοι της Φωτιάς».
Ιδιαίτερα μαζικό και το μπλοκ της Λαϊκής Αντίστασης-ΑΑΣ που με τον αγωνιστικό παλμό των αντιιμπεριαλιστικών συνθημάτων έδινε ένα ξεχωριστό χρώμα στη διαδήλωση καταφέρνοντας να συσπειρώσει ευρύτερο κόσμο.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

ΤΟ ΑΠΟΚΟΡΥΦΩΜΑ ΤΩΝ ΣΥΜΒΟΛΙΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ
(και για τα χημικά)
ΟΔΗΓΕΙ ΠΑΝΤΑ ΣΤΗΝ ΥΠΟΓΕΙOΠΟΙΗΣΗ

Το ζήτημα της υδρόλυσης στη Μεσόγειο αν δεν ήταν τόσο σοβαρό αφ’ εαυτού του, με την αστεία τροπή που έχει ακολουθήσει, θα προκαλούσε ασυγκράτητα γέλια μέχρι δακρύων. Το επιστέγασμα του κενού δεν μπορεί παρά αναπόφευκτα να καταλήγει πάντοτε στον πυθμένα και την παρωδία. Τις προηγούμενες μέρες τριμελές κλιμάκιο του συντονιστικού που ελέγχει τις κινητοποιήσεις επιχείρησε να συναντηθεί και με τον Αμερικανό πρέσβη στην Αθήνα. Ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες που όμως κρίνονται σαν υπερβολικές- αναφέρουν πως αυτός φυγαδεύτηκε πανικόβλητος από άνδρες της ασφάλειας του με ελικόπτερο από την οροφή της πρεσβείας προς άγνωστη κατεύθυνση, μόλις ενημερώθηκε για την επίσκεψη της ηρωικής αντιπροσωπείας. Επικρατέστερη όμως θεωρείται η δεύτερη (επίσης ανεξακρίβωτη) εκδοχή πως λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων και φόρτου εργασίας -καθότι διευθύνει την επιχείρηση του μακελειού στη Γάζα- περιορίστηκε στη μεταβίβαση δια εκπροσώπου του της αμέριστης συμπάθειας του στα μέλη της επιτροπής. Διαβεβαιώνοντας μετ’ επιτάσεως πως έχουν ληφθεί όλα τα προσήκοντα μέτρα ασφαλούς υδρολυτικής επεξεργασίας, μιας και η επιστολή των φορέων που ελέγχουν τις κινητοποιήσεις (ένα κείμενο, μνημείο γλοιώδους αβρότητας και υποτελούς αντίληψης) προς τους πρέσβεις των ΗΠΑ και της Ρωσίας εστίαζε τον προβληματισμό τους ουσιαστικά στον κίνδυνο διαρροής. Δηλώνοντας συνάμα την σχεδόν πλήρη ταύτιση των επιδιώξεων τους για ακίνδυνη καταστροφή των χημικών, αφού οι ίδιοι πρωτοστάτησαν και έζεψαν το άλογο της διαδικασίας εξουδετέρωσης των ( αν και κύριοι παραγωγοί των).
Σκληρή προφανώς η ειρωνεία προς τους θιασώτες των εκδηλώσεων ενάντια στα χημικά. Αλλά εξίσου απαράδεκτη και η στάση τους όλο το προηγούμενο διάστημα που κατευθύνουν σκόπιμα τις αντιδράσεις της χανιώτικης κοινωνίας σε αποπροσανατολιστική και εκτονωτική κατεύθυνση. Με μοιραία κατάληξη η μητέρα της μάχης, να καταλήξει σε ένα άνευ προηγούμενου Βατερλό. Ο διήμερος εικονικός αποκλεισμός των ναυτικών εγκαταστάσεων του Μαραθιού (και όχι του νευραλγικού κέντρου επιχειρήσεων των Αμερικάνικων βάσεων που εδράζεται στον Μουζουρά) να εξελιχθεί σε ένα κόλαφο. Καθόλου επειδή είχε προγραμματιστεί σαν τριήμερος και διάρκεσε λιγότερο. Ελάχιστα γιατί ήταν ελεύθερης διάβασης και έμειναν αφύλακτοι από τους πολιορκητές οι δύο εναλλακτικοί δρόμοι (Μαραθιού- Μουζουρά και Μαραθιού Βλητέ). Διέλαθε αλήθεια το τελευταίο της προσοχής των διοργανωτών ή αποτελεί εσκεμμένη αβελτηρία; Ασήμαντη λεπτομέρεια όμως. Το πρωτεύον υπήρξε το γεγονός της συστηματικής προσπάθειας η αρχικά εκφρασμένη πάνδημη οργή των Κρητικών (μιλάμε για ένα δυναμικό αρκετών χιλιάδων κόσμου που πλαισίωσαν τα πρώτα συλλαλητήρια στο εμπορικό λιμάνι της Σούδας και στο Αρκάδι) να φυλλορροήσει στο κατάντημα της πορείας μιας εκατοντάδας διαδηλωτών προς την είσοδο της ναυτικής βάσης. Εκεί όπου επιτέλους ανακαλύφθηκαν και κατακεραυνώθηκαν με τα γνωστά ανατρεπτικά συνθήματα οι πραγματικοί οκτροί του λαού και αρμόδιοι για τα χημικά, τα ΜΑΤ !!! Ή απαιτούνταν κατ’ άλλους να πέσει η κυβέρνηση των χημικών!!!
Αυτή η γελοιογραφία, αυτός ο ευτελισμός του αγώνα αποτέλεσε ώριμο καρπό των επιλογών του συντονιστικού, που υπόσκαπτε την ενδυνάμωση και αλλοτρίωνε την προοπτική του. Όταν εναπόθετε την δικαίωση στα ευρωπαϊκά δικαστήρια, στο εθνικό μας κοινοβούλιο, στην ευρωβουλή (κρίμα που δεν υπήρχε και νατοβουλή, ίσως να ενισχύονταν οι ελπίδες μας), στην συνέτιση του πρωθυπουργού, στην συνδρομή αρχιερέων, βουλευτών, δημαρχέων, στον Άρειο Πάγο μέχρι και στους πρεσβευτές των φονιάδων των Παλαιστίνιων, Σύριων και Ουκρανών, μήπως το φούντωμα του κινήματος περίττευε; Όταν δινόταν έμφαση στο κίνδυνο ατυχήματος, αποσιωπώντας το προπατορικό δυστύχημα που συνέβη στην πατρίδα μας, δηλαδή την υποδούλωση στους αμερικανοευρωπαίους ιμπεριαλιστές (υπάρχει πιο ευγενής έκφραση, αυτή της ένταξης στην δυτική συμμαχία, που μάλιστα δεν αμφισβητείται από τον αρχηγό της αντιπολίτευσης) που γεννοβολά χούντες, καρκινογόνες βάσεις, Κυπριακά, μνημόνια,απειλή θερμοπυρηνικής σύρραξης και αυτό το θεσπέσιο πλαίσιο διανθίζεται στις μέρες μας και με ολίγον χημικά, γιατί να σαλπίσουν γενικό ξεσηκωμό; Όταν προβάλλεται η όλη επιχείρηση σαν ένα επιπόλαιο πείραμα (σαν εκείνα δηλαδή των μαθητών του δημοτικού στα υποτυπώδη εργαστήρια των σχολειών) και όχι σαν ένα επιπλέον στυγνό ιμπεριαλιστικό έγκλημα στη σωρεία των φρικιαστικών άλλων, προς τι η ανάγκη δημέγερσης και μετωπικής αντιπαράθεσης; Όταν υποκαθίσταται η κοπιαστική προσπάθεια για πλατειά απεύθυνση στον χανιώτικο λαό στο κέντρο της πόλης με μια τρόπον τινά αναβίωση του πριν περίπου δυο χρόνια κλίματος των πλατειών (οι περιστάσεις δεν το προστάζουν άραγε;) με στείρους εντυπωσιασμούς Όπως η επικείμενη «ναυμαχία» κάποιων πλοιαρίων με τους αγέρωχους μπουρλοτιέρηδες στο πηδάλιο ενάντια στον πολεμικό στόλο μιας αδίστακτης υπερδύναμης Δεν τους έφτανε το χερσαίο φιάσκο, οραματίζονται και το επόμενο θαλάσσιο. Για να καταδειχτεί μήπως η «μηδαμινότητα» των λαών ή σωστότερα μιας ισχνότατης μειοψηφίας απέναντι σ τη συντριπτική υπεροχή των τυράννων της ανθρωπότητας και η υποταγή απέναντι τους;
Όταν ουδέποτε ο θεατρικός ακτιβισμός (το αντίδοτο της μαζικοποίησης) στην ιστορικοκοινωνική διαδρομή δεν εξασφάλισε νίκες Οι Παλαιστίνιοι συγκρούονται αυτή τη στιγμή με τους απόγονους των ναζί, δίχως να περιμένουν να σαλπάρουν τα πλοία των ακτιβιστών. Όταν με ιδιαίτερο αυταρχισμό το συντονιστικό απομόνωνε απόψεις που συνέδεαν τα χημικά με την βάρβαρη επίθεση της Ε.Ε. και του ΔΝΤ στο βιοτικό επίπεδο του λαού, στο ψωμί, στη δουλειά, στη μόρφωση και στην περίθαλψη ακριβώς για να μη δημιουργηθεί ένα πιθανό εκρηκτικό μείγμα και έτσι διοχετευθεί η διογκούμενη δυσαρέσκεια της εργατιάς και των λοιπών συνθλιβόμενων στρωμάτων διασαλεύοντας το ευπρεπές και χειραγωγούμενο πλαίσιο δράσεων τους. Όταν περιφρονήθηκε η αξίωση μας (της Πρωτοβουλίας Αντίστασης) για απεργίες και πορείες στην πόλη.
Όταν διεξήγαγαν συζητήσεις στην ερημιά της εξοχής και όχι στην καρδιά της πόλης με ανοικτές συνελεύσεις και ζυμώσεις, λες και πάσχουν από αγοραφοβία Όταν πάθαιναν βαριά αναφυλαξία στη σκέψη της ώσμωσης του αντιχημικού αγώνα με την πολλαπλά εκδηλωμένη διάθεση του λαού (καθηγητές, καθαρίστριες, εργαζόμενοι στη ΔΕΗ, νοσοκομειακοί υπάλληλοι, απεργοί του μετρό, ναυτεργάτες, μπλόκα αγροτών, κλπ.) και περιόριζαν τη σύζευξη του μονάχα με σχετικά «ανώδυνα» ζητήματα όπως των Σκουριών και του ξεπουλήματος των αιγιαλών, που φυσικά ούτε αυτά υποτιμούμε Όταν η ίδια πολιτική μήτρα που οδήγησε στον εκφυλισμό των αντιχημικών ενεργειών, βαρύνεται παράλληλα για τον κινηματικό λήθαργο ενός ολάκερου λαού που πλευροκοπείται αλύπητα Με υπαίτιο όχι τη φυγομαχία του λαού, μα την αηδιαστική στάση της αριστεράς της ταξικής ανακωχής και της παύσης πυρός.
Όταν ορισμένοι αγωνιούν για την επίφοβη αγκύλωση του εκλογικού 23% που εκτινάχτηκε απότομα από το παλιό και οριακό 3% και δεν λέει να ανηφορίσει στο πολυπόθητο 33% (ώστε να ανοίξουν οι πύλες για τη διαχείριση της βαθειάς κρίσης του ντόπιου και εξαρτημένου καπιταλισμού) και υποχρεώνονται για να καλύψουν την αγωνιστική τους γύμνια να καπηλεύονται την ιστορία των χημικών προξενώντας τον εντυπωσιακό θόρυβο των άδειων βαρελιών Όταν κατρακυλούν σε αθλιότητες να παριστάνουν τους θεματοφύλακες της ΑΟΖ και των εθνικών συμφερόντων μια αστικής τάξης που συναινεί στο τσάκισμα του λαού, σέρνεται σαν σκουλήκι πίσω από κάθε ιμπεριαλιστική μεθόδευση και οπωσδήποτε υποκύπτει και στα χημικά Όταν αντί οι επικεφαλής να στρατεύουν περισσότερους Χανιώτες στις γραμμές της αντιπαράθεσης, οι βομβάρδιζαν με τεκμηριωμένες και πλέον ενδεδειγμένες τεχνικές λύσεις.
Όταν λοιπόν μεσολαβούν όλες ετούτες οι παραλυτικές και αντισυσπειρωτικές προϋποθέσεις, το πικρό απόσταγμα δεν μπορεί νάναι διαφορετικό από την χαρμόσυνη για τους Αμερικανούς αδρανοποίηση των κρητικών. Εδώ οι ιμπεριαλιστικοί αντίπαλοι με τη μίσθαρνη και υπάκουη δικομματική κυβέρνηση και με την καταλυτική συνέργεια των άσπονδων φίλων του λαού, γονάτισαν δέκα εκατομμύρια Έλληνες στερώντας τους το ψωμί και στέλνοντας στο απόσπασμα τις τελευταίες κατακτήσεις του. Θα λιποψυχήσουν τώρα στα εύκολα, που απειλούν μόνο το περιβάλλον του και νοιώθοντας την απαλή πίεση από τις υποτονικές τακτικές του συντονιστικού;
Είναι αναμενόμενο το αντιχημικό κίνημα να περικλείει και αναπαράγει τα λάθη και τις αδυναμίες του γενικότερου λαϊκού. Η Πρωτοβουλία με τις μικρές της δυνάμεις κινήθηκε όλη αυτή την περίοδο και συνεχίζει σταθερά να επιδιώκει την διαφοροποίηση των δυσμενών δεδομένων και συσχετισμών μέσα από το μοίρασμα χιλιάδων προκηρύξεων, ντουντούκες, πανό, αφισών, εκδηλώσεων-συζητήσεων, διαδηλώσεων και άρθρων τονίζοντας τον μονόδρομο των αποφασιστικών και μαζικών αγώνων και χωρίς αλληθωρίσματα προς τυχοδιωκτισμούς. Με σαφή αντιιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά και προσανατολισμό γειωμένο με τα φλέγοντα καθημερινά προβλήματα. Ακόμη παρεμβαίνοντας μέχρι και στην αρνητική ατμόσφαιρα του αποσυντονιστικού. Τουναντίον οι αιθεροβάμονες της λαϊκής εξουσίας παρέστησαν σε μια συνεδρίαση της επιτροπής και εφάρμοσαν τη πρακτική του ήλθον, είδον, ομίλησον και απήλθον αντιμετωπίζοντας με υπεροψία την πρόταση μας για σύσταση από κοινού με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ επιτροπής γνήσιου αγώνα, αντίστοιχου της γενικευμένης αγανάκτησης του κόσμου. Προχώρησαν λοιπόν σε μια περιορισμένη συγκέντρωση σε κεντρική πλατεία της πόλης και ολοκλήρωσαν το εθιμοτυπικό καθήκον τους αρνούμενοι να αξιοποιήσουν εξαντλητικά και αυτή τη σημαντική ευκαιρία (τελικά όλες τις εγκαταλείπουν, πλην αυτή των εκλογών που υπερβάλουν εαυτόν) σαν ένα ακόμη σκαλοπάτι για τη σφυρηλάτηση των όρων κατάκτησης της εξουσίας. Που βέβαια κάθε κομμουνιστής και επαναστάτης πασχίζει να πετύχει αποστρεφόμενος όμως την «ανατρεπτική» ψήφο και αξιοποιώντας κάθε εστία ρήξης με τα μαύρα σχέδια τους.
Η Πρωτοβουλία την πρώτη μέρα του αποκλεισμού προχώρησε μαζί με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε πορεία μέσα στην πόλη με ζωηρό παλμό, πριν ακολουθήσει και παραβρεθεί στο Μαράθι. Μετά την επιτόπια επιβεβαίωση αποχώρησε, ακριβώς γιατί δεν θέλησε με τη συμμετοχή της να στέρξει και νομιμοποιήσει τον διασυρμό του αγώνα. Όχι λόγω του άμαζου. Και εμείς λίγοι είμαστε. Όχι γιατί μας έκαιγε το λιοπύρι. Αντίθετα μοχθούμε άοκνα η δυσαρέσκεια και απογοήτευση του λαού, να μετατραπεί σε μάγμα που θα πλημυρίσει το καμίνι της ταξικής πάλης. Αλλά γιατί απέχουν αγεφύρωτα οι επιλογές που οδηγούν στον εκφυλισμό των λαϊκών διαθέσεων, από εκείνες που συμβάλλουν στο ζωντάνεμα του μοναδικού παράγοντα που μπορεί να γίνει ο αποτελεσματικός φραγμός στη ανελέητη συνολική επίθεση του συστήματος αλλά και στα χημικά: η  α ν ά π τ υ ξ η  κ ι ν ή μ α τ ο ς. Στόχευση που πολλοί απεχθάνονται, φοβούνται και πολεμούν άτιμα. Είναι πλέον πασιφανές πως δεν θέλουν τον λαό στους δρόμους (και για το θέμα των χημικών), αλλά τον προτιμούν είτε καθηλωμένο να περιμένει τα δημοψηφίσματα και τις εκλογές για να λυθούν τα αβάστακτα προβλήματα του, είτε να τους συνοδεύει σε έναν αντιχημικό αγώνα που παραπαίει πια σε θλιβερά επίπεδα.
Σε μερικές εβδομάδες (άνευ απρόοπτου) εξ αντικειμένου η αυλαία των κινητοποιήσεων θα πέσει. Εννοείται πως οι αμείλικτοι Αμερικάνοι ιμπεριαλιστές, που δεν διστάζουν σε μία μέρα μόνο να εξοντώνουν με τα σιωνιστικά κτήνη τους πάνω από εκατό αθώα γυναικόπαιδα στην Παλαιστίνη, δεν ανησυχούν στο απειροελάχιστο και δεν υποχωρούν με τέτοιες παρακμιακές αντιδράσεις. Φύγουν ή δεν φύγουν τα χημικά, ας αποτελέσει επιτυχία και πολύτιμη παρακαταθήκη για την ασύγκριτα τοξικότερη και μαρτυρικότερη επόμενη μέρα (όπου μπροστά της τα χημικά θα φαντάζουν σαν ασήμαντη αμυχή) η βαθειά συνειδητοποίηση και εμπέδωση της άποψης και πρότασης μας: να στηρίζεται ο λαός στις απέραντες δυνάμεις του, συγκροτώντας τις δικές του ακηδεμόνευτες δομές οργάνωσης και με όπλο του τις μαζικές πορείες, τις απεργίες, τις καταλήψεις και τους αυθεντικούς και όχι κακέκτυπους αποκλεισμούς θα υπερασπίζει τα δίκαια συμφέροντα του παραγκωνίζοντας υποχρεωτικά όσους αγωνίζονται ενάντια στο ξέσπασμα, τον συντονισμό και την κλιμάκωση των νικηφόρων αγώνων του.
O λαός κερδίζει ακόμη και αν δεν πετυχαίνει άμεσα το στόχο ενός συγκεκριμένου αγώνα. Στην επόμενη προσπάθεια θάναι εμπειρότερος, ανασυνταγμένος και μαζικότερος. Εξασθενεί όμως (έστω και αν υλοποιηθεί το αίτημα του) αν κυριαρχήσουν λογικές συνδιαλλαγής, υπονόμευσης, εικονικών κινήσεων και μη ανοικτής ταξικής διένεξης. Αλλά από μια σκοπιά και πάλι έχει όφελος, γιατί μαθαίνει ποιους δεν πρέπει να εμπιστεύεται από εκεί και πέρα σαν καθοδηγητές του.

Καπετανάκης Μ. Μέλος της Πρωτοβουλίας Αντίστασης Χανίων
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Θεσσαλονίκη: Κάλεσμα της Λαϊκής Αντίστασης - ΑΑΣ για την κινητοποίηση της Πέμπτης


ΝΑ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΟΥΜΕ ΤΟ ΝΕΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ ΣΤΗ ΓΑΖΑ!
ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ Η ΣΦΑΓΗ ΤΟΥ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΟΥ ΛΑΟΥ!

Η Λαϊκή Αντίσταση - Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία Θεσσαλονίκης, συμμετέχει και καλεί στο συλλαλητήριο διαμαρτυρίας για την σφαγή στην Γάζα, που διοργανώνουν την Πέμπτη 24 Ιούλη, στις 8 το απόγευμα στην πλατεία Αριστοτέλους φορείς και συλλογικότητες της Θεσσαλονίκης .

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Τρίτη, 22 Ιουλίου 2014

Φορείς και συλλογικότητες της Θεσσαλονίκης καλούν σε δράσεις αλληλεγγγύης του Παλαιστινιακού λαού

Μεγάλο συλλαλητήριο διαμαρτυρίας για την σφαγή στην Γάζα διοργανώνουν την Πέμπτη στις 8 το απόγευμα στην πλατεία Αριστοτέλους φορείς και συλλογικότητες της Θεσσαλονίκης .
Σήμερα η Παλαιστινιακοή Παροικία Θεσσαλονίκης, η Περιφερειακή Ένωση Δημων Κ. Μακεδονίας, η ΕΣΗΕΜΘ, το ΕΚΘ, η ΕΔΟΘ και πολιτικές οργανώσεις της Αριστεράς [ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΚΚΕ(μ-λ)] παραχώρησαν συνέντευξη τύπου για να εκφράσουν την αγανάκτηση τους για την κλιμάκωση της βίας κατά του λαού της Παλαιστίνης καλώντας παράλληλα σε συμμετοχή στις κινητοποιήσεις αλλά και τις δράσεις συλλογής ανθρωπιστικής βοήθειας που θα πραγματοποιηθούν τις επόμενες μέρες.
“Δεν μας αρκεί η καταδίκη της κυβέρνηση χρειαζόμαστε έμπρακτη στήριξη” δήλωσε ο Ασσόκη Σόντκι πρόεδρος της Παλαιστινιακής παροικίας Θεσσαλονίκης καλώντας την κυβέρνηση να πάρει μέτρα απέναντι στο Ισραήλ και συγκεκριμένα να σταματήσουν οι στρατιωτικές συμφωνίες μεταξύ Ελλάδας και Ισραήλ.
Όπως ανέφερε ο ίδιος εδώ 14 μέρες που διαρκεί η άγρια επίθεση των Ισραηλινών στη Γάζα 550 άνθρωποι έχουν χάσει την ζωή τους εκ των οποίων 150 νεκρά παιδιά, γυναίκες και άμαχοι. Παράλληλα 100.000 πρόσφυγες βρίσκονται εντός της Λωρίδας της Γάζας και χιλιάδες άνθρωποι έχουν συλληφθεί στην Δυτική όχθη του Ιρδάνη.
Να υπενθυμίσουμε ότι χθες δύο νοσοκομεία στην Γάζα βομβαρδίστηκαν με αποτέλεσμα τον θάνατο πολλών ασθενών και των τραυματισμό του νοσηλευτικού προσωπικού.
Τέλος ο πρόεδρος της Παλαιστινιακής Παροικίας δήλωσε ότι αμέσως μετά το συλλαλητήριο θα υπάρξει νέα συγκέντρωση φορέων για την συλλογή ιατρικού και φαρμακευτικού υλικού και την αποστολή νοσηλευτικού και ιατρικού προσωπικού στην Γάζα.

Απόσπασμα κειμένου από: http://www.alterthess.gr/
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Εκδήλωση - συζήτηση των Αγωνιστικών Κινήσεων και της Μαθητικής Αντίστασης στα Χανιά

ΗΠΑ και Ε.Ε. που με τις επεμβάσεις και τους πόλεμους τους έχουν αποσταθεροποίηση επικίνδυνα την Μέση Ανατολή, τώρα καλύπτουν αν δεν ενθαρρύνουν συστηματικά τη δολοφονική επίθεση των Σιωνιστών του Ισραήλ στη Γάζα.
Στη Γάζα οι ιμπεριαλιστές στηρίζουν ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, ενώ στην Ουκρανία στήριξαν και στηρίζουν ανοικτά τις φασιστικές δυνάμεις για να υπηρετήσουν τα φιλοπόλεμα σχέδιά τους. Σε κάθε γωνιά του πλανήτη γίνεται φανερό πλέον πως οι ιμπεριαλιστές είναι φονιάδες και ληστές των λαών.
Την ώρα λοιπόν που το καπιταλιστικό ιμπεριαλιστικό σύστημα απλώνει το φασισμό, τη βαρβαρότητα και τον πόλεμο οι αριστερές και αγωνιστικές φωνές στη νεολαία οφείλουν να εντείνουν αποφασιστικά τις προσπάθειές τους. Να συμβάλλουν να γίνει πλατιά κατανοητό πως τα δικαιώματα, η ζωή και το μέλλον της νέας γενιάς θα κριθεί στη σύγκρουση με το σύστημα της εκμετάλλευσης, του φασισμού και του πολέμου.
Αυτό είναι το πλαίσιο της εκδήλωσης συζήτησης των Αγωνιστικών Κινήσεων και της Μαθητικής Αντίστασης που γίνεται την Τετάρτη 23 Ιούλη στις 8.30 μ.μ. στο καφέ Κήπος (Δημοτικός Κήπος) στα Χανιά.

ΧΑΝΙΑ 22-7-2014
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Κάλεσμα για διαδήλωση στην Θεσσαλονίκη

Ανακοίνωση -Κάλεσμα


Η κομματική οργάνωση Θεσσαλονίκης του ΚΚΕ(μ-λ) καλεί σε παλλαική συμμετοχή στο συλλαλητήριο καταδίκης της νέας γενοκτονίας του παλαιστινιακού λαού στην λωρίδα της Γάζας απο τους διεθνείς εγκληματίες του Ισραήλ. Το συλλαλητήριο διοργανώνεται απο κοινωνικούς και συνδικαλιστικους φορείς της Θεσσαλονίκης την Πέμπτη 24 του Ιούλη στις 8μμ στην πλατεία Αριστοτελους.

22/7/2014

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

ΜΟΝΟ Ο ΠΑΡΑΤΕΤΑΜΕΝΟΣ ΑΠΕΡΓΙΑΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΕΙ ΣΕ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΙ ΤΡΟΙΚΑ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ, ΔΙΑΘΕΣΙΜΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ

Συναδέλφισσες, Συνάδελφοι
Η τρίτη κατά σειρά παράταση στην αξιολόγηση ήρθε ως αποτέλεσμα της μαζικής απροθυμίας των εργαζομένων στο Δημόσιο να ενταχθούν στις διαδικασίες της αξιολόγησης, εν όψει και της αναμενόμενης εφετειακής απόφασης με την οποία η κυβέρνηση θα επιχειρήσει - όπως όλα δείχνουν - να θέσει ένα τέλος στην κατάσταση που έχει διαμορφωθεί. Μέχρι τότε η ιδιότυπη ομηρία των δημοσίων υπαλλήλων διαμορφώνει ένα έδαφος πάνω στο οποίο θέλει να πατήσει για το πέρασμα εν τέλει της αντεργατικής επίθεσης.
Ξαναλέμε, λοιπόν, ότι η αξιολόγηση αποτελεί κεντρική επιλογή του συνόλου των αντιδραστικών δυνάμεων για να κάνουν πίσω μετά την όποια απειθαρχία – ανυπακοή έχει υπάρξει. Στην κατεύθυνση αυτή η μόνη δύναμη που μπορεί να βάλει πραγματικό πρόβλημα είναι οι ίδιοι οι εργαζόμενοι που καταλαβαίνουν “τί τους έρχεται” και μαζικά τοποθετούνται ενάντια στην αξιολόγηση. Από αυτό το σημείο, ωστόσο, μέχρι το να εξαναγκάσουν τη κυβέρνηση να υποχωρήσει υπάρχει απόσταση που πρέπει να διανυθεί, πολύ περισσότερο που σκόπιμα φτάσαμε κατακαλόκαιρο και εν μέσω αδειών.
Χωρίς, συνεπώς, την παραμικρή αυταπάτη οφείλουμε να παλαίψουμε αποφασιστικά τη γραμμή της απεργιακής σύγκρουσης με τη κυβερνητική πολιτική και σε όλα τα επίπεδα. Σ' αυτό ακριβώς το σημείο ερχόμαστε σε αντιπαράθεση με το σύνολο σχεδόν των πολιτικοσυνδικαλιστικών δυνάμεων που αρνούνται να δόσουν τη δυνατότητα στους ίδιους τους εργαζόμενους να συγκρουστούν με αυτήν. Τί άλλο εκτός από υποχώρηση και ήττα δεν προμηνύει η γραμμή ακόμη και των δυνάμεων της Αριστεράς που γι' ακόμη μια φορά δείχνουν ανεμπιστοσύνη στους εργαζόμενους; Τί άλλο μπορεί να σημαίνει το “φάγωμα” από τη συνδικαλιστική ηγεσία της ΑΔΕΔΥ της απεργίας που θα πραγματοποιούνταν την προηγούμενη εβρομάδα, δίνοντας τράτο στην δήθεν ανεξάρτητη δικαιοσύνη; Τί άλλο εκτός απ' τη γνωστή στάση υποταγής στην αστική νομιμότητα δεν θα σημάνει μια πιθανή αρνητική δικαστική απόφαση;
Επιμένουμε ότι πραγματικά νικηφόροι αγώνες μπορούν να είναι μόνο εκείνοι που οι φορείς που τους πραγματοποιούν δεν κρύβουν τα πραγματικά δεδομένα αλλά τα λαμβάνουν υπόψη, όχι για να υποταχθούν σ' αυτά αλλά για να διαμορφώσουν έναν πραγματικό συσχετισμό δύναμης αναγκαίο και ικανό να μας οδηγήσει στη νίκη. Τόσο “απλά” κατά τη γνώμη μας είναι τα πράγματα. Η ιστορία έχει κατ' επανάληψη δείξει ότι δεν μπορούμε να εμπιστευόμαστε μια ηγεσία έτοιμη ανά πάσα στιγμή να “τα στρίψει”, ρίχνοντας ταυτόχρονα το ανάθεμα στους εργαζόμενους γιατί δεν ακολουθούν την δικιά της αδιέξοδη και αναποτελεσματική γραμμή.
Η γραμμή του “κερδίσματος χρόνου”, της “αναμονής” και της αναβολής των αγώνων μας έφερε κοντά δεκαπενταύγουστο. Αλήθεια, γιατί δεν πρέπει να διαμορφωθεί σ' όλο το Δημόσιο ένα απεργιακό κλίμα, μια απεργιακή ατμόσφαιρα που θα δίνει νόημα και κουράγιο στους εργαζόμενους και θα τους δείχνει την προοπτική; Γιατί φοβούνται έναν απεργιακό ξεσηκωμό τόσο πολύ όσο και η κυβέρνηση; Μήπως γιατί μια νίκη “απ' τα κάτω” θα κάνει θρύψαλα τη γραμμή ανάθεσης, εξουσιοδότησης και υποκατάστασης στη βάση της οποίας αναπαράγονται επί δεκαετίες;
Αποφασιστικά, λοιπόν, στη γραμμή της κατάργησης – ανατροπής της αξιολόγησης, των διαθεσιμοτήτων και των απολύσεων. Και αυτός ο νόμος μπορεί ν' ανατραπεί με την απεργία, τη διαδήλωση, τη σύγκρουση. Γιατί, ΝΟΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ!

ΚΑΤΩ Η ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ, ΟΙ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΑΘΕΣΙΜΟΤΗΤΕΣ!
ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ ΜΕ ΑΝΥΠΟΧΩΡΗΤΟ, ΜΑΖΙΚΟ ΑΠΕΡΓΙΑΚΟ ΑΓΩΝΑ!
ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΣΤΑΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΤΕΤΑΡΤΗ 23/7 - ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΟ ΥΠ. ΥΓΕΙΑΣ 11ΠΜ

ΤΑΞΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Δευτέρα, 21 Ιουλίου 2014

Αλληλεγγύη στον Παλαιστινιακό λαό



Η Λαϊκή Αντίσταση - Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία συμμετέχει στη συγκέντρωση αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό 
την Τρίτη 22 Ιούλη, στις 7.00 μ.μ.,  στη πλατεία Συντάγματος.

Από την ανακοίνωση της Λαϊκής Αντίστασης - ΑΑΣ (15/7):

"Όσα συμβαίνουν και τα χειρότερα που έρχονται υπογραμμίζουν την επιτακτική ανάγκη να γίνουν βήματα στην συγκρότηση μαζικού αντιιμπεριαλιστικού κινήματος του λαού, που είναι περισσότερο από ποτέ επίκαιρο.
Ενάντια στην ιμπεριαλιστική εξάρτηση, στις απαιτήσεις και τις οδηγίες των ΗΠΑ, του ΔΝΤ και της ΕΕ, ενάντια στην παρουσία τους. Για την έξοδο της Ελλάδας από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Ενάντια στην ιμπεριαλιστική σφαγή των λαών και στα ακόμα πιο πολεμοχαρή σχέδιά, που έχουν για τους λαούς της περιοχής και του κόσμου. Προβάλλοντας πλατιά, πως «οι λαοί δεν έχουν ανάγκη από προστάτες»!
Τούτες τις ώρες αποτελεί στοιχειώδες καθήκον του δημοκρατικού κόσμου, των αγωνιστών, να διαδηλώσουν με όποιο τρόπο μπορούν την αντίθεσή τους στη σφαγή του λαού της Παλαιστίνης για :
• Να σταματήσουν τώρα οι ισραηλινές επιδρομές στη Λωρίδα της Γάζας.
• Να αποχωρήσει ο ισραηλινός στρατός κατοχής από τα παλαιστινιακά εδάφη
• Να αρθεί ο αποκλεισμός των Παλαιστινίων της Δυτικής Όχθης και της Γάζας
• Να σταματήσουν οι ισραηλινοί εποικισμοί και να αποσυρθούν όσοι έχουν γίνει στα παλαιστινιακά εδάφη
• Να απελευθερωθούν οι παλαιστίνιοι πολιτικοί κρατούμενοι
• Να αποκτήσουν οι Παλαιστίνιοι λεύτερη και ανεξάρτητη πατρίδα.

Η Λαϊκή Αντίσταση - Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία, καλεί όλα τα σχήματα της, όλες τις δυνάμεις της, σε όλη την Ελλάδα να δραστηριοποιηθούν για να καταγγείλουν στον ελληνικό λαό το αποτροπιαστικό έγκλημα της κυβέρνησης του Ισραήλ σε βάρος του Παλαιστινιακού λαού.
Καλεί όλες μαζικές εργατικές και λαϊκές οργανώσεις, όλες τις δημοκρατικές και προοδευτικές δυνάμεις, να ενεργοποιηθούν για την πραγματοποίηση μαζικών λαϊκών κινητοποιήσεων με αίτημα να σταματήσει αμέσως η αιματοχυσία του Παλαιστινιακού λαού."
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Πολύ σοβαρό περιστατικό πολιτικής δίωξης

Η σύλληψη στις 26/6 των αγωνιστών πολιτικών προσφύγων απ΄ την Τουρκία και το Κουρδιστάν, Σερίφ Τουρούντς (Ερκάν), Χαρικά Κιζίλκαγια και Φαντίκ Αντιγιαμάν, γνωστών για την πλούσια πολιτική και κοινωνική τους δράση στη χώρα μας και μελών της Επιτροπής Αλληλεγγύης για τους Πολιτικούς Κρατούμενους στην Τουρκία και το Κουρδιστάν, δεν αποτελεί απλά και μόνο ένα ακόμα κρούσμα τρομοκράτησης απέναντι στους αγωνιστές αυτούς, μέρος της συνολικότερης φασιστικοποίησης της κυρίαρχης πολιτικής που ασκείται απέναντι και στον ελληνικό λαό. Το ένταλμα σύλληψής τους, αναφέρει μεταξύ άλλων, πως «παρείχαν κάθε είδους περιουσιακά στοιχεία, υλικά ή άυλα, κινητά και ακίνητα, σε τρομοκρατική οργάνωση» (έτσι έχει χαρακτηριστεί η οργάνωση DHKP/C απ΄ το Συμβούλιο της Ευρώπης, για λογαριασμό της οποίας κατηγορούνται ότι δρούσαν), «προκειμένου να χρησιμοποιηθούν για την ενίσχυση της δράσης της».
Η πραγματοποίηση δηλαδή μιας καμπάνιας οικονομικής ενίσχυσης προς όφελος μιας οργάνωσης που μπορεί να χαρακτηριστεί απ΄ το σύστημα και τους ιμπεριαλιστές ως «τρομοκρατική» ποινικοποιείται χωρίς πολλά πολλά, και με βαρύ κατηγορητήριο μάλιστα. Στο ένταλμα για τον Ερκάν, σε άλλο σημείο αναφέρεται πως «παρείχε ουσιώδεις πληροφορίες προς την τρομοκρατική οργάνωση» ή ακόμα και «υποστήριξη, συλλογή πληροφοριών και οποιασδήποτε βοήθειας». Ποινικοποιήθηκε ακόμα και η σχέση με «πολιτικά κόμματα και συνδικαλιστικά σωματεία που δρουν νόμιμα στην Ελλάδα», που γίνεται, σύμφωνα με το ένταλμα, για τους παραπάνω σκοπούς. Εδώ λοιπόν δεν έχουμε σύλληψη και κατηγορητήριο βάσει κάποιων «αξιόποινων πράξεων» αλλά λόγω της ίδιας της πολιτικής δράσης! Χωρίς προσχήματα και «περιστροφές».
Με το κατηγορητήριο αυτό, μάλιστα, και μετά από απόφαση του ανακριτή της Μυτιλήνης, στις 4 του Ιούλη, οι αγωνιστές αυτοί προφυλακίστηκαν! Εγκαινιάζονται έτσι νέες τακτικές και πρακτικές ποινικοποίησης που μπορούν να χρησιμοποιηθούν ενάντια σε κάθε αγωνιστή που αναπτύσσει πολιτική, κοινωνική και συνδικαλιστική δράση. Κι αυτό αποτελεί μια πολύ σοβαρή και επικίνδυνη για το λαό και το λαϊκό κίνημα εξέλιξη, που πρέπει να βρει σθεναρή αντίσταση.
Ένα μαζικό κίνημα αλληλεγγύης πρέπει ν΄ αναπτυχθεί επίσης για να απαιτήσει ν’ αφεθούν άμεσα ελεύθεροι οι αγωνιστές αυτοί και να σταματήσει κάθε δίωξη σε βάρος τους! Καλέσματα και πρωτοβουλίες έχει πάρει η Επιτροπή Αλληλεγγύης για τους Πολιτικούς Κρατούμενους στην Τουρκία και το Κουρδιστάν, στα οποία ανταποκρίθηκε και η οργάνωσή μας. Την ίδια στιγμή ο πολιτικός πρόσφυγας Μουσταφά Γιλμάζ, πατέρας τεσσάρων ανήλικων παιδιών και με προβλήματα υγείας, γνωστός εδώ και 15 χρόνια στο Ηράκλειο, τόσο στο κίνημα όσο και στις αρχές, πραγματοποίησε απεργία πείνας για 29 ημέρες, ζητώντας να σταματήσει η προφυλάκισή του στις φυλακές Κορυδαλλού, όπου κρατείται αφού τον ενέπλεξαν στην υπόθεση της Χίου.

Προλεταριακή Σημαία 738, 19/7/2014
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΕΣ 20 ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ